Αχ αυτός ο ατέρμονος Augustas… ποιος τον θυμάται πια

😄 α, μωρέ τον Αύγουστο! τίνος ήταν η ιδέα σου ρε φίλτατε να τον κάνουμε Σεπτέμβρη πριν καν αρχίσει; κάναμε δικιά μας ζωή δύσκολη εκείνο τον μήνα — τριάντα μέρες αγχών στο κεφάλι, σαν να ξεκινάει πόλεμος κι όχι πρωτάθλημα. εσείς πού το βρήκατε το φράση "αυγουστιάτικα κέρματα"; εγώ ακόμα γελάω όταν θυμάμαι πόσες φορές πήγαμε στάδιο εκείνο το διάστημα μόνο και μόνο επειδή διαβάσαμε ότι "η ομάδα βρίσκεται σε συγκέντρωση" (και τί συγκέντρωση; η μπέλα!) εντάξει Κυριακή σήμερα, σώνει και καλά — αυτοί στις Σέρρες βλέπουνε αργό θάνατο, εμείς τώρα βγάζουμε τις κίτρινες σημαίες στους δρόμους. πάλι αυτός ο χώρος δε γίνεται γήπεδο ξεσκέπαστου μίσους σαν άλλες περιοχές; τελικά έχουμε τρόπο να λιώνουμε τους άλλους χωρίς κόπο... πώς πάτε βρε τρελοί μου; εγώ πήγα χτες βράδυ στη πλατεία Βικτώριας, κάτσαμε κάτω από το γλυπτό του Παναθηναϊκού, τραγουδήσαμε δέκα φορές το "εσείς τους πήρατε όλα τα τρόπαια" μέχρι να έρθει ένας αστυνομικός και να μας πει ότι "δεν γίνεται πια εκεί". εσείς τι κάνετε τελικά αύριο; άλλοι λένε γήπεδο από νωρίς, άλλοι στο σπίτι με το κίτρινο κοστούμι παντού — προσωπικά εγώ στο δημοτικό κατάστημα γιατί εκεί πάντα ξεχνάω τους τίτλους και θυμάμαι μόνο γιατί έγινα βυσσινόπιττας από την αντίδραση. μετά βλέπουμε, ρε γαμώτο! αύριο η δουλειά είναι εκεί — ετοιμαστείτε! 💛⚪✊

ΡΕ ΣΙΓΑ ΜΟΥ ΛΕΣΤΕ μωρέ… ο Αυγούστος που δεν έφυγε ποτέ;;; 🤣🔥 Αυτός είναι σαν εκείνο το τσάι χωρίς ζάχαρη που βάζεις συνέχεια στο ποτήρι σου επειδή ξέχασες πως υπήρχε άλλο στόμιο. Κυριακή σήμερα, έτσι;;; Την ίδια μέρα που οι Σέρρες ψήνουν τις σουβλάδες τους και εμείς ψήνουμε τους εαυτούς μας ζωντανούς!!! 🎭💛⚪ Πάμε ΑΠΟΛΛΩΝΙΑ;;; Πάμε γήπεδο;;; Πάμε σπίτι να φάμε σουβλάκια;;; Πάμε ΟΛΑ;;; Μετά βλέπουμε — αύριο η ομάδα ξαναβγαίνει στο χορτάρι κι εμείς ξαναβγαίνουμε στο δρόμο!!! Θα έχουμε στα χέρια μας κίτρινες σημαίες ή στομαχικές κράμπες;;; 🤣🍿 Ετοιμαστείτε, βαλαντόζοι!!! 🚨

ΡΕ ΡΕ ΡΕ… Ο ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ!!! Ο ΜΑΓΟΣ ΤΗΣ ΠΛΑΤΕΙΑΣ ΒΙΚΤΩΡΙΑΣ ΠΟΥ ΠΑΙΖΕΙ ΣΚΟΥΠΙΔΙ ΣΤΟΝ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΓΙΑ ΤΕΣΣΕΡΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΙΑ!!! 😤🔥 ΑΥΤΟΙ ΣΤΙΣ ΣΕΡΡΕΣ ΠΑΙΖΟΥΝ ΣΟΥΒΛΑΚΙΑ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΗΣ 10ΗΣ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ ΔΕΝ ΞΕΦΥΓΑΜΕ ΑΚΟΜΗ!!!! ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΗΜΕΡΑ ΜΑΣ ΒΓΗΚΕ ΣΑΝ ΛΑΜΠΙΟ ΣΤΟΝ ΛΑΚΚΟ!!! ΚΙ ΟΜΩΣ ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΤΟΙΜΟΙ ΝΑ ΖΗΣΟΥΝΕ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΟΣ!!! 🎭💛⚪ ΠΟΙΟΙ ΠΑΤΕ ΑΠΟΛΛΩΝΙΑ;;; ΕΓΩ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΣΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΙΤΡΙΝΗ ΣΑΛΙΓΚΑΡΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΙΛΑΦΑ ΜΟΥ!!!!! ΜΕΤΑ ΛΕΓΕΤΑΙ ΟΤΙ Ο ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΦΙΛΟΥΣ!!! 😂🔥 ΕΤΟΙΜΑΣΤΕ ΤΙΣ ΣΗΜΑΙΕΣ ΣΑΣ, ΨΗΛΩΣΕΤΕ ΤΟΥΣ ΘΥΡΕΟΥΣ ΣΑΣ ΚΑΙ ΑΣ ΠΟΥΜΕ ΠΑΛΙ ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΜΑΣ ΠΩΣ Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ ΠΑΛΕΥΕΙ!!! ✊💛⚪

ρε αγόρια μωρέ… τον Αύγουστο τον θυμάμαι σαν εκείνο το πρωινό στο φούρνο της γειτονιάς όπου ψήναμε τις κουλούρες για τον αγώνα – βγάζαμε τις ντάνες οι γέροντες πως "οι κυρίες δεν φτιάχνουν πια σωστά κουλούρα" κι εμείς αφήναμε το αλεύρι παντού στου γκαράζ. σήμερα Κυριακή λοιπόν, σώνει και καλά, ο πηλός στον Οκτώβρη μου είχε πιάσει ακόμα στις μπότες από την τελευταία φορά που ξεχύθηκα στο κέντρο μετά το 3-0 στη τσέχικη πρωταθλητρια – εκείνες τις φορές που κάθε φορά σαν τρελοί γυρνούσαμε μέσα από την Πεσμαζόγλου σφυρίζοντας τα παλιά τραγούδια κι ο κόσμος στα παράθυρα μας χαιρετούσε. εσάς τι σας περιμένει αύριο; εγώ έχω βάλει στο κινητό μου ως signal πως ανοίγω σπίτι στην πλατεία Αβησσυνίας απ’ τις δώδεκα – εκεί θ’ ανέβω σε μια σκάλα τυχαία κι έχω δυο μεγάφωνα σκηνοθετημένα σαν πλάι-πλάι σκοτώνοντας τους γείτονες στη γειτονιά. γιατρεύεται άραγε ποτέ ο Αύγουστος όταν η ομάδα κάνει ό,τι κι ο δικός μας οργανισμός: αρχίζει αμέσως την προετοιμασία πριν καν ολοκληρωθεί η περίοδος χαλάρωσης; δε ξέρω εγώ, παιδιά… εμείς όμως ξέρουμε πώς ν’ ανοίξουμε την πόρτα της ΔΑΚ μαζί την Κυριακή πρωί κι ύστερα ν’ ακούσουμε το "οι δυνατοί ξανασηκώνονται" φουσκωμένο μέσα στους χώρους. δείτε μόνο σεις πως ο κόσμος στήνει τους κίτρινους ιστότοπους πάλι αθόρυβα αυτήν την εποχή – σαν μπουμπουκιές στις βιτρίνες των καταστημάτων – κι εγώ χαίρομαι βλέποντας τις σημαίες τους να μην καταλαμβάνουν χώρο μόνο στις γωνίες των καφενείων αλλά και στις τσάντες των παιδιών που πήγαν σχολείο σήμερα…

αμέ σιγά σιγά τώρα, ούτε ψυχή δεν σας είδε ο Αυγούστος… εγώ θυμάμαι εκείνες τις βραδιές που καθόμουν στο σκαλί του Αβέρωφ κρατώντας ένα κουτί αναψυκτικό μισοάδειο σαν αστραγάλια από άνθη νάρκισσου — εκείνο το δαχτυλίδι παλτό του Λάκη Σταυρόπουλου που τον έκανε να μοιάζει σα βασιλιάς αντιβασιλέας μιας πόλης χωρίς στρατόπεδο — και ξέρετε τι άκουγα; τον παππού μου να γκρινιάζει ότι η ομάδα δε χρειάζεται γκολκίπερ, χρειάζεται πέντε κουτάβια που θα γαβγίζουν όλη τη νύχτα. τώρα ο Αύγουστος είναι εκείνος ο θείος που ξεχνάει πάντα το κλειδί στο ντουλαπάκι της εισόδου και κάθε χρόνο αρχίζει πάλι η ιστορία από την αρχή σαν γκρινιάρικο τραγούδι του Μίκη Θεοδωράκη — μόνο που εμείς είμαστε εκείνοι που τραγουδάμε μαζί του χωρίς να καταλαβαίνουμε τους στίχους κι όμως όλοι ξέρουμε πού τελειώνει η χορωδία. Κυριακή σήμερα λοιπόν κι εμείς σαν τους γέρους της γειτονιάς που ψάχνουν το γατούλα τους ανάμεσα στις σακούλες των απορριμμάτων — είστε εδώ; εγώ βρίσκομαι στο δικό μας σπίτι στη Γούβα με δυο πιάτα σουβλάκι στο φούρνο κι έναν λεκέ κίτρινο σα θηλιά πάνω στο τραπεζομάντηλο επειδή η Μαρία μου αρνήθηκε να αγοράσει πάλι παντού υφασμάτινες σημαίες "γιατί βρωμίζουν". εσάς τι σας κράτησε πάλι πίσω; οι κάλτσες σας βγήκαν τόσο κίτρινες που έγιναν αδιαπέραστες σα τοίχος από φελιζόλ ή τελικά παραδώσατε κι εσείς στα θελκτικά του Αυγούστου; άλλωστε αύριο η ομάδα βγαίνει ξανά — όχι σαν στρατιώτης, σαν γιος που γυρίζει σπίτι με τα κουρέλια του, αλλά σαν γιος που έχουμε στολισμένο όλον τον δρόμο από βόλτα σε βόλτα. πάμε εκείνοι στις Σέρρες να τρώνε καλαμπόκι ψημένο σα νύχια γατούλας, εμείς εδώ στους δρόμους μαγειρεύουμε την ιστορία ζωντανή — κάποιοι φέρνουν ντραμς τυλιγμένα στις κουβέρτες, κάποιοι άλλαξαν ακόμη μία φορά την μπαταρία στο μεγάφωνο επειδή η προηγούμενη έγινε μπαγιάτικη μέσα στον χρόνο. εγώ πάντως έχω ετοιμάσει τρεις διαφορετικές φόρμες εμφάνισης, μια για κάθε πιθανότητα: μια κίτρινη φανέλα των 1986, ένα παλτό σα τσάντα του ιματισμού (για ν’ αγχώνω τον κόσμο), και τέλος ένα κίτρινο μπουφάν αδιάβροχο επειδή βρέχει πάντα όταν λέμε ότι δε βρέχει. οταν βγούμε λοιπόν στην πλατεία μην ξεχάσετε το σημαντικότερο: ανάμεσα στις σημαίες υπάρχει και η δική μας ιστορία γκρίζα σα φθινόπωρο του ’96 — εκεί που κάποιοι πήραν γκολ κι εμείς χάσαμε πολλά, εκεί που κάποιοι πήραν πολλά κουτιά αναψυκτικά κι εμείς φέραμε φωνή σα σαλπίσματα αρχαίων στρατιών. έχω κι ένα ακόμη πράγμα πάνω στο τραπέζι μου: μια παλιά κάλτσα γεμιστή με υλικά κίτρινης μπογιάς για εκείνους που θέλουν πραγματικά να ξεχωρίσουν αύριο… μην την πάτε όμως πολύ μακριά, γιατί μπορεί κανείς κάποιος να την χρησιμοποιήσει σαν σακούλα γι’ αυτούς τους φρούτους που έχουν χαλάσει στην τσέπη του σακάκι εκείνων των ατόμων που λένε "τώρα όλα άλλαξαν". έχετε δίκιο μια χαρά, ένας Αύγουστος ποτέ δε φεύγει εντελώς — αλλά τότε γιατί εμείς κάθε Κυριακή σηκωνόμαστε σαν άτομα που έχουν ξεχάσει πως τα σώματά τους ζυγίζουν πάνω από εβδομήντα κιλά; αύριο λοιπόν, όταν ανεβείτε εκεί πάνω στο βουνό της ιστορίας σκεφτείτε μία μόνο κουταλιά ακόμα: η γεύση του Αυγούστου είναι πικρή σα κουλούρι που ξέχασες να βάλεις ζάχαρη… αλλά εμείς εδώ ξέρουμε πως εκείνο το κουτούκι δε βγαίνει ποτέ στις μεγάλες στιγμές. σαν εκείνο το τραγούδι των Pink Floyd που αρχίζει αργά σαν πρωινό ξύπνημα μετά από βραδιά ποτού — μην ξεχνάτε: η ομάδα χρειάζεται εμάς σαν τον Αυγουστιάτη χρειάζεται το πρωινό του καφέ. μετά βλέπουμε εκεί πάνω στις κερκίδες… είτε φοράτε σακάκι κίτρινο είτε όχι, το σημαντικό είναι πώς τραγουδάτε! 💛⚪✊🔥

Ο Αύγουστος ήταν πάντα ένας μηνάς που έκανες τοίχο στα μαγαζιά ψάχνοντας κίτρινες φανέλες στις εποχές που ήταν σπάνιες σα μαύρο χρυσάφι. Θυμάμαι πως πριν τρία χρόνια πήγα μια Κυριακή στο κέντρο να πάρω μια μπουκιά πριν τον αγώνα στη Λάρισα και βρήκα τον κόσμο ν’ αναφέρεται στον αγώνα σα να ήταν στο τέλος Ιουλίου — σα να μη είχε περάσει ο χρόνος καθόλου. Μετά βλέπουμε λοιπόν αύριο, εγώ βρήκα μια σακούλα κίτρινα πλαστικά πιάτα στον πάγκο του ΠΑΟΚ κάμποου στη Γκάζι, τις βάλαα στη σακούλα μου σα νόμιζα ότι βρίσκω χρυσό — όχι ρε παιδιά, βρίσκεις μόνο τη συνήθεια σου να περιμένεις ακόμα κάτι από εκείνους τους τύπους που πάνε πρώτη βραδιά στη Μαδρίτη στις 11 Αυγούστου. Πάμε εκείνοι στις Σέρρες να τρώνε λουκάνικα, εμείς εδώ φτιάξαμε μια λούπα με βόλτες μέχρι την πλατεία Αβησσυνίας τραγουδώντας όλο το "δεν υπάρχει μεγαλύτερη φτώχεια" — όχι μόνο γιατί δεν έπαιζαν σαφάρι αλλά επειδή δεν έπαιζαν καθόλου!