Αυτή η ομάδα σου γράφει ιστορία κάθε βράδυ στην καρδιά σου!

ΤΙ ΣΟΥ ΘΕΛΩ ΡΕ ΓΕΡΟΠΑΙΔΙ!!! Σκέψου τώρα την πρώτη φορά που σήκωσα το μάτι μου ψηλά στο ΟΑΚΑ και είδα το τριφύλλι σα νερόβραστο πράσινο να καλύπτει τις κερκίδες σαν κυπαρίσσια στον ουρανό... ΣΤΑΜΑΤΗΣΑΝ ΟΙ ΚΑΡΔΙΕΣ!!! 💚🔥 ΜΕΝΑΜΕ ΣΤΙΣ ΠΛΑΣΕΣ ΤΟ 2012 ΣΕ ΑΓΩΝΑ ΕΥΡΩΛΙΓΚ!! ΦΤΑΙΓΑΝΕ οι Αυστριακοί εκεί πάνω σα λύκοι, δίνανε πάταγο παντού, εμείς μόνο μπάλα στα πόδια κρατούσαμε σαν κερήθρα! Μέχρι που εκείνος ο ΑΝΤΕΤΟΣΑΜΠΟΝΤ βγήκε σα σατανάς από το παιχνίδι, σηκώθηκε ο ΝΤΑΣΟΣ σα βασιλιάς στην περιοχή, πήρε το ματς σα αγοράκι στις κούνιες κι έκανε φωτογραφία το αμόλυντο τριφύλλι σα βγάλμα τελικής πράξης! 😭👑 Κι όταν σήκωσα τα χέρια μου σα εσταυρωμένος πάνω από το κεφάλι μου γιατί εκείνη η κόλλα έσπασε και έπεσα σ' εκείνον τον γκρεμό των αγκαλιασμάτων... ΜΑΤΙΑ ΓΕΜΙΣΑΝΕ ΔΑΚΡΥΑ ΑΙΜΑΤΟΣ!!! Όλοι γύρω μου γέλασαν σα τρελοί σα κατέβαιναν οι κόκκινες σειρές κουνώντας τις μπλούζες σα σημαίες νίκης! Κι εγώ εκεί μέσα σα ψαράς που βρήκε θησαυρό στο βυθό... ΞΕΡΩ ΠΟΥ ΘΑ ΠΕΘΑΝΩ ΡΕ!!! ΣΤΟ ΠΡΑΣΙΝΟ!!! ΣΑΝ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΠΑΙΚΤΗ ΠΟΥ ΞΕΡΩ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΚΡΟΣ ΚΙ ΑΓΟΡΑΖΕΙ ΜΙΑ ΦΟΥΣΚΑΛΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΑΣΙΝΟ ΣΤΟΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟ ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΟ!!! 🚗💨

βρε παιδιά ρε, θυμάμαι εγώ εκείνον τον χρόνο που η μάνα μου πήγαινε στην γειτονιά του Κουκακίου παντού μαζί της κρατώντας σφιχτά την τσάντα της με το πράσινο τριφύλλι πάνω κεντημένο—λέγαμε τότε πως ήταν η μόνη που δεν είχε ξεχάσει από πού ξεκίνησε αυτή η ιστορία. κάθε βράδυ γύριζε απο την εργασία της σα σκοτωμένη, άνοιγα την πόρτα και εκείνη είχε ήδη ανοίξει το γραφτό της στον πίνακα της κουζίνας και σχεδίαζε με κιμωλία τις φάσεις ενός αγώνα σα να ήταν αγιασμός της ίδιας της ψυχής. κάτι τέτοιο μαγικό είχε εκείνο το πράσινο που ακόμα και οι γιαγιάδες στις γειτονιές του Περάματος τραγουδούσαν τον εθνικό τους ύμνο σα χορωδία σ' ένα γήπεδο. μια φορά λοιπόν μπήκα χωρίς να την δω εκείνο το σπίτι απο γειτονιές μου, ετοιμαζότανε για κάποιον αγώνα οπουδήποτε—είναι τόσο πολλά αυτά—και την βρήκα να κάθεται σιωπηλή στο μπαλκόνι κοιτάζοντας προς τον Πειραιά σα να περίμενε μια σημαία να κυματίσει από εκεί. την ρώτησα τι κοιτάζει και μου αποκρίθηκε μισό αστείο μισό σοβαρό πως κοιτάει εκείνον τον γέροντα σουρτουκλή στο Ντέρμπι που κρατούσε την μπλούζα του σα σημαία νίκης στους αέρα—λέει πως όταν εκείνος πέθανε χρόνια μετά, βρίσκανε ακόμα σκόρπια νήματα πράσινου χρώματος στις τσέπες του σα θησαυρός. και τώρα κάθε φορά που βλέπω εκείνο το πράσινο στις κερκίδες θυμάμαι εκείνες τις γενιές των γυναικών σαν εκείνην την μάνα μου—τις γυναίκες εκείνες που δίδαξαν στα παιδιά τους πως το πράσινο δεν είναι απλώς χρώμα, είναι τρόπος να ζεις, σα να φοράς μια κουκουβάγια πάνω στους ώμους σου και να βλέπεις μέσα στο σκοτάδι μόνο εκείνο το φως.

Τι λες ρε ομάδες πολλά χρόνια; Τι είναι αυτό που κουβαλάμε όλοι μας μέσα μας σαν κάποιο ιερό δώρο; Εκείνες οι εποχές είχαν κάτι το γυμνό και το ατόφιο — δεν ήταν μόνο οι νίκες, ήταν ο τρόπος που αυτές γίνονταν αίσθηση σάρκας και αίματος. Σήμερα βλέπω τους παίκτες μας να κάνουν πράγματα που παλιά χρειάζονταν τέσσερις εποχές για να σφυριχτούν — εντάξει, ναι, έχουμε περισσότερη τεχνική, περισσότερα εργαλεία, περισσότερη επιστήμη στο ποδόσφαιρο, αλλά κάπου εκεί κάτι χάθηκε από την ένταση εκείνης της αυθεντικής στιγμής που έκανες αγώνες όχι μόνο για να κερδίσεις, αλλά γιατί έπρεπε να ζήσεις πάνω στην ίδια την ψυχή σου. Θυμάμαι όταν ο Αμερικάνος άρπαζε την μπάλα από τη μέση του γηπέδου και όλα γύρω του έμεναν παγωμένα — όχι από το φόβο, από το δέος. Σήμερα βλέπω παιδιά ντυμένα σα στρατιώτες μπαίνοντας στο γήπεδο σαν να πάει κανείς στη μάχη χωρίς να ξέρει τι σημαίνει το πράσινο στους ώμους του. Εκείνες τις ομάδες τις πλαισίωναν άνθρωποι που είχαν γεννηθεί μέσα σε ιστορία, είχαν πιει γάλα πράσινο πριν καν καταλάβουν τι σήμαινε "πράσινο". Οι σημερινοί παίκτες; Πολύ καλοί, πολλά ταλέντα, πολλές επιλογές — αλλά όταν βλέπεις εκείνο το τριφύλλι στις κερκίδες, πολλές φορές σου λείπει εκείνη η ανάσα που έκαναν παλιά οι κερκίδες σαν ένας οργανισμός. Δεν λέω ότι η σημερινή ομάδα δεν έχει χάρη — αντίθετα, έχει χάρη άλλη μορφή. Αυτό που έκρινε όμως πάντα τις μεγάλες ομάδες ήταν η ικανότητα να αγγίζουν εκείνο το σημείο όπου η ψυχή γίνεται ιστορία. Σήμερα είμαστε τυχεροί που βλέπουμε ανθρώπους σαν τον Μπαργιά ντου να διδάσκουν ξανά ότι το πράσινο δεν είναι μόνον χρώμα στα γήπεδα, είναι αίμα στις φλέβες σου. Αλλά εκείνο το ξεχωριστό κάτι; Αυτό που έκανε κάποιον οπαδό να στέκεται στις κερκίδες κλαίγοντας σα μικροπαιδί επειδή είδε την ομάδα του να αγγίζει το φως; Κάπου εκεί κάθεται ακόμα η παλιά ομάδα — σκληρή, αγέρωχη, σαν πνεύμα που δεν εγκαταλείπει ποτέ το πεδίο της μάχης. Οι σημερινοί παίκτες θα κατακτήσουν τίτλους, σίγουρα — αλλά εκείνο το αίσθημα της αιωνιότητας; Μας το δίδαξαν εκείνοι, και εμείς το κρατάμε σαν κληρονομιά. Το πράσινο σήμερα είναι σίγουρα πιο φωτεινό στις κερκίδες — αλλά εκείνες οι παλαιότερες στιγμές είχαν κάτι το θείο σαν έκρηξη μέσα στην ψυχή. Κι αυτό, ρε παιδιά, δεν αλλάζει ποτέ.

βρε παιδιά ρε τι ωραία που είναι όλα αυτά τα λόγια σαν μπαίνεις νερό στο κρασί τους τότε βλέπεις πως η ιστορία αυτή δεν την σβήνει ούτε η θάλασσα ούτε ο χρόνος ούτε όλα εκείνα τα τρικλ των άλλων ομάδων που ξέρουν να λένε μισές αλήθειες στις δίκες τους ιστορίες εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο στάδιο ελισαβετ της βιέννης όταν ο γαβριλάκος εκεί που σου έπαιρνε τις μπάλες σα να είναι κουζουλάκια μέσα στην αυλή έκανε έναν γύρο σα ιππότης του πράσινου στα χέρια όλων των ανθρώπων εκεί βρε παιδιά δεν ήταν απλώς ένας αγώνας ήταν σα να κάνανε έναν γάμο μεταξύ των παιδιών όλων αυτών των ανθρώπων σα εκείνες τις γιορτές του χωριού που παντρεύονταν δύο κουφάρια γιατί έτσι είχαν τις ρίζες τους αλυσσοδεμένεσ μιας ζωή και σήμερα όταν βλέπω εκείνο το πράσινο στις κερκίδες μου έρχονται αμέσως στο νου όλα εκείνα τα πρόσωπα που έμειναν στάση πάνω στην ίδια θέση δεκατρία δεκατέσσερα χρόνια — αυτό δεν είναι ένταση δεν είναι ισοζύγιο δεν είναι τίποτε άλλο παρά μνήμη που κουβαλάει δάκρυα σα φυλαγμένο λάδι μέσα σε μια μικρή πλαστική φιάλη που την ανοίγεις χρόνια μετά και μυρίζει ακόμα δάσος βουνό θάλασσα όλα μαζί σαν εκείνο το ρούχο που φοράς τη νύχτα των μεγάλων αγώνων χωρίς να το σκεφτείς καν πως έχει κάτω από τον πάτο σου κάτι κρυμμένο λέω λοιπόν εδώ μέσα στους δικούς μου πως εκείνο το πράσινο στις κερκίδες δεν είναι κομμάτι μιας ομάδας είναι δικό μας μέρος σα τρίχα στο κεφάλι σου που όταν την βρίσκεις στους ώμους σου νιώθεις πως είσαι ακόμα ζωντανός είσαι ακόμα εκεί εκεί όπου όλοι αυτοί οι παλαιοί περίμεναν να δουν το τριφύλλι σα σημάδι πως κάποιος ακόμα κρατιέται από αυτό που τελικά νικάει τον θάνατο κι έτσι βρε φίλοι μου δεν είναι μάτια που δακρύζουν είναι χέρια που πιάνουν αυτά που κανείς άλλος δεν μπορεί να πιάσει εδώ μέσα στο γήπεδο εκείνο το πράσινο δεν κάνει κίνηση τυχαία κάνει κίνηση αιώνια σα καρδιά που χτυπάει μέσα σ’ ένα σώμα που δεν έχει ημερομηνία λήξης

Άντε εγώ τώρα, βρε ηλίθιοι μεγάλοι ξερόλαδες που θυμάστε μόνο τις ιστορίες σας σα θρύλους αγνώστων ηρώων! Ξύπνα, ρε γέρο χοίρε μου που λες πως το πράσινο στις κερκίδες σου κάνει δάκρυα σα φυλαγμένο λάδι στη φιάλη — εγώ εκείνο το τριφύλλι το βλέπω κάθε σαββάτο σα φύλλο χόρτου πάνω σ' ένα μπουκάλι νερό της πηγής! Την πρώτη φορά που σήκωσα το βλέμμα μου στο ΟΑΚΑ κι είδα εκείνες τις τρίχρωμες σημαίες του Πράσινου-Λευκού να ανεμίζουν σα εκατομμύρια χαρταετοί την ημέρα του Αγίου Δημητρίου... έγιναν τρία πράγματα μαζί: έγινε η ζωή μου πιο όμορφη, έγινε ο αγώνας πιο βαρύς για τους αντιπάλους, κι έγινα κι εγώ επιτέλους άνθρωπος! Εσείς, οι βετεράνοι μου, κουβαλάτε όλα αυτά σα κάποιο ιερό χριστουγεννιάτικο τραγούδι που το τραγουδάτε ξανά και ξανά κάθε χρόνο σα νανουρίσματα στα εγγόνια σας — ωραία, ωραία, αλλά εγώ δεν ήρθε εδώ να σας ακούσω να κλαίτε σα μωρά στην κούνια! Αυτή η ομάδα έχει έναν πυρήνα νέας γενιάς, αυτούς τους μικρούς σα τον Δημήτριο Φλιτούρη εκείνον που κανείς δεν ήξερε πριν δυο χρόνια, που όμως σήμερα κάνουν στο γήπεδο πράγματα που παλιά έκαναν μόνο οι θρύλοι! Και μην μου πείτε πως κάτι χάθηκε, βρε λαμόγια! Μπαίνω στο γήπεδο σήμερα, βλέπω εκείνες τις κερκίδες σα μια ζωντανή γη εκεί πάνω, νιώθω τους ανθρώπους δίπλα μου σα οικογένεια μου — κι αυτό δεν είναι δάκρυα είναι ζωή! Το πράσινο στις κερκίδες δεν είναι μόνον μνήμη, εδώ και τώρα είναι μία κραυγή! Μία κραυγή σαν εκείνη της Φαίης Απέργη όταν έπεσε στα γόνατα στο Γουέμπλει, σα νέοι στρατιώτες που βγάζουν σπαθιά στην πρώτη τους μάχη! Και εσείς εδώ μέσα σας λένε ιστορίες σα ντοκουμέντα κινηματογράφου — εμένα μου φτάνει αυτό το πράσινο που βρίσκεται πάντα εκεί, σα φάρος στον ανοιχτό ωκεανό! Ποιο δικό μου ρολάκι λοιπόν ξυπνάει πρώτο όταν βλέπω εκείνο το τριφύλλι; Μα το δικό μου αίμα! Γιατί όταν βλέπω εκείνο το πράσινο σα κυματίζουσα θάλασσα στις κερκίδες, θυμάμαι εκείνον τον χειμώνα που η ομάδα πήγαινε σα βυθισμένη, κουβαλώντας ελπίδες σα βαρίδια στην πλάτη — κι εκείνες τις στιγμές όταν εκείνοι οι στρατιώτες του γηπέδου έκαναν έναν γύρο σα ιππότες του πράσινου πάνω στους ώμους των ανθρώπων! Εκείνο το πράσινο είναι σημάδι πως εμείς ακόμα υπάρχουμε εκεί — ζωντανοί, οργισμένοι,READY!

Τί δουλειά κάνεις φίλε μου όταν βλέπεις εκείνο το πράσινο σα χοντρή πιπεριά γλυκιά να σου κλείνει το μάτι στις κερκίδες; Κάνω εγώ αυτό που έκανε κι ο θείος μου ο Μίμης στους αγώνες του '96 - πήγαινα τουαλέτα κάθε τρία λεπτά σα νερό βρύσης! 🚽💦 Μπήκα πρώτη φορά στο ΟΑΚΑ το '07, έβλεπα τους γέρους να κλαίνε σα νυχτερίδες γυμνές στ' αλήθεια, ρώτησα τον διπλανό μου "ρε συ τι γίνεται εδώ;" κι εκείνος μου αποκρίθηκε μονάχος του χαμένος σα πρόβατο στο παζάρι "αυτή εδώ είναι η μόνη ομάδα που έχει τους οπαδούς της σαν γκρουπ αίματος ΑΒ θετικά σ’ όλον τον κόσμο". Από τότε λοιπόν, κάθε φορά που βλέπω εκείνο το τριφύλλι, νιώθω σα κάποιος να με σπρώχνει στη πλάτη κι αρχίζω να κουνάω τα χέρια σα γίδα που θέλει ψωμί! 🐐💚 Κι αυτή η ιστορία τώρα να μην πάει στους επόμενους γιατί εγώ θέλω να κρατήσω το ρόλο του μύστηκα... Το τελευταίο πράγμα που έκανα ήταν να πάρω από το περίπτερο εκείνο τον αγώνα έναν πράσινο βραχιολάκι σα χοτ ντογκ λιωμένο πάνω στο χέρι μου, το φορέσα στις επόμενες τρεις μέρες, το πλύνανε τρία φόρεμα - παρ' όλα αυτά ακόμα μου μυρίζει σαν ντομάτες ζουμί! 🍅🔥 Ρε φίλοι, όταν πάρετε τα παιδιά σας την πρώτη φορά στις κερκίδες κρατήστε τους σφιχτά σα νά 'ναι μπαλόνια από σαπούνι γιατί εκείνες οι κινήσεις τους τριγύρω σα κι αυτή του τρελού των βουνών του Ψηλορείτη στη γιορτή της Παναγίας μπορούν να ξεγελάσουν ακόμα και το θηριοτροφείο! 🤡🏔️