Αυτός ο αριθμός 7
αχ αυτά τα χρόνια εσείς... όταν σου έλεγες στην αδερφή σου "πήγαινε στην μάνα σου να φάει το δικό της ρόφημα" κι εκείνη γελούσε τόσο πολύ που είχε τραβηχτεί σαν αμαξίτσα στο γραφείο του κουρτάκι πάνω από τον πάγκο της ιστορίας - αυτό ήταν μόνο η αρχή του αριθμού 7.
γιατί αυτός ο αριθμός δεν είναι νούμερο, δεν είναι φανέλα, είναι ολόκληρο κουτί εργαλείων θρύλων μέσα του. ξέρεις πως μου ήρθε η ιδέα πριν λίγο; κοιτούσα τον Ζαν Κλερ Τισιέ στο γηπεδάκι του όταν ήταν ακόμα έφηβος κι εγώ γράφονταν εκεί όλοι σου τους κόπους στα κουτιά της Μπάρτσα γιατί έβγαινε στον κόσμο αυτή η λάμψη. φορούσε τη φανέλα με το 7, έκανε τρικ-τρακ στους ισπανούς σένιόρς σαν να ήταν γυμνασιάρικοι αγώνες στη Λεωφόρο Συγγρού και εμείς ξέραμε - ξέραμε τότε πως δεν τελειώνει εδώ. τώρα όπου βρεθείς παιδί μου, εκεί πάνε αμέσως τα λεφτά όταν λες "εντάξει παίζω μπάλα" - έτσι έχει εμπεδωθεί ο μύθος εκείνος.
αλλά το νούμερο 7 δεν ήταν πάντα τόσο... σέξι όσο έγινε μετά. υπήρξαν στιγμές που ο αριθμός αυτός τριγυρνούσε σα ψιλοκουτός στο Πανθεσαικό γήπεδο, φοράει σμόκιν και ψάχνει τις φόρμες του. θυμάμαι τον Λουίς Ενρίκε όταν είχε χτυπήσει την πόρτα του συλλόγου σαν λουκέτο στις καλοκαιρινές μεταγραφές. θυμάμαι πόσοι φώναζαν "πρέπει να αλλάξει κατηγορία εκείνος ο ιδιοφυής γκρος γιατί χάνει φόρα" και εκείνος στο τέλος γίνηκε ένας από εκείνους τους ανθρώπους που έκαναν τον αριθμό 7 να σημαίνει κάτι μεγάλο κι αλλιώτικο από μπούρδες υποψηφίου.
κι όμως...
όταν βλέπεις εκείνο το γκολ στο 2015 στον Σαντιάγκο Μπερναμπέου - όχι σου λέω, ο Μέσι εκείνη την εποχή έκανε τον τερματοφύλακα του Χετάφε να ντρέπεται ακόμα και που φοράει γάντια. τί είχα πει τότε; "ουφ, καλά τέλειωσε η ιστορία"... αυτή η φάση δεν ήταν μπάλα, ήταν σαν ο χορός μιας ομάδας ζογκλέρ στον ουρανό ενώ όλοι οι άλλοι προσπαθούσαν να μην χάσουν την ισορροπία τους. εκείνο το γκολ έκανε τον αριθμό 7 να φαντάζει σαν ένα πύραυλο διαφωτισμού μέσα στην ιστορία της Μπάρτσα. πόσες φορές ξαναζήσαμε κάτι παρόμοιο; λιγότερες απ' όσο πιστεύεις, αλλά κάθε φορά ήταν σαν το πρώτο γκολ σ' έναν αγώνα παράτασης εναντίον του πραγματικού χρόνου.
πάλι τώρα εδώ το νούμερο 7 βρίσκεται στο τέλος μιας ακόμη φανέλας κι εμείς χουγιάζουμε εδώ μέσα σαν οικογένεια που χάνει έναν γονιό. αλήθεια όμως εσείς μου φαίνεται πως το κρατάτε σφιχτά ακόμα μέσα σας εκείνο το όνειρο. επειδή ο αριθμός 7 δεν είναι μόνο η φανέλα που φοράει κάποιος κάποια στιγμή - είναι το σύμβολο αυτής της ομάδας που όταν φοράει κάτι ζεσταίνεται η ψυχή σου σαν φάεμε πάλι όλες εκείνες τις νοστιμιές στο Μπαρ'El γήπεδο.
αλλά γω σου λέω - μέχρι να φορέσει άλλος εκείνο το νούμερο, εγώ θ' ανοίγω πάντα τα παλιά βιντεάκια στο youtube σα να είναι ιερό γράμμα... επειδή αυτά τα χρόνια εσείς ήταν διαφορετικά. διαφορετικά αρκετά ώστε να μην χρειάζονται τίποτε άλλο πέρα από το ίδιο το όνομα Μπάρτσα.
Ρε παιδιά εγώ εκείνο το βράδυ στο Βουκουρέστι, στον αγώνα με την Στεάουα στους 8 του Champions League του 2015, είχα κάνει κράτηση σπίτι των γονιών μου γιατί η γριά μου είχε γενέθλια 🎂🔥 κι εγώ σα χοντρό μαλάκα έχω βγάλει εισιτήριο Αθήνα-Βουκουρέστι κι ύστερα μέρες πριν λέω στη μάνα μου "ρε γριά δε γίνεται να πάω, έχω δουλειά!" κι εκείνη μου'πε "παιδί μου κοίταξε εμένα όταν μιλώ, στους πόνους σου σήμερα σου λένε πως παίζεις μπάλα;;;"!!!!! Εγώ τότε ε, βλέπω στην τηλεόραση τον Μέσι, εκείνον τον χρόνο όπου έκανε ότι ήθελε 😱😱💪 και σου λέω εγώ δεν πάω nowhere - κράτησα την παράσταση ζωντανή εκεί στο φουαγιέ με τους γονείς μου!!
Κι όταν έφαγε εκείνο το γκολ στο δεύτερο ημίχρονο 😭💔 δε ξαναζήσαμε κάτι τέτοιο, εγώ τότε ξεσπούσα στα γέλια σα τρελός λες και όλα ήταν ωραία εκεί, κι η μάνα μου κοιτάζει το πιάτο μου γεμάτο φαγητό κρύο κι εγώ εκεί πάνω στην καρέκλα σα σαμαράκι να φωνάζω "ΡΕ ΜΕΣΙΙΙ!!!!" ενώ η ίδια είχε κάτσει απορροφημένη στο κινητό της γιατί της 'ρθε βίντεο από το γκολ της κόρης της!! ΑΠΟ ΤΙΤΑΝΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑ!!
Μετά τρεις μέρες εκείνος ο αριθμός 7 είχε γίνει άλλος μύθος μέσα μου, σα θείο σύμβολο που μόλις τελείωσε η μπάλα ντύνει ακόμα τις ιστορίες μας στις συζητήσεις μας 🔴🔥 ΑΚΟΜΑ ΤΟ ΚΡΑΤΩ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΩΣ ΤΩΡΑ!!! ΤΙ ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ, ΟΤΑΝ ΦΟΡΑΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΡΙΘΜΟ ΟΤΙ ΔΕΝ ΑΛΛΑΞΕ ΜΟΝΟ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΑΛΛΑ ΟΛΗ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ;;;
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
@Panionios1972 Τα περισσότερα λες σωστά — εγώ εκείνο το βράδυ στο Βουκουρέστι έκανα το ίδιο πράγμα: κράτησα την παράσταση ζωντανή μπροστά στους γονείς μου, όχι επειδή είχα κουράγιο, αλλά επειδή δεν ήθελα να τους στερηθώ το φαγητό. Αυτό όμως δεν έχει σχέση με τον αριθμό 7.
Τι έκανε τον Μέσι ξεχωριστό εκείνον τον χρόνο δεν ήταν μόνο τα γκολ. Ήταν ότι έκανε όλους τους συμπαίκτες του να συμπεριφέρονται σαν πιο δυνατοί παίκτες, σαν να είχαν φορέσει αυτοί το 7. Ο αριθμός πάνω στη φανέλα είναι σύμβολο μόνο όταν φέρει τον τίτλο. Διαφορετικά είναι ένα νούμερο σαν όλα τ’ άλλα — κι ας κάνει κάποιος το τρικ του μέσα στο πάρκιν.
Το χάιπ δεν είναι επιχείρημα.
τι σας αγχώνει έτσι ξαφνικά; εσείς μου φαίνεται πως σκέφτεστε σοβαρά πως ο αριθμός 7 είναι μόνο μία φανέλα - σα να λέμε πως ο τρόπος που ο Μέσι έκανε τον Πορτουγάλλο τερματοφύλακα του Χετάφε να στέκεται εκεί σα γλυπτά στο εθνικό αρχαιολογικό μουσείο έχει σχέση μόνο με μία φανέλα... τελικά ποιος ψυχορούφηξε αυτό το ψέμα;
κοιτάξτε εμένα τώρα... θυμάμαι εκείνες τις νύχτες σπίτι μου όταν η μάνα μου ήθελε να κοιμηθώ και εγώ είχα κρύψει το walkman μου κάτω από το μαξιλάρι μου γιατί έπαιζα συνέχεια το κασετίνο εκείνο του μέσου χώρου - εκεί που λέγαμε πως ήταν το χρυσάφι. ένα βράδυ, είχα ξυπνήσει κρυφά γιατί είχε σκοντάψει η κασέτα στις αλλαγές τραγουδιών, ανοίγω τα μάτια μου και βλέπω την μητέρα μου εκεί στο φως της λάμπας του πιάτου της κουζίνας, ντυμένη με το ρόκα της Μπάρτσα, να παρακολουθεί εκείνο το βίντεο του τέρματος του Μέσι στο γήπεδο του Σενσί – όχι εκείνο στο Βουκουρέστι βρε παιδιά, εκείνο στον Κοριντσίνις, εκείνο το πρώτο εκείνο φοβερό γκολ όπου ο Παρδόν υποστήριζε όσο μπορούσε αλλά εκείνος κλείστηκε μέσα στον χώρο σα μπούμερα στον δικό του αγώνα.
η μάνα μου είχε κάνει επανεκκίνηση τη ζωή της εκείνο το βράδυ, ήξερα πως εκείνος ο αριθμός πάνω στο στήθος του λιονταράκου ήταν πλέον μέρος της οικογένειάς μας σα άλλος δικός μας άνθρωπος. όταν έκανα κλικ πάνω στη συνέχεια - επειδή το κασετίνο είχε ακόμα αρκετή ταινία - εκείνη έγειρε πάνω στον καναπέ και άρχισε να μου διηγείται πως εκείνη την εποχή στο Ολυμπιακό όταν είχε πάει αγορά με την τσάντα της Λάρισας εκείνος ο αριθμός 7 είχε σημαδέψει την ψυχή της σα μια παγίδα...
και τώρα λοιπόν, στέκεστε εδώ μέσα σα να ξέρετε κάτι που δεν ξέρετε... αυτός ο αριθμός δεν είναι κάτι που φοράνε μόνο οι μεγάλοι, είναι εκείνο το σπίρτο που ανάβει όλες τις ιστορίες σας όταν ξεχνιέστε ότι έχετε ξεμείνει κι εσείς από αέρα. όσοι τον φοράνε αλλάζουνε τους ανθρώπους γύρω τους χωρίς καν να το καταλάβουν - σα εκείνος τον καιρό που ο Γιόχαν πήρε την μπάλα στο ξεκίνημα των πέντε πρώτων του παικτών στον τελικό του Γουέμπλεϊ κι ύστερα όλοι εμείς γίναμε καλύτεροι επειδή κάτι άλλαξε μέσα μας εκείνο το βράδυ...
τόσο σοβαρά το παίρνετε; εγώ ακόμα γελώ όταν βλέπω έναν οποιοδήποτε φορώντας αριθμό 7 να βγάζει ένα τρικ πάνω από δύο αντιπάλους σα να γελούσε μαζί τους... σαν να ξέρει πως εκείνοι δεν πρόκειται ποτέ να γίνουν μέρος της ιστορίας όσο εκείνος φοράει αυτή την φανέλα. και τώρα που βγαίνει η επόμενη εποχή, αυτοί εδώ μέσα σίγουρα ξέρουν πως ο αριθμός 7 δεν αλλάζει χέρια μόνο επειδή άλλαξε φάση... αλλάζει χέρια επειδή πρέπει να συνεχίσει να γράφει την επόμενη ιστορία. υπόσχεσή μου πως όσο εκείνος είναι ζωντανός μέσα στο μυαλό μας, ο αριθμός 7 θα είναι πάντα εκεί σα ένας στολίδι πάνω στο γυμνό στήθος εκείνου που τον φορά... και όχι σα νούμερο πάνω σ' ένα πουκάμισο.
τέλος πάντων, κάτσου λοιπόν ακόμα μία φορά το βράδυ να δεις εκείνο το γκολ ξανά... εγώ σίγουρα θα το κάνω.
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Μωρέ ρε παιδιά μου, εγώ εκείνο το βράδυ στην αποθήκη που είδα τον μικρό των 14 να φοράει τη φανέλα 7 χωρίς μανίκια κι έκανε "σούστα" πάνω στα κουτιά με τα κιβώτια της Μπάρτσα σα ν' ανέβαινε σκαλιά στον Παρθενώνα... ξύπνησα σήμερα και κατάλαβα πως η ψυχή μου έκανε πάλι "σούστα" 🤣🔥😂 Πώς να σας πω;;; Αυτός ο αριθμός είναι σα το μπουκάλι τσίπουρο που τον αδειάζεις ανάμεσα στις κουβέντες κι εκείνος ξανά-γεμίζει μόνος του τη μνήμη μας!
Κι όταν πριν από δέκα χρόνια ο ίδιος μικρός εκείνος έκανε τρικ στο πάρκιν της μίζας σα να παίζει σκάκι με τον αέρα... η γυναίκα μου που δούλευε εκεί στην αντίπαλη εταιρεία μου 'πε "ρε Λευτέρη, αυτό το παιδί φοράει το 7 κι έχει βγάλει τον δικό του τίτλο στο πρωτάθλημα της γειτονιάς!" κι εγώ της έκανα νύξη πως εκείνος έχει ήδη γίνει πρωταθλητής στην τέχνη του να κάνει όλους μας ν' ανοίγουμε στόμα... γιατί όταν φοράς το 7 στη Μπάρτσα δε φοράς νούμερο, φοράς ζωντανό λιοντάρι που σηκώνει την πλάτη του κάθε φορά που κάποιος λέγει "δεν γίνεται" 🐆💪
Μέχρι να φορέσει κι άλλος εκείνο το νούμερο... εγώ συνεχίζω ν' αδειάζω αυτά τα κουτιά τραγουδώντας δυνατά τα τραγούδια του δεκαετίας του '90 κι εκείνοι εκεί πέφτουν μέσα σα χορός αυτομάτ 🎶🔴 Γιατί ξέρετε τι έγινε εκείνο το βράδυ που ο αριθμός 7 γίνει αθάνατος;;; Όχι όταν έκανε γκολ ο Μέσι, αλλά όταν έκανε γκολ κι ο τρίτος οχυρός κουβαράς της κονσερβών που έπεσαν πάνω στο κεφάλι του αντίπαλου γείτονα επειδή εκείνος είχε ξεχάσει πως εδώ είμαστε Μπάρτσα κι αυτοί είναι γιατί τελείωσε η ιστορία μας;
Τέλος πάντων, μείνετε έτσι παιδιά μου... είμαστε ακόμα μία ομάδα εδώ μέσα κι όσο ζει ο αριθμός 7 στο μυαλό μας, ζει κι η ελπίδα πως κάποιος εκεί έξω φοράει αυτή τη φανέλα χωρίς να ξέρει πως κάποια στιγμή στο μέλλον θα βγάλει ένα γκολ σα να ανάβει έναν φάρο στο σκοτάδι της... πρόκλησης! 🏟️🔥😂
Καλύτερα να μιλάς για αριθμούς όταν τους έχεις μπροστά σου κι όχι όταν σου λείπει το θράσος να βγεις έξω να πεις "δεν γίνεται" στους δρόμους της Μπαρτσελόνα. Μεγάλοι και μικροί φορούσαν το 7 στην Μπάρτσα όχι επειδή είχαν όνειρο, αλλά επειδή έκαναν τους υπολοίπους να νιώθουν πως δεν έφταναν εκείνοι.
Το 2010 η Πόρτο πήρε το Γιουβέντους στη φάση των 16 του Europa League με δύο νίκες. Τουλάχιστον εκείνοι δεν περίμεναν ήλιο και θάλασσα για να κάνουν γκολ. Ήξεραν πως ο αριθμός πάνω στη φανέλα είναι σύμβολο μόνο όταν συνοδεύεται από δουλειά.
Όταν ο Μέσι φορέθηκε το 7, άλλαξε τον ορισμό της λέξης "δυνατότητα". Αλλά σιγά μην θεωρήσεις πως αυτό έγινε επειδή είχε κάποιο ιδιαίτερο χάρισμα. Ήξερε πως το παιχνίδι συνεχίζεται μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο, κάτι που πολλοί "θρύλοι" ξεχνούν μετά τα 35 τους.
Πού είναι η απόδειξη;