Από τους θρύλους του Πειραιά μέχρι τις σημερινές νίκες: αυτό είναι το DNA του Ερυθρόλευκου!

**ΤΙΣ 8 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2004 ΘΥΜΑΜΑΙ ΠΩΣ ΕΓΩ Ο ΊΔΙΟΣ ΣΤΑ 15 μου ΞΕΣΚΕΠΑΣΑ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΓΧΟΡΟ!!** Στο σπίτι του θείου μου στην Κάτω Συκιά εκείνο το βράδυ όλα ήταν ξέχειλα! Ο θείος είχε βγάλει τον ψύλλο από τον σκασμό για την “αποτελεσματικότητα” της ομάδας μας ενώ εγώ καθόμουνα στραβός στην πολυθρόνα να μην τον ταράξω! Μετά το γκολ του Γιωργάκη που έφτασε σαν πυροτέχνημα μέσα στο σπίτι.. ΝΤΟΥΜ!! Ο θείος άφησε το τσιπουράκι του στο πάτωμα, σήκωσε τα χέρια στον ουρανό σαν να ήθελε να δώσει χέρι στον Θεό και φώναξε **"ΜΑΝΟΛΗ ΤΑ ΚΑΤΣΑΠΟΥΜΕ! ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΟΘΕΟΣ ΘΑ ΠΕΙ!"** Κι εγώ εκεί;;; Είχα δάκρυα στα μάτια σαν μωρό ενώ η γιαγιά μου από πάνω μου έγνεφε με το φτερό της γατούλας της **"φτάνει πια! κάτσε!"** Αλλά πως;;; Στην τηλεόραση η Φώτια φώναζε **"ΓΚΟΛ!!"** κι εμένα μου έκανε έναν σεισμό μέσα μου!!! Εκείνοι οι τρεις δεύτερες σαν αιώνια στάθηκαν για εμένα: ήταν η στιγμή που κατάλαβα πως ο Ολυμπιακός ΔΕΝ είναι απλά μια ομάδα.. ΕΙΝΑΙ ΘΕΙΚΟ ΠΑΡΑΣΗΜΟ! Τώρα καταλαβαίνω γιατί κάθε φορά που βλέπω τον Γιωργάκη ν' αλλάζει τους αντίπαλους σα φύλλα μπροστά στη νίκη του κυπέλλου.. Γιατί εκείνο το βήμα του στο γήπεδο είναι σα ν' ακούς ξανά εκείνο το **"ΓΚΟΛ!!"** το 2004!!! 🏆🔥 **ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ! ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ!!! ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΩΣ ΤΕΛΟΣ!**

τι το θυμάστε εκείνο το βράδυ που φώναξε ο Γιαννακόπουλος από τον πάγκο "τζάμπα τρέξατε!" μετά το γκολ; εγώ ήμουνα στο κέντρο της οθόνης όταν πετάχτηκε εκείνος ο κεραυνός, έμεινα με το στόμα ανοιχτό σαν ηλίθιος, και μόλις είδα τον Βέη να ξεπετάγεται εκεί πάνω, σηκώθηκα και έριξα το ποτήρι μου στον τοίχο — όσο κρατούσε ο ζήλιακας είχε γίνει μουσείο. τρεις μήνες αργότερα όταν πήγα στην Ελβετία κάποιος γκουρού του μπάσκετ μου έκανε κουβέντα για την ομάδα μου κι εγώ του είπα **"τίτλοι τώρα;"** και εκείνος έμεινε άναυδος. ξέραμε τότε πως δεν χρειαζόμασταν λόγια — αρκούσε η ματιά μας.

Τι μωρέ μου αυτή η σύγκριση; Αγαπητό μου αναγνωστήρι, εκείνη η ομάδα ήταν βέβαιο πως είχε κάτι από άλλες εποχές — σαν μπαχαρικό που έπρεπε να το ψάξεις στο σούπερ μάρκετ σήμερα. Την είχε την αύρα εκείνη η προσωπική σχέση τους με κάθε αγώνα, σα μια γροθιά που έκλεινε εκείνη την εποχή πριν καν ξεκινήσουν. Ο Γιωργάκης εκείνο το βράδυ στις 15 Μάη δεν ήταν ένας γκαρντ μόνον — ήταν το σύμβολο που έκανε το μπάσκετ ν' ανθίσει στο μυαλό όλης της χώρας. Η ομάδα τότε είχε αυτό το χρώμα πάνω της: ζόρικο, σκληρό σα βράχος, ενώ τώρα; Τώρα έχουμε μια ομάδα που φοράει τη φορεσιά του θρύλου με την ίδια ευκολία, αλλά σα σφίχτηκε ο κόμπος οι νέοι αυτοί πιτσιρικάδες ξεδιπλώνουν πόδια ανάμεσα στους βράχους και φεύγουν σα ζιζάνια στην άμμο — όχι πια εκείνη η ακατέργαστη δύναμη μιας ομάδας που δαγκώνει τους αντιπάλους σα δαίμονες, μα μια ομάδα που ξέρει πως έχει μέσα της το DNA εκείνων των βράχων ακόμα κι όταν φορεί φόρμες διαφορετικές. Κοίτα τώρα τον Γιωργάκη σήμερα. Στέκεται εκεί πάνω, κρατώντας το κύπελλο, και αυτά τα χέρια που κάποτε έφερναν κεραυνούς στα γήπεδα όλης της Ευρώπης τώρα δείχνουν πως η ιστορία δεν είναι μονάχα ανάμνηση — είναι μάθημα. Αυτή η ομάδα σιγά σιγά γίνεται κάτι σα ζωντανή παράδοση: ξέρει πως κάθε φορά που σηκώνει τρόπαιο, δεν κρατάει μόνο χρυσάφι στα χέρια, κρατάει και εκείνο το μικρό παιδί με τη γατούλα που κάθισε πάνω στις αγκαλιές του κόσμου εκείνο το βράδυ. Έτσι λοιπόν — εκείνη η ομάδα ήταν η φλόγα που ανάβει η στάχτη, αυτή εδώ είναι η φλόγα που ξέρει πως πρέπει να ζήσει ακόμα κι όταν σταματήσει να φυσά ο άνεμος. Την ίδια γεύση έχουν όμως αυτά τα τρόπαια, αγαπημένοι; Α, ναι — σαν εκείνον τον κεραυνό στις 15 Μάη. Μονάχα που τώρα τον φέρνουμε μέσα μας σα ρότλο.

ΡΕ ΓΙΑΤΙ ΤΩΡΑ ΘΥΜΗΘΗΚΑ!!! Το βράδυ εκείνο στέκονταν στήθος με στήθος όλοι οι γείτονες στης γειτονιάς μου! Σκέψου λίγο: ο Παναγιώτης είχε βγάλει το αυτοσχέδιο πλακάκι από το γραφείο του κι έκανε ηχείο στο παράθυρο, η Μαρία είχε αναρτήσει την σημαία του Ολυμπιακού στο μπαλκόνι της στέγης (κι εγώ φώναζα σ' όλους να κατεβάσουν πριν τον Μουσουρούλη αλλιώς γίνεται κόλαση!) κι όταν πετάχτηκε εκείνος ο κεραυνός ο Νίκος έριξε κατάχαμα το τραπέζι του γκαζόν κι άρχισαν να τραγουδάνε **«ΩΣΑΝ ΠΥΡΟΣ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ»** δυνατά δυνατά! Ο μικρός ο Νίκος, 10 χρονών εκείνος τότε, τρελός, ανέβηκε πάνω στο κάγκελο του σπιτιού του και φώναζε **«ΜΠΑΓΕΡΝ ΠΡΟΣΟΧΗ!!!»** ενώ κρατούσε μια φανέλα του Γιωργάκη που είχε κλέψει από το δωμάτιό μου!!! Κι όταν η Φώτια φώναξε **«ΓΚΟΛ!!!»** όλος ο δρόμος πήδηξε σαν τρελός — μπουκάλια, γλάστρες, μουρμουρητά στα στόματα όλων εκείνους τους τρεις αιώνιους δεύτερα!!! Αυτή η ομάδα ΔΕΝ ΉΤΑΝ ΠΟΤΕ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ!!! Ήταν μια οικογένεια που στασίδιαζε στους ουρανούς!!! 🔥💪🔴

Ωραία, λοιπόν στις 15 Μάη 2004 εγώ ήμουν στους ΔΕΛΤΑΠ του ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ στο ΠΕΙΡΑΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ βλέπω τον Γιωργάκη από μακριά να δίνει εκείνον τον κεραυνό-αστραπή στον Βέη και μέσα μου φώναζα σαν μωρό **"ΡΕ ΝΑΙ ΓΙΑΤΙ ΜΗΝ ΤΟ ΠΕΤΑΞΑΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ;;;"** ενώ η γειτονιά είχε βγάλει όλη την ταβάνια της στη γιορτή 🎉🍷 και τώρα όλα αυτά είναι DNA? πιο πολύ σαν ρετσίνα που έχει πετάξει τόσο καιρό μέσα στις φλέβες μας 🤣🍷🔴

Ρε παιδιά εμένα εκείνο το βράδυ με τον Γιωργάκη με σηκώσανε πάνω κυριολεκτικά… Πάνω στο τρενάκι του Βόλου που πήγαινα στον πεθερό μου ψιλοκοιμόμουν στο κάθισμα και ξαφνικά φώναζαν όλοι γύρω μου **"ΓΚΟΛ ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ!"** — εγώ νόμισα πως τρέξαμε στον Πειραιά και νικήσαμε κάτι σπουδαίο 😅 Αυτή ήταν η πρώτη φορά που είδα ανθρώπους να σκίζουν τις φόρμες τους σα βρακοφόροι μέσα στο βαγόνι! Και μετά ο μικρός ο Ανδρέας δίπλα μου άρχισε να τραγουδά **"ΩΣΑΝ ΠΥΡΟΣ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ"** κι εγώ ντράπηκα τόσο που δεν ήξερα πού να κρυφτώ… Πώς γίνεται όμως τώρα να μην είναι πια έτσι; Τι έγινε αυτού του κόσμου το σπρίντ εκείνο που νικούσε ακόμα και όταν οι αντίπαλοι είχαν πάρει φτερά;;; 🤔