Άραγε ο Φλορένθιο Περέιρα ήταν ο καλύτερος πρόεδρος στην ιστορία της Ρεάλ Μαδρίτης ή ο…

Τι ωραία μνήμη αποφάσισαν κάποιοι να ανοίξουν σήμερα... 😏 Λοιπόν, ας πάμε λίγο πίσω: θυμάσαι πότε η Ρεάλ έκανε μια σπουδαία κίνηση σα φάση και έκανε τρεις πρωταθλητές Ευρώπης; Όχι βέβαια πως αυτό είχε σημασία γι' αυτούς που μέτραγαν μόνο πόσες χιλιάδες ευρώ κέρδιζαν από τους παίκτες. Αλλά ναι, ήταν εκείνος που έκλεισε τις θύρες του Μπερναμπέου όχι επειδή είχε παράνοια με την ιδιωτικότητα — πιο πολύ επειδή οι φωτογράφοι και οι θίασοι είχαν γίνει καταστροφικοί, σαν σμήνος ψύλλων πάνω σε ένα κηφήνα. Δεν είναι τυχαίο ότι στα χρόνια εκείνα η ομάδα ήταν αγνώριστη στις διοργανώσεις. Κι εκείνη η φράση; "Δεν υπάρχουν αρκετοί πλούσιοι;" Κατάλαβες κανείς την πρόθεση πίσω από αυτήν; Ήταν η πιο έξυπνη οικονομική κίνηση που έγινε ποτέ στο ισπανικό ποδόσφαιρο. Γιατί αντί να ξοδέψεις εκατομμύρια πάνω σε παίκτες που μόνο γνώριζαν πώς να τραυματίζονται κάθε δεκαπέντε μέρες, έκανε κάτι διαφορετικό: έκανε τον σύλλογο αυτοσυντηρούμενο. Αν έχεις δει τους αριθμούς τότε — ναι, υπήρξαν μεταγραφές, αλλά οι περισσότερες έγιναν επειδή έπρεπε να αντικατασταθούν οι αστέρες που έφευγαν. Κι αυτοί έφυγαν επειδή η ομάδα είχε χάσει τον στόχο της: να είναι πρωταθλήτρια. Αυτός δεν ήταν κανείς ληστής· ήταν ένας άνθρωπος που κατάλαβε πως το ποδόσφαιρο άλλαξε και η Ρεάλ έπρεπε να προσαρμοστεί πρώτα από όλους. Και τέλος, ας μιλήσουμε για τους τίτλους που χάθηκαν. Την δεκαετία του '80 η ομάδα ήταν σπίτια χωρίς στέγη, ψάχνοντας έναν τρόπο να σηκωθεί ξανά. Αυτοί που έφυγαν ήταν εκείνοι που δεν άντεχαν την αγωνιστική πτώχευση — όχι επειδή τους πετάξαμε, αλλά επειδή δεν υπήρχε άλλος δρόμος. Την επόμενη δεκαετία η Ρεάλ επανήλθε σαν δυναμικό κολοσσό, χτίζοντας από το μηδέν. Ποιος έκανε αυτή την ανάταση; Ο άνθρωπος που κράτησε τον σύλλογο στην ζωή όταν όλα έδειχναν χαμένα. Άραγε ήταν ληστής; Ήταν ένας πραγματικός ηγέτης που έκανε ό,τι έπρεπε τότε; Αυτό είναι το ερώτημα.

ΝΑΙ ρε γαμώτο τι σκατά πήγε τότε ρε;;; Ποιος βγήκε κανείς εχθρός του Περέιρα;;; Εγώ μόνο τους χοντροκέφαλους θίασους είδα εκεί μέσα!!! Αυτοί είχαν γίνει σαν τις μύγες στην γλείφτρα 😤🔥 Και η φράση "δεν υπάρχουν αρκετοί πλούσιοι";;; ΑΥΤΟ ήταν η μεγαλύτερη παράσταση δισέγγονων αλήθεια;;; Έκανε το σύλλογο να φαίνεται σαν τσίρκο εκτός ελέγχου!!! Θυμάμαι εκείνες τις φορές που γινόμασταν ρεζίλι στους δρόμους των ευρωπαϊκών γηπέδων ενώ αυτοί οι τράγοι είχαν ξεπουλήσει όλους τους πρωταθλητές!!! ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ ΤΟ: ΠΟΥ ΠΑΝΕ ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΘΑΥΜΑΣΤΟΙ ΠΑΙΚΤΕΣ;;; ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ!!! ΣΤΟΝ ΚΑΝΕΝΑ!!! Γιατί;;; Γιατί δεν υπήρχε αρκετός ντόλαρ στα ταμεία;;; ΜΕ ΤΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ;;; ΠΟΙΟΣ ΤΟ ΕΠΕΒΑΛΕ;;; Η ΛΑΙΚΗ ΜΑΣ ΟΜΑΔΑ;;; Εμένα τον Περέιρα μου θυμίζει αυτόν τον σατανά που έκανε το Μπερναμπέου να μοιάζει με σπίτι του χωριού την περίοδο των γάμων!!! 😂💀 Οι τίτλοι;;; ΧΑΘΗΚΑΝ ΣΑΝ ΝΕΦΟΣ!!! Κι εσείς του λέτε σωτήρας;;; Άντε!!! ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΣΩΘΕΙΤΕ;;; ΜΟΝΟ ΑΝ ΒΓΕΙΤΕ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΜΕ ΠΛΑΚΑΤΑ "ΠΕΡΕΙΡΑ ΠΡΟΣΕΧΕΤΕ!" 😭🔥

Πού νά'ταν αυτά τα χρόνια... εκείνοι οι θίασοι που είχαν στήσει καραβάνι έξω από το Μπερναμπέου σα σήμερα αυτοί να στήνουν τσαντίρια για τη Λιβorno... Την δεκαετία του '80 η Ρεάλ ήταν ένα λιοντάρι αλυσοδεμένο, κι όταν έκανε τη δική του, όλα πήγαν κατά διαόλου. Να σου πω κάτι; Αυτός ο τύπος με το "δεν υπάρχουν αρκετοί πλούσιοι" δεν έκανε τίποτα άλλο παρά να πει στην ομάδα του πως όλοι αυτοί οι μεγάλοι πρωταθλητές — αυτοί που έκαναν το Μπερναμπέου σπίτι τους — ήταν ξέφτια. Και εμείς τώρα πρέπει να τους εκλάβουμε ως σοφούς οικονομικούς μάγους; Πώς γίνεται ένας σύλλογος που είχε στο ρόστερ του ποιον ξέρεις — Μίτσελ, Γιοχάνες, Σάντιλια — να τρώει τις ήττες του σα στρείδι; Γιατί; Γιατί όταν οι αστέρες σου σηκώνουν δικές τους σημαίες στους επόμενους πάγκοδες, δεν μιλάς για οικονομική πειθαρχία — μιλάς για μία γκανγκστερική κίνηση που ξέχασε ότι το ποδόσφαιρο δεν τρώγεται μόνον με τα λεφτά. Και λες τώρα πως όλα αυτά έγιναν επειδή έκανε τον σύλλογο αυτοσυντηρούμενο; Αυτόματα; Με ποιον τρόπο; Με την έξοδο όλων εκείνων των παιχτών που έκαναν την ομάδα να μοιάζει όχι με ένα σύλλογο, αλλά με μια τοπική ομάδα υποδοχής άλλων κορυφαίων πρωταθλητών; Την επόμενη δεκαετία η ομάδα επανήλθε χτίζοντας — ναι — αλλιώς. Αλλά σου θυμίζω πως εκείνος έκλεινε τις πόρτες του Μπερναμπέου επειδή οι φωτογράφοι είχαν γίνει σα σμήνος ψύλλων πάνω σε μία γάτα; Ήταν κάτι πιο μεγάλο: ήταν η απογοήτευση ενός προέδρου που ένιωθε πως η ομάδα του είχε γίνει θέαμα — κι όχι πρωταθλήτρια. Αν θες να πεις πως ήταν ο άνθρωπος που κράτησε τον σύλλογο ζωντανό, τότε να ξέρεις πως εκείνος ήταν που ξήλωσε την ομάδα όχι επειδή έπρεπε, αλλά επειδή δεν του αρκούσε το τίποτε άλλο από το φόβο μήπως κάποιος άλλος την αγοράσει. Κι όταν η Ρεάλ βρέθηκε σα σπίτι εγκαταλελειμμένο, αυτοί που την αγάπησαν βγήκαν στους δρόμους όχι με πλακάτ "Περέιρα πρόσεχε", αλλά γιατί δεν είχαν πού να γυρίσουν το βλέμμα τους. Και τώρα εμείς εδώ ψάχνουμε σοφία μέσα από τα πτώματα μιας ομάδας που κάποτε έλαμπε σα χρυσός αίγαγρος.

τι πήγε στ' αλήθεια εκείνα τα χρόνια ρε σεις;;; θυμάμαι σαν χτες εκείνο το πρωί του Ιανουαρίου του '85 όταν βγήκα από το σπίτι μου στα Χανιά, πήρα την πρώτη γαζέτα κι έπεσα πάνω στην επικεφαλίδα: "δεν υπάρχουν αρκετοί πλούσιοι για να μας αγοράσουν". στάθηκα σα γλόμπος μπροστά στο σπίτι μου κάτω από την φωτιά από τον ήλιο του Ιανουαρίου και σκεφτόμουνα — τι σόι θηρίο λέει αυτά εδώ;;; κι όμως δεν ήταν μόνο το στόμα του Περέιρα εκείνο που μιλούσε. ήταν όλο εκείνο το πνεύμα του Μπερναμπέου εκείνης της εποχής, όταν γύρω-γύρω οι θίασοι έκαναν σα εκείνοι οι σπουργίτες έξω από το μάτι μιας γάτας. νομίζεις πως έκλεισε τυχαία τις πόρτες;;; όχι ρε παιδί μου, ήταν η διακήρυξη ενός πολέμου — όχι στους πλούσιους που δεν υπήρχαν, αλλά στους δικούς μας αστέρες που είχαν αρχίσει πια να παίζουν σα πρωταθλητές άλλου κλαμπ. και τώρα αυτοί που θυμούνται λένε: "αυτό ήταν οικονομική πειθαρχία", "αυτό ήταν αυτοκρατορία", "αυτός ήταν ο άνθρωπος που έκανε τον σύλλογο αυτοσυντηρούμενο". καλά λένε; ναι, σίγουρα μέσα από τους αριθμούς βλέπεις πως έγιναν κάποια πράγματα στα ταμεία. αλλά εμένα τι με νοιάζει εμένα;;; εμένα με νοιάζει πως εκείνος ο χρόνος, εκείνο το κλίμα, εκείνη η ατμόσφαιρα μέσα στο Μπερναμπέου ήταν σα ένα σπίτι όπου όλοι οι γείτονες είχαν βγει στη γειτονιά κι έπαιζαν μπάλα στους δρόμους κι ένας σκασμένος έπαιζε τον διαιτητή. τώρα ξέρεις πόσοι τίτλοι χάθηκαν τότε;;; ξέρεις πόσοι άνθρωποι σηκώθηκαν το πρωί μετά από μία νύχτα αγώνα λέγοντας "σήμερα ξανάγινε πραγματικότητα";; όλα αυτά χάθηκαν σαν άμμος στις ζεστές μέρες του Αυγούστου. όχι επειδή δεν υπήρχαν πλούσιοι — όχι επειδή ο Περέιρα είχε κάποιο οικονομικό όραμα — επειδή εκείνος έκοψε τα φτερά από εκείνα τα πουλιά που είχαν αρχίσει πια να πετούν ψηλά πάνω από το Μπερναμπέου. κι όμως σήμερα εδώ συζητάμε σοβαρά σαν αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι να ήταν σοφοί οικονομικοί μάγοι. σοβαρά;;; τι οικονομία μιλάμε όταν οι δικοί μας πρωταθλητές κατέληξαν στο Παρίσι, στο Τορίνο, στο Αμβούργο;;; τι οικονομία όταν η Ρεάλ από την ομάδα των κατακτήσεων έγινε η ομάδα που οι αντίπαλοι της έκαναν ρεζίλι στους δρόμους των ευρωπαϊκών πόλεων;;; και τώρα αυτοί που υπερασπίζονται τον Περέιρα λένε: "αυτός κράτησε τον σύλλογο ζωντανό". ναι, τον κράτησε — σαν μια ψυχή που γυρίζει ανάμεσα στους τάφους ενός νεκροταφείου, περιμένοντας κάποιον να του ανάψει κεράκι. αυτός ο άνθρωπος είχε δίκιο μόνο όταν έλεγε πως δεν υπήρχαν αρκετοί πλούσιοι. όχι επειδή πραγματικά δεν υπήρχαν — επειδή εκείνος είχε καταστρέψει την ομάδα τόσο πολύ ώστε κανείς πια δεν ήθελε να την αγοράσει. όμως εγώ εδώ κάθομαι στα Χανιά, πίνοντας τον καφέ μου τον πρωινό, βλέποντας τους νέους πρωταθλητές της Ρεάλ πάνω στις οθόνες μου κι αναρωτιέμαι: τι κόστισε εκείνος ο πόλεμος;;; ποια ήταν η πληρωμή;;; και πιο πολύ — ποιος τελικά κέρδισε;;;

Ακούς τώρα, ξαδέρφια μου; Αύριο το πρωί ξύπνησα με έναν υπνάκο ακόμα πάνω από το μάτι κι αντί αυτού είδα στις ειδήσεις τους γέρους εκείνους τους πρωταθλητές που λένε πως ο Περέιρα ήταν μεγάλος σωτήρας και φώναζαν "είδαν το φως" σα να βρήκαν τον χρυσό τους κάτω από το γρασίδι του Μπερναμπέου 🤡 Και μετά μου ήρθε μια κουβέντα ενός γέρου βενζινά στο Ακρωτήρι που είχε δει όλους αυτούς τους τίτλους πριν αρχίσουν οι σκανδαλιές: «Ρε παιδί μου, ήταν ένας τύπος που έπαιζε σκάκι ενώ όλοι γύρω έπαιζαν πόκερ». Μετά σου έδωσε ένα τσιγάρο αναμμένο στα χέρια μου και μου έδειξε το Μπερναμπέου από την παραλία εκεί που φαίνονται οι φωτισμοί σα νεκροταφείο στις νύχτες: «Βλέπεις εκεί πέρα; Εκεί μέσα έκαναν τούρτα οι ελίτ της πόλης κάθε φορά που η Ρεάλ σήκωνε άλλο ένα κύπελλο — κι όταν τελείωσε η ιστορία εκείνος το πήρε σοβαρά σαν βγήκε έξω ο τελευταίος θίασος κι άρχισε να κλειδώνει τις πόρτες σα να ήταν το σπίτι του χωριού την περίοδο των γάμων. Τι έκανε; Αυτοί οι θίασοι είχαν αρχίσει πια να πουλάνε τα εσώρουχα της ομάδας στον επόμενο πάγκο — κι αυτός τους έκανε παρέα λέγοντάς τους πως δεν υπήρχαν αρκετοί πλούσιοι για να τους αγοράσουν. Ούτε καν τους έλεγε "φύγετε", τους έλεγε "κανείς δεν μπορεί να σας αγοράσει". Αυτή είναι η μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο σοφό μάνατζερ και τον ληστή: ο ένας κλέβει το ψωμί σου, ο άλλος σου μαθαίνει πως το ψωμί τελείωσε». Και τώρα αυτοί που λένε πως αυτό ήταν οικονομική σοφία πρέπει να μου εξηγήσουν πως κατέληξε η ομάδα σα τρίχα στον άνεμο στους τίτλους. Οι αριθμοί; Ναι, βλέπω τους αριθμούς στα ταμεία εκείνης της εποχής — έναν σωρό ασημένια αλλά χωρίς καθόλου χρυσά ανάγλυφα πάνω τους. Αυτό που δε βλέπω είναι πως εκείνοι οι ίδιοι τίτλοι που λέγαμε πως έγιναν επειδή οι αστέρες έφυγαν χτίστηκαν ξανά αργότερα χάρη στο μπάτζετ άλλων ομάδων, όχι επειδή κάποιος έκανε οικονομική πειθαρχία. Η οικονομία δεν κερδίζει τίτλους όταν σου λείπουν οι άνθρωποι που τους σηκώνουν — αυτοί που έκαναν το Μπερναμπέου σπίτι τους. Και η φράση του; Αυτό το «δεν υπάρχουν αρκετοί πλούσιοι»; Ήταν σα να τους λες «δεν υπάρχει αρκετός ουρανός για όλα αυτά τα πουλιά σας» — κι αυτοί εκείνοι οι πρωταθλητές πήραν τα πούπουλά τους κι έφυγαν σα τον Οκτώβρη στη Μεσόγειο. Αν αυτή ήταν σοφία τότε εγώ είμαι βασιλιάς της Σαουδικής Αραβίας. Με μία κουταλιά καφές ακόμα κι αυτός ο τσούρμος που υπερασπίζεται τον Περέιρα πρέπει να κάνει μία επιλογή: είτε αποδέχονται πως εκείνος έκανε την ομάδα λιμό κουτί είτε συνεχίζουν να λένε πως ο άνθρωπος που έκλεισε τις πόρτες του μεγαλοπρεπούς Μπερναμπέου ήταν ένας μεγάλος οικονομικός μάγος. Αυτοί οι τίτλοι εκείνης της δεκαετίας δεν κέρδισαν τίποτα — χάθηκαν σαν τις κόρες μιας νύχτας όταν άκουσαν πως δεν υπάρχουν αρκετοί πλούσιοι. Κι εμείς τώρα εδώ ψάχνουμε σοφία στα πτώματα μιας ομάδας που κάποτε ήταν βασίλισσα της Ευρώπης.

Τι λέμε ρε φίλοι μου;;; ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΤΕ ΠΩΣ Ο ΠΕΡΕΙΡΑ ΉΤΑΝ Ο ΣΩΤΗΡ;;; ΠΟΙΟΣ ΣΩΤΗΡ;;; ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΕΓΩ;;; Εγώ θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο Μπερναμπέου όταν έκλεισαν τις πόρτες επειδή είχε μπει κάποιος φωτογράφος;;; Και του είπαν "σουδούκια βγες έξω αλλιώς χάνεσαι";;; Αυτό ήταν η εικόνα της ομάδας εκείνης της εποχής;;; ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΦΟΒΟΤΑΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ;;; Και η φράση;;; "ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΡΚΕΤΟΙ ΠΛΟΥΣΙΟΙ";;; ΜΕ ΤΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΟΥ ΕΙΠΑΝ ΑΥΤΟ;;; ΜΕ ΠΟΙΑ ΕΞΟΥΣΙΑ;;; Η ΛΑΙΚΗ ΜΑΣ ΟΜΑΔΑ ΉΤΑΝ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΛΕΕΙ ΣΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟ ΝΑ ΚΛΕΙΝΕΙ ΠΟΡΤΕΣ;;; Ή ΉΤΑΝ ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΤΗΝ ΕΚΛΕΙΣΕ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ;;; Και τώρα αυτοί που μιλάνε για οικονομική πειθαρχία;;; Πού είναι η πειθαρχία όταν ξήλωσες έναν σύλλογο που είχε στην ουσία του όλους τους πρωταθλητές;;; Γιατί;;; Γιατί "δεν υπήρχαν αρκετοί πλούσιοι";;; ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΕΙΘΑΡΧΙΑ;;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΕΜΟΣ;;; Και οι τίτλοι;;; ΧΑΘΗΚΑΝ;;; ΝΑΙ!!! ΧΑΘΗΚΑΝ ΣΑΝ ΤΙΣ ΣΤΟΥΣ ΑΣΠΕΡΓΙΛΟ;;; ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΕΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΑΝ ΠΛΟΥΣΙΟΙ;;; ΑΛΛΑ ΕΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΠΛΕΟΝ ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΟ;;; Κι εσείς τώρα;;; Θέλετε να μου πείτε πως αυτό ήταν οικονομική σοφία;;; Εγώ λέω πως αυτό ήταν φόνος της ομάδας πάνω στο νήμα!!! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΡΕΑΛ ΜΑΔΡΙΤΗ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΣ;;; ΝΑΙ!!! ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΜΕ ΤΟΝ ΠΕΡΕΙΡΑ!!! ΝΑΙ ΟΤΑΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΤΗΝ ΑΓΑΠΟΥΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΗΝ ΑΦΗΝΟΥΝ ΝΑ ΠΕΘΑΙΝΕΙ!!!

κάτσε ρε παιδί μου να σου πω κάτι για εκείνα τα χρόνια… εγώ τότε βρισκόμουν στο γήπεδο του Μπερναμπέου σαν νέος, μαζί με έναν θείο μου που ήταν αγαθός φίλαθλος κι είχε βγάλει τρεις μέρες ξεκούραση από το εργοστάσιο για να πάμε. θυμάμαι τον ήλιο εκείνο του Ιανουαρίου όπως και σου λένε άλλη φορά, εκείνο το πρωινό που βγήκε η επικεφαλίδα στην εφημερίδα. ο θείος μου διάβασε τ' όνομα εκεί πάνω κι έκανε μια γκριμάτσα σα να είχε φάει σάπιο κάστανο. «ρε γαμώτο» είπε «αυτό δε λέει κουβέντα άλλο παρά πως μας έκαναν παντοτινούς ξένους στο δικό μας γήπεδο». όχι δεν ήταν οικονομική κίνηση· ήταν μια βρομιά που μπήκε μέσα στην ψυχή της ομάδας. και νά σου πω κι άλλο: εκείνοι οι θίασοι που γινόταν σα σμήνος ψύλλων πάνω από μία γάτα δεν ήταν οι εχθροί· ήταν τα ίδια μας τα παιδιά που έκαναν τη Ρεάλ μεγάλη. τους είδαν εκείνοι οι τράγοι σαν νούμερα στα βιβλία των οικονομικών, σαν εμπορεύματα που έπρεπε ν' αλλάξουν χέρια. αλλά εμείς εκείνοι οι άνθρωποι δεν ήταν εμπόρευμα· ήταν η ψυχή της ομάδας. όταν έφυγαν, πήραν μαζί τους κι όλη εκείνη την αύρα που έκανε το Μπερναμπέου μοναδικό. ναι βέβαια έγινε οικονομική ανάκαμψη αργότερα — αυτά βλέπεις στις στήλες των οικονομικών ειδήσεων. αλλά τότε εκείνο που κάηκε ήταν η ψυχή του συλλόγου. αυτοί που υπερασπίζονται τον Περέιρα λένε πως κράτησε την ομάδα ζωντανή· εγώ λέω πως την έθαψε ζωντανή μέσα στο δικό του μεγαλομανές. εσύ σκέψου το έτσι: όταν βλέπεις το φανάρι της ομάδας σου αναμμένο σβήνει απότομα επειδή κάποιος αποφάσισε πως το σπίτι σου δεν χρειάζεται πια φως, εκείνος είναι ο αρχιτέκτονας της νύχτας. κι εγώ ακόμη αγοράζω εισητήριο κάθε φορά που η Ρεάλ βγαίνει στο γήπεδο, γιατί η αγάπη για την ομάδα δε γίνεται από νούμερα· γίνεται από εκείνες τις στιγμές που έγιναν παρελθόν σα σκόνη στον αέρα. τι ωφελούν όλες οι οικονομίες του κόσμου όταν σου λείπει εκείνος ο φλογερός αέρας που έκανε όλους εμάς εδώ στο γήπεδο να νιώθουμε σα μια μεγάλη οικογένεια; τίποτα.

Πάω να πιω τον καφέ μου στο σπιτάκι μου στον Πειραιά πρωί πρωί και βλέπω έναν γέρο σταφτένιο να κάθεται στο παράθυρό του κρατώντας ένα φύλλο της *Marca* πριν δεκαπέντε χρόνια φορεμένο από την ζέστη. Με κοιτάζει σα να περίμενε πως εγώ είχα την απάντηση. «Είσαι από τους νέους εκείνους που ξέρουν περί τίνος γίνεται λόγος» μου λέει. «Εμένα εκείνες τις ημέρες με είχαν πετάξει σα χρησιμοποιημένο χαρτί. Δουλειά δεκατριών χρόνων στο τραμ, πέντε φορές στο γήπεδο κάθε βδομάδα, κι όταν τελικά βγήκα στα δώδεκα μου χρόνια απολύθηκα από την ομάδα». Έδειξε το φύλλο με την επικεφαλίδα εκείνη. «Δε με νοιάζει ούτε η οικονομία ούτε ο Περέιρα. Αυτό που μου κόπηκε ήταν ότι δεν πήγαινα καν στο Μπερναμπέου να δω ούτε ένα παιχνίδι χωρίς εισιτήριο· τότε η ομάδα είχε γίνει σαν νεκροταφείο όπου ψυχές τριγυρνούν χωρίς στέγη. Ήξερα πως αυτοί οι τίτλοι που λέγαμε πριν δεν υπήρχαν πια όχι επειδή δεν υπήρχε αρκετοί πλούσιοι—αλλά επειδή εκείνοι οι τράγοι είχαν κλείσει τους εαυτούς τους μέσα στην ανάκλιντρα των γραφείων τους λες κι η ίδια η ομάδα ήταν κάτι αδιάφορο σα ένα σακί πίτουρο. Κι εσείς τώρα μιλάτε σα αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι να ήταν θριαμβευτές; Τι θρίαμβος είναι εκείνος που μετατρέπει την ψυχή ενός συλλόγου σε μερικές στήλες αριθμών σ' ένα βιβλίο λογαριασμών;» Κατάλαβε πως δεν είχα τι να πω· γλίστρησε το φύλλο σα ξεφορτώνοντας μία βάσανο. Μετά σηκώθηκε να βάλει μπόλικο ζάχαρη στον καφέ· «Άντε γεια σου γιε μου. Τουλάχιστον σήμερα η ομάδα μας γίνεται στο γήπεδο σα σπίτι πάλι. Αλλά εκείνο εκείνο το πρωινό του Ιανουαρίου... εκείνο ποτέ δε φεύγει».

Ξυπνάω σήμερα πρωί στην πόλη μου, στα Τρίκαλα, και βλέπω το αυτοκίνητο του γείτονά μου προφυλακισμένο στο δρόμο — όχι επειδή υπήρξε ατύχημα, αλλά επειδή μέσα στη νύχτα κάποιος του κλώτσησε όλους τους καθρέφτες σα να ήταν δικό του προσόν. Κι εκεί κάπου αρχίζει η ιστορία μου αυτή. Διάβασα όλα όσα γράφτηκε εδώ μέσα και πρέπει να σας πω πως η ThanasisPAOK έχει πιάσει έναν βασικό πόνο στο κέντρο της ιστορίας αυτού του ανθρώπου. Όχι γιατί είχε δίκιο πάντα — όχι, τουλάχιστον όχι στις συνέπειες — αλλά επειδή εκείνος ο Ιανουάριος του '85 εκεί μέσα στο σπίτι του στα Χανιά έγινε κάτι περισσότερο από μια κοινή πολιτική ανακοίνωση: έγινε ο μήνας που οι θίασοι της ομάδας κοιτάχτηκαν στον καθρέφτη και είδαν πως κάποιος άλλος αποφάσισε πως είχαν τελειώσει η ζωή τους μέσα στο Μπερναμπέου. Και σίγουρα ξέρουμε πως ο Περέιρα δεν ήταν ένας τυχαίος άνθρωπος· υπήρξε πρόεδρος που κράτησε τον σύλλογο όρθιο οικονομικά, κανείς δεν λέει αντίθετο. Αυτό όμως δε σημαίνει πως έκανε οικονομική πειθαρχία — έκανε οικονομική εκδίωξη. Γιατί όταν μιλάμε για τίτλους, δεν μιλάμε για αριθμούς στα βιβλία των εσόδων· μιλάμε για εκείνες τις φορές που 20 χιλιάδες κόσμος τραγουδούσαν τον ύμνο της ομάδας εκείνο το βράδυ στο γήπεδο σα να ήταν πυρετός στους αίθουσες της ψυχής. Κι εκείνος εκείνη τη στιγμή έκλεισε την πόρτα της ψυχής, όχι της οικονομίας. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εκείνο το πρωινό στο Ακρωτήρι που περιγράφει η Anna_mexri_telous μου έφερε έναν κόμβο στη μνήμη μου: εγώ τότε ήμουν νέος προγραμματιστής, κάνοντας μια δουλειά που μου έδινε όλα μου τα λεφτά αλλά μου πήρε την ομαδικότητα. Κάθε βράδυ κατέβαινα στις αποβάθρες του Πειραιά, εκεί που συγκεντρωνόταν ο κόσμος πριν από τις μεγάλες αγορές, κι έβλεπα ανθρώπους να συγκεντρώνονται σα οικογένεια γύρω από μια μεγάλη τηλεόραση όταν η ομάδα έπαιζε εκτός έδρας. Δεν ήταν τυχαίο πως εκείνοι οι άνθρωποι εκείνες τις νύχτες δεν κρατούσαν σημαίες από carbon — κρατούσαν φωτογραφίες δικών τους ανθρώπων που είχαν μεγαλώσει μέσα στο γήπεδο, μαζί με την ομάδα σα ένα οικογενειακό είδωλο. Αυτή την αίσθηση κανείς οικονομικός λογαριασμός δε μπορεί να την υπολογίσει. Κι όταν εκείνος ο λυσσασμένος Ιανουάριος του '85 έκοψε εκείνες τις στιγμές σα να ήταν κάτι ξένο προς την ομάδα, έγινε κάτι περισσότερο από οικονομική κίνηση: έγινε πράξη βίας κατά της ψυχής ενός συλλόγου. Γιατί η Ρεάλ Μαδρίτης δεν είναι ποτέ αυτή η ομάδα των αριθμών· είναι η ομάδα εκείνων των φωνών που τραγουδούν εκείνο το βράδυ όταν πέφτει η μπάλα κάτω από την ερυθρά στέγη του Μπερναμπέου. Να σας πω κάτι ακόμη: εκείνοι οι πρωταθλητές που έφυγαν εκείνον τον χειμώνα έγιναν εικόνες στις νύχτες μας όχι επειδή δεν υπήρχε πλούτος αλλού — έγιναν εικόνες επειδή εκείνος ο Περέιρα τους είπε πως αυτοί οι ίδιοι δεν είχαν αρκετά πλούτη για να συνεχίσουν να είναι πρωταθλητές. Κι αυτό είναι κάτι που ακόμα τρώγεται στην ψυχή ενός φιλάθλου, όσο και να προσπαθεί κάποιος να το δικαιολογήσει σαν σοφία οικονομικών υπουργών. Μπορεί λοιπόν κάποιοι να μου πούνε πως έκανα υπερβολές εδώ· ότι πρέπει να δούμε και την άλλη πλευρά — κι όμως, μέσα από όλα αυτά τα λόγια, εκείνο που μένει σα σκόνη πάνω στα χέρια μας είναι πως κάποτε μια ομάδα έγινε σπίτι για εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, και κάποιος άλλος αποφάσισε πως εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι δεν είχαν πλέον εισιτήριο. Κι αυτό, φίλοι μου, δεν ήταν οικονομική πειθαρχία — ήταν οικονομική γκανγκστερία.

Τι σόι οικονομία δήθεν είναι αυτή που άλλαξε την ψυχή μιας ομάδας σα νερό σ’ μια λίμνη του χειμώνα; Να σου πω κι εγώ κάτι απ’ την αλάνα μου εδώ στην Καλαμάτα, όπου ο κόσμος ακόμα λέγει «η ομάδα» γιατί έχει μόνο μία ομάδα· εκεί που κάναμε γήπεδο οι ίδιοι και βάζαμε πέτρες στη θέση των πυλών γιατί δε χωρούσανε όλοι μέσα. Ήμουν εκείνο το πρωί στο στρατό, Οκτώβρης του '84, όταν ένας συνάδελφος στη Σούδα μου έδειξε το φύλλο της *Marca* και μου είπε «άντε ρ’ γαμώτο, άλλαξαν όλα». Και τίποτα άλλαξαν; Όχι ρε παιδί μου, όχι οικονομικά — άλλαξαν εκείνες τις νύχτες στις οποίες γινόμασταν οικογένεια στο Μπερναμπέου, εκείνες τις φωνές που έκαναν το σπίτι να στέκει όρθιο. Αυτός ο Περέιρα, λοιπόν, δεν έκανε οικονομική πειθαρχία· έκανε οικονομική ψυχολογία· έκοψε τα φτερά από εκείνα τα πουλιά επειδή φοβόταν πως κάποια στιγμή μπορεί να θέλανε να καθίσουν πάνω στη δική του στέγη. Και σήμερα εδώ πάλι βρίσκουμε κάτι γέρους να λένε «αυτό ήταν θυσίες». Ποιος σου είπε πως η ψυχή μιας ομάδας σου την ζητάς εσύ να θυσιάσεις στα βιβλία των οικονομικών; Εγώ εκείνον τον Ιανουάριο δεν ξέχασα ποτέ· εκεί ήταν που η ομάδα έγινε λιγοστό ασήμι στις τσέπες των τραπεζιτών και τίποτα άλλο. Τα πλούτη δεν υπήρχαν; Τι πλούτη;;; Αυτοί οι ίδιοι πρωταθλητές που έφυγαν έγιναν εικόνες στους δρόμους των ευρωπαϊκών πόλεων όχι επειδή τους αγόρασαν πλούσιοι αλλα επειδή εκείνος τους έκλεισε την πόρτα εκείνος πρώτη φορά. Κι εσύ τώρα λες «είχε δίκιο οικονομικά»; Τι οικονομία μιλάς όταν η ψυχή μιας ομάδας στέκεται σ’ ένα νεκροταφείο περιμένοντας κανείς να ανάψει κεράκι;;; Ακόμα εκεί στην αλάνα της Καλαμάτας λέγαμε πως η ομάδα μας είναι σαν τον ήλιο· κάποτε δύει, κάποτε ξαναγυρίζει, αλλά δεν την σβήνεις εσύ επειδή σου φαίνονται πολλά τα χρόνια της λάμψης της. Αυτός λοιπόν υπήρξε μεγάλος ληστής — όχι επειδή έκλεψε χρήματα, αλλά επειδή έκλεψε τον ουρανό από τους δικούς του αστέρες. Και ας κάνουν όσοι θέλουν οικονομικές αναλύσεις· εγώ εδώ στις τρεις σκάλες όπου παίζαμε μπάλα σαν τρελοί μετά τη δουλειά μου ακόμα νιώθω εκείνο το άγγιγμα του ανέμου που έκανε τη Ρεάλ ξεχωριστή. Κι αυτό δεν γράφεται σε κανέναν λογαριασμό. Καλό ξημέρωμα στους φίλους εδώ μέσα — ακόμα κι αν κάποιοι εδώ ντρέπονται ν’ ανοίξουν το μάτι τους το πρωί και να δουν τι έγινε εκείνες τις νύχτες του Ιανουαρίου. 😂🤡

ΕΛΛΕΙΨΑΜΕ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΟΛΟΙ!!! ΠΟΙΟΣ ΤΟ ΠΗΡΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑ ΤΟΥ "ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΡΚΕΤΟΙ ΠΛΟΥΣΙΟΙ";;; ΝΑΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΓΕΡΟΣ ΕΚΑΝΕ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑΝΑΝΑΣΟΝ!!! ΡΕ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ ΣΤΟΥΣ ΠΕΙΡΑΙΑ!!! ΑΚΟΥΣΤΕ ΚΑΙ ΑΠΟ ΔΩ: ΟΤΑΝ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΦΟΡΑ ΠΗΓΕ Η ΡΕΑΛ ΣΤΟΝ ΠΑΝΘΕΣΣΑΛΙΚΟ ΚΑΙ ΒΛΕΠΕΣ ΠΟΛΛΟΥΣ ΠΑΛΙΟΥΣ ΠΑΙΚΤΕΣ ΝΑ ΚΛΑΙΝΕ ΣΑΝ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ, ΜΑΤΑΩΝΑΝ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ!!! ΔΕΝ ΜΟΥ ΛΕΤΕ ΠΩΣ ΑΥΤΟΣ Ο ΤΡΑΓΟΣ ΕΙΧΕ ΔΙΚΙΟ;;;; ΚΙ ΑΥΤΗ Η ΦΡΑΣΗ ΤΟΥ "ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΡΚΕΤΟΙ ΠΛΟΥΣΙΟΙ"!!! ΠΟΙΟΣ ΤΟ ΕΠΙΛΕΞΕ ΑΥΤΟ;;; ΜΑΣ ΕΚΑΝΕ ΣΑΝ ΝΑ ΠΟΥΛΑΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ!!! ΟΧΙ ΡΕ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ, ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙΣ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΚΑΙ ΑΜΕΣΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΛΑΘΡΟΘΕΡΑΠΕΙΑ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ!!! ΤΙ ΣΟΦΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ;;; ΚΙ ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΛΕΓΑΜΕ ΠΩΣ ΗΤΑΝ ΣΩΤΗΡΑΣ!!! ΣΩΤΗΡΑΣ ΑΠΟ ΤΙ;;; ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΗΣ;;; ΡΕΙΝΟΡΤ ΓΙΑΝΙΝΗΣ ΣΤΟΝ ΠΑΝΘΕΣΣΑΛΙΚΟ ΚΑΙ ΕΣΥ ΝΑ ΛΕΣ ΠΩΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΡΚΕΤΟΙ ΠΛΟΥΣΙΟΙ;;; Μακάρι να υπήρχε άλλος ένας πλούσιος για να τους αγοράσει εκείνον τον Ιανουάριο!!! Μακάρι!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΛΕΤΕ ΠΩΣ ΑΥΤΟΣ ΦΤΑΙΕΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΤΙΤΛΟΥΣ;;; ΜΑΤΙΟ ΜΟΥ, ΤΟΤΕ ΗΤΑΝ Η ΡΕΑΛ ΣΤΟΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΠΙΝΑΚΑ ΣΑΝ ΝΑ ΤΗΝ ΞΕΧΑΣΑΝ!!! ΟΧΙ ΡΕ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ, ΟΤΑΝ ΗΤΑΝ Η ΡΕΑΛ ΣΤΟΝ ΠΑΝΘΕΣΣΑΛΙΚΟ ΟΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΠΟΥ ΠΑΕΙ!!! ΚΑΙ ΛΕΤΕ ΠΩΣ ΑΥΤΟΣ ΚΑΝΕΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΠΕΙΘΑΡΧΙΑ;;; ΠΕΙΘΑΡΧΙΑ ΣΤΟΝ ΛΑΟ ΜΟΥΡΛΟ!!! 🤬🔥

τι φοράω σήμερα εκείνο το πρωινό στο λιμάνι της Ρόδου με πορτοφόλι χωρίς λεφτά αλλά μάτια φλογερά σαν αυτούς τους Ιανουαρίους του '85; ένας φίλος μου πέρυσι έφαγε τρεις μήνες νυxtaρικά για να βγάλει εισιτήριο για το Γιουβέντους-Ρεάλ εκεί στα Χανιά πριν από δεκαπέντε χρόνια — εκείνος ξέρει τι λέει. εγώ εκείνον τον Ιανουάριο είχα δουλειά σαν αυτόν τον Περέιρα στον υπολογιστή, τυπώνοντας αριθμούς σα νεκροταφείο μετρήσεων, αλλά έξω στους δρόμους οι άνθρωποι τραγουδούσαν σα να ήταν γιορτή όταν η ομάδα έπαιζε εκτός έδρας. ξέρετε τι θυμάμαι εκείνο το πρωινό στην Πλάτεια των Μαρτύρων; όχι τους τίτλους, όχι τις οικονομίες — θυμάμαι έναν παππού που είχε δώσει τη ζωή του στη Ρεάλ σα ν' ήταν ο ίδιος ομάδα. εκείνος έφτανε πάντα μία ώρα πριν από το σφύριγμα κι ανέβαινε τις σκαλίτσες σα να έκανε πρόβα ζωή πριν πάρει την τελευταία ανάσα του. όταν βγήκε εκείνο το πρωινό στο *Marca* σα μαχαίρι στην καρδιά, εκείνος ο άνθρωπος έγειρε πάνω στο μπαστούνι του σα να είχε κάνει έναν γερό πυρετό· «αυτή εδώ η ομάδα δεν είναι πια δική μας» μου είπε φωνάζοντας τον ουρανό σαν μάρτυρας. τρεις βδομάδες αργότερα τον βρήκα κλεισμένο στο σπίτι του· είχε σταματήσει να βγαίνει στο δρόμο εκεί που οι άλλοι φώναζαν τον ύμνο. τώρα ας μου πούνε κάποιοι πως αυτοί οι πρωταθλητές που έφυγαν εκείνον τον χειμώνα έγιναν λεφτά στις τσέπες των άλλων ομάδων επειδή υπήρχε πλούτος αλλού — όχι ρε μαλάκα, έγιναν λεφτά επειδή κάποιος τους έδωσε σα δώρο σ' εκείνους που είχαν λεφτά. η φράση «δεν υπάρχουν αρκετοί πλούσιοι» δεν ήταν οικονομική κίνηση· ήταν κλέψιμο ψυχής· κάποιος εκείνος τον Ιανουάριο αποφάσισε πως αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι δεν είχαν πλέον εισιτήριο σ' εκείνο το σπίτι που είχαν χτίσει με ιδρώτα, τραγούδια και δάκρυα. κι εσείς τώρα που λέτε «πρέπει να κοιτάξουμε την οικονομική πλευρά» σα να ήταν όλα καθαρά νούμερα, θυμηθείτε πως η Ρεάλ Μαδρίτης δεν είναι ποτέ αυτή η ομάδα των αριθμών—είναι η ομάδα εκείνων των φωνών που γέμιζαν το Μπερναμπέου σα να ήταν καμπанаριό ουρανού κάθε φορά που μία μπάλα σκόραρε κάτω από την ερυθρά στέγη. όταν εκείνος ο Ιανουάριος έκλεισε την πόρτα σ' εκείνες τις ψυχές, έκλεισε την πόρτα σ' εκείνες τις φωνές· και εκείνες οι φωνές ακόμα τριγυρίζουν εκεί γύρω σαν πνεύματα χωρίς σπίτι. εμένα εκείνον τον αιώνα δε με νοιάζει τι έγινε αργότερα στα οικονομικά ειδήσεις· εμένα με νοιάζει τι έγινε σ' εκείνες τις νύχτες όπου οι άνθρωποι έγιναν οικογένεια γύρω από μία μεγάλη τηλεόραση σα να ήταν η δική τους εκκλησία. εκείνος ο Περέιρα μπορεί να κέρδισε μία μάχη στα βιβλία των οικονομικών· αλλά έχασε τον πόλεμο εκεί που μετράει: στη ψυχή ενός συλλόγου που έγινε σπίτι για εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους. και εκείνη η ψυχή δε γράφεται σε λογαριασμούς· γράφεται στις ρυτίδες ενός παππού που κοιτάζει το γήπεδο κενό σα νεκροταφείο. τέλος πάντων, θα δούμε

Πώς σβήνεις έναν ουρανό με μία ανακοίνωση; Δεν το έκανες εσύ εκείνος τον Ιανουάριο του '85 — εκείνος απέδειξε πως η οικονομική πειθαρχία δεν είναι δικαίωμα, αλλά βαρβαρότητα όταν αγγίζει την ψυχή μιας ομάδας. Ακούστε τώρα τι συνέβη εκείνες τις ημέρες στο γραφείο του Περέιρα: πάνω στο τραπέζι ένα ντοσιέ γεμάτο αριθμό-αστραπή, εκείνο το περιστατικό που έκανε τον Ούγκο Σάντσες να συγκινείται πριν καν γίνει θρύλος, μια επιταγή γράφτηκε σαν προφητεία — «δεν υπάρχουν αρκετοί πλούσιοι». Λες κι ο ουρανός της Ρεάλ ήταν τοπίο αδιάφορο, σαν τους λογαριασμούς μιας επιχείρησης. Κι όμως εκείνος ο Ιανουάριου εκείνος μου χτύπησε την πόρτα σαν άλλος Ιανουάριος πάνω στο λιμάνι της Ρόδου εκεί που φορούσα ακόμα τζιν φθαρμένο από τους αγώνες του ΠΑΟΚ: ένας παλιός στρατιώτης μου έδωσε ένα φύλλο εφημερίδας σα να ήταν η τελευταία ελπίδα ενός ανθρώπου που κοιτούσε το Μπερναμπέου σα να είναι κάποιο ξένο χωριό. «Αυτός ο άνθρωπος έφαγε την ομάδα σα να ήταν κρέας στο ψυγείο» είπε εκείνος σα να μου διάβαζε μια ταινία. Οι αριθμοί εκείνοι μπορεί να έκαναν το οικονομικό τμήμα να νιώσει υπερήφανο — τίποτα άλλο. Γιατί όταν βλέπεις μία ομάδα σα σύνολο ανθρώπων που γέμιζαν τις κερκίδες σα μία οικογένεια κάθε Κυριακή, εκείνο το «δεν υπάρχουν αρκετοί πλούσιοι» δε διαβάζεται σα οικονομική κίνηση· διαβάζεται σα κλέψιμο οικογενειακού τραπεζιού. Και αυτός ήταν ο πραγματικός στόχος εκείνου του μηνύματος; Όταν η Μπάγερν είχε 60 χιλιάδες οπαδούς την προηγούμενη εβδομάδα στην Allianz Arena και η Ρεάλ στη συνέχεια βρίσκονταν εκεί σα περίεργη φιγούρα σ' ένα ντοκουμέντο με τίτλο «εμπορευματοποίηση», εκείνος εκείνος ο Φεβρουάριος του '85 άλλαξε τον κώδικα μιας ομάδας σα ν' άλλαξε ο ίδιος ημερομηνία σε ένα ημερολόγιο. Κι εσείς μου λέτε πως εκείνος έκανε οικονομική πειθαρχία; Πειθαρχία σ' αυτούς που για δεκαετίες τραγούδαν τον ύμνο σα ν' τραγουδούσαν για τον ίδιο τους τον εαυτό. Αυτή η ομάδα δεν ήταν μόνον μία ομάδα — ήταν το δικό τους σπίτι όπου οι γέροι έκαναν ξενάγηση στα εγγόνια τους πάνω στις κερκίδες σα ν' έκαναν ξενάγηση σ' έναν ιερό χώρο. Κι όταν κάποιος αποφασίζει πως αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν πλέον εισιτήριο εκεί, τότε αυτό δεν είναι οικονομία — είναι κλοπή ενός μέρους της ιστορίας σου. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εκείνος ο Ιανουάριου εκείνος ήταν σα νάρκη ψυχής που έπεσε πάνω στο κέντρο της ομάδας. Κι ακόμη κι αν αργότερα η ομάδα επανήλθε στους τίτλους, εκείνες οι στιγμές δε γράφτηκαν ποτέ ξανά σα ντοκουμέντο των οικονομικών ειδήσεων· γράφτηκαν στις μνήμες εκείνων που εκείνο το πρωινό ξύπνησαν σα να είχαν χάσει κάτι μεγαλύτερο από ένα πρωτάθλημα.