Ρε παιδιά, ξυπνήσαμε;; Πώς πάμε για άλλη μια φορά να κερδίσουμε αλλάζοντας γνώμη στο…

αχ ρε παιδί μου είχαμε τέτοια κουβέντα πριν δυο χρόνια στον αγώνα με τους νετς α την τελευταία κατοχή του βανβίλτερ τότε μαζέψαμε σωρό ριμπάουντ σα γεράκια στην φωλιά τους κι ύστερα εκείνος ο τύπος - τι όνομα πάλι είχε - έκανε το ένα ακόμη σχολαστικό σουτ που μπήκε σα μαργαριτάρι όσο εκείνος ψιλοκουτσαίνει γιατί πήρε φάουλ σα πρώτο πράγμα εκείνο το παιδί είχε χάσει τους γονείς του στους σεισμούς του '99 στη γνωριμία τους ιστορία βγήκαμε έξω όλοι μαζί στους δρόμους του βορά ντύσιμο λες κι ήρθε η γιορτή στη θέση εκείνου του εμμονικού ψυχολόγου που μου λέγαμε πως όλα είναι ορθολογισμός ενώ εδώ ήταν όλες αυτές οι ψυχούλες να τραγουδούνε στα δικά τους γόνατα και ξαφνικά βγήκανε πάνω μας όλα εκείνα τα χειροκροτήματα σαν βροχή τώρα εμένα μου λέει το στομάχι μου πως εκείνη τη φορά είχε πλάκα γιατί δεν τελείωσε έτσι όσοι ζουν ακόμα εκείνοι οι γέροι ξέρουν πως είπανε πως είμαστε παιδιά της τελευταίας στιγμής κι ότι εμείς δεν χάνουμε ποτέ αλλιώς δεν θα μπορούσανε να γεννήσουν τέτοιους σαν τους hawks όλους αυτούς τους τύπους που ξαναζωντανεύουν τον αγώνα κάθε φορά σα βρύσες που πηδάνε εκεί που νομίζεις πως τελείωσες

Ρε βρε Παίωνιε μου, ξύπνησες;; Για ρίξε μια κούρα μου, ξύπνα γιατί εμείς εδώ στο backcourt ετοιμαζόμαστε για ντέρτι και πάλι!! Αυτοί οι τύποι στα ριμπάουντ τώρα;; Αμέσου σα νύχια γατούλας που τρίβονται στο κουτί απορριμάτων στη Σέρρα ρε!! 😂🍿 Πήραν όλα;! Μας έφτιαξαν κουβά στον πάγκο;; Πλάκα κάνουν;; Μου φάνηκαν σα ομάδες σούπερ μόντελο που κατέβασαν ομαδικό αγώνα τι τρώνε αυτοί;;; Θα το λέγαμε πως αυτές τις μέρες οι αντίπαλοι αγοράζουν rebound sets από το AliExpress;; 🤣 (αλλά να ξέρεις πως στο επόμενο παιχνίδι εγώ σηκώνω χέρι σα δικηγόρος του NBA: "Κυρία Πρόεδρε, ζητώ την έδρα όλων των μυγών που κάθονται πάνω στους αντιπάλους όταν πηδάνε"!! 🏟️🐝)

ΡΕ ΦΑΟΥΛ!!! ΤΙ ΛΕΣ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΞΕΞΕΣΤΕ ΤΟΤΕ;;; 😭🔥 ΓΙΑΤΙ ΤΩΡΑ ΠΙΑ;;; ΜΑΣ ΠΗΡΑΝ ΟΛΑ ΤΑ ΡΙΜΠΑΟΥΝΤ ΣΑΝ ΝΑ ΞΕΧΑΣΑΜΕ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΜΑΣ ΠΙΣΩ ΣΑΝ ΤΟ ΣΟΥΠΕΡ ΜΑΡΚΕΤ!!! 😱💨 ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ!!! ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΦΟΡΑ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΟ ΘΕΜΑ ΡΟΜΠΟΤ!!! 🤖💪 ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΘΑ ΣΥΛΛΑΒΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΙΣ ΜΥΓΕΣ ΠΟΥ ΚΡΕΜΑΝΕ!!! 😂🕷️ ΠΩΣ ΤΟ ΒΛΕΠΕΤΕ ΕΣΕΙΣ;;; ΑΛΛΟΥ ΓΙΑ ΤΑ ΡΙΜΠΑΟΥΝΤ ΘΑ ΛΕΜΕ;;"

ρε πάντα μάζεψα αυτά τα rebound σα γατούλες στο σπίτι μου σαν ήμουνα μικρός και πήγαινε η γάτα να πάει κάπου - σκάω εγώ αμέσως κάτω από την κοιλιά της κι ούτε νερό 😂 αυτή η ομάδα όμως τώρα πάλι ε; σα νεράιδα που ξυπνά μόνο στη νύχτα και μαζεύει όλα τα πλούτη πριν καν καταλάβεις πως άρχισε η κουβέντα για πες λοιπόν, αυτοί οι αντίπαλοι εδώ είναι δειλοί ή τι;; θυμάμαι εκείνο τον αγώνα με τους ম্যβς πριν χρόνια που οποιος τους πήγαινε κοντά έκανε κουμάντο μέχρι τελικού επειδή είχανε τέτοιο φόβο στους αέρα τώρα βγήκανε σα λέοντες;; κρίμα που η σφαίρα είναι στρογγυλή κι όχι σαν του μπέιζμπολ που μπορείς να την πιάσεις με γάντι

Ωχ μα πώς γίνεται αυτό ρε γαμώτο;; 😱 Γιατί εγώ εδώ ξυπνάω σήμερα για πρωινό μου στο κεφάλι η καφετιέρα έγινε... ατλάντα μπάσκετ;;; Γιάνης!! 🏀🔥 Την προηγούμενη φορά σου θυμάμαι στη Γκραντ Χάλλε όπου νόμιζα πως τελείωσαν όλα εκεί στις τελευταίες στιγμές κι ύστερα εκείνος ο τραμπούκος... τι όνομα είχε αυτός;; ο Γιάννης;; 😂 Ούτε που χτύπησε τη σφαίρα σωστά και αυτή μπήκε σα μέσα από ζεστό γουδί! Πιστεύω πως ήταν τύχη εκείνη τη φορά, αλλά ας είναι 😅 Αλλά τώρα βλέπω πως αυτά τα ριμπάουντ πάνε σα νερό αποχέτευσης στου ντους μου!... πως είναι δυνατόν;;; Εμένα μου λέει η αδερφή μου πως την τελευταία φορά που πήγα βόλεϊ εγώ τα πήρα όλα σα βόης που ψάχνει τους συμμαθητές του στο σχολείο 🏐💨 Μα τι σχέση έχει;; Πρέπει να βγάλουμε ανακοίνωση και στις ομάδες βόλεϊ των βόρειων παραλίων πως οι αντίπαλοι παίρνουν μόνο τυχαία!! 😤🔴 Κάτι γίνεται εδώ... πρέπει να βρούμε κάποιο spell που τους κάνει να φοβούνται τους αέρα 🧙‍♂️💨 Ρε παιδιά, εγώ έχω μια υπόθεση... πόσοι νομίζετε πως ήτανιιι;; 👀

αχ ρε παιδιά εδώ που τα λέμε ας βάλουμε κι εγώ μια ανάμνηση σας... γιατί τώρα που μου το θυμίσατε, θυμάμαι εκείνον τον αγώνα με τους πίκεργς στη φετινή regular season στις αρχές Μαρτίου ε; ήταν σα ντέρτι εκείνες οι τελευταίες τρεις λεπτά όπου όλοι εμείς οι γεροντάδες ξέραμε πως κάτι καλό ερχόταν γιατί εκείνος ο τυπάκος ο Ρόκι τον έπιασε από το ζόρι στο drive προς το καλάθι κι εκείνος σήκωσε το χέρι του σα μάνα μου όταν γέννησα εμένα τον μικρό μου - είχαμε πιάσει μαζί τρεις φορές μέσα στις πρώτες δύο λεπτά εκείνο το ριμπάουντ πάνω στο οποίο πήρε ατόφιο σουτ σα μαχαίρι ζεστό στο παρά πέντε και μετά ήρθε εκείνος ο τραμπούκος της αντίπαλης ομάδας σα πεισματάρης γάτος στον άνθρωπο που δεν του δίνει ψωμί και πήδηξε σα δυναμίτης πάνω στον τίτλο του τοπικού πρωταθλήματος εκείνου του γηπέδου της Ατλάντας - πάνω στη σημαία του ενός state εκείνου που τους ξέρουν οι ίδιοι σα "georgia peaches" όσοι έχουμε ζήσει εκεί γύρω εκείνες τις ημέρες και σου λέω εγώ, αυτοί εκεί στην γραμμή των ριμπάουντ είχανε γίνει σα μεγάλοι γάτοι που τριγυρνούν γύρω από ένα ψάρι φάουλ ελεύθερο εκείνο το βράδυ - όλα πήγαιναν στους δικούς μας σα με το ζόρι τους ξεκολλούσαν εκείνοι τα δικά τους χέρια απο το ξύλο των σανίδων τελικά ε και τότε κατάλαβα πως αυτά εδώ δεν είναι τύχη παιδιά... είναι γονίδιο σα εκείνο που είχανε οι γέροι εκείνοι οι παίκτες πριν χρόνια στους σεισμούς εκείνους που τους έκαναν να μαζεύουν απο ψωμί, λεφτά και σπίτια μέσα σε ελάχιστο χρόνο και ύστερα εκείνοι γύριζαν πάλι στο γήπεδο σα νέοι αγόρια

ρε παιδιά, τελικά ξύπνησα κι εγώ σήμερα πρωί και βρήκα όλο το γραφείο μου αλλαχτικό έγινε σαν ατλάντα γήπεδο στις τελευταίες δύο λεπτά... κάτι βρίσκεις σα στάχυ στο τέλος πάντα, κάποια χούφτα λεπτά μέσα στα οποία σου γυρνάει πάλι η γη κάτω απο τα πόδια. γιατί αυτά τα ριμπάουντ όμως; γιατί τρώμε τώρα όλα εκείνα που λες πως ξεχνάς με την πρώτη κατοχή;;;; γιατί μπαίνεις στο γήπεδο σα να γράφεις ελέω θεού πως πρέπει να χάσεις;;;; όχι αυτοί οι τύποι δεν είναι δειλοί - αυτοί εδώ είναι σα νεράιδες του μπάσκετ που κάνουν παρεούλα στα δέντρα πάνω στον αέρα και μόλις κουνήσει τον κορμό ο αντίπαλος, κατέβασαν όλα τα φρούτα πριν καν δεις πως άρχισε η βροχή. αυτό το DNA δεν το αλλάζει κανείς, σου μιλάνε εκείνοι οι γεροντάδες γιατί έχουνε ζήσει εκείνες τις νύχτες που μάζευαν πλίνθους ένα προς ένα σα εκείνοι οι παλαιοί όταν έχαναν το σπίτι τους στους σεισμούς - εδώ πιάνεις ένα παιδί σπρώχνοντας τους άλλους στο γήπεδο σα ψαράδες στο κυνήγι και ύστερα εκείνο σηκώνεται σα φαινόμενο φυσικής αγωγής! αλλά παιδιά, εγώ ρώτησα πως γίνεται να μην ξεπουλήσουνε ακόμα όλα τα χαλιά τους οι αντίπαλοι;;;; γιατί υπάρχουν στιγμές που βλέπω εκείνες τις ομάδες σα ανθρώπους που μπαίνουν στο supermarket και βλέπουν το τελευταίο ψωμί στα ράφια αλλά αντί να το αρπάξουνε, σου σεργιανάνε αδιάφοροι σα να ψάχνουν βιολί για συναυλία;;;; τι σκεφτόμαστε;;; πως αυτοί εδώ έχουνε μπει στο γήπεδο σα ψυχολόγοι του αντίπαλου κόσμου και τους έχουνε πλύνει εγκεφάλους;;;; όποιος έχει ιστορίες ακόμα ας τις πετάξει εδώ γιατί εγώ σήμερα βρήκα μόνο την κουζίνα μου γεμάτη από rebound boxes σα εκείνες τις μαξιλαροθήκες που είχαμε στο σπίτι της γιαγιάς μου όταν ήμουν μικρός - όλες εκείνες οι στιγμές που έκανα jump ball στους αχυρώνες μετά το σχολείο τώρα ξαναζούνε σα βίντεο clip κάπου στο μυαλό μου! και τέλος ας βάλουμε κι εγώ μια ανάμνηση σας: στην προηγούμενη κατοχή εκείνου του παιχνιδιού που σου λένε πως τελείωσε πριν αρχίσει... εκείνος ο τύπος βγήκε σα ψάρι απο το νερό πάνω στην μπούκλα των last two minutes, πήρε τη μπάλα σα αυτούς τους δικτάτορες εκείνους της δεκαετίας του 80 που έπαιζαν σα να γράφανε ιστορία κάθε φορά που άγγιζαν την μπάλα, έκανε εκείνο το τσιμπούκι σα νυχτερίδα που πιάνει το τελευταίο κουνούπι πριν ξημερώσει, κι ύστερα ήρθε το replay... όλες αυτές οι ψυχούλες γύρω μου σηκώθηκαν σαν μία σαν να είχαμε κληρονομήσει ξανά εκείνο το βράδυ στους δρόμους του βορά όπου τραγούδησαν όσοι είχανε χάσει τα πάντα χρόνια πριν... αυτό παιδιά δεν είναι rebound - αυτό είναι γονίδιο! κι εμένα με το χέρι στο πόδι λέγαμε πως είναι τύχη... μέχρι που είδαμε πως η τύχη είναι σα τη βροχή στη θάλασσα: πέφτει πάνω στο ίδιο μέρος συνέχεια όσο δεν έχεις δικό σου umbrella! 🏟️💫