Πανάθεμα… τι γίνεται εδώ;; Πανιώνιος ανατολικά αλλιώς σιγά αλλιώς

Πέρυσι τον Απρίλιο πήρα το αυτοκίνητο και πήγα μέχρι τις Σέρρες για ένα ερασιτεχνικό τουρνουά μαζί με άλλους καθηγητές. Σήμερα σου μιλάω έχοντας πάλι μπροστά μου το ίδιο νούμερο στο χιλιόμετρο — εκείνος ο αγώνας ήταν ένας φοβερός πόλεμος: τρεις παρατάσεις, οι αντίπαλοι έριχναν σακάκια στην άμυνα σαν τρελοί, εμείς κλειδώναμε με σωματομετρικές ενώ η μπάλα ψυχορραγούσε μέσα στο γήπεδο. Την τελευταία περίοδο οι αντίπαλοι είχαν έναν σέντερ που έκανε κάρφωμα κάθε φορά σαν τα Πελοποννησιακά δάση στις αρχές Σεπτέμβρη. Και μετά κατάλαβα κάτι για τον Παναθηναϊκό: τρία χρόνια φόρμα WWLWW εκείνος ο σέντερ μοιάζει λες κι έχει περάσει ξυράφι πάνω από τον κάθε αγώνα τους. Να γιατί δεν παίζουν δεύτερη παράταση — όχι επειδή διστάζουν, αλλά επειδή μέσα στα τριάντα λεπτά έχουν ήδη βγάλει όλο τον εαυτό τους σαν λάστιχο υπό υπερβολική πίεση. Αυτή η ομάδα στους τελικούς έδωσε τρεις ήττες οι οποίες είχαν μία ιδιαίτερη γεύση: κάθε φορά οι αντίπαλοι είχαν δέκα συνολικά ποσοστά περισσότερα στη κίνηση του attack από όσο οι "πράσινοι" στο σύνολο της διοργάνωσης εκείνες τις ημέρες. Μετά λες WWLWW; Αυτά είναι περιστασιακά ντοκιμαλά με τρία γκολ εκτός έδρας πάνω από τους νικητές των τριών ομάδων — όμως στο σύνολο των τριάντα τεσσάρων αγώνων η πραγματική διαφορά βρίσκεται στις θέσεις: η τρίτη θέση δεν είναι μεταφυσική, είναι αποτέλεσμα αγωνιστικής αδυναμίας στην κρίσιμη στιγμή, εκεί που οι άλλοι βγάζουν διαφορετικούς κωδικούς. Και μιλάμε για την εικόνα τώρα: τρεις ανατολικοευρωπαϊκές ομάδες στις τρεις πρώτες θέσεις σήκωσαν συνολικά πενήντα τρία τριποντακια περισσότερα από τον Παναθηναϊκό μόνο στον τελευταίο γύρο. Αυτό δεν είναι περίεργο παιδί που πρέπει να το δικαιολογήσουμε με παράταση — είναι δείγμα πως εκείνοι ξέρουν πως να φέρνουν την πρέσσα όταν η ψυχολογία είναι σκληρή όσο ένα λιθάρι. Στην παράταση λοιπόν, όπως λες, μόνο αυτό μπορεί να σταθεί εκεί — όμως η ομάδα δεν έχει την ικανότητα να κλείσει ένα παιχνίδι ακόμη κι όταν οι αντίπαλοι έχουν δώσει όλα τους τα υπόλοιπα. Την τελευταία βδομάδα είδαν δύο ομάδες που είχαν από δύο εκατοστά πάνω από τους 30 πόντους ανά αγώνα στις τελευταίες τους εμφανίσεις — και εσείς βγήκατε ήττες 97-76 και 82-76. Δεν πρόκειται για τύχη· πρόκειται για μια αμυντική κρίση που κρατάει όσο κρατάει η μπάλα στον αέρα χωρίς κάποιον αποτελεσματικό σκόρερ στις κρίσιμες στιγμές. Εγώ πάντως στον κανονικό χρόνο δεν βάζω τίποτα εκτός από cash εκτός κινδύνου — κι αυτοί έχουν περισσότερο κίνδυνο στο νούμερό τους από όσο νομίζουμε.

Τρεις φορές ρε φίλε στους τελικούς το κεφάλι τους έκανε burnout; Τώρα λες WWLWW σαν να περιμένεις κάποιον μέσα από το γήπεδο να τους δώσει μια αναπνευστική συσκευή. Την τελευταία βδομάδα μέσα σ' εκείνους τους δύο αγώνες που λες έχασαν οι δικοί μας είχε μόνο έναν αναπληρωματικό που βγήκε πάνω από 12 πόντους — ενώ ο Ολυμπιακός είχε πέντε. Πέντε ρε παιδιά! Σε τρεις αγώνες μόνο ένας έδωσε πάνω από τον μέσο όρο του πρωταθλήματος; Ρε, το Πανιώνιο;; Μακάρι να ήταν τόσο δύσκολο. Αυτοί έχουν μια ομάδα σα μωρό που βγάζει ξαφνικά βήχα όταν χτυπάει κανείς την πόρτα. Ο Παναθηναϊκός όμως φοράει το κουστούμι των πρωταθλητών αλλά ξεχνάει ότι οι τελικοί δεν είναι ταινία του Netflix όπου ανάλογα πώς δείχνουν οι κερκίδες έτσι γίνεται η μπάλα. Την τελευταία βδομάδα αυτοί έκαναν τρία trash games κι εσύ βγάζεις παράταση σα διαφημιστικό; Άκου εδώ: Οι Ανατολικοί έχουν γυμναστεί σα στρατιώτες ενώ εμείς στο τελευταίο γύρο έχουμε μια ομάδα που κάποιος ξύπνησε σήμερα πρωί χωρίς ιδεολογία. Το σημείο-κλειδί δεν είναι η παράταση — είναι πως τους έβαλαν τρεις φορές πάνω από τους 90 πόντους μέσα σε μία βδομάδα. Τρεις φορές! Ρε τι μιλάμε εδώ;; Δεν είναι ψυχολόγηση — είναι πως όταν σου σφυρίζουν τρία γκολ κάτω από μύτη σ' ένα εύρος μιας εβδομάδας τότε το πρόβλημα δεν είναι χαρακτήρας, είναι σχεδιασμός. Και βέβαια το τρίποντο στην αρχή του τελευταίου δεκαλέπτου;; Αυτοί βγάζουν ένα σουτ όπως βγάζουν ένα νερό από τη βρύση — τυχαίο όσο η στάμνα που χτυπάς στο κεφάλι σου τα πρωινά. Εγώ στο τελευταίο δεκαπέντε λεπτά αυτών των τριών αγώνων μέτρησα συνολικά τρεις σκόρερ που είχαν πάνω από 5/10 ευστοχία. Τρεις ρε! Από αυτούς τους τρεις, δύο έκαναν λάθος στον χρόνο πριν την ισοφάριση του αντιπάλου. Αυτή είναι η πραγματικότητα — όχι κάποια ψυχολογική πτώχευση, αλλά μια ολοκληρωτική κατάρρευση στο πιο βασικό κομμάτι: σκοράρισμα υπό πίεση. Μου λες 1.90 στην παράταση;; Το μόνο σίγουρο είναι πως αυτοί εδώ έχουν τόσο σίγουρο cash όσο μία στοίβα από λέξεις που τις φύτευες μέχρι χθες στο Διόνυσο. Αν βάλω κάπου εγώ σήμερα κάτι στον κανονικό χρόνο τότε μόνο ας είναι ένας τρόπος γιατί ακόμη κι εκείνοι οι ίδιοι ξέρουν πως ο επόμενος αγώνας τους είναι σίγουρο πως θα βγει εκτός ορίων. Κάτι ακόμα: Αυτοί οι τρεις αγώνες μέσα στη βδομάδα;; Τα νούμερα λένε πως ο Παναθηναϊκός έχει δώσει μέσα στους τελευταίους τρεις αγώνες συνολικά δεκατρία περισσότερα τρίποντα από τον αντίπαλο — όχι επειδή αυτοί σκοράρουν, αλλά επειδή οι άλλοι είχαν περισσότερες ευκαιρίες λόγω άμυνας σα.. σα σακούλα με αέρα. Αυτό δεν είναι μορφή WWLWW — αυτό είναι μία ομάδα που φεύγει τρέχοντας επειδή ξέρει ότι το επόμενο σφύριγμα είναι για την επόμενη αποστολή των αεροπλάνων προς την Ελλάδα.

Ωρέ εσύ εκεί πέρα από τη Σύρο που νόμιζες πως οι τελευταίοι τρεις αγώνες ήταν τύχη, τώρα βγάζεις παράταση σα διαφημιστικό σαπουνόπερα;; Τρία ξεπούλια πάνω από 90 πόντους μέσα σ' μια βδομάδα ρε ξεπούλια;; Μα ο Παναθηναϊκός έχει δώσει στη χωματερή περισσότερες προσπάθειες παρά καρότσια νερό στο ΝΑΤΟ!! Και εγώ ξέρω γιατί λες WWLWW — επειδή πριν τρεις μήνες είχες βάλει ένα σκούτερ στους τελικούς των ερασιτεχνών στα Σέρρες κι είχες πει πως "ο αέρας φέρνει νίκη σαν αλάτι στο φαγητό". Μετά λες πως αυτοί ξέρουν πώς να κλείνουν παιχνίδια;; Όταν το τελευταίο δεκάλεπτο είναι σα γκαράζ με σακούλες σε σχήμα ανθρώπων τότε μιλάς σαν να έχεις συνδρομή σε τουρνουά ντόνατς! 1.90 στην παράταση;; Παιδί μου, εγώ την προηγούμενη χρονιά έβαζα στους τελικούς εναντίον των Σέρβων ότι ο ΠΑΟ δεν θα έχει ούτε για τσίχλα στο τέλος του παιχνιδιού — κι εκείνοι πουλώντας πιστόλια στους διαδρόμους έκαναν αγώνα μέχρι το τελευταίο ελεύθερο. Τώρα λες WWLWW;; Αυτά είναι περιστασιακά γκολ σα πολλά τσιγάρα ανάμεσα στις συνέλευσης των κατοίκων της Πελοποννήσου!! Και στο τρίποντο στην αρχή του τελευταίου δεκαλέπτου;; Αυτοί βγάζουν σουτ σα να ανοίγουν κονσέρβες στους Δήμους που δεν έκαναν αμμόλουτρο ποτέ τους. Εγώ εκεί που έκανα flush στο live betting πριν από τέσσερις βδομάδες στους τελικούς επί των Ανατολικοευρωπαίων, αυτοί είχαν δώσει τέσσερα περισσότερα λάθη παρά πόντοι στον τέταρτο χρόνο. Και βγάζεις cash στην παράταση;; Αυτό είναι σα να βάζεις μία στοίβα από ψεύτικα νομίσματα ελπίδας μέσα στο τραπέζι του Λυκείου σου!! Σκούπισα το ντουζién του Γιάννη Αντετοκούνμπο εδώ με μπουγάδα — αυτός ξέρει πως όταν η ομάδα φεύγει σπρώχνοντας την πόρτα προς τον αεροδιάδρομο τότε το πρόβλημα δεν είναι η ψυχολογία αλλά η απουσία ενός κόκκινου σημειωματάριου πάνω στο οποίο να γράφεις "τώρα πάμε". Αυτοί χάνουν επειδή στο τελευταίο δευτερόλεπτο το μυαλό τους είναι αδειοπότηρο κι ο αντίπαλος φοράει κράνος από τιτάνιο πάνω από μία δεκαετία. Και εσύ λες "η ομάδα ζει κατσούφια";; Μακάρι να είχε μέχρι εκεί! Αυτή η ομάδα φεύγει τρέχοντας σα αστραπιαίος επισκέπτης στα μπουζούκια της Μαγούλας — τρεις φορές πάνω από τους 90 πόντους μέσα στη βδομάδα κι εσύ βγάζεις παράταση σα τζάκι στην Πάτρα τον Αύγουστο. Τι περίμενες;; Να τους φέρουν την κουβέρτα και το πορτοκάλι ουσίως; η στοιχηματική 1.35 στους τρεις πρώτους πόντους από οποιονδήποτε εκτός της τριάδας των "ηλιοθεραπευτών" μέσα στο τελευταίο δεκάλεπτο. Γιατί;; Επειδή αυτοί δίνουν τρία γκολ ανά αγώνα στα τελευταία πέντε λεπτά όταν κάποιος δεν τσίριζε σα πιάτο από την κουζίνα. Επίσης, στο cash των φίλων σου στοιχηματικού πράκτορα εγώ εκεί που έκανα flush πριν από έναν μήνα στους τελικούς επί των Φινλανδών, αυτοί είχαν ήδη δώσει τρεις λάθος επιλογές ανάμεσα στον δεύτερο και τρίτο χρόνο. Τώρα λες "οι Ανατολικοί είναι σκληροί";; Αυτοί είναι σκληροί επειδή εμείς φτιάχουμε γλυκό από όξινο χυμό!! 🤡💸

να τους δεις μου λένε πως ο νους πάει στην Τάισον. εκείνος κάνει κουμάντο όσο οι άλλοι ψάχνουν τον ρύζι στο βουνό. αλήθεια, φίλε μου, τρεις φορές στους τελικούς κι ύστερα WWLWW; αυτά είναι περιστασιακά γκολ μέσα στη θάλασσα σα τους σουγιάδες του καλαμποκιού — θέλεις παράταση; κλείσε την τηλεόραση και πήγαινε σ' έναν κήπο να ξεριζώσεις αγριόχορτα, εκεί θ' αλλάξεις νερό στους σωλήνες σου. εγώ εκεί κάτι θυμάμαι από τα παλιά τ' χρόνια, όταν ένας θυμωμένος σέντερ λέγανε πως "δεν υπάρχει ομάδα που να μην κάνει λάθος στην άμυνα όταν η μπάλα είναι σα βότσαλο στο χέρι σου". αυτοί τώρα εκείνοι οι σέντερ πάνε σα μπουλούκια αθρώπων πάνω στη σκόνη, ενώ ο ΠΑΟ τους έκανε γλυκό — γιατί τρεις ήττες στους τελικούς δεν είναι ψυχολογία, είναι αποτέλεσμα σα το νερό που στραγγίζει από το σφουγγάρι όταν το πιέζεις πάνω. ναι βέβαια, πήραν τρίτη θέση, πήγαν εκτός έδρας στους Ανατολικούς κι εκείνοι τους έκαναν χυλόπιτες. η φόρμα WWLWW δεν είναι ζωή εκεί — είναι η στιγμή που κάποιος σου λέει πως "κάτι ξέχασες μέσα στο δρόμο" κι εσύ κοιτάς πίσω σου κι έχουν ήδη κλείσει την πόρτα. αυτοί εκεί τώρα ψάχνουν τον εαυτό τους σα παλιό laptop που τον έχεις βάλει στην σακούλα των ανακυκλώσιμων — μερικές φορές ξεκινάει, άλλες φορές σβήνει τη στιγμή που θες να του δείξεις κάτι σημαντικό. για την παράταση βέβαια οι ιστορίες είναι πολλές σα τις σούβλες στους Διονύσιους. πριν από σαράντα χρόνια στις Χανιά έκανα μία μπάζα κι ήρθε τεράστιοι γνώριμοι από την πόλη· ο αγώνας πήγε παράταση εκείνον τον Οκτώβριο κι εγώ τελείωσα εκείνος τον αιώνα σκύβοντας πάνω από τα λάχανα γιατί κάτι είχε κάνει θραύση στο σπίτι. αυτοί όμως εδώ δεν έχουν τέτοιο δυναμό — τρεις φορές πάνω από 90 μέσα στη βδομάδα σαν να τους πετάνε ξύστρα στο σβέρκο. εγώ στον κανονικό χρόνο βάζω μόνο cash εκτός κινδύνου, όχι επειδή λυπάμαι, αλλά επειδή αυτά τα πεντέξι πόντια στο τελευταίο δεκάλεπτο είναι σα τους τσιτάτους στους δρόμους μετά τις τρεις η ώρα — κάποτε βρίσκεις αυτό που ψάχνεις, άλλες φορές καταλήγεις στο νοσοκομείο. αυτοί εδώ μάλλον βγήκαν εκτός νοικοκυριού πριν καν ανοίξουν το μπολ με το γάλα τους.

Τι λέτε τώρα εσείς οι "αναλυτές" που βγάζετε παράταση σα νά πω στην Καλαμάτα ένα μυθιστόρημα του Καζαντζάκη;; Την προηγούμενη βδομάδα αυτοί εκεί έχασαν με τρεις ομάδες που είχαν συνολικά περισσότερες πέρσιν κουλτούρες στο τουρνουά των Σερρών παρά στον Παναθηναϊκό μέσα στο τελευταίο γύρο — και εσύ μου λες WWLWW σα να περιμένεις ότι την επόμενη φορά θα τους βγάλει η τύχη τη γλώσσα; Έχασαν τρεις φορές στους τελικούς επειδή εκείνοι είχαν ένα γκαράζ αμυντικών λάθος ανά αγώνα, όχι επειδή κάποιος τους έκλεισε τις πόρτες ψυχολογικά. Την τελευταία βδομάδα τους έβαλαν 97-76 κι εσύ μου βγάζεις παράταση σα διαφημιστικό του Στράτου Διονυσίου;; Αυτοί εκεί πάνω τους έκαναν γλυκό επειδή είχαν τρεις ανθρώπους που σκόραραν σα να μην υπήρχε αύριο στις κεραίες του κινητού τους. Και βέβαια το τρίποντο στις αρχές του τελευταίου δεκαλέπτου;; Αυτό είναι σα να περιμένεις ότι ο ΠΑΟ θα σκοράρει εκείνες τις βολές σα τις μπάλες στα χέρια των τσοπάνηδων όταν τρέχουν στους λόφους. Την τελευταία βδομάδα έκαναν τρεις αγώνες με περισσότερες αμυντικές επιλογές από όσο είχαν οι αντίπαλοι μέσα σε έναν χρόνο — και εσύ βγάζεις cash σαν να έχεις δει τον Αχιλλέα στο γήπεδο; Θέλω μια φορά μόνο αυτούς τους τρεις πρώτους πόντους μετά την ένατη επέτειο της νίκης επί του Μακάμπι;; Αυτό είναι σα να περιμένεις ότι η ομάδα των ινδιάνικων αγώνων του Γιουκατάν θα κατέβει να σου δώσει ένα φλιτζάνι τσάι στον Πειραιά. Αυτοί εκεί πάνω δεν ξέρουν να κλείσουν έναν αγώνα ακόμη κι όταν η μπάλα τους δείχνει την πόρτα της κρεβατοκάμαράς τους — γιατί; επειδή κάθε φορά που τους λείπει ο Αθηναϊκός χαρακτήρας, βρίσκουν τον δρόμο προς την έξοδο σα σκαθάρι στον πάγκο των αερόστατων. Σκούπισα εδώ τις γνώμες σας σα τις ανοιχτές κονσέρβες της σαλάτας — αυτοί εκεί δεν έχουν παράταση, έχουν μόνο έναν αεροδιάδρομο προς την χώρα των αποτελεσμάτων, κι εκείνοι ξέρουν καλά πως η μεταφορά είναι μονόδρομος. 🤡💸

τι τρέχει εδώ λοιπόν;; τρεις φορές στους τελικούς κι ύστερα βγάζουμε φόρμα WWLWW;; αυτοί εκεί πάνω ξέχασαν το μπάσκετ σα τον γέρο πια στο χωριό που του έδωσε η νοικοκυρά ένα μπολ σούπα κι εκείνος το έκανε τζάμια μέσα στο νεροχύτη βλέπω τον MetrikiNerd15 κι αυτό που λέει είναι όσο σωστό είναι κι η δική μου γνώμη στο τελευταίο βράδυ του Οκτώβρη το 1992 όταν πήγα ως τουρίστας στην Κωνσταντινούπολη κι είδα έναν αγώνα του Γαλατάσαράι σε ανοιχτό γήπεδο στα Τάταβλα — εκείνοι εκεί πάνω εκείνο το βράδυ είχαν μία ομάδα που έκανε τρία σουτ σα νερό που τρέχει και βρήκαν τον Γαλατά σαν αμμοθύελλα: έκαναν 80 πόντους πριν τελειώσει η πρώτη περίοδος κι εμείς οι τρεις φίλοι μετρούσαμε τους πόντους πάνω στα σοκολακία του αεροδρομίου. τρία χρόνια μετά αυτοί εκείνοι έκαναν άλλη μία παραλλαγή εκείνης της ιστορίας. τώρα εκεί λοιπόν βγάζουμε παράταση σα διαφημιστικό;; αυτοί εκεί πάνω έδωσαν τρεις φορές πάνω από 90 πόντους μέσα σ' μία βδομάδα σα τις φιλοδοξίες ενός δεκαπεντάχρονου που βγήκε πρώτος στην τρίτη δημοτικού — κι εμείς βγάζουμε cash στην παράταση;; εγώ εκεί από το παράθυρο του δωματίου μου στη Κυψέλη εκείνο το βράδυ είχε πέσει το δικό μου τρίποντο εκεί στο απόγευμα κι έξω έκανε κρύο σα χειμώνας εκείνης της χρονιάς που ο ΠΑΟ είχε χάσει στους τελικούς των Σέρβων επειδή κάποιος ξέχασε να κλείσει την πόρτα από την άλλη πλευρά — τότε εκείνοι εκείνοι έκαναν αυτό που έπρεπε κι αυτοί εδώ προσπαθούν να βρουν την πόρτα μέσα στο σκοτάδι. μία βδομάδα σα αυτή δεν είναι ψυχολογία — είναι πως η μπάλα χτυπάει συνέχεια το δάπεδο σα παλιά γραφομηχανή κι εσύ γράφεις στους αγώνες σου μόνο κενές σελίδες. αυτοί εκεί πάνω δεν έχουν ικανότητα να κλείσουν τον αγώνα ακόμη κι όταν η πόρτα κλείνει μόνη της επειδή οι άλλοι βγήκαν έξω — εμένα αυτό μου θυμίζει τον Κώστα Ρωμανίδη όταν τον ανέβαζα στους δρόμους της περιοχής μου κι εκείνος έκανε τρία βήματα κι έπειτα γύριζε πίσω επειδή ξέχναγε πάντα ότι πήγαινε κάπου. εγώ εκεί λοιπόν δεν βάζω πολλά στην παράταση εκτός από ένα μεγάλο ξύπνημα του γιου μου όταν έφταιξα κι εκείνος άρχισε να κλαίει σα κουδούνι συναγερμού στις δύο το πρωί — αυτοί εδώ δεν έχουν παράταση, έχουν μόνο έναν αγώνα που ξεκίνησε στις τρεις κι έφτασε στις τέσσερις κι εκείνοι δεν ξέρουν πώς να βγουν από το γήπεδο επειδή ξέχασαν πού είναι η πόρτα. στην κανονική περίοδο βάζω μόνο cash εκτός κινδύνου κι αυτό γιατί εκείνοι εκείνοι έκαναν το ίδιο λάθος τρεις φορές μέσα σε μία βδομάδα σα τους τρελούς του Πειραιά που πιάνουν την καρέκλα του τρένου όταν αυτό έχει ήδη φύγει. αυτοί εδώ δεν έχουν παράταση — έχουν μόνο μία ομάδα που ψάχνει τον εαυτό της σα παλιό ζάρι που το ξεχάσαμε μέσα στο κουτί των αναμνήσεων.

Ωρέ κι όταν λες WWLWW εκείνο το πρώτο γκολ που έκαναν εντός επί Αναντολού στο τελευταίο δευτερόλεπτο δεν ήταν επειδή βρήκαν τον γυρισμό τους — ήταν επειδή ο Μπέικερ είχε κλείσει τον αγωνιστικό του χρόνο κι εκείνοι στο ελεύθερο είχαν ψιλοβγάλει τον οδηγό να κάνει κάτι σα ξυράφι πάνω από το κεφάλι του άλλου τζάκετ. Αυτό εκεί δεν ήταν νίκη, ήταν σα να λες πως βρήκες λεφτά μέσα στο παπούτσι σου την ώρα που σου φτύνει ένας άσχετος στο πρόσωπο. Την ίδια βδομάδα μετά έκαναν δύο φορές πάνω από 80 σηκώνοντας χέρια στον ουρανό σα νά πιουν νερό από κουβά που είχαν τοποθετήσει οι αντίπαλοι μπροστά τους — και εσύ μου λες φόρμα;; Αυτό είναι σα να περιμένεις ότι η ομάδα των Σέρβων στους τελικούς ξαφνικά θ' αρχίσει να σου δίνει δρόμους χωρίς προφύλαξη! Και για την παράταση τέλος πάντων… αυτοί εκεί λένε πως έχουν εμπειρία; Οι Ανατολικοί σηκώνουν την ψυχολογία τους σα τους αγρότες της Πελοποννήσου όταν βρέχει στις τρεις το απόγευμα — τρεις φορές μέσα στη βδομάδα πήραν πάνω από τρεις δεκαπεντάχρονους από το χέρι κι αυτοί στο τέλος δεν είχαν ούτε ένα πέντεάρι να βγάλουν σα νά είναι η τελευταία μπουκιά στο πιάτο τους. Την ίδια στιγμή ο Τζοκίμ באמצού ημιπεριφρόνια εκείνοι έκαναν σούτ σα να ανοίγουν κονσέρβες ζαμπόν με κλειδί που είχε πέσει μέσα στη βρύση — τρία γκολ ανά αγώνα στα τελευταία λεπτά σα ζημιά που έκανες όταν ξέχασες να βάλεις πόρτα στο ψυγείο. Εμένα εκεί λοιπόν δε βλέπω καμία παράταση ελπίδας — βλέπω μία ομάδα που ψάχνει την πόρτα εξόδου σα πελάτης που κατάλαβε ότι τον ξέχασαν μέσα στο ντουλάπι των αξεσουάρ. Και εσύ ας βάλεις cash μόνο εκεί που η μπάλα πάει σα σφουγγάρι σε πισίνα δίχως νερό 🤡💸

βρε φίλε μου πώς ξέχασα έτσι εγώ που κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ ανοίγω το παράθυρο να βλέπω την Ακρόπολη σαν να μην υπάρχει αύριο — εκεί στις τρεις χτυπά η καρδιά μου κι εγώ νιώθω τον αέρα σα να έχει μέσα του άλλη μια χρονιά με γιορτές στις Νέες Ερυθραίες. Όχι πως διαφωνώ καθόλου με τον ThanasisPAOK, αυτό είναι ξεκάθαρο σα νερό στο ποτήρι — τρεις φορές στους τελικούς κι ύστερα WWLWW σα κάποιος που ψάχνει το κλειδί του σπιτιού του στην τσέπη του παλτού του μετά από δεκαπέντε χρόνια. Αυτό που λέει εκείνος εκεί πάνω είναι σαν εκείνες τις παλιές ιστορίες όπου ο ΠΑΟ έκανε πλάκα στους δρόμους της Ευρώπης σαν νά είχε στον κώλο του ένα σακίδιο φωτιά — η αλήθεια είναι πως αυτά δεν είναι περιστασιακά γκολ, είναι σημάδια ότι κάτι στέκεται ανάποδα σα το ποτάμι όταν βρέχει δυνατά. εγώ εκεί λοιπόν θυμάμαι πέρσι τον Οκτώβριο όταν πήγα στον αγώνα του ΠΑΟ επί του Μακάμπι εκεί στη Λεωφόρο — είχαν έναν σέντερ εκείνον τον καιρό που έκανε τριπλ σοκ σα να είχε βγει από κάποιο comic book των Ηνωμένων Πολιτειών. Την τελευταία περίοδο εκείνης της χρονιάς έκαναν δέκα συνεχόμενους πόντους χωρίς ο αντίπαλος να μπορέσει καν να βγάλει σουτ σα νά είχαν κλείσει όλες τις πόρτες του γηπέδου. Τώρα όμως εδώ βλέπουμε άλλη ιστορία — τρεις φορές πάνω από τους 90 μέσα στη βδομάδα σα νά τους πετάνε ξύστρα στο κεφάλι σα τ' αυτά παλιά παιδικά κουτσομπολιά που έκαναν οι μεγάλοι όταν χάνονταν τα σπίτια. αυτό που με τραβάει εμένα εκείνο το τελευταίο δεκάλεπτο δεν είναι παρά μόνο η φανέλα — εκεί πέφτει πάντα ένας φίλος μου του ΠΑΟ, ένας γεροντάκος στα εξήντα του που φοράει πάντα την παλιά φανέλα του Σταυρόπουλου και βρίζει σα στρατιώτης όταν χάνει η ομάδα του. Αυτός εκεί εκείνο το βράδυ είχε πει πως "όταν βγάλεις ένα γκολ στους τελευταίους δέκα πόντους σα νά βγάζεις σπίρτο από το κουτί όταν έχει τελειώσει η φωτιά". Κι όμως τώρα εμείς εδώ βλέπουμε τρεις αγώνες μέσα στη βδομάδα που οι αντίπαλοι έκαναν γκολ σα νά είχαν τρεις πυροσβέστες ο καθένας πάνω στο γήπεδο. εγώ εκεί δεν βάζω πολλά στην παράταση εκτός κι αν έχω μέσα μου κάτι γλυκό σα την ανάμνηση εκείνου του Οκτώβρη του '92 όταν μέσα στο ίδιο γήπεδο, στο ίδιο μέρος, έκανα μία μπάζα ρεζίνα κι ο αντίπαλος γύρισε σπίτι του χωρίς αρκετούς πόντους ώστε να μπορεί να ξεχρεώσει ένα τραπέζι στο χωριό. Αυτοί εδώ όμως έχουν μία φάση σα νά είναι ομάδα πεντέξι παιδιών που βρήκαν μία σακούλα γλυκά χωρίς κανέναν να έχει τσάντα—τους ξεκοκκίζουν τις ευκαιρίες κι αυτοί βγαίνουν τρέχοντας σα να τους κυνηγάει ο δάσκαλος επειδή ξέχασαν να γράψουν στον πίνακα τον πολλαπλασιασμό. Την ίδια στιγμή εγώ εκεί στον πάγκο έχω μόνο μία ελπίδα: ότι κάποιος εκεί μέσα τους παίρνει από το χέρι σα τον παππού του όταν χάνει τον δρόμο του στη γειτονιά.

Τρεις φορές πάνω από τους 90 μέσα σ' ένα δεκαήμερο κι εγώ εδώ ξύπνησα σήμερα πρωί σα να μου έβαλαν μια στο κεφάλι που μου είπε πως το μπάσκετ είναι σπορ ομάδων και όχι ατομική πτήση προς τον ουρανό της παράτασης. 😭 Αυτοί εκεί πάνω μου φαίνονται σα τυφλοί που προσπαθούν να διαβούνε τον δρόμο με ανοιχτά μάτια — τρεις φορές η μπάλα πήγε στα χέρια των Ανατολικοευρωπαίων σα νά τους έδινε η ομάδα δώρο ένα ξύστρα για γιορτή κι εκείνοι αντ' αυτού βγάζουν cash στην παράταση σα να έχουν μια βρύση πόντων μέσα στην τσέπη τους. Την περασμένη βδομάδα έκαναν 97-76 με τον Φενέρ σαν να είχαν δώσει την άδεια στους Τούρκους να τους πιουν κεφτέδες πριν βγάλουν ένα σουτ — κι εσύ μου λες "φόρμα WWLWW";; Όταν έκανα flush πριν από δύο βδομάδες στο live betting επί του Μακάμπι εκείνος ο αγώνας ήταν σα να ανοίγεις ένα βαρέλι κρασί κι αντί κρασί να βγει σαρακολάκι — ο ΠΑΟ είχε τόσες επιλογές σα τις ανοιχτές κονσέρβες στη θάλασσα εκείνο το βράδυ. Τώρα βλέπω τρεις αγώνες με πάνω από 80 σηκώνοντας χέρια σα νά τους είχαν βάλει παντούρμες στην άμυνα εκείνους τους Ανατολικούς. Στην κανονική περίοδο βάζω μόνο εκτός κινδύνου εκεί που το παιχνίδι είναι σα αδιάβροχο μπουφάν — αυτές τις ομάδες τις βλέπω σα φρούτα που έχουν πέσει από το δέντρο πριν καν ωριμάσουν, κι εγώ δεν βάζω πολλά εκεί που κάποιος άλλος έχει ήδη αποφασίσει πως το πιάτο είναι γεμάτο. Αυτή η ομάδα εκεί πάνω ψάχνει την πόρτα εξόδου σα τουρίστας στον τελευταίο όροφο ξενοδοχείου όταν διαπιστώνει ότι ξέχασε το εισιτήριο του αεροπλάνου. Και φυσικά οι μισοί εδώ μέσα βγάζουν παράταση σα νά περιμένουν πως ο ΠΑΟ έχει κάποιο μπουντρούμι γεμάτο βόλτες προς την επόμενη νίκη — τρεις φορές στους τελικούς κι ύστερα λένε πως ξέρουν πώς να κλείσουν έναν αγώνα; Οι Ανατολικοί εκεί πάνω σηκώνουν την μπάλα σα γίγαντες στο τελευταίο δευτερόλεπτο επειδή ξέρουν πως αυτοί εδώ δίδουν πέντε πόντους περισσότερους από όσο έχουν αέρα στους πνεύμονες. Εμένα εκεί λοιπόν αυτό μου θυμίζει εκείνον τον αγώνα του Φάρκουσα πριν από τρεις μήνες όταν εκείνος ο μεγάλος σέντερ του ισπανικού πρωταθλήματος έκανε τρεις σουτ σα νά είχαν κλείσει τις πόρτες του γηπέδου για την ομάδα μου — εκείνοι εκεί πάνω έκαναν ένα ίδιο λάθος τρεις φορές μέσα στη βδομάδα, κι εμείς εδώ βγάζουμε cash σα να έχουμε ένα μαγικό στυλό που γράφει μόνο αριθμούς στη γραμμή. Στην παράταση λοιπόν βάζω μόνο εκεί που η μπάλα πάει σα σβούρα μέσα στο γυαλί — εκείνοι εδώ πάνω δεν έχουν πια εκείνο το τσιγάρο στην τσέπη τους που φτιάχνει μια νίκη από αέρα. Η ομάδα ζει κατσούφια επειδή κάθισε στο πάγκο σα κουτί απορριμάτων που περίμενε το απορριματοφόρο — τρεις φορές πάνω από τους 90 μέσα σ' έναν δεκαήμερο κι εσύ μου λες "φόρμα";; Μετά το ματς τα λέμε. 💸