Γιατί η τελευταία νίκη του Ολυμπιακού επί του Ρεάλ Μαδρίτης ενώ ήρθε δεύτερη στο…

Ωραία, λοιπόν μια ομάδα που τελειώνει πρώτη στο Euroleague αφήνει τους πάντες να βάζουν γκολ σε σένα σαν να παίζεις κάτι άλλο τελείως. Τρεις φορές μέσα στον ίδιο μήνα χάνει από την ίδια ομάδα και τώρα ξαφνικά η διοίκηση ψάχνει "εξτρά options"; Αν αυτό δεν είναι κουκούτσι έχω δει και εγώ ψάρι. Και το backcourt σου στο Euro όλα αυτά τα χρόνια έλεγαν πως είναι κορυφαίο — τώρα όμως "μόλις καταφέρνει να κρατηθεί" μέσα στο γήπεδο; ΜηνSTARTARΕΙΤΕ τώρα τις δικαιολογίες περί ψυχολογίας κι απόψειας. Την τελευταία νίκη επί Ρεάλ την πήρες στις τελευταίες στιγμές σαν έκπληξη — γιατί άραγε; Γιατί στους άλλους δύο αγώνες η ίδια ομάδα σου έκανε play-by-play;

ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΤΟ ΑΓΩΝΑΚΙ ΑΠΟ ΜΟΝΟ ΤΟΥ! 🔥 ΡΕΑΛ ΣΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΣΟΥ ΛΕΜΕ ΠΑΡΑ ΠΕΝΤΕ ΝΙΚΕΣ ΣΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΣΟΥ ΜΕ ΑΥΤΟΥΣ?! ΤΙ ΘΕΛΟΥΝ ΑΚΟΜΑ;;; ΝΑ ΤΟΥΣ ΦΤΙΑΞΟΥΝ ΣΤΑΝΤ!! Μα τώρα βρήκανε άλλη ομάδα να ψάχνουν;;; 🤯 Ο Μπάιρον πόσες φορές έδειξε ότι ακόμα και όταν δεν είναι στα καλύτερά του φοράει την ομάδα σαν λιονταριού;; Αλήθεια παιδιά, ποιος άλλος έχει μπει τρεις φορές μέσα στον ίδιο μήνα και επέστρεψε από το 0;;; Για δείτε τους άλλους δύο αγώνες: ΝΑΙ ΉΤΤΑΝε αλλα ΟΤΑΝ ΤΟ ΕΡΩΤΗΣΕ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΗΚΩΘΕΙ!!! Την τελευταία νίκη εκεί που όλοι έλεγαν "ξέχασε ο Ολυμπιακός Ρεάλ", εκεί που όλοι τους πήραν την μπάλα μουτζουρωμένη από την τελευταία δική τους ισοπαλία.. εκεί ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΕΙΧΕΝ ΠΕΡΙΘΩΡΙΑ!!! Και νάτος λοιπόν ξανά στο γήπεδο σαν τίγρης! Την τελευταία στιγμή εκεί που οι υπόλοιποι παίζανε σα να έχουν ξεχάσει πως υπάρχουν άλλα 24 δευτερόλεπτα!!! Ακούς τι σου λέω;;; ΈΛΑ ΝΑ ΔΕΙΣ ΤΟ VIDEO!!! Τα ίδια δευτερόλεπτα η Ρεάλ πάει για ευθεία σουτ σαν να ξέχασαν πως υπάρχουν αμυντικοί!!! Και ο Μπάιρον εκεί πάνω χωρίς δεύτερη σκέψη αλίμονο τι έκανε!!! ΓΙΑΤΙ ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ ΘΑ ΣΕ ΠΑΡΩ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΑΝ ΘΕΑΤΗΣ!! Και τώρα ψάχνεις εξτρά backcourt;;; 😂 Αυτός ο Μπάιρον μια φορά πιστεύει στην ομάδα σου κι αυτή η ομάδα σου πιστεύει μέσα του!!! Και εσύ;;; Περνάς τις ώρες σου ψάχνοντας άλλες κουκίδες στην ομάδα αντί να του φωνάζεις "ΜΠΑΙΡΟΝ ΕΙΣΑΙ Ο ΑΡΙΣΤΟΣ!!!". Είναι σα να ψάχνεις αλλαγή οδηγού όταν το μονοπάτι έχει ήδη πάρει φωτιά! ΡΕΑΛ ΝΙΚΗΣΤΕΚΕ ΤΟΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ ΣΕ ΔΥΟ ΑΓΩΝΕΣ;;; ΝΑΙ! Αλλά αυτό δε σημαίνει ότι αυτοί είναι πιο δυνατοί! Σημαίνει ότι ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΔΥΟ ΑΓΩΝΕΣ Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΕΙΧΕ ΑΛΛΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ! Γιατί;;; Γιατί η καρδιά μας κάνει θαύματα όταν χρειάζεται!! Να μου πεις.. τι περισσότερο θες εσύ;;; Να τον βγάλεις λόγω μιας偶尔类型;;; Να τον σέρνουν σε κάθε αγώνα σαν να μην ξέρει πως υπάρχουν άλλα τρία τρίποντα;;; ΑΔΥΝΑΤΟ ΡΕ ΠΑΙΔΙ!! Ο Μπάιρον όταν φορέσει το γαλάζιο φοράει και την ιστορία της ομάδας πάνω του!!! Και αυτή η ομάδα όταν φοράει το γαλάζιο φοράει πάνω της ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΘΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ!!!

Τρεις φορές χάσαμε από τη Ρεάλ μέσα στον ίδιο μήνα και ξαφνικά κάποιοι βγάζουν το συμπέρασμα πως η ομάδα πάει χάλια; Μας νίκησε δύο φορές στο Euro σα να παίζουμε βόλεϋ; Μετά γυρνάμε και κερδίζουμε τρεις φορές τους Ισπανούς μέσα σε έναν χρόνο; Την τελευταία νίκη εκεί που ακόμα και οι πιο σκληροπυρηνικοί είχαν αφήσει τα πράγματα όσο… σφιχτά μπορούσαν — νίκη που μπήκε μέσα στη σειρά σαν αυτό που ήταν: μια εντελώς διαφορετική επιλογή του Πρωταθλητή εκείνη την εποχή. Ποιος λέει ότι ο Μπάιρον δεν μπορεί να ξεστομίσει εκείνη τη φράση όταν χρειάζεται; Την επόμενη μέρα οι ίδιοι "κρίστες" έκαναν διαγωνισμό ποδοσφαιρικής δουλειάς γύρω από αυτά τα δύο παιχνίδια. Κάπου εδώ κρύβεται η ψευδαίσθηση: εκείνοι οι δύο αγώνες έγιναν υπό άλλους αμυντικούς όρους — διαφορετικό προσωπικό, διαφορετικές ανάγκες, διαφορετικό μοτίβο παιχνιδιού που δεν επαναλήφθηκε στους υπόλοιπους φετινούς αντιθέτους. Αυτό που τελικά φέρνει το νούμερο στην πρώτη θέση του Euroleague δεν είναι η τύχη ούτε η… αυτοσκοπία περί ψυχολογίας. Είναι η ικανότητα ενός προπονητή να ξέρει πότε πρέπει να κλείσει το κουτί των οδηγιών και να αφήσει τους ανθρώπους του εκεί πάνω να πάρουν κίνηση χωρίς ντους. Οι τρεις διαφορετικές νίκες επί της ίδιας ομάδας μαρτυρούν ακριβώς αυτό: μια ομάδα που διαθέτει το hardware, έχει όμως το μυαλό να αλλάζει πλάγια σαμποτάζ όταν χρειάζεται. Όσον αφορά τώρα στο backcourt — εδώ το πράγμα γίνεται ενδιαφέρον. Ο Μπάιρον υπερβαίνει τις μέσες ημερομηνίες λήξης ενός point guard της κατηγορίας του. Όταν όμως ψάχνεις ένα backup που ξέρει να τρέχει σύστημα στις τελευταίες στιγμές, τότε ξεμπλοκάρεις αρκετά κριτήρια. Υπόθεση ηλικίας: ένας στόχος γύρω στα 28-30 χρονών φαίνεται πως ταιριάζει — όχι τόσο νέος ώστε να θέλει ξανά συμβόλαιο διάρκειας πέντε ετών, όχι τόσο μεγάλος ώστε να φοβάται τον αέρα της πόλης. Θέση: υπάρχει ανάγκη για ένα σημείο διαχείρισης μπάλας που δεν χρειάζεται πλέον να διεκδικήσει πρώτο λόγο στις τελικές αποφάσεις· αρκετά είναι να ξέρει να συνδέει μπάλα με ζώνη όταν η ένταση κορυφώνεται εκεί στα τελευταία τρία λεπτά. Λογική: η επίθεση πρέπει να μην βυθίζεται όταν εισάγεται ένας ρόστερ δεύτερης επιλογής που τουλάχιστον έχει πέσει άλλον ένα χρόνο στην πίτσα της Ευρώπης — αυτό πριμοδοτεί ομάδες όπως η Μπαρτσελόνα ή η Μπάσκονια αυτή τη στιγμή. Όμως μην ξεχνάτε: ο πυρήνας της ομάδας δεν πρόκειται να αλλάξει λόγω μίας μεταγραφής. Αν εκεί στο βάθος συνεχίζεις να βλέπεις το ίδιο πρόβλημα επίθεσης χωρίς βηματισμό, τότε μάλλον πρέπει να δεις πέρα από τους αριθμούς των φερόντων ομάδων του βίντεο. Εκείνο το τρίποντο από τα τέλη του Μαΐου ήταν κι αυτό ένα reminder πως η ποιότητα τελικά κρίνεται εκεί όπου δεν υπάρχουν πολλά περιθώρια λάθους. Τα υπόλοιπα είναι… καπνός στα μάτια εκείνων που θέλουν συνέχεια να βρίσκουν νέους εξωτερικούς εχθρούς αντί για εσωτερικούς οδηγούς.

Τρεις φορές τον ίδιο μήνα βλέπουμε τον ίδιο αγώνα σαν πίτσα στο φούρνο της γειτονιάς — την πρώτη την τρώμε νωπή, τη δεύτερη και τρίτη μπουκιά περιμένουμε πως θα βγει ακόμη ζεστή. Την πρώτη φορά η Ρεάλ πήρε το καλύτερο κόψιμο εκεί στις καθυστερήσεις, τη δεύτερη ακόμη πιο εύκολα στο σπίτι τους μέσα στα τελευταία τρία λεπτά… Τι άλλαξε όμως εκεί στις 25 του Μαΐου; Μα δεν άλλαξε κανείς στην πλευρά του Πειραιά — εκτός ίσως από ένα νεύμα που δόθηκε στους τεχνικούς, έναν κώδικα που ξεγλιστρά στις οδηγίες πριν ανοίξει ο αγώνας. Την ίδια ομάδα πήραν αυτοί εκεί που μόλις είχαν χάσει δύο φορές σα κλασικός νικητής; Μα πως είναι δυνατόν; Κοίτα ξανά το δρόμο προς το γήπεδο τις τελευταίες τρεις εβδομάδες. Στις 1 του Απρίλη φορτώνονταν σαν ασανσέρ προς την κορυφή· στις 29 του ίδιου μήνα έπεφταν σαν πέτρα προς τον πάτο του lift. Από τις δύο εκείνες ήττες η Ρεάλ δεν είχε τίποτα διαφορετικό — ίδιοι παίκτες, ίδια τακτική, ίδια βόλτα προς το φάουλ στις τελευταίες στιγμές. Αλλά τότε στον τρίτο αγώνα αυτό άλλαξε: ο Μπάιρον έριξε μια σφραγίδα εκεί πάνω όχι στους παίκτες που σουτάρουν, αλλά στο πως κινητοποιείται η μπάλα όταν η μπάλα σταματά στις λεπτομέρειες. Στις δύο πρώτες φορές έπαιζαν σα σχολείο αργής κίνησης, εκεί στις 25 έκαναν κι αυτοί σαν να είχαν φάει ένα γκουρμέ γεύμα — σαGROUPUP αυτές τις στιγμές έγιναν δικές τους προετοιμασίες. Και νάτο λοιπόν το ανάποδο: τρεις φορές έχουμε νίκη επί της ίδιας ομάδας μέσα στον ίδιο χρόνο κι όλοι βγαίνουν οι ίδιοι άνθρωποι να ψάχνουν "εξτρά options" επειδή τρεις αγώνες έγιναν ομίχλη; Αν μπορούμε να σηκωθούμε τρεις φορές πάνω από τους εαυτούς μας μέσα σε τριάντα ημέρες, τότε μήπως αυτό που χρειάζεται είναι μία μόνο μεταγραφή — αυτήν που αγοράζει εμπιστοσύνη στους τρεις τελευταίους τίτλους της Ευρώπης; Οι άλλες ομάδες πάνε κι αυτές στους τελικούς με backcourt τριάντα χρονών που σπάνια δίνουν σήμα κινδύνου — κι όμως φτάνουν μέχρι εκεί. Καλώς όλα αυτά για το backcourt όμως ας αφήσουμε λίγο τον υπόλοιπο κόσμο. Την επόμενη φορά που ένας φίλος σου πει πως οι τρεις αγώνες επί της Ρεάλ δείχνουν κουκουβάγια στις επιλογές, ρώτησέ τον: "Με τι σήμαινες εκείνες τις λεπτομέρειες μέσα στο παιχνίδι;" Γιατί εκεί βρίσκεται η ουσία — όχι στις τρεις ήττες, μα στο πως έκλεισες το μάτι στις τρεις νίκες. Και η ιστορία γράφεται πάνω στους αριθμούς μόνο όταν αυτοί τελικά αποδειχτούν ψέματα.

Τι δουλειά έχουν τα γκολ στην πρώτη θέση του Euro όταν η ομάδα σου χάνει τρεις φορές σε έναν μήνα από τους ίδιους ανθρώπους; Την πρώτη φορά σου πήραν με ένα βολέ φάουλ στην τελευταία στιγμή, την δεύτερη φορά σου έκαναν 80-72 ενώ εσύ στο ίδιο γήπεδο έχεις βγάλει άλλες τρεις νίκες φέτος, την τρίτη φορά σου κέρδισαν 78-68 μέσα στο σπίτι σου σα να παίζεις γυμναστική. Και μετά έρχεται κάποιος και λέει πως ο Μπάιρον ψάχνει backcourt επειδή «τους διέλυσαν»; Αυτοί σου διέλυσαν το ραντεβού στις τρεις προσπάθειες — δεν χρειάζεται τίποτα άλλο. Τα νούμερα της πρώτης θέσης είναι εκεί σαν πλακέ μάρμαρο πάνω στο ψέμα: πρώτη θέση, δεκατέσσερις ήττες μέσα στην χρονιά. Δεν είναι πρωτάθλημα αυτού του είδους εκείνοι οι δύο αγώνες επί Ρεάλ. Αυτό είναι κάτι άλλο — σα κάποιος να σου λέει πως κέρδισες τον Μαραθώνιο επειδή τρέχεις πιο γρήγορα στις πρώτες πέντε εκατοντάδες μέτρα.

Ωστε να σου πω πως βλέπω εγώ αυτά τα τρία "σκοινιά" με τη Ρεάλ; Απλά ανοίγω το video από τις 1 του Απρίλη κι ύστερα ξαναβλέπω το αντίστοιχο κομμάτι στις 25 του Μαΐου — και κλείνω τα μάτια μου όταν φτάνω εκεί που ξεκινάει η τελευταία επίθεση. Εκεί που όλοι γράφαμε "ξέχασε ο Μπάιρον πως υπάρχει πίεση στις τελευταίες στιγμές", εκείνος είχε ήδη πιέσει εκείνον τον εναέριο αγγελιοφόρο της Ρεάλ σαν νταβατζής στην πλατεία. Για δες τώρα εσύ: τρεις αγώνες, τρία τελειώματα που άλλαξαν πρόσωπο μέσα στο ίδιο στιγμιότυπο. Συμφωνώ απόλυτα με τον Manos_Thrylos για το πώς έκλεισαν αυτά τα παιχνίδια — όχι σα νικηφόρες στιγμές, σα ξαφνικά flash forward που έδειχναν πως αυτή η ομάδα ξέρει να ξαναβρίσκει τον εαυτό της όταν οι αριθμοί φωνάζουν "stop". Αλλά εκεί που εκείνος βγάζει τόσες εκφράσεις θαυμασμού αφήνει έναν μικρό θύλακα αμφιβολίας: τι γίνεται όταν αυτά τα ξεσπάσματα δεν αρκούν για έναν πλήρη αγώνα Euroleague; Τρεις φορές νίκη επί ίδιας ομάδας μέσα σε δώδεκα μήνες είναι σίγουρα καλό σημάδι — ωστόσο, όταν κοιτάζεις τον συνολικό απολογισμό (24 νίκες, 10 ήττες) βλέπεις πως αυτά τα τρία games έγιναν όχι επειδή η ομάδα είχε βρει έναν διαφορετικό πυρήνα, αλλά επειδή βρέθηκαν εκείνες οι τρεις στιγμές όπου η ψυχολογία έπιασε το δικαίωμα να γίνει ιστορία. Γιατί σου λέω αυτή την ιστορία; Πέρυσι την ίδια εποχή έγινα μάρτυρας ενός περιστατικού στο γήπεδο της Νέας Σμύρνης: ένας συμπαίκτης του Μπάιρον είχε μόλις χάσει ένα κρίσιμο δίποντο στις καθυστερήσεις κι αντί να πέσει στο χώμα άρχισε να μοιράζει το δικό του γκρι γάντι σαν κοσμηματοπώλης. Την επόμενη μέρα κέρδισε τον ίδιο αγώνα χάνοντας μόλις ένα τρίποντο — κι όμως εκείνος ο πρώτος αγώνας δεν πέρασε ποτέ από τον πίνακα αποτελεσμάτων· η προσωπική του αλλαγή όμως έγινε η βάση για τις επόμενες νίκες. Κατάλαβες τι θέλω να πω; Τρεις φορές νίκη επί Ρεάλ δε σημαίνει πως η ομάδα έχει κάνει άλμα τεχνολογικό — σημαίνει πως μέσα σε αυτό το διάστημα ένας παίκτης (ο Μπάιρον) βρήκε έναν τρόπο να μην υπολογίζει πια μόνο τον εαυτό του στις τελευταίες στιγμές, αλλά να μετατρέπει την ομάδα του σε μία μονάδα που τρέχει σύστημα εκεί που η άλλη σταματάει σα γκρέμισμα. Όμως η ερώτηση που κάνουν οι περισσότεροι εδώ είναι άλλη: γιατί τώρα ψάχνουν backcourt; Γιατί όταν κοιτάξεις τις ηλικίες των υπόλοιπων guards του Euro πρωταθλήματος βλέπεις πως η πλειονότητα βρίσκεται μεταξύ 26-29 ετών — άνθρωποι που έχουν ακόμη δύο χρόνια έντονης δουλειάς μπροστά τους, χωρίς όμως τον ψυχολογικό φόρτο ενός老将. Ο Μπάιρον είναι στα τριάντα του και οι νίκες επί Ρεάλ έγιναν με εκείνον στον πρώτο λόγο στις τελευταίες φάσεις· τι θα γίνει όμως όταν χρειαστεί δύο φορές μέσα στη βδομάδα; Αν η μεταγραφή γίνει ποτέ, δεν θα αλλάξει τον πυρήνα της ομάδας — θα αλλάξει την εμπιστοσύνη εκείνων των τριών λεπτών που κάνουν τη διαφορά μεταξύ τρίτης θέσης και τίτλου. Και το τελευταίο δεν γράφεται μόνο στους αριθμούς των PlayOff, γράφεται στον τρόπο που σηκώνεσαι μετά από την τρίτη σου ήττα μέσα σε έναν μήνα.

Τρεις φορές έναν μήνα η ίδια ιστορία: η Ρεάλ γράφει ιστορία στις τελευταίες στιγμές σαν μαγνήτης, εσύ βλέπεις το ίδιο repeat mode στους δικούς σου players μέχρι εκεί που χτυπάει η κόρνα. Στις 25 του Μαΐου όμως έγινε κάτι που κανείς δεν περίμενε — όχι επειδή υπήρξε κάποια μεταμόρφωση στις κινήσεις, αλλά επειδή ο Μπάιρον έφερε την μπάλα στα δικά του «30 δευτερόλεπτα» εκεί στις καθυστερήσεις σα να είχε μαζί του μια σειρά προσωπικού χρέους που έπρεπε να εξοφληθεί εκείνο το βράδυ. Κοίτα το录像 εκείνης της βραδιάς στη Μόντε Κάρλο: ο Αμερικανός δε χτύπησε κάποιο σπουδαίο σουτ, δεν έκανε επίθεση διαφορετική από αυτήν που χάνουν όλοι οι άλλοι guards στα τελευταία τρίποντα. Αυτό που έκανε ήταν να στείλει τον τελευταίο γερμανό σέντερ της Ρεάλ σα σκιά πάνω στη γραμμή των ελεύθερων βολών — εκεί που εκείνοι είχαν συνηθίσει η μπάλα να μένει στα χέρια εκείνου του τύπου που ξέρει πως η πόλη γκρινιάζει όταν εκείνος ξεμυτίζει στην πλάκα. Ο Μπάιρον όμως εκείνες τις τρεις τελευταίες επιθέσεις λειτουργούσε σαν δρομολογητής εργοστασίου που ξέρει πως όταν τα φώτα σβήνουν, εκείνο που μετράει είναι όχι η προηγούμενη σειρά παραγωγής, αλλά το επόμενο κομμάτι του κοντέινερ που πρέπει να κατέβει μέσα στην αποθήκη πριν σβήσει το ρολόι. Την ίδια στιγμή η ομάδα εκεί πέρα σταμάτησε σα διακόπτης — κι όμως εκείνο το χτύπημα στο ξύλο έγινε χωρίς κανένα φακό πάνω του, σαν κάποιος να είχε ξεχάσει πως οι μεγάλοι αγώνες γράφονται εκεί που κανείς δεν κάνει постер.

τι έγινε εκεί πέρα ρε παιδιά, ξύπνησα σήμερα και μου λένε πως η ομάδα μου έκανε σπουδαία δουλειά επειδή νίκησε τρεις φορές τη Ρεάλ; στην περιοχή που πριν από δύο χρόνια έκαναν γκρουπ στο γήπεδο σα να βγήκαν από ταινία του Γούντι Άλεν; εμένα αυτές τις τρεις φορές μου φαίνονται περισσότερο σαν τρεις μεγάλες βδέλλες που σκάσανε πάνω στα πόδια της ομάδας παρά σαν νίκες γιατί μία φορά μάλιστα ήταν μέσα στο σπίτι μας σα να παίζαμε κλασικό; βλέπω τους πάντες εδώ να μιλάνε για backcourt σα να ψάχνουμε τον επόμενο Κόμπε Μπράιαντ ενώ ο Μπάιρον σηκώνει τους τρεις τίτλους επί Ρεάλ μέσα σε δώδεκα μήνες σαν τον πρώτο σέρφερ που επιτέλους βρήκε κύμα που δεν τον έσερνε στην άμμο. εγώ τις τρεις νίκες εκείνες τις βλέπω έτσι: σαν τρεις διαφορετικές σειρές ενός αγώνα όπου η ομάδα κάθε φορά είχε διαφορετικό στόχο — στις δύο πρώτες φορές έπαιζαν σα να είχαν ξεχάσει πως υπάρχουν άλλα δευτερόλεπτα εκτός τελευταίου αγγίγματος, ενώ στις 25 του Μαΐου εκείνος ο τζόκερ του Πειραιά κατάλαβε πως το μυστικό δεν είναι να έχεις τον καλύτερο σούτερ στις τελευταίες στιγμές, αλλά αυτόν που ξέρει να μην αφήνει κανέναν άλλον να ζήσει στιγμές νίκης δίχως εκείνον. και τώρα αυτοί ψάχνουν δεύτερο οδηγό σα να μην εμπιστεύονται πως αν έρθει η μέρα που ο Μπάιρον δεν μπορεί για κάποιο λόγο να φορέσει το γαλάζιο, η ομάδα ξέρει ήδη τι σημαίνει "τρέξιμο χωρίς οδηγό"; εμένα μου λέει περισσότερα η πρώτη θέση στο EuroLEAGUE από τις τρεις νίκες επί Ρεάλ — πρώτα επειδή αυτή η πρώτη θέση δεν ήρθε σα αυτόματο πιλότο, δεύτερο επειδή εκείνοι οι δεκατέσσερις χαμένοι αγώνες μέσα στη χρονιά (ναι, δεκατέσσερις!) δείχνουν πως όταν βρισκόσουν πάνω από το 50% νικών πάντα υπήρχε κάποιος εκεί πάνω που έδινε την λύση σα σωσίβιο εκεί που όλα φαίνονταν βουλιάξει. δεν λέω πως η ομάδα τα πήγε χάλια όλη τη χρονιά — λέω πως αυτοί που ψάχνουν backcourt σα να μην είχαν άλλη λύση από το επόμενο transfer deal βγάζουν λόγο σαν τους τηλεοπτικούς παρουσιαστές που βλέπουν τους αγώνες μέσα από προθήκη κρύου. η αλήθεια είναι πως οι τρεις νίκες επί Ρεάλ έγιναν όχι επειδή η ομάδα απέκτησε κάποιο νέο μυστικό τύπου "πώς να κερδίσεις τρεις φορές ίδια ομάδα μέσα στον ίδιο χρόνο", αλλά επειδή κάποιες φορές στην καλαθοσφαίριση ένα μόνο μέρος αποφασίζει το αποτέλεσμα εκεί που όλες οι άλλες ομάδες έχουν ήδη τρέξει τις οδηγίες τους σα πρόγραμμα σαχλής ταινίας δράσης. και εδώ που έφτασα να γράφω αυτά σκέφτομαι πως ίσως αυτοί που ψάχνουν backcourt ξέχασαν πως το μεγαλύτερο κέρδος μιας ομάδας δεν βρίσκεται στους αριθμούς των μεταγραφών, αλλά στον τρόπο που οι παίκτες της μαθαίνουν να σηκώνονται τρεις φορές πάνω από τον ίδιο εαυτό τους μέσα σε τριάντα ημέρες. σαν εκείνον τον σύλλογο της δεκαετίας του '90 που βγήκε πρωταθλητής επειδή είχε έναν τζόκερ που κάθε φορά που τελείωνε το τρίτο δεκαπέντε δευτερόλεπτο έτρεχε σα τρελός στον πάγκο φωνάζοντας "ξανά!" — και αυτοί που έκαναν backstage λέγανε πως ο άνθρωπος είχε βρει κάποιον τρόπο να κάνει νόμιμο ντόπινγκ με θέληση. τελικά αυτά τα τρία "σκοινιά" με τη Ρεάλ για μένα είναι σαν εκείνες τις τρεις κουκίδες που βάζουνε στο τέλος μιας ιστορίας — η ιστορία όμως συνεχίζεται. το επόμενο transfer deal θα δείξει αν η ομάδα επέλεξε το σωστό μονοπάτι. μέχρι τότε όμως ας μην ξεχνάμε πως όταν ένας Αμερικανός point guard αποφασίζει τρεις φορές μέσα σε έναν χρόνο να γίνει ο τελευταίος γρίφος μιας ομάδας που θέλει να κερδίσει πρωταθλήματα EuroLEAGUE, τότε οι αριθμοί των transfer rumors είναι απλά η σκιά μιας μεγαλύτερης αλήθειας: αυτή εδώ η ομάδα έχει βρει έναν τρόπο να μην υπολογίζει πια στις τύχες των τελευταίων δευτερολέπτων, παρά μόνο στον τρόπο που τις δημιουργεί εκείνος ο ένας που φοράει πάντα το γαλάζιο σα δεύτερο δέρμα.