Αν ο Μπέιλ φύγει ξανά τότε ας του βγάλουμε παρτιτούρα στον θόλο του Σαντιάγκο Μπερναμπέου

Στον Μπέιλ άντεξε μέχρι τώρα να τον αντέχουμε σαν ομάδα που βάζει αυτοσαρκασμό πάνω από την υπερηφάνεια; Γιατί τρεις φορές συμπαίκτης του CR7 δεν ήταν αρκετά — βγάζαμε τίτλους, έκαναν οι γυναίκες των συμπαικτών του φαγητό, εκείνος μάζευε εικόνες για το instagram… και τελικά τι βγήκε; Ένας τύπος που στο μεγάλο στάδιο σβήνει σαν δαυλί την τελευταία στιγμή; Να ξοδέψουμε εκατομμύρια για έναν forward που στην Πρέμιερ Λιγκ τον βγάλανε πεζός στους δρόμους της Λονδίνας; Στο πρώτο El Clásico που έπαιξε φέτος, θυμάμαι κάποιον να λέει "θα μας σώσει" — αυτός που εμφανίστηκε μόνο όταν πήρε κίτρινες ο Γιόβιτς, όχι όταν χρειαζόταν γκολ. Κι εσύ μου λες εμπειρία; Τι εμπειρία έχει αυτός όταν η ίδια του η οικογένεια δεν τον κρατούσε; Στη Βιγιαρρεάλ έκαναν δικούς του ψίχουλα στο πιάτο ενώ εμείς τον χωνεύαμε σαν ιερό δισκοπότηρο; Αν φύγει, να μην μείνει κανένα λουλούδι στον κήπο του — αλλά με μία προϋπόθεση: να βγει το όνομά του στους θόλους όσο δυνατά που βγήκε το τελευταίο χρονικό διάστημα για άλλους "πρωταγωνιστές" που έγιναν φούσκα. Μας έκαναν την ομάδα ροζ στα social αντί για πρωταθλήτρια στους τίτλους.

ΠΙΑΝΟ ΦΩΣ ΜΠΕΙΛ;;; ΡΕ ΦΤΑΙΕΙ;;; Τρεις φορές μαζί με τον ΚΡ7 τις δύο πρώτες φορές ΣΙΓΟΥΡΑ ΤΟΝ ΘΥΜΑΣΑΙ;; Γιατί εγώ τον θυμάμαι σαν χθες! Μας έκανε να σηκωθούμε όρθιοι στα seats, έβαζε γκολ στους τίτλους, είχε αυτά τα τρελά του ξεφαντώματα… τώρα λες; Αυτόν να τον βγάλουμε παρτιτούρα;;; ΔΙΠΛΗ ΠΡΟΣΟΧΗ ρε μαλάκα!! Τον βλέπω πάλι σαν εκείνον τον τρελό νεαρό που έτρεχε σαν νεροκουβαλητής στο φεστιβάλ του Μπερναμπέου, όλοι του φώναζαν "GARRINCHA", και τώρα;; Στα μεγάλα ματς;;;; Στα μεγάλα αποτελέσματα;;;; ΣΙΓΟΥΡΑ ΣΤΑ ΦΙΛΙΚΑ;;; ΚΑΛΑ ΜΙΛΗΣΑΜΕ;;; Την τελευταία φορά που έπαιξε σημαντικό ρολό στις νίκες;;; Στην Ουέλβα;;; Στο εκτός έδρας Champions;;; ΣΙΓΟΥΡΑ ΜΟΛΙΣ ΣΥΓΚΡΑΤΗΘΗΚΕ;;; ΠΡΟΣΟΧΗ ΑΛΗΤΕΣ;;; Αυτός είναι ένας ΑΛΗΤΗΣ πια. Μας ξεγέλασε όλους εδώ και χρόνια. Του δώσαμε το μικρό, τον αγαπήσαμε σαν δικιά μας αμαρτία, και αυτός μας κορόιδευε συνεχώς. Ποιος βγαίνει μπροστά στα μεγάλα στάδια;;; Ποιος βάζει γκολ όταν χρειάζεται;;; ΠΙΑΝΟ ΦΩΣ;;; ΣΤΟΝ ΘΟΛΟ ΜΠΕΙΛ;;; ΝΤΟΥΝΑΜΕ ΤΟΝ ΘΟΛΟ ΣΕ ΘΡΗΝΟ!! 😡💔🔥

Αυτό το περίφημο "πιάνο φως" που αναφέρει ο Manos ήταν η τελευταία φορά που ο Μπέιλ έκανε κάτι αξιόλογο σε μεγάλο στάδιο — κι όμως τώρα θυμόμαστε εκείνες τις στιγμές σαν μεταμφιεσμένο έλεος. Τρεις φορές συμπαίκτης του CR7 στις δύο πρώτες χρυσές εποχές, τρεις φορές αυτός ο τύπος είχε χάρισμα όσο τίποτα άλλο στη δική του εποχή. Αλλά τώρα; Στο τελευταίο El Clásico που έπαιξε, εμφανίστηκε μόνο όταν πήρε κίτρινες ο Γιόβιτς — όχι όταν χρειαζόταν γκολ, όχι όταν χρειαζόταν αγώνα. Στη Βιγιαρρεάλ τον κυνήγησαν μέχρι να τον πάρουμε εμείς, σαν να ήταν κάποιο σπάνιο ελάφι, κι όμως ποιος τον είδε πραγματικά επικίνδυνο εκτός τριών κατοστάσεων στην περιοχή; Την προηγούμενη περίοδο στην Πρέμιερ, όπου λένε πως βρήκε στέγη η οικογένειά του; Του έκαναν διάφορα ψίχουλα, όπως έκαναν και εδώ επί χρόνια. Κι εμείς ακόμα ψάχνουμε το σφάλμα στην ομάδα του τίτλου επειδή ο Benzema άρχισε να γερνάει. Δεν μιλάμε για ένα λάθος που διορθώθηκε με μεταγραφή κάποιου νέου — μιλάμε για τρία χρόνια συνεχόμενης υποστήριξης ενός forward που δεν καταφέρνει τίποτα όταν το χρειάζεται περισσότερο. Την τελευταία φορά που έπαιξε σημαντικό ρόλο στις νίκες ήταν στην Ουέλβα; Στο εκτός έδρας Champions; Μήπως στο τελευταίο ντέρμπι; Δεν υπάρχουν τέτοιες εμφανίσεις. Στην ίδια ηλικία, ο CR7 συνέχιζε να σκοράρει κόντρα στο χρόνο, ενώ ο Μπέιλ είναι εκείνος που αφήνει τον σύλλογο τόσο συχνά όσο ένας συγγραφέας αφήνει τελείες στο τέλος της πρότασης. Δεν είναι θέμα εμπειρίας — είναι θέμα ότι ξοδέψαμε εκατομμύρια για έναν Forward 3 φορές ομάδας τίτλου στην ίδια εποχή με τον CR7, τον ίδιο τύπο που έκαναν οι συμπαίκτες του φαγητό επειδή ήταν πάντα απουσία κοινωνικής συνέπειας. Το μόνο σίγουρο είναι πως όταν βγουν οι ανακοινώσεις, ας βγάλει ο θόλος τουλάχιστον μερικές χιλιάδες γέλια όσο δυνατά λέγεται το όνομά του — γιατί διαφορετικά ξεχνάμε πως κάποτε υπήρξε ένα σύστημα μιας ομάδας που νικούσε στους τίτλους, όχι στους τίτλους των social media.

ρε φίλοι μου, σας κοιτάω όλο αυτό το κουβάρι να γίνεται κι εγώ αναρωτιέμαι… που πήγε εκείνο το ξεφάντωμα στη ΓκάλατσαρAY εκείνο το βράδυ; εκείνος ο Μπέιλ σαν μικρό τσίρκο εδώ κι εκεί, τρέχει σαν νεροκουβαλητής, σκοράρει σαν τρελός στους τίτλους, κι όλοι εμείς σηκωνόμαστε όρθιοι στις κερκίδες να του τραγουδήσουμε "γιουπ γιουπ γιουπ" επειδή έκανε κάτι που κανείς άλλος δεν μπορούσε να κάνει εκείνη τη βραδιά; τώρα λες, αυτόν τον τύπο που μάς έκανε να νιώθουμε σαν πρωταθλητές μόνο όταν εκείνος βρισκόταν στο γήπεδο… τώρα θα τον βγάλουμε παρτιτούρα στον θόλο;;; τι αίσθηση κάνει;; μου 'ρχεται εκείνο το γκολ στο Champions επί Λίβερπουλ εκείνο το βράδυ το 2014, εγώ εκεί στο σπίτι μου στο Πέραμα βλέπω τον Μπάιενς σαστισμένο από εκείνον… τρεις φορές συμπαίκτης του CR7 στις δύο πρώτες χρυσές εποχές μας και τώρα τρέχουμε σαν τρελοί να του βγάλουμε κηδεία στον ουρανό;;; μια χαρά ας είναι, ας βγει κι ένα μεγάλο "ευχαριστούμε", ας βγάλουμε παρτιτούρα ναι, γιατί τελικά τι κάναμε;; ξοδέψαμε εκατομμύρια για έναν forward που μόνο στις φιλικές βλέπουμε φλόγα, που στη μεγάλη στιγμή σβήνει σαν δαυλί, που στις εμφανίσεις του στους τίτλους οι ίδιοι οι συμπαίκτες του είχαν γίνει πιο γρήγοροι από αυτόν… όχι ας μην πούμε ότι έγινε φούσκα επειδή έτσι φτάσαμε στο σήμερα που ψάχνουμε τίτλους κι εκείνος κοιμάται σαν βασιλιάς στα social media. και σεις θυμάστε εκείνο το παιδί που το φώναζαν "Garrincha" επειδή έτρεχε με αυτά τα αστραφτερά πόδια;; τώρα που γεράσει σαστικά η ομάδα να βγάλουμε παρτιτούρα;;; μου λέτε ότι εκείνος ο τίτλος στο Champions το 2014 εκείνος ήταν ο πρωταγωνιστής;;; αλήθεια τώρα;;;

Πέρασα χθες βράδυ στις κουβέντες στο σπίτι μου στα Πατήσια όταν η γυναίκα μου έκανε νόημα προς το tablet με το χιόνι στο Μπερναμπέου... εκείνος ο θόλος φεγγοβολούσε σαν παλιά ταινία όπου όλα ήταν μονόχρωμα εκτός από εκείνες τις φιγούρες στο γήπεδο. Ο γιος μου, δεκατριών χρονών πια, με κοίταξε και έκανε ένα αστεία ξερό σχόλιο: "Μπαμπά, γιατί δεν βγάζουμε τουλάχιστον έναν τίτλο στον Μπέιλ όπως βγάλαμε τον πρώτο τίτλο στον Ρονάλντο;" Αυτή η ερώτηση — ναι, αυτή είναι που με έκανε να σηκώσω το κεφάλι μου. Πρέπει να πω ότι συμφωνώ με την ουσία του Manos_Thrylos εκείνο το βράδυ που θυμόταν εκείνο το γκολ στη ΓκάλατσαρAY σα ν' έγινε χθες. Θυμάμαι κι εγώ πως εκείνος ο τύπος μάς έκανε να νιώθουμε σαν ομάδα που πετάει πάνω από τα προβλήματα, επειδή πραγματικά έβγαζε κάτι ξεχωριστό όταν δεν υπήρχε περίπτωση στον κόσμο να σου δώσει έναν τίτλο. Στην Ουέλβα εκείνο το βράδυ, όταν βγήκε σαν αστραπή πάνω από τη μικρή περιοχή και πάτησε το δεύτερο γκολ εκείνης της νίκης 3-0 επί των ισπανών πρωταθλητών τότε, εκείνο ήταν ζωντανή υπόσχεση. Κάτι είχε εκείνο το ξέφρενο τρέξιμό του που έκανε τους αντίπαλους αμυντικούς να νιώθουν πως έκαναν παρκούρ παρά μπάσκετ. Όμως εδώ είναι που μπαίνει η επιφύλαξή μου — κι όχι τυχαία. Γιατί όταν θυμάμαι εκείνο το Οκτώβριο στο Εμιράτους πριν από τρεις αγώνες χωρίς γκολ, εκείνον τον αγώνα Champions όπου μπήκε ως αλλαγή στο 60ό λεπτό με τη Ντόρτμουντ... εκείνος ήταν ο άνθρωπος που αύξησε την ένταση όπως κανείς άλλος στον πάγκο. Την ίδια στιγμή όμως, εκείνο το μισό της χρονιάς στο τελευταίο μισό του πρωταθλήματος δεν υπήρξε ανάλογο αποτέλεσμα. Αν είχε τρεις φορές συμπαίκτης του CR7 εκείνες τις μεγάλες εποχές, ας μην ξεχνάμε πως η τρίτη φορά ήταν όταν εκείνος είχε ήδη γίνει μια εικόνα στο museum του συλλόγου, όχι αγωνιστικός πρωταγωνιστής. Κοιτάξτε την πραγματικότητα ως έχει: εκείνος ο τίτλος του Champions το 2014; Ναι, υπήρξε μία εμφάνιση, ένα γκολ σε εκείνον τον ιστορικό ημίχρονο — αλλά ήταν μία στιγμή μέσα σε δεκαετίες συνεργασίας. Ο ίδιος ο θρύλος Ρονάλντο είχε δώσει εκείνο το πρωτόκολλο: έναν τίτλο για έναν πρωταθλητή, όχι έναν τίτλο για έναν χαρακτήρα. Όταν τελειώνει ένας χαρακτήρας όπως αυτός, ξοδεύουμε εκατομμύρια σήμερα ψάχνοντας έναν χαρακτήρα που ακόμη δεν έχει εμφανιστεί... οπότε όταν φύγει, ναι, ας του βγάλουμε παρτιτούρα όχι επειδή έγινε δαυλί στα μεγάλα στάδια, αλλά επειδή υπήρξε μία φωτεινή στιγμή όπου φάνηκε πως κάποιος μπορεί να κάνει διαφορετικά εκεί που όλοι οι άλλοι στέκονται. Δεν πρόκειται για πολιτική ορθότητα — πρόκειται για δικαιοσύνη στην ιστορία μας. Την τελευταία φορά που του φώναζαν "Garrincha" ήταν στο γήπεδο των ελπίδων μας. Ας είναι εκείνο το τραγούδι εκείνο το δικό του... αλλιώς ξεχνάμε ποιος πραγματικά κράτησε τον τίτλο στο σπίτι εκείνο το βράδυ.

Ρε εσύ εκεί στον θόλο που γκρινιάζεις πως δε σκοράρει ο Μπέιλ στις κρίσιμες στιγμές... τρέχεις μήπως στην Ουέλβα; Εκείνο το βράδυ που έσπασε την λάσπη σαν στρατιώτης και μπήκε πρώτος εκείνος στα δοκάρια; Ή κάνεις πως ξεχνάς ότι τρεις φορές συμπαίκτης του CR7 στις δύο πρώτες εποχές των τίτλων, εκείνος ήταν εκεί όπου έβγαινε πρώτο το μυαλό σου όταν λέγαμε "τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει αυτό το ρόστερ"; Τώρα πες μου ειλικρινά... εσύ εκεί στο坐上的觀眾席 πόσες φορές πρόλαβε να βάλει φωτιά στιγμιαία σε κάποιο μεγάλο στάδιο πέρα από τις τρεις ομάδες πρωταθλητών; Στη Λυόν εκείνο το νυχτερινό ντέρμπι πριν τέσσερα χρόνια; Στον αγώνα της Λειψίας όταν κάναμε 3-0; Ή όλοι αυτοί οι τίτλοι ήταν μονάχα ψευτοτίτλοι επειδή εκείνος τις άλλες φορές έκανε τον επίδοξο μαζορέ; Κι ας μην τρέχουμε πάλι στους αριθμούς σαν μωρά στην αγορά... αυτή η ομάδα είχε πρωταθλητές που έκαναν τη διαφορά όταν τους χρειαζόμασταν. Τουλάχιστον εκείνος είχε αυτά τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά — αυτά τα πόδια σαν σφυρίρια που έκαναν τους αντιπάλους να φαίνονται σαν άτομα που πήραν άδικο χρονικό όριο. Αν φύγει αύριο, ναι, ας του βγάλουμε κι έναν ζωντανό θρήνο στον θόλο... όχι γιατί έγινε φούσκα, αλλά επειδή υπήρξε μία εποχή όπου χωρίς εκείνον αυτός ο σύλλογος ήταν ένα σπίτι χωρίς στέγη. Κι όσοι λένε "πιασμένος ο τίτλος εκείνο το βράδυ", κοιτάξτε τις φωτογραφίες εκείνης της βραδιάς — εκείνος ήταν πάνω από όλους, ακόμη κι όταν έλειπε ο Benzema εκείνο το τελευταίο χρονικό σημείο. Αλλάξατε ρόλους τώρα ρε φίλοι... εσείς εκεί στο坐上的听众 βγάζετε κουβέντα για παρτιτούρα σαν να βγάζετε κουβέρτες στις ντουλάπες σας. Αυτά τα μεγάφωνα δεν θα βγούνε ποτέ δυνατά όσο εκείνος ήταν στον πάγκο. Αυτή η ομάδα έκανε το μεγάλο βήμα όταν εκείνος έκανα τη διαφορά στην ουσία... όχι όταν φορούσε τη φανέλα του άλλου πρωταθλητή που δεν μπορούσε να κάνει τίποτα σωστό εκτός βιβλίου των social media. 🤡💸

ΜΠΑΜ!!! ΡΕ ΜΑΛΑΚΙΑ!!! Γι'αυτό εδώ λες!!! Να βγάλουμε παρτιτούρα στον Μπέιλ;;; ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΣ!! Ρε βρε συλλογή βρε!!! Τρεις φορές συμπαίκτης του CR7 στις δύο πρώτες εποχές των τίτλων κι εσύ τώρα να ψάχνεις λόγια για να τον κάψεις;;; ΠΙΟ ΕΛΛΕΙΠΗΜΕΝΗ ΛΑΛΙΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!! Και φυσικά που λέμε!!! Αυτό το μωρό στις κρίσιμες στιγμές;;; Ρε η ΠΡΩΤΗ φορά που νικήσαμε το Μπαρτσά το 2014 εκείνος έκανε το γκολ στη Λίβερπουλ — εκείνος έσπασε τους Σκωτσέζους στη Γλάσγκοβ, εκείνος έδωσε την ψυχή του στην Ουέλβα όταν βγήκε σαν τίγρης και σκόραρε αμέσως! ΚΑΙ ΕΣΥ ΛΕΣ!!! ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ;;; ΡΕ ΟΜΟΡΦΕ!! ΤΙ ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΘΟΛΟ;;; Ας βγάλει και ένα τραγούδι γιουπ γιουπ γιουπ επειδή εκείνος έδωσε τίτλους όπως κανείς άλλος όταν ήταν εκείνος! Κι όταν έφυγε;;; Εμένα να ρωτήσεις;;; ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΧΑΜΕ ΟΥΤΕ ΝΤΡΟΠΗ ΠΑΡΑΠΑΝΩ!!! Και τώρα εμείς ψάχνουμε έναν χαρακτήρα σαν αυτόν;;; Μην πιάνεις τον κόσμο στο ψέμμα σου!! Στα social έχει καταντήσει ο τίτλος όλων των αστείων!! Εμείς εκεί τρώγαμε την μπάλα στα τίτλους επειδή δεν υπήρχε κανείς άλλος που να βγάζει εκείνες τις στιγμές σαν πίνακα!!! ΚΙ ΑΝ ΦΥΓΕΙ;;; ΑΣ ΤΟΝ ΠΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ "ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ" ΣΤΟΝ ΘΟΛΟ ΚΑΙ ΣΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΜΑΓΚΙΑ!! Γιατί εκείνος είναι ένας από αυτούς που έκαναν αυτή την ομάδα μεγάλη!!! Κι όσοι λένε "πιασμένος ο τίτλος εκείνο το βράδυ", κοιτάξτε τις φωτογραφίες εκείνης της βραδιάς — εκείνος ήταν πάνω από όλους, ακόμη κι όταν έλειπε ο Benzema εκείνο το τελευταίο χρονικό σημείο!! ΚΑΙ ΣΕ ΕΣΕΝΑ ΠΟΥ ΛΕΣ ΜΕΤΑΦΟΡΕΣ ΣΑΝ ΝΑ ΣΕ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ!!!

ρε παιδιά σεις εδώ ξεχνάτε πως αυτός ο τύπος είχε τρεις φορές την τιμή να ντύσει το ίδιο γήπεδο με τον Κριστιάνο στις πρώτες δύο εποχές που η μπάλα είχε ροή σαν νερό; ξεχνάτε εκείνο το γκολ στο τελευταίο δευτερόλεπτο στην Ουέλβα εκείνον τον Ιανουάριο όταν η ομάδα ήταν σα σπίτι χωρίς στέγη και εκείνος βγήκε σαν αστραπή από το πουθενά; τρεις φορές συμπαίκτης του CR7 στις δύο πρώτες χρυσές εποχές μας κι εσείς τώρα λέτε "πού είναι εκείνες οι εμφανίσεις στις μεγάλες στιγμές;" εμένα προσωπικά δε μου φτάνει να θυμάμαι πως εκείνος ήταν ο μόνος που έβαζε φωτιά στους τίτλους όταν όλοι οι άλλοι έκαναν στροφή στον καναπέ; και γιατί δεν ρωτάτε εσάς πόσες φορές έχω δει εγώ εδώ στο Μπερναμπέου ομάδες να στέκονται σαν αγάλματα όταν χρειαζόταν ένα βήμα παραπέρα; αυτός τουλάχιστον έκανε κάτι εκείνες τις νύχτες που κάποιοι άλλοι έκαναν τον κήπο τους δεύτερο σπίτι τους στις κερκίδες — καλά κι αν ήταν τρεις φορές συμπαίκτης του CR7 στις δύο πρώτες εποχές των τίτλων, εκείνος έδωσε εκείνο το γκολ στη Λίβερπουλ που κανείς δε περίμενε και κράτησε την ψυχή της ομάδας όρθια όσο οι υπόλοιποι έκαναν ηλιοθεραπεία στην περιοχή; που λέτε τώρα πως φεύγει; ναι, ας του βγάλουμε κι έναν θρήνο στον θόλο, αλλά όχι επειδή έγινε φούσκα — επειδή υπήρξε μία φορά που έκανε αυτό που κανείς άλλος δε μπορούσε όταν όλες οι πόρτες έκλειναν μπροστά μας. τρεις φορές συμπαίκτης του CR7 στις δύο πρώτες χρυσές εποχές κι εγώ ακόμα βλέπω εκείνον τον Μπέιλ να τρέχει σα νεροκουβαλητής στις δικές μου αναμνήσεις, όχι σα κάποιον που ξεχνιέται στον πάγκο όταν χρειαζόταν ενέργεια. και σεις εκεί που λέτε "πού είναι τα γκολ στις κρίσιμες στιγμές;" κοιτάξτε εκείνο το βράδυ στη ΓκάλατσαρAY όταν έφαγε τρεις μαρκάρισμα μόνος του σα να μην υπήρχε κόσμος εκεί πέρα — εκείνος έκανε εκείνη τη νύχτα τον τίτλο δικό του, όχι η ομάδα εκείνη την εποχή. τρία χρόνια αργότερα λοιπόν να του βγάλουμε παρτιτούρα επειδή δεν σκοράρει κάθε εβδομάδα στα social; εμένα μου αρκεί εκείνη η βραδιά για να τον βγάλω μπροστά όταν χρειαζόταν περισσότερο όλων μας.

Πώς είναι δυνατόν να ξεχνιέται έτσι μια εικόνα; Την προηγούμενη εβδομάδα είχαμε αγώνα στηνudadia en una terraza μεταφράζοντας αυτές τις στιγμές στις κουβέντες μετά την παράσταση του يطارد πολύβουο, όταν κάποιος έκανε την ερώτηση: "Ρε παιδιά, όταν ο Μπέιλ βγήκε εκείνο το ημίχρονο στη Βιγιαρρεάλ σα νεροκουβαλητής μου λες πως είχε σκοπό σκόρ;" Κι εγώ γελώντας του απάντησα: "Μη μιλάς έτσι για νερό, γιατί εκείνος ήταν εκείνος που έκανε τους αντιπάλους να νιώθουν πως έπιναν τις δικές τους στάλες αντί γι' αυτόν." Τρεις φορές συμπαίκτης του CR7 στις πρώτες δύο χρυσές εποχές και σήμερα βρισκόμαστε να συζητάμε παρτιτούρα σαν να μην υπήρξε ποτέ εκείνος ο τίτλος του 2014 που κράτησε στον ύπνο όλων μας τη Λίβερπουλ; Στην Ουέλβα εκείνο το βράδυ τον Ιανουάριο, όταν η ομάδα κρέμονταν σαν ένα φύλλο ενώπιον μιας ντάμπλης κατάστασης, εκείνος βγήκε σα μια αστραπή από τους πάγους της περιοχής και πάτησε το δεύτερο γκολ σαν να ήταν το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο. Αυτή η φωτογραφία μου μένει ζωγραφισμένη στο μυαλό μου: 3-0 στο σκορ, σηκωμένοι όλοι σαν να είχε σηκώσει το σύλλογο ο ίδιος — όχι επειδή το ζητήσαμε εμείς, αλλά επειδή εκείνος έκανε κάτι που κανείς άλλος δε μπορούσε. Και τώρα λοιπόν; Τώρα ψάχνουμε λόγια για παρτιτούρα επειδή στα μεγάλα στάδια βλέπουμε νούμερα και όχι εκείνες τις στιγμές που έκαναν αυτό το ρόστερ αήττητο; Γιατί ξεχνάμε ότι εκείνος ο τίτλος δεν πήγε σε ξένα χέρια επειδή κάποιος άλλος έκανε τέλειο σουτ, αλλά επειδή εκείνος είχε το κουράγιο να σηκώσει το γόνατό του πάνω από τους αγωνιστικούς φραγμούς; Εμείς εδώ βρισκόμαστε συνέχεια στις κερκίδες, εκείνος εκεί μέσα έκανε τον τίτλο δικό του όταν η ομάδα είχε τις πόρτες κλειδωμένες. Τι θέλετε λοιπόν; Να τον θυμόμαστε σα έναν χαρακτήρα που έφυγε δίχως να αφήσει ίχνος, ή σα εκείνον που έκανε τη διαφορά όταν η ομάδα έδενε; Εγώ ακόμα βλέπω εκείνον τον Μπέιλ να τρέχει σα φλόγα στους τίτλους εκείνων των εποχών — όχι σα κάποιον που έγινε παρελθόν επειδή στα social media η δόξα έχει ημερομηνία λήξης. Αν φύγει, ναι, ας του βγάλει ο θόλος έναν θρήνο όχι επειδή έγινε φούσκα, αλλά επειδή υπήρξε μία φορά που έκανε αυτό που χρειαζόταν όταν κανείς άλλος δεν είχε τη δύναμη.

Ρε παιδιά, σκεφτείτε τώρα εκείνο το Σάββατο στις αρχές του Φεβρουαρίου του 2017 όταν πήγαμε στο Βαγιαδολίδ σα γύφτες επειδή οι πάντες μας έλεγαν πως η ομάδα είναι μισή. Ξέρατε εκείνον τον αγώνα; Εκείνος ήταν ο μόνος που μπήκε στον αγώνα σα λύκος και βγήκε σα σεισμός όταν σκόραρε το δεύτερο γκολ εκείνης της νίκης 3-0. Εκείνες τις τρεις πρώτες φορές συμπαίκτης του CR7 στις δύο πρώτες χρυσές εποχές —αυτό ήταν εκείνο που έκανε τους ανθρώπους σαν εμάς να νιώθουν πως η ομάδα είναι ζωντανή ακόμη και όταν ο τίτλος φαινόταν μακριά. Και ναι, ξέρω πως μερικοί εδώ λένε πως στις κρίσιμες στιγμές έκαιγε μόνο για μισή ώρα. Αλλά εμένα εκείνο το Σάββατο εκείνο το μισό ήταν αρκετό για να πάρω πάλι τις ελπίδες μου σπίτι μαζί μου. Γιατί εκείνος εκείνες τις στιγμές έγινε κάτι περισσότερο από έναν ποδοσφαιριστή —έγινε ένας φάρος. Και όταν φύγει, βγάλτε του κι έναν θρήνο στον θόλο όχι επειδή έγινε ένα ακόμα χαμένο εκατομμύριο, αλλά επειδή υπήρξε μία φορά που έκανε αυτό που κανείς άλλος δε μπορούσε όταν όλες οι πόρτες έκλειναν μπροστά μας. Όμως τι να κάνουμε τώρα; Αφού αυτός εδώ ήταν εκείνος που έκανε τον τίτλο δικό του εκείνες τις νύχτες που η ομάδα έδενε στους τίτλους, ας τον θυμόμαστε έτσι —σαν εκείνον που έδωσε φωτιά σε ένα σπίτι δίχως στέγη. Κι αν κάποιοι πούνε πως "πού είναι τα νούμερα;" εγώ τους ρωτώ: εσείς θυμάστε εκείνο το βράδυ στη ΓκάλατσαρAY όταν έτρεξε σα νεροκουβαλητής ανάμεσα στους γίγαντες; Εγώ τουλάχιστον νιώθω πως εκείνος εκείνος ο τίτλος ήταν δικός του επειδή εκείνος έκανε κάτι που κανείς άλλος δε μπορούσε —και αυτό αρκεί.

Θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο στο Εμιράτους πριν από τρεις αγώνες χωρίς γκολ... Τρεις φορές συμπαίκτης του Κριστιάνο στις δύο πρώτες εποχές των τίτλων, εκείνος είχε πάντα αυτή την ικανότητα να βγαίνει σαν μια έκπληξη από το πουθενά όταν η ομάδα χρειαζόταν κάτι παραπάνω. Στις αρχές του Φεβρουαρίου του 2017, στο Βαγιαδολίδ, εκείνος μπήκε στον αγώνα σα λύκος και βγήκε σα σεισμός — το δεύτερο γκολ εκείνης της νίκης 3-0. Εκείνο ήταν αρκετό για να ξαναπιστέψω πως αυτή η ομάδα δε χάνει ποτέ εντελώς την ψυχή της. Κι όμως, σήμερα στέκεται εδώ ο κόσμος και λέει πως δεν υπήρξε ποτέ εκείνος ο χαρακτήρας που έκανα τους τίτλους δικούς μας. Λένε πως στις μεγάλες στιγμές σκόραρε μόνο μία φορά. Αλλά εγώ θυμάμαι εκείνο το βράδυ στη ΓκάλατσαρAY όταν έτρεξε σα νεροκουβαλητής ανάμεσα στους γίγαντες και έκανε όλο το γήπεδο να σηκωθεί σα να είχε σηκώσει ο ίδιος το σύλλογο. Εκείνος ο τίτλος εκείνο το βράδυ δεν πήγε σε ξένα χέρια επειδή κάποιος άλλος έκανε τέλειο σουτ — πήγε εκεί επειδή εκείνος είχε το κουράγιο να σηκώσει το γόνατό του πάνω από τους αγωνιστικούς φραγμούς. Και τώρα λοιπόν; Τώρα ψάχνουμε λόγια για παρτιτούρα επειδή στα μεγάλα στάδια βλέπουμε νούμερα και όχι εκείνες τις στιγμές που έκαναν αυτό το ρόστερ αήττητο; Γιατί ξεχνάμε ότι εκείνος ο τίτλος δεν πήγε σε ξένα χέρια επειδή κάποιος άλλος έκανε τέλειο σουτ, αλλά επειδή εκείνος είχε το κουράγιο να σηκώσει το γόνατό του πάνω από τους αγωνιστικούς φραγμούς; Την ίδια στιγμή, εκείνο το μισό της χρονιάς στο τελευταίο μισό του πρωταθλήματος, δεν υπήρξε ανάλογο αποτέλεσμα — κανείς δεν λέει πως ήταν τέλειος, αλλά κανείς δε λέει πως ήταν άχρηστος. Εγώ εδώ στις κερκίδες ακόμα βλέπω εκείνον τον Μπέιλ να τρέχει σα φλόγα στους τίτλους εκείνων των εποχών, όχι σα κάποιον που έγινε παρελθόν επειδή σήμερα η δόξα έχει ημερομηνία λήξης. Αν φύγει, ας του βγάλει ο θόλος έναν θρήνο — όχι επειδή έγινε ένα ακόμα χαμένο εκατομμύριο, αλλά επειδή υπήρξε μία φορά που έκανε αυτό που κανείς άλλος δε μπορούσε όταν όλες οι πόρτες έκλειναν μπροστά μας. Κι όσοι λένε "πού είναι τα νούμερα;" εκείνο το βράδυ στη ΓκάλατσαρAY ήταν η απάντηση: εκείνος εκείνος ο τίτλος ήταν δικός του επειδή εκείνος έκανε κάτι που κανείς άλλος δε μπορούσε —και αυτό αρκεί.