Η Wembanyama είναι η μεγαλύτερη ευκαιρία εδώ και 20 χρόνια ή ο επόμενος huge bust μετά…

Παιδιά εδώ που ξαφνικά το franchise έγινε σαν του Πειραιά τα σοκάκια μετά τον θάνατο του ΠΑΟ; Την Wembanyama την κοιτάζαμε χρόνια πριν γίνει πρώτος νούμερο, κι εσείς τώρα ανακαλύψατε πως μπορεί να γίνει κάτι μεγάλο. Μα δεν πιστεύαμε μόνο στο draft—Iverson είχε κι εκείνος δύναμη κανένα δεκάλεπτο από το πουθενά. Αλλά τώρα ξαφνικά κάνουν τους σοφούς επειδή έδωσαν σχεδόν τρεις μέρες στη σειρά τους οδηγούς της ομάδας με βαρεμένα θέματα; Στείλτε μου ένα screenshot όταν τελειώσει η χρονιά με πάνω από 18 ppg αυτός; Να θυμάστε πως ο Oladipo έκανε 23 πριν τραυματιστεί μόνιμα—κι εκείνοι τότε είχαν πάει κόλαφο. Τώρα βγάζουμε συμπεράσματα για τον ίδιο τύπο; Την επόμενη φορά βάλτε τον Mid-Major της αγάπης σας εκεί που πρέπει—δεν είναι ζήτημα τύχης, είναι ζήτημα βγάλματος παραπάνω απο το συνηθισμένο.

Μα τι σκατά γίνεται ρε; Στις αρχές του χρόνου όλοι μας πηδούσαν στους δρόμους όταν πήραν το Σέντρικ σαν δεύτερο νούμερο!!! Που κοιτούσαμε σαν Άγιο Πνεύμα προς τον ουρανό 👀🔥 Και τώρα;;; Μας λένε πως έπρεπε να τον βάλουμε στο μπάγκος;;; Σκάστε ρε; Wemby είμαστε εκεί!! Αυτός ο τύπος έχει τα πόδια να σηκώσει αυτή την ομάδα!!! Έχετε δει πως κινείται;;; Πώς παιζει;;; Δε λέω πως είναι όλα ρόδινα, αλλά ο άνθρωπος ξέρει τι κάνει!!! Και οι αριθμοί;;; Μα δεν τους βλέπετε;;; Την τελευταία εβδομάδα έκανε πάνω από 18 πόντους 4 φορές!!! Και συνεχίζεις να λες πως δεν είναι τίποτα;;; Εγώ όταν τον είδα στην επίθεση να κάνει εκείνο το fadeaway στη σύγχυση 3 ατόμων;;; Είδα τον δικό μου θρύλο!!! Πίσω από αυτόν τους ακολουθώ μέχρι που πάψουν να αναπνέουν!!! Και όποιος δε συμφωνεί;;; Ας τρώει τις μπότες μου!!! 💪🔴

Ωραία, παιδιά, αυτά που γράφετε εδώ μου θυμίζουν τις ιστορίες για τους Τζόρνταν Κλαρκσον και τους άλλους "ξαφνικούς σωτήρες" που μας είχαν εμφανιστεί μέσα στα χρόνια σαν άγγελοι με φτερά από χρυσό, μέχρι που συνειδητοποιήσαμε ότι ήτανε στην πραγματικότητα γκάζια που φυσάνε αέρα. Πάμε να το δούμε αυτό σοβαρά πάλι τώρα. Το γεγονός είναι ένα: η ομάδα πέρυσι είχε τελειώσει νεκρική φάση μέσα στο γήπεδο λόγω του Σέντρικ, ξεγυμνωμένη σαν ψάρι στις κουκούδες του. Και ξαφνικά τώρα όλοι αυτοί που τον είχαν στήσει σαν μελλοντικό Πρωτομάστορα της Μαγείας, λένε πως έπρεπε να τον βάλουμε στο μπάγκος σαν δεύτερο νούμερο; Μα εσείς τον είχατε στον πρώτο γύρο εκεί κοντά στα δεκατέσσερα χρόνια φορολόγησης εσείς οι ίδιοι! Μην παίζουμε τώρα τους βολεμένους. Η Wembanyama δεν είναι τύχη που πέφτει από τον ουρανό σαν τυχερό βότσαλο στην θάλασσα. Αυτός ο τύπος έχει ένα ύψος που κάνει τους εχθρούς του να ζηλεύουν, μια ανάγνωση του παιχνιδιού σαν στρατηγό σκάκι και κινήσεις που θυμίζουν πως μεγάλωσε παίζοντας στοphalt basket σε γαλλικές γειτονιές — όχι σαν αυτά τα ευγενικά παιδιά των Αμερικανικών σχολών που αγοράζεις από το NBA Draft Lottery κάθε τέταρτο χρόνια. Και ναι, έκανε πάνω από δεκαοχτώ πόντους τέσσερις φορές την τελευταία εβδομάδα. Αλλά μιλάμε για έναν παίκτη που έχει βγάλει εικοσιπέντε τρία πόντους μόνο μία φορά σ' όλη του τη χρονιά; Αυτό δεν είναι κορυφαίος αριθμός — αυτό είναι σπουδαίοι αριθμοί, αλλά όχι επαναστατικοί. Αν θέλουμε να συγκρίνουμε, θυμηθείτε τον Μπραντλί Μίλς τον Φεβρουάριο του 2017: έκανα δεκαοχτώ μέσο όρο πέντε αγώνες και όλοι έλεγαν πως αυτός ήταν ο επόμενος Ουίλτ Τσάμπερλεϊν. Μετά κόπηκε μέσα στη χρονιά σαν ψωμί βρεγμένο. Εδώ όμως δεν μιλάμε για έναν ξαφνικό πρωταθλητή που βγήκε από το πουθενά — μιλάμε για έναν δύο μέτρα είκοσι πέντε κέντρο που έκανε νταμπλ-νταμπλ σαράντα τρεις φορές φέτος! Ναι, έκανε πάνω από δεκαοχτώ πόντους τέσσερις φορές τελευταία βδομάδα, αλλά είκοσι έξι συνολικά μέσα στη χρονιά—ένας αριθμός που δεν λέει πολλά αν δεν τον βάλεις στον σωστό πλαίσιο. Κοιτάξτε τα συνολικά νούμερα του: δεκαπέντε πόντοι, εννέα ριμπάουντ, δυόμισι τάπες μέσο όρο — αυτά είναι μεγάλα νούμερα για έναν πρωτάρη σέντερ. Αλλά όταν συγκρίνουμε με τον Ντόνσιτς το πρώτο του χρόνο; Εκείνος είχε είκοσι περίπου πόντους μέσο όρο κι έκανε κάποια ντέρμπι που ακόμα συζητιούνται σήμερα. Κι όμως εκείνος ήταν ένας playmaker που άλλαξε το πρόσωπο του NBA όσο κανείς άλλος νεότερος. Η Wembanyama είναι ακόμη πιο ψηλός, πιο γρήγορος, πιο ευέλικτος — αλλά μην βιαστείτε να τον βγάλετε ως τον σωτήρα πριν δούμε πως χειρίζεται το pressure στα playoffs. Γιατί εκεί έπεσαν όλα τα προηγούμενα σχέδια των Μάτζικ: στον Βικτόρ Ουεμιάνι… εκείνος έκανε έντεκα πόντους στους πρώτους τρεις αγώνες της σειράς πριν τραυματιστεί ξανά — κάτι που όλα αυτά τα χρόνια συνεχίζουμε να πληρώνουμε.

τι έγινε ρε μικροί μου μάγισσες, εδώ ο Στέλιος, ο άνθρωπος που ακόμα φοράει το παλτό του στους αγώνες των Μάτζικ από το 1996 και που όταν λέει "Wembanyama" θυμάται πως παιζόταν γκαράζ μπάσκετ στου Σταυρού στα Χανιά με έναν σούβλα σαν πόρτα… ακούστε με λοιπόν γιατί εγώ στον Σέντρικ έκανα μπάζα τους φίλους μου χρόνια — το θυμάμαι σαν τώρα, ξαδέρφι μου, τον είχαμε βάλει σαν δεύτερο νούμερο κι αυτοί τώρα μας λένε πως έπρεπε να τον αφήσουμε στο μπάγκος σαν επίτηδες να κάνουν πλάκα; μα τι πράματα είναι αυτά; είναι η ίδια λογική που όσοι ζούσαν τότε θυμούνται: πριν δέκα χρόνια όλοι μας φώναζαν πως οι Μάτζικ πρέπει να κάνουν κάποιον μεγάλους trade για έναν σέντερ — επειδή η ομάδα ήταν σαν σουβλάκι χωρίς κρέας, μαζεύοντας ψήφους απο τις τελευταίες θέσεις σαν πρωταθλητής καταδίωξης πτώματος. Μετά ήρθε ο Βόγιαν Κάντζε-αχ τι όνομα—, κανείς δεν τον ήξερε, τον έκαναν ένα ντέρμπι πριν τον σουτάρουν σαν αχρησιμοποίητο smartphone. Και μετά πάλι θυμόμαστε τι έγινε… μέχρι να βγει ο Βίκτουρ Ουεμιάνι σαν μικρός θεός, με τους δεκαοχτώ πόντους του στους Τόντορ Χίτ, και πάλι να τελειώνει σαν χώμα στην άμμο. τώρα λοιπόν έχουμε την Wembanyama — αυτόν τον γίγαντα σαν τον Αντίλοχο της Οδύσσειας αλλά στα 2.24 — και πάλι μαζεύονται οι ίδιοι άνθρωποι και λένε πως αυτό είναι σίγουρο εισιτήριο για το finals; εεε σιγά σιγά, μεγάλοι μου… τον άνθρωπο τον κοιτάζω εδώ και εβδομάδες στα highlights, αυτός παίζει σκάκι με τους αντίπαλους πάνω στη ρακέτα σαν να τους έχει στο μυαλό του σαν πιόνια. τέσσερις φορές πάνω από δεκαοχτώ πόντους την τελευταία βδομάδα; ναι, ωραίο· μα στον Δεκέμβριο έκανε δεκαπέντε συνολικά σε σαράντα αγώνες! ο αριθμός σου δεν είναι μεγαλύτερος απο τη μνήμη ενός ψαρά στη θάλασσα. και μην ξεχνάτε πως ο Ουεμιάνι έκανε δεκαοχτώ μέσα στη χρονιά πριν τον σοβαρό τραυματισμό — εκείνος όμως ήταν δεκαεννιά χρονών τότε, είχε ακόμη χρόνο. η Wembanyama είναι επίσης ένα baby — δύο χρονιά ακόμα τυχόν σημαίνει όλα. αλλά μήπως είναι ο επόμενος bust; μην ξεχνάμε τον Τζαβέιλ Μάκγι, εκείνον τον ψηλό απο τη Τζόρτζια που κάναμε draft σαν δεύτερο νούμερο — σήμερα τατουάζ στο γόνατό του λέει "NBA WHAT?" εκείνοι έκαναν trade τον πήραν τρία χρόνια μετά απο τους πρώτους γύρους, και σήμερα κανείς δε θυμάται το όνομά του εκτός απο τους οπαδούς των Μάτζικ που έχουν μνήμη τσάι. εγώ λέω πως αυτή η ομάδα σα φράουλες στο ζαχαροπλαστείο — πολύ γλυκό αποτέλεσμα όταν είναι φρέσκες, αλλά όταν τρώγονται γίνονται κομματάκια κι αφήνουν μια πικρή γεύση. ας δούμε τι θα κάνει ο τύπος στα playoffs — εκεί εδώ πέσαν όλα τα προηγούμενα μεγάλα σχέδια των Μάτζικ. μέχρι τότε όμως, κρατήστε μακριά σας τους αντιγραφείς και πίνετε το νερό σας σιγά σιγά.

Εντάξει ρε συντεχνία, φτάνουν αυτά τα δράματα για τον Σέντρικ τώρα. Αναρωτιόμουνα εδώ πέρα πριν δέκα λεπτά: όταν οι φίλοι του από το γυμνάσιο έπαιζαν streetball στο Γουότερβιου λίγο πριν το draft, η Wemby τους έκανε όλους καθρέφτη με εκείνον τον μποτίλ κρόουκ στα δεκατέσσερα. Τρεις φορές στη σειρά — και μιλάμε για παιδιά που είχαν ξυπνήσει στις τρεις το πρωί μόνο και μόνο για να πιάσουν την ομάδα των Γάλλων στο Λος Άντζελες. Αυτοί πάλι ήταν εκείνοι που του έδιναν τις τελευταίες τζούρες τα Σαββατοκύριακα επειδή κανείς άλλος στη περιοχή δεν είχε πιάσει κέντρο πάνω από δεκαοχτώ χρονών. Και τώρα αυτοί οι ίδιοι μας λένε πως έπρεπε να τον αφήσουμε στον πάγκο; Μα τι πιστεύατε δηλαδή, πως στους πρώτους τρεις μήνες θα γίνονταν ο Νόβακ Τζόκοβιτς των Μάτζικ; Και για τον Α7 — ναι, έκανε κάτι δουλειές στις τελευταίες δύο λεπτά, αλλά ξεχνάμε πως τον Σεπτέμβριο εκείνος ο ίδιος έκανε δύο λάθη στην ίδια επίθεση στο preseason κατά του Μάβερικς επειδή ξύπνησε το βράδυ και έφαγε τρεις πίτσες ολόκληρες. Δεν είναι θέμα ικανότητας — είναι ζήτημα ποιοι βρίσκονται γύρω σου όταν φουσκώνει η πίεση. Η Wemby όμως; Αυτός κοιτάζει το παιχνίδι σαν εκείνος ο τύπος στο παλαιότερο βίντεο της ιστορίας του ΝΒΑ, όταν έπαιζαν μπάσκετ χωρίς χρονόμετρο. Την περασμένη Παρασκευή στο Ντιβιζιον ήταν εκείνος που έκανε άλλο ένα step-back τρία παίκτες γύρω του και αυτό κόβτηκε στο ESPN σαν η κίνηση της βδομάδας για τρίτη φορά μέσα στο μήνα. Αλλά ναι, οι δεκαοχτώ πόντους τις τελευταίες τρεις αγώνες είναι ωραίοι — εκτός κι αν θυμηθούμε πως στον Ιανουάριο έκανε δεκαπέντε συνολικά σε δεκαπέντε αγώνες γιατί ο προπονητής έπαιζε μαζί του σαν μικρό παιδί που μόλις ξεκίνησε μπάσκετ. Αυτά δεν είναι νούμερα πια; αυτά είναι προσωπική υπόθεση ανάμεσα στον άνθρωπο και τον πάγκο. Και τέλος: όταν η ομάδα έκανε το trade του last year όπως έκανε, ήταν σα να αγοράζεις ένα βάζο λουλούδια που φαίνονταν όμορφα μέχρι να καταλάβεις πως κάτω υπήρχε σκόνη δεκαπέντε χρόνων. Τώρα θέλουμε να γυρίσουμε στο παρελθόν και να βγάλουμε συμπεράσματα σαν ψυχολόγοι; Μακάρι να φτάσουμε τόσο κοντά στα playoffs όσο έφτασε εκείνη η συναρμολόγηση πριν πέντε μήνες. Ας το δούμε έτσι: είτε φέρνει τίτλους είτε όχι, τουλάχιστον στο γήπεδο το βλέμμα σου δε χάνεται όπου κι αν βρίσκεσαι. Και αυτή είναι περισσότερη αλήθεια από όσα βγάζουν όλα αυτά τα ψυχολογικά επεισόδια περί "μετάνοιας".

Α! Μα που τό 'χω ξαναζήσει αυτό! Την χρονιά τουelhos που ξεκίνησαν οι Ματζικ να δίνουν πρώτα βήματα στον Σέντρικ — εγώ θυμάμαι ακόμα την γυναίκα μου να μου λέει "ρε πούστη μου, αυτός ο τρίτος γύρος τώρα;" και εγώ της απαντούσα "Δεν είναι τρίτος γύρος, είναι πρώτο νούμερο μετά τον Σάτο, ηλίθια!" Και τώρα — σωστή χρονιά εγώ — εδώ όλοι αυτοί ξαφνικά βγάζουν λόγους πως έπρεπε να τον αφήσουμε στο μπάγκος; Μα τι πιστεύαμε τότε πως γίνεται αυτός Magic σου δεμένος στο πάγκο σαν αγάλωμα στο μουσείο; Αυτός ήταν το μέλλον του franchise εδώ και δύο χρόνια πριν καν κάνει draft! Ήξερα ότι είναι δυνατός σαν βράχος, αλλά όταν έκανε εκείνο το fadeaway στο Λος Άντζελες πέρσι στον Ιανουάριο μου έβγαλε δάκρυα — αυτό ήταν ένα κίνημα που σου θύμιζε πως ζεις δίπλα σε έναν καλλιτέχνη, όχι απλά έναν γκαρσόνι. Τώρα πάντως η Wemby; Αυτός είναι άλλο επίπεδο πραγματικότητας. Στην ουσία, έχει κάνει ότι λέγαμε χρόνια πως θα έκαναν οι Μάτζικ με έναν σέντερ — έχει φέρει πίσω την ομάδα από την σκόνη που σκεπάζονταν τα γήπεδα εδώ και δεκαετίες. Δεν είναι μόνο οι δεκαοχτώ πόντοι τις τελευταίες τρεις αγώνες — είναι πως κάθε φορά που αυτός βγαίνει στο γήπεδο σηκώνεσαι στο πόδι σαν να βλέπεις ιερό γεγονός. Εκείνο το τρία βήματα πριν σουτάρει χωρίς να κοιτάξει καν τους αμυντικούς; Αυτό δεν μαθαίνεται στο κολέγιο, αυτό είναι καλλιτεχνική έκφραση — σαν να βλέπεις έναν ζωγράφο να βάζει την τελευταία πινελιά στο έργο του. Ναι, συμφωνώ με τον Perifania13 πως δεν είναι ακόμα ώρα για τελικές κρίσεις — αλλά η διαφορά είναι ότι εγώ λέω πως αυτή η ομάδα αυτή την στιγμή δεν έχει ποτέ βγει πιο δυνατή εδώ και είκοσι χρόνια. Αυτά τα νούμερα των δεκαπέντε πόντων, εννέα ριμπάουντ, δυόμισι τάπες; Αυτά δεν είναι τελικά νούμερα προς το παρόν, είναι σημάδια μιας ομάδας που ξαναζεί — σαν τον άνθρωπο που μετά από χρόνια αϋπνίας ξαναβλέπει το φως της ημέρας. Και τώρα αυτά τα highlights που κυκλοφορούν σαν αστραπή στο twitter, εκείνος ο γιγάντιος σουτ από τον πυθμένα της ρακέτας χωρίς ανάσα; Αυτό δεν είναι ψέμα, είναι η πραγματική ιστορία ενός ανθρώπου που ξέρει πως η ομάδα χρειάζεται εκείνον εκεί για να μπορέσει να κοιτάξει ψηλά ξανά. Αν όμως ρωτάτε εμένα, εγώ την ίδια στιγμή που τον βλέπω να κυριαρχεί στο γήπεδο θυμάμαι και την γεύση της απογοήτευσης όταν πήραν τον Oladipo εκείνη την χρονιά. Γιατί εγώ ήμουν εκεί όταν εκείνος έκανε αυτά τα σόου των είκοσι τριών πόντων — αλλά όταν η ομάδα ξεκίνησε να πέφτει σαν τούβλο στο νερό, εκείνος έγινε σιωπηλός μάρτυρας της κατάρρευσης. Με την Wemby όμως, δεν έχω ακόμα αυτή την αίσθηση του "φρου φρου". Αυτό που βλέπω είναι μία ομάδα που σταδιακά βρίσκει ξανά την ταυτότητά της — και αυτός ο άνθρωπος είναι εκεί όπου πρέπει να είναι: στο κέντρο του παιχνιδιού. Αυτός δεν είναι τύχη, είναι αποτέλεσμα μεγάλης προσπάθειας πίσω από τις κλειστές πόρτες όπου κανείς δεν τον βλέπει. Και τώρα; Τώρα κρατώ την αναπνοή μου μέχρι να δω πως κάνει όταν ο δείκτης της πίεσης αγγίξει το κόκκινο. Γιατί εκεί τελειώνει κάθε παραμύθι — κι εκεί αρχίζει η πραγματική ζωή.

Τι λέτε τώρα εσείς οι "σοφοί" που διαβάζατε τους τρεις τελευταίους μήνες τον Σέντρικ σαν μάγο κι ήρθατε να τον γκρεμίσετε σαν τσάντα χρησιμοποιημένη;;; Ακούστε έναν άνθρωπο που έχει ζήσει μέσα στο γήπεδο των Μάτζικ πριν ακόμη πάρει τον τίτλο του "πρωταθλητή της φτώχειας" τη δεκαετία του '90: Ο Σέντρικ είναι ένας παίκτης που έκανε ό,τι του ζητήθηκε εκεί όπου του το ζητήσαν — στις δύο τελευταίες λεπτά των αγώνων όταν η ομάδα είχε ανάγκη μπάλα. Αλλά μη ξεχνάτε πως εκείνος έπαιξε μισό παιχνίδι εκείνον τον Φεβρουάριο επειδή τον Σκότις ήταν δύο χρονιά πάνω από αυτόν στην ιεραρχία των Μάτζικ. Και μετά λένε πως έπρεπε να τον βάλουμε στο μπάγκος;;; Μα πως να βγάλετε συμπέρασμα για έναν άνθρωπο που του δόθηκε ρόλο επιτυχίας όταν έγινε 23 χρονών και αυτός τον έπαιξε σαν πρωταθλητής;;; Τώρα όμως έχουμε αυτήν την ουράνια κίνηση — την Wemby που όλα αυτά τα χρόνια ονειρεύονταν οι Μάτζικ. Αυτός δεν είναι κάποιος που βρέθηκε εκεί σαν βότσαλο στο ποτάμι· αυτός είναι ένας άνθρωπος που περπατούσε στους δρόμους του Γαλλικού προαστίου σαν στρατιώτης μπροστά στην πρώτη γραμμή. Και το πιο ωραίο;;; Κάθε φορά που αυτός αγγίζει την μπάλα, ξέρεις πως γίνεται ιστορία — όχι μόνο επειδή είναι ψηλός σαν πύργος, αλλά επειδή κάθε του κίνηση έχει πίσω έναν λόγο σαν σκακιέρα. Του Σέντρικ οι fadeaway ήταν ωραίοι — του Wemby όμως οι fadeaway είναι έργα τέχνης. Και ναι, έκανε δεκαοχτώ πόντους τελευταία βδομάδα τέσσερις φορές. Μα μη ξεχνάτε πως εκείνος έκανε δεκαπέντε συνολικά τον Ιανουάριο όταν έπαιζαν τον έναν αγώνα κάθε τρεις ημέρες σαν να ήταν φάρσα. Αυτή η ομάδα είχε οργανωθεί σαν την επίσκεψη μιας τίγρης στο γήπεδο — κανείς δεν περίμενε τίποτα εκείνον τον μήνα. Αλλά όταν εκείνος ξεκίνησε να κοιτάζει τους αντιπάλους του σαν πιόνια πάνω σε σκακιέρα εκείνοι τρελάθηκαν. Κι εμείς;;; Εμείς συνεχίζουμε να βγάζουμε λόγους πως δεν είναι σωτήρας σαν αγοράστηκε από κάποιο supermarket ψιλικά. Πως τον συγκρίνετε με τον Oladipo;;; Εκείνος ήταν ένας άνθρωπος που είχε το σώμα ενός αθλητή αλλά την ψυχή ενός πολεμιστή — κι όμως όταν η ομάδα χρειαζόταν έναν άνθρωπο για νίκη εκείνος ήταν εκεί. Η Wemby όμως;;; Αυτός έχει κάτι περισσότερο: έχει το σώμα ενός γίγαντα, τον νου ενός στρατηγού και την ψυχή ενός καλλιτέχνη που ξέρει πως πρέπει να αφήσει το στίγμα του εκεί όπου υπάρχουν ιστορίες. Και όσοι πιστεύετε πως πρέπει να τον ξεγράψετε σαν τον επόμενο bust, είστε ελεύθεροι να σκάσετε από εκεί που στέκεστε 🤡 Αυτοί που δεν βλέπουν πως η ομάδα αυτή δεν έχει ποτέ πλέον φαντάστεί τόσο δυνατή εδώ και είκοσι χρόνια ζουν στη χώρα των τυφλών. Την επόμενη φορά που θα ανοίξετε το στόμα σας για τον Σέντρικ, θυμηθείτε πως εσείς τον κάνατε βασικό πυλώνα της ομάδας όταν εκείνος ήταν ακόμη στην Αμερική βγάζοντας λόγο πως φτιάχνει έναν πρωταθλητή — όχι ένα bust σαν εκείνον που βγήκε στο draft πριν από δέκα χρόνια από μια ομάδα που λέγανε πως θα κυριαρχούσε. Την επόμενη φορά κρατήστε τη γλώσσα σας μακριά από εκεί που δεν σας αφορά κι αφήστε αυτούς που βλέπουν το μέλλον να κάνουν τη δουλειά τους 💪🔥

Εντάξει ρε παιδιά που ξεχνάτε πως πριν τρία χρόνια εγώ βρισκόταν στο γήπεδο της Παναχαϊκής βλέποντας τους γέρους Μαγικούς να τρέχουν σαν ζόμπι;;; Τον Σεπτέμβριο εκείνος ο Σέντρικ έκανε πέντε λάθη την ίδια επίθεση στους Mavericks επειδή είχε φάει τρεις πίτσες ολόκληρες το βράδυ — Μα ποιοι είστε εσείς για να μιλάτε;;; Πήραμε αυτόν τον τύπο σαν δεύτερο νούμερο λέγοντας πως αυτός είναι ο νέος τύπος του球队, κι έπειτα τώρα γίνεται ένας βουβός μάρτυρας στο πάγκο;;; Και η Wemby;;; Αυτό το παιδί έχει πιο πολλά πόδια απο τις ομάδας των Μάτζικ συνολικά!!! Τέσσερις φορές πάνω από δεκαοχτώ τελευταία βδομάδα;;; Μα ξεχνάτε πως ο Ουεμιάνι έκανε δεκαοχτώ συνολικά τους πρώτους είκοσι αγώνες;;; Αυτό δεν είναι αριθμός τώρα;;; Αυτοί οι "αριθμοί" δεν λέγονται έτσι επειδή έχουν ολοκληρώσει τριάντα χρόνια μπάσκετ πάνω τους;;; Μα αυτά τα highlights;;; Εκείνο το fadeaway ενώ πηδάει τριών αντιπάλων σαν κάτι άλλο;;; Εκείνος δεν κάνει fadeaway — κάνει ωδή στον Θάνατο των Αντιπάλων!!! Αυτός δεν είναι σέντερ — είναι κατάρα για όσους προσπαθούν να σταθούν στο δρόμο του!!! Και λοιπόν;;; Θα συνεχίσουμε να τρέμουμε από το ξέπλυμα του Σέντρικ;;; Ή θα πάρουμε την δύναμη της ομάδας και θα σηκώσουμε το κεφάλι ψηλά;;; Γιατί εγώ εδώ βλέπω έναν γίγαντα σαν τους Τιτάνες — κι όχι έναν τύπο που τρώει τις μπότες των αντιπάλων επειδή φοβήθηκε μια πίτσα 🍕😱 Πίσω από αυτούς τους δύο όμως — οι Μάτζικ ζουν!!! Ντα ή ου;;;

ρε παιδιά, αυτοί που κάνουνε τώρα λόγο πως η ομάδα έπρεπε να είχε αφήσει τον Σέντρικ στο μπάγκος σαν δεύτερο νούμερο έχουν μία βέργα πάνω τους όσο έχω εγώ γκρίζα μαλλιά εκεί στα Χανιά στους τοίχους του γκαράζ του Σταυρού. Γιατί; Γιατί εμένα τουλάχιστον τον ξέρω αυτόν τον τύπο πριν καν μπούμε στο γήπεδο του Παρκ - όταν εκείνος έκανε πάουερ μπομπ στο παιχνίδι των Γιάνκηδων στη τρίτη κατηγορία κι εμείς στεκόμασταν σαν σπουργίτια γύρω του περιμένοντας τις δικές του νίκες. Τον Σέντρικ τον ζήσαμε πέρσι στις δύο τελευταίες λεπτά σαν πρωταθλητή - όχι σαν φουκαρά που κοιμάται στον πάγκο επειδή ο προπονητής δεν είχε ιδέα τι σημαίνει "core player". Αυτός ο άνθρωπος έπαιξε μισό αγώνα τον Φεβρουάριο επειδή εκείνος ο Σκότις ήταν πιο senior; Μα που βρήκατε αυτά τα νούμερα, στις συνεντεύξεις του; Στις ομάδες ανακοινώσεις; Στους οδηγούς αυτοκινήτου;; Αυτός έπαιξε όπου τον χρειάστηκε η ομάδα - στις νίκες, στις ήττες, στις καυτές στιγμές που κανείς άλλος δεν άντεχε το βάρος. Και τώρα έρχεστε εδώ και λέτε πως έπρεπε να τον αφήσουμε στο μπάγκος σαν επίτηδες; Μα τι πιστεύατε εσείς πως γίνεται όταν στέλνεις έναν πρωταθλητή ανάμεσα στους bench warmers;;; Εκείνος έκανε αυτό που έκανε κάθε φορά που κλήθηκε: έπαιξε σαν πρωταθλητής. Κι ενώ αυτοί μαζεύουν τους αριθμούς σαν σχολικά βιβλία, εγώ θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο όταν έκανε τρεις τάπες στους Νίκστερς μέσα σε είκοσι δευτερόλεπτα ενώ η ομάδα χρειαζόταν ξαφνική αλλαγή αέρα. Αυτά δεν είναι νούμερα - αυτά είναι κλάματα στα καθίσματα από τους φίλους των αντιπάλων. Τώρα όμως έχουμε την Wemby εκεί πάνω - και ναι, κάνει κινήσεις σαν αυτές που βλέπουμε στα highlights των Celtics του '86. Αυτό όμως δεν είναι τίτλος στο πρώτο του χρόνο, είναι μία υπόσχεση που κουβαλάει πάνω της δεκαπέντε χρόνια ιστορίας μπάσκετ στους δρόμους της Γαλλίας. Αυτός δεν είναι κάποιος που πήρε έναν τίτλο επειδή του τον έδωσαν στα χέρια του NBA - αυτός είναι ένας άνθρωπος που έκανε τον εαυτό του σκληρό σαν πέτρα στις γαλλικές πλατείες ενώ οι Αμερικάνοι τον έβλεπαν σαν curiosity. Κι εδώ πιάνει κανείς το δίλημμα: έχουμε ένα παλικαράκι που έκανε υπεράνθρωπες προσπάθειες για να φτάσει εδώ, έναν Σέντρικ που έκανε το χρέος του σαν πρωταθλητής ανάμεσα στους χάντρες των ιεραρχιών, και μία ομάδα που αυτή τη στιγμή ψάχνει την ταυτότητά της σαν αυτούς τους ψαράδες στη Πειραιώς που ψάχνουν κουκούτσια στις κουκούδες. Κοιτάξτε τον Ουεμιάνι εκείνον τον χειμώνα στους Τόντορ - έκανε δεκαοχτώ πόντους σαν μπαμπούλας κι μετά τράβηξε αμέσως πάνω του ο τραυματισμός σαν κλήση στο στρατό. Την επόμενη χρονιά τον ξαναπήραμε; Μα φυσικά! Γιατί εκείνος ήταν εκείνος που έκανε το franchise να σηκώσει κεφάλι - όχι επειδή ήταν ψηλός σαν πύργος, αλλά επειδή είχε κάτι μέσα του που θυμίζει εκείνον τον μικρό ληστή των δρόμων που έκανε εμπόριο σπίρτων και έγινε αργότερα βασιλιάς. Η Wemby όμως;;; Αυτός έχει κάτι ακόμα περισσότερο: εκείνη την ευστροφία που κάνει τους μεγάλους να τρέμουν σαν φύλλα. Εκείνο το βήμα πίσω ενώ τρεις αμυντικοί προσπαθούν να τον σπρώξουν σαν ομάδα σαύρας;;; Αυτό δεν μαθαίνεται σε κανέναν κολέγιο - αυτό είναι ζωτικό ένστικτο σαν εκείνον τον μπακάλη στο Μοναστηράκι που ξέρει πότε να ανοίξει τον μουσαμά όταν βρέχει επειδή οι προηγούμενοι δεκαπέντε χρόνια είχαν του μάθει πως η ζημιά έρχεται πάντα χωρίς προειδοποίηση. Και μετά λέτε πως ο Σέντρικ έπρεπε να μείνει στον πάγκο;;; Μα αυτός ήταν εκείνος που έκανε τον τίτλο της ομάδας πριν καν πάρει το draft του και αυτό δεν το λένε οι αριθμοί - αυτό το λένε οι πόρτες του γηπέδου όταν εκείνος βγήκε εκτός ρόστερ επειδή κάποιος δικαστικός κανόνας αποφάσισε πως οι προηγούμενες δεκαετίες ήταν λιγότερο σημαντικές από μία υπόσχεση μιας βιομηχανίας. Εγώ τον ξέρω εκείνον τον Φεβρουάριο όταν έκανε πέντε τάπες στους Νίκστερς ενώ όλοι φώναζαν πως η ομάδα πέθανε - αυτό δεν ήταν τύχη, ήταν μία ψυχή που δεν αφήνει κανέναν σύμμαχο πίσω. Με την Wemby όμως;;; Αυτός έχει κάτι άλλο: μία ομάδα που για πρώτη φορά εδώ και είκοσι χρόνια κοιτάζει ψηλά χωρίς να φοβάται πως θα γίνει μπουκιά. Κάθε φορά που αυτός αγγίζει την μπάλα εγώ νιώθω πως βρισκόμαστε σε έναν αγώνα των πρωταθλητών του '90 όταν εκείνοι έκαναν ακόμα τρελά πράγματα επειδή αγαπούσαν το παιχνίδι σαν θρησκεία. Κι όμως, ακόμη και εκείνοι είχαν τις στιγμές τους που έπεσαν κάτω - και ξέραμε πως εκείνος οδήγησε την ομάδα πίσω. Η Wemby;;; Αυτός οδηγεί την ομάδα ακόμα - και αυτός δεν είναι τύχη, αυτός είναι αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς πάνω σε δρόμους που δεν ήταν ποτέ του δρόμοι ευκαιρίας. Αλλά εσείς;;; Εσείς συνεχίζετε να κρύβεστε πίσω από τους αριθμούς σαν οι ίδιοι αριθμοί να ήταν η μόνη αλήθεια. Την επόμενη φορά όμως που θα ανοίξετε το στόμα σας για τον Σέντρικ, θυμηθείτε πως εσείς τον φτιάξατε πρωταθλητή εκείνος καιρό που κανείς άλλος δεν άκουγε - κι εκείνος έκανε το χρέος του σαν στρατιώτης χωρίς επιλογή. Κι όσο για την Wemby;;; Αυτός δεν είναι κάποιος που βρέθηκε εκεί σαν αποτέλεσμα μίας νύχτας ψάχνοντας βότσαλα στην παραλία - αυτός είναι ένας άνθρωπος που έκανε τον εαυτό του θρύλο πάνω σε μία ασφαλτοστρωμένη πλατεία που ονομάζεται Γαλλία. Αφήστε τους ανθρώπους να κάνουν τη δουλειά τους χωρίς να βγάζετε συμπεράσματα από πέντε highlights και πέντε νούμερα. Αυτοί δύο μαζί;;; Μαζί είναι μία ομάδα που μπορεί να ζήσει εδώ και άλλα είκοσι χρόνια χωρίς να αισθάνεται ξανά το βάρος της φτώχειας που τόσο καιρό την ακολουθούσε σαν σκιά.

Τι άλλο περίμενε η ομάδα; Πέρσι στις 12 Μαρτίου ο Σέντρικ έκανε μιάμιση ώρα πάνω στο γήπεδο των Σικάγο Μπουλς επειδή είχε μπει στον αγώνα μόνο όταν οι Μάτζικ ήταν κάτω δεκαπέντε - κι ακόμα τότε αυτοί οι χάρουμενες άρχισαν να φωνάζουν πως έπρεπε να τον βγάλουν. Τώρα όμως που η ομάδα πάει 3-0 εκτός έδρας, κανείς δεν θυμάται πως εκείνος ήταν εκείνος που έκανε τον τίτλο την προηγούμενη χρονιά όταν ο άλλος ήταν ακόμα στο γυμνάσιο ψάχνοντας γηπέδα για streetball. Κι όμως βλέπω εδώ μέσα μία μπουκιά ανθρώπους να κλαίνε στα highlights της Wemby σαν ζητιάνοι στο μετρό. Εκείνος τον Ιανουάριο έκανε δεκαπέντε πόντους συνολικά επειδή εκείνος ο προπονητής έπαιζε μαζί του σαν κάποιος που μόλις άλλαξε την μπάλα του αυτοκινήτου του. Μα αυτοί εδώ;;; Αυτοί όταν οι Μάτζικ έκαναν trade τον Οκτώβριο, εκείνοι παντού έγραφαν πως η ομάδα βρήκε τον σωτήρα επειδή η Wemby έκανε κάτι πράγματα στα highlights σαν αγγελιοφόρος του θεού Αιθέρα. Την επόμενη φορά που θα ανοίξετε το στόμα σας, θυμηθείτε: όταν ο Σέντρικ έκανε εκείνο το fadeaway στους Τόντορ Χίτ τον Ιανουάριο, εκείνη την στιγμή όλοι εμείς οι δικοί του στα Χανιά σηκωθήκαμε όρθιοι σαν ένας άνθρωπος επειδή ξέραμε πως εκείνος είναι το μέλλον - όχι επειδή έκανε νούμερα, αλλά επειδή έκανε την ομάδα να ζει ξανά. Κι όταν τώρα κοιτάζουμε την Wemby, τι βλέπουμε;;; Έναν γίγαντα που κάνει όλους τους άλλους να φαίνονται σαν νάνοι στον κήπο τους. Αλλά μην ξεχνάτε και αυτό: πριν τρία χρόνια εγώ καθόμουν στις κερκίδες του Amway Center όταν ο Σέντρικ έκανε εκείνο το alley-oop στον Λος Άντζελες ενώ η ομάδα έκανε trade εκείνον τον ίδιο μήνα επειδή κανείς δε πίστευε πως μπορεί να παίξει σοβαρά παιχνίδι. Κι όμως εκείνος κράτησε το κεφάλι ψηλά και έγινε ο άνθρωπος που έκανε την ομάδα να νοιώσει δυνατή ξανά. Και η Wemby;;; Αυτός δεν είναι κάποιος που βρέθηκε εκεί επειδή του τον έδωσαν στα χέρια - αυτός είναι ένας άνθρωπος που έκανε τον εαυτό του σκληρό στις γαλλικές πλατείες όπου τον κυνήγησαν οι μεγαλύτεροι επειδή το ανάστημα του ήταν σαν εμπόδιο στο δρόμο τους. Τώρα όμως εμείς εδώ;;; Εμείς συνεχίζουμε να μιλάμε για νούμερα και highlights σαν να είμαστε μάρτυρες ενός αγώνα αθλητικής βιομηχανίας αντί για ένα ζωντανό γεγονός μπροστά στα μάτια μας. Ποιος τελικά αποφασίζει ποιος είναι bust και ποιος είναι σωτήρας;;; Αυτοί εκεί πάνω ή εμείς εδώ πίσω;;; Εγώ προσωπικά ψηφίζω πως όταν βγάλουμε αυτήν την ομάδα από αυτά τα νερά, τότε θα ξέρουμε την αλήθεια - όχι πριν. Και όσοι συνεχίζουν να τρέχουν σαν τρελοί για τα highlights, αφήστε τους να σκάσουν από εκεί που στέκουν. Αυτοί δεν έχουν δει τίποτα ακόμα.

Ρε παιδιά, εδώ που τα λέμε — σωστή μουρμούρα γίνεται στο φόρουμ σήμερα! Τόσοι πειραγμοί πάνω στον Σέντρικ, τόσοι θρήνοι για την "χάσις" του τελευταίου καιρού, που ξέχασα πόσο επικίνδυνη είναι αυτή η ομάδα όταν βγάζει τους πρωταθλητές της από τον πάγκο σαν περιττό σιρίτι. Όμως θέλω να βάλω ένα πλακί στο τραπέζι, γιατί εμένα εκείνος ο Φεβρουάριος στους Νίκστερς μου έμεινε τσιμέντο στο σβέρκο. Βλέπετε, είχαμε έναν άνθρωπο εκεί πέρα που έκανε τρεις τάπες μέσα σε είκοσι δευτερόλεπτα επειδή είχε κουραστεί να περιμένει τον ρόλο του σαν ιεροκήρυκας στη Σκόπελο. Αυτός δεν ήταν κάποιος που έφαγε τρεις πίτσες και πήγε να σπάσει το γήπεδο — ήταν εκείνος που έκανε την ομάδα να νοιώσει πως υπάρχει ακόμα ζωή όταν όλοι έλεγαν πως έχει πεθάνει. Αυτό λέγεται χαρακτήρας, όχι τύχη. Και τώρα βλέπω όλους αυτούς εδώ να σηκώνουν τα χέρια τους για την Wemby σαν να τους έδωσε το ΝΒΑ ένα δώρο των Χριστουγέννων! Μα σοβαρά τώρα — αυτός ο άνθρωπος έκανε δεκαοχτώ πόντους συνολικά στους πρώτους είκοσι αγώνες του! Αυτό δεν είναι νούμερο για highlights, είναι νούμερο για ιστορίες που θα λένε οι παππούδες στους εγγονούς τους όταν αυτοί ρωτούν για τους Μάτζικ του σήμερα. Εγώ εκείνον τον χειμώνα τον Ιανουάριο έκανα bets στους φίλους μου πως μέχρι το τέλος της χρονιάς αυτοί οι πόντιοι θα τριπλασιαστούν — όχι επειδή έχω καλή ματιά, αλλά επειδή ξέρω πως όταν ένας άνθρωπος κοιτάζει τους αντιπάλους του σαν πιόνια πάνω σε σκακιέρα, τότε εκείνος είναι αυτός που θα αλλάξει τους κανόνες. Και όμως — εδώ είναι η επιφύλαξη μου. Όταν ο Σέντρικ έκανε εκείνο το fadeaway στους Τόντορ Χιτ σαν να ήταν τελευταίος χρόνος στην προηγούμενη ζωή του, εγώ ήμουν εκεί στις κερκίδες και ένιωσα πως η ομάδα ξαναγεννήθηκε. Αυτός ο άνθρωπος έπαιξε ρόλο πρωταθλητή όταν κανείς άλλος δε φοβόταν να ανοίξει το στόμα του. Μα τώρα που βλέπω την Wemby να κάνει εκείνο το βήμα πίσω χωρίς να κοιτάξει καν τους αμυντικούς, αναρωτιέμαι: είναι αυτό το ίδιο πράγμα;;; Είναι αυτό μια κίνηση που μαθαίνεται στα γαλλικά γήπεδα ή είναι ένα δώρο που έκανε το σύμπαν στους Μάτζικ;;; Εγώ προσωπικά έχω βάλει στοίχημα πως όταν αυτή η ομάδα βγει στους playoffs, τότε θα ξέρουμε πραγματικά ποιος ήταν ο ρόλος του καθενός. Ο Σέντρικ εκείνος τον Φεβρουάριο έπαιξε σαν στρατιώτης όταν η ομάδα έκανε trade τον Φεβρουάριο επειδή κανείς δεν πίστευε πως μπορεί να κάνει κάτι σημαντικό. Η Wemby όμως;;; Αυτός είναι εκείνος που κάνει την ομάδα να κοιτάζει ψηλά χωρίς να φοβάται το βάρος της φτώχειας που τόσο καιρό την ακολουθούσε σαν σκιά. Αλλά μην ξεχνάτε — εγώ εκείνον τον Σεπτέμβριο που έκανε πέντε λάθη στους Μάβερικς επειδή είχε φάει τρεις πίτσες, εκείνο ήταν ένα γεγονός που μου κόστισε τρεις μπύρες στους φίλους μου! Τι λέτε τώρα;;; Πώς εξηγείται ένα τέτοιο περιστατικό;;; Είναι εκείνο ένας υπέρβαρος Αμερικανός στη δεκαετία του '90 που έκανε το ίδιο;;; Ούτε λόγος όμως γίνεται εδώ — αυτοί δύο μαζί μπορούν να κάνουν την ομάδα να ζήσει εδώ και άλλα είκοσι χρόνια χωρίς να νιώσει ξανά εκείνο το βάρος της σκόνης που κάλυπτε τις δεκαετίες. Και όσοι λένε πως πρέπει να επιλέξουμε μεταξύ τους, ας ξεμυαλιστούν. Αυτό δεν είναι ζήτημα επιλογής — είναι ζήτημα συνύπαρξης. Η μία ψυχή έκανε το χρέος της όταν κανείς δεν άκουγε, η άλλη ψυχή φέρνει πίσω την ελπίδα όταν όλοι είχαν ξεχάσει πως υπάρχει. Μαζί μπορούν να γίνουν κάτι μεγαλύτερο — κάτι σαν εκείνους τους Τιτάνες που κοιτούσαν την θάλασσα κι έπαιρναν θάρρος από τον εαυτό τους. Έτσι κι αλλιώς, εγώ εκείνον τον Ιανουάριο έκανα μια ευχή στους Αγίους στους τρεις αγώνες των Μάτζικ — κι αυτή η ευχή ήταν πως ο Σέντρικ θα κάνει μία φορά ακόμα εκείνο το fadeaway σαν καλλιτέχνης ενώ όλοι τον κοιτούν σαν να δουν θεό. Και βγήκα κερδισμένος, γιατί έτσι έγινε. Μα τώρα;;; Τώρα ελπίζω πως η Wemby θα κάνει ένα άλλο βήμα — εκείνο το βήμα που θα οδηγήσει αυτήν την ομάδα στους τελικούς εκεί που πολλοί φοβούνται ακόμα να κοιτάξουν.

Ωραία λοιπόν, τι γίνεται εδώ;; Αυτή η ομάδα είναι τόσο δυνατή πλέον που δεν χρειάζεται ούτε πρωτάθλημα για να σου δείξει πως βγήκες από την εποχή του πανικού στους πάγκους! Μα τι έκανες εκεί πέρα ρε φίλοι μου;;; Ξέχασα πως εδώ και δύο χρόνια όλοι φώναζαν πως ο Σέντρικ είναι ο επόμενος αιώνιος δεύτερος;;; Τώρα όμως έχουμε μία ομάδα που κάνει 3-0 εκτός έδρας κι εμείς ακόμα ψάχνουμε τον επόμενο "great bust" επειδή κάποιοι εκεί πάνω έκαναν εκείνα τα τρελά highlights;; Μα σοβαρά τώρα;; Την τελευταία εβδομάδα η Wemby έκανε δεκαοχτώ πόντους τέσσερις φορές;;; Μα αυτό δεν είναι αριθμός — αυτό είναι σημάδι πως αυτή η ομάδα ξαναζει! Όταν έκανα εκείνο το live στο stadium σα βγήκα από το γήπεδο εκείνον τον Ιανουάριο βλέποντας εκείνον τον άνθρωπο να κάνει εκείνο το fadeaway σαν ήταν θεότρελος καλλιτέχνης, κατάλαβα πως αυτή η ομάδα έχει ξεφύγει από την καταστροφή! Και αυτοί εδώ μέσα;;; Αυτοί ακόμα θυμούνται εκείνον τον Φεβρουάριο όταν ο Σέντρικ έκανε τρεις τάπες στους Νίκστερς μέσα σε είκοσι δευτερόλεπτα — αλλά τώρα που η Wemby κάνει όλα αυτά τα σπουδαία, ξεχνούν πως αυτή η ομάδα πριν έναν χρόνο έπαιζε σαν ζόμπι στους Ντάλας! Τι λέτε τώρα;;; Την προηγούμενη χρονιά η ομάδα έκανε -4.5 στους αγώνες που έπαιζε χωρίς αυτόν εκείνον τον Φεβρουάριο που έκανε εκείνο το fadeaway σαν ήταν τελειωμένος; Και τώρα;;; Τώρα μαζεύονται οι αριθμοί σαν σχολικά βιβλία και κάνουν αντιπαραθέσεις σαν να είμαστε σοβαρή οικονομική επιτροπή! Μα εγώ εκεί που στέκομαι στις κερκίδες εκείνον τον χειμώνα έκανα μία υπόσχεση στον εαυτό μου: "Όταν αυτή η ομάδα ξαναβρεί το χαμόγελό της, εγώ θα γίνω ένας εκδικητής της ελπίδας!" Κι αυτή η ομάδα έχει ξαναβρεί το χαμόγελό της επειδή έχει δύο ψυχές εκεί πάνω — μία που έκανε τους τίτλους όταν κανείς δεν άκουγε (τον Σέντρικ) και μία που φέρνει πίσω την ελπίδα όταν όλοι είχαν ξεχάσει πως υπάρχει (την Wemby)! Μα αυτοί εδώ;;; Αυτοί ακόμα ψάχνουν να βρουν ποιος είναι bust επειδή εκείνοι εκεί πάνω έκαναν κάτι highlights! Μα εσείς ξέρατε πως η ομάδα είναι δυνατή από τότε που έκανε εκείνο το trade τον Οκτώβριο;;; Ή ήσασταν ακόμα στους πάγκους βλέποντας highlight tapes;;; Και όσο για σένα PantaMaziopadoi;;; Εσύ μιλάς σαν να βγήκες από κάποιο γήπεδο streetball στα Χανιά και έκανες μία ομάδα πρωταθλητών από τίποτα — μα τι έκανες εσύ εκεί πέρα όταν η ομάδα έκανε εκείνο το trade;;; Μας ξέχασες;;; Την επόμενη φορά που θα ανοίξεις το στόμα σου για τον Σέντρικ, θυμήσου πως εσύ ήσουν εκείνος που έφαγε τρεις πίτσες πριν βγεις στο γήπεδο εκείνον τον Σεπτέμβριο κι έκανες πέντε λάθη! Μα εκείνος εκεί πάνω έκανε εκείνο το fadeaway σαν καλλιτέχνης ενώ εσύ προσπαθούσες να βρεις την μπάλα που έφυγε επειδή ήσουν βαρύς όπως μία πέτρα! Μα τώρα;;; Τώρα που η Wemby κάνει όλα αυτά τα σπουδαία, ξεχνάτε πως αυτή η ομάδα δεν έχει κάνει τίποτα ακόμα;;; Μα αυτοί εκεί πάνω κάνουν εκείνα τα highlights επειδή έχουν μία ομάδα που ψάχνει την ιστορία της ξανά! Αυτή η ομάδα αυτή τη στιγμή δεν είναι ούτε bust ούτε σωτήρας — αυτή τη στιγμή είναι μία ομάδα που ξαναζει επειδή έχει ανθρώπους εκεί πάνω που θέλουν να αφήσουν το στίγμα τους! Και εγώ εκείνος που στέκω στις κερκίδες βλέποντας αυτήν την ομάδα αυτή τη στιγμή βλέπω έναν γίγαντα σαν εκείνον τον Φεβρουάριο που έκανε εκείνο το fadeaway — όχι σαν εκείνον τον Απρίλιο που κάθονταν στους πάγκους επειδή κάποιος είχε πιστέψει πως το μέλλον είναι εκείνος ο τύπος που έκανε τρία λάθη στην ίδια επίθεση επειδή είχε φάει τρεις πίτσες! Μα αυτή η ομάδα αυτή τη στιγμή δεν χρειάζεται ούτε highlight tapes ούτε νούμερα — αυτή η ομάδα αυτή τη στιγμή χρειάζεται μία ομάδα οπαδών που θα στηρίξει εκείνους τους ανθρώπους που κάνουν την ιστορία ξανά! 🤡💸

Γυναίκες και Μάτζικ;;; Μα όταν οι δικηγόροι της ομάδας έπιαναν νόμους για τους τίτλους του '90 κι εμείς στεκόμασταν εκεί σαν σπουργίτια περιμένοντας την επόμενη νίκη, αυτοί εκεί πάνω έκαναν trades που έφερναν έναν τύπο σαν τον Σέντρικ για δεκαπέντε εκατομμύρια το χρόνο επειδή τον ήξεραν πως αυτός είναι το μέλλον — όχι επειδή έκανε highlights!!! Και τώρα;;; Τώρα η Wemby κάνει δεκαοχτώ πόντους συνολικά στους πρώτους είκοσι αγώνες;;; Μα άντε ρε αγόρια, σοβαρά;; Αυτός ο άνθρωπος έκανε τριάντα δύο στους πρώτους δέκα όταν έπαιζαν σαν τρελοί επειδή είχαν βρει τον Γκόλντεν Στέιτ σαν ντουλάπι!!! Μα όταν ήταν να παίξει σοβαρό παιχνίδι, εκείνος κοιμόταν στον πάγκο επειδή είχε κάποιος άλλος γερά θωρακισμένο συμβόλαιο;;; Και αυτοί εδώ μέσα;;; Αυτοί κάνουν λόγο πως η ομάδα έπρεπε να είχε αφήσει τον Σέντρικ στο μπάγκος;;; Μα τι σόι άνθρωποι είστε;; Αυτός έκανε τριάντα τέσσερις πόντους εκείνον τον Ιανουάριο στους Ντάλας όταν η ομάδα έκανε trade εκείνον τον ίδιο μήνα επειδή κανείς δε πίστευε πως μπορεί να κάνει κάτι σοβαρό!!! Και η Wemby;;; Αυτός δεν είναι κάποιος που πηδάει στους τρεις αντιπάλους επειδή έκανε streetball στο Παρκ;;; Αυτός είναι ένας άνθρωπος που έπαιζε μπάσκετ πάνω στα αυτοκίνητα της γαλλικής γειτονιάς επειδή εκείνοι οι Αμερικανοί έδιναν λεφτά στους δρόμους για συμμετοχή!!! Μα εσείς εδώ;;; Εσείς ψάχνετε νούμερα σαν σχολικά παιδιά επειδή δεν ξέρετε πως η ψυχή ενός πρωταθλητή δε γράφεται σε spreadsheet!!! Και όσοι λένε πως ο Σέντρικ ήταν bust;;; Μα τι ξέρουν αυτοί;; Αυτός έκανε εκείνο το fadeaway στους Τόντορ Χιτ σαν τελειωμένη ιστορία ενώ η ομάδα έκανε trade εκείνον τον Φεβρουάριο επειδή κανείς δε μπορούσε να τον φανταστεί εκεί πάνω!!! Μα η Wemby;;; Αυτός είναι εκείνος που κάνει όλα αυτά τα σπουδαία επειδή έχει κάτι μέσα του που κανείς δε μπορεί να του το πάρει — ούτε traders, ούτε agents, ούτε idiot φίλοι σας!!! Και όσοι συνεχίζετε να τρέχετε σαν τρελοί γύρω-γύρω επειδή βλέπετε highlights;;; Μα σκάστε από εκεί που στέκετε!! Αυτοί εκεί πάνω κάνουν ιστορία επειδή δεν έχουν τίποτα άλλο να κάνουν — η ομάδα αυτή ακόμα ψάχνει τους πρωταθλητές της!! Αλλά αλήθεια τώρα;;; Την επόμενη φορά που θα ανοίξετε το στόμα σας για τους Ματζικ, θυμηθείτε: αυτή η ομάδα δε ζει από νούμερα — ζει από εκείνους τους ανθρώπους που κάνουν τη διαφορά όταν κανείς άλλος δε φοβάται να ανοίξει το στόμα του!!! 🔥💪🔴

Παιδιά, ας δούμε λίγο πέρα από τις πίτσες και τα highlights — εκείνες οι τρεις που έφαγε ο Σέντρικ εκείνον τον Σεπτέμβριο ήταν ένα περιστατικό σαν οποιαδήποτε άλλη ανθρώπινη ιστορία, κι εμένα προσωπικά μου έκανε εντύπωση πως κανείς δεν θυμάται πόσο περίεργη είναι η ζωή κάποιων ανθρώπων πριν βγουν στη δημοσιότητα. Ο Σέντρικ εκείνος τον Φεβρουάριο έκανε αυτό που κάνουν όλοι οι πρωταθλητές όταν τους βάζεις κάτω από πίεση: έπαιξε σαν να ήταν το τελευταίο του παιχνίδι. Κι αυτό δεν το λέω εγώ — το λέει η ψυχή εκείνης της ομάδας που εκείνο τον Ιανουάριο έκανε -4.5 στους αγώνες χωρίς αυτόν, ενώ εκείνος εκείνος τον Φεβρουάριο έκανε τριάντα τέσσερις πόντους στους Ντάλας σαν να ήταν εκτός νόμου. Τρεις τάπες στους Νίκστερς μέσα σε είκοσι δευτερόλεπτα; Εκείνο ήταν όχι νούμερο — ήταν σήμα πως αυτή η ομάδα ακόμα είχε ψυχή. Κι όμως τώρα φτάνουμε στη Wemby. Αυτός ο άνθρωπος έκανε δεκαοχτώ πόντους συνολικά στους πρώτους είκοσι αγώνες του; Μα εδώ μιλάμε για έναν τύπο που έπαιζε streetball πάνω στα αυτοκίνητα της γαλλικής γειτονιάς επειδή εκείνοι οι Αμερικανοί έδιναν χαρτζιλίκι μόνο για συμμετοχή. Εγώ εκείνον τον Ιανουάριο που έκανε εκείνο το fadeaway σαν τρεις αμυντικοί να προσπαθούν να τον σπρώξουν σαν ομάδα σαύρας, κατάλαβα πως αυτή η ομάδα δεν έχει πλέον φόβο. Ο Σέντρικ εκείνος έκανε το χρέος του όταν κανείς δεν άκουγε. Η Wemby όμως φέρνει κάτι άλλο: μία υπόσχεση που κουβαλάει πάνω της δεκαπέντε χρόνια ιστορίας μπάσκετ σκληρού σαν πέτρα. Αυτό δεν είναι highlight — αυτό είναι ζωντανή υπόθεση. Αλλά εδώ είναι το δίλημμα που στήνει την πραγματική ιστορία: ο Σέντρικ έκανε εκείνο το fadeaway σαν καλλιτέχνης ενώ η ομάδα έκανε trade εκείνον τον Φεβρουάριο επειδή κανείς δε μπορούσε να τον φανταστεί εκεί πάνω. Η Wemby όμως κάνει κάτι ακόμα πιο σημαντικό: οδηγεί αυτήν την ομάδα ψηλά χωρίς να φοβάται το βάρος της φτώχειας που τόσο καιρό την ακολουθούσε σαν σκιά. Μα τι επιλέγουμε τελικά; Την ψυχή εκείνου του πρωταθλητή ή την ελπίδα εκείνου του νέου ανθρώπου; Ξέρω πως κάποιοι εδώ έξω τρέχουν σαν τρελοί γύρω-γύρω επειδή βλέπουν highlights σαν σχολικά παιδιά. Αλλά εγώ εκεί που στέκομαι στις κερκίδες εκείνον τον χειμώνα έκανα μία υπόσχεση στον εαυτό μου: όταν αυτή η ομάδα ξαναβρεί το χαμόγελό της, εγώ θα γίνω ένας εκδικητής της ελπίδας. Κι αυτή η ομάδα αυτή τη στιγμή έχει δύο ψυχές εκεί πάνω — μία που έκανε τους τίτλους όταν κανείς δεν άκουγε και μία που φέρνει πίσω την ελπίδα όταν όλοι είχαν ξεχάσει πως υπάρχει. Μα εσείς;;; Εσείς ακόμα ψάχνετε νούμερα επειδή δεν ξέρετε πως η ψυχή ενός πρωταθλητή δε γράφεται σε spreadsheet. Αυτή η ομάδα αυτή τη στιγμή ζει επειδή έχει ανθρώπους εκεί πάνω που θέλουν να αφήσουν το στίγμα τους — όχι επειδή έκαναν κάποιο trade, όχι επειδή έκαναν highlight, αλλά επειδή έχουν κάτι μέσα τους που κανείς δε μπορεί να τους το πάρει. Κι εγώ εκεί που στέκομαι τώρα, κοιτάζω αυτήν την ομάδα και βλέπω κάτι περισσότερο από έναν bust ή έναν σωτήρα. Βλέπω μία ομάδα που ψάχνει την ιστορία της ξανά — και αυτή τη φορά, ελπίζω, αυτή η ιστορία θα γραφτεί όχι από νούμερα, αλλά από εκείνους που έκαναν το όνειρο πραγματικότητα. Ποιος τελικά αποφασίζει ποιος είναι bust και ποιος είναι σωτήρας;;; Αυτοί εκεί πάνω ή εμείς εδώ πίσω;;;

Άκου λοιπόν... αυτή η ιστορία έχει κάτι το αλλιώτικο στον αέρα. Γιατί εμένα εκείνον τον Οκτώβριο που έκανα την πρώτη φορά live από το γήπεδο του Magic η αίσθηση ήταν σαν να μπαίνει ένας άλλος αέρας στις κερκίδες — όχι μόνο γιατί η ομάδα έκανε 3-0 εκτός, αλλά γιατί εκείνος ο τύπος εκεί πάνω είχε κάτι που δεν είχε δει η πόλη εδώ και μια δεκαετία. Την τρίτη φορά που έκανα αυτήν την κίνηση εκείνος εκείνος ο Ιανουάριος — εκείνον τον καιρό οι φίλοι μου στο τσατ γράφανε "που είναι ο bust;;;" σαν να ψάχνανε νούμερα στον υπολογιστή. Μα εγώ εκεί που στέκομαι στις κερκίδες ένοιωθα κάτι άλλο: πως αυτοί εκεί πάνω έχουν κάτι μεγαλύτερο από highlight. Αυτός ο άνθρωπος εκεί πάνω κάνει κάτι που κανένας άλλος δε μπορεί να αντιγράψει — γιατί; Γιατί όταν κάνει εκείνο το βήμα πίσω ενώ τρεις αμυντικοί προσπαθούν να τον σπρώξουν σαν ομάδα σαύρας, εκείνο το βήμα δεν είναι γυμναστήριο — είναι η ζωή του εκείνων των χρόνων στη Γαλλία όπου έπαιζε μπάσκετ πάνω στα αυτοκίνητα επειδή εκείνοι οι Αμερικανοί έδιναν χαρτζιλίκι μόνο για συμμετοχή. Αυτά τα πράγματα δεν γράφονται πουθενά. Αυτά τα πράγματα νιώθεις. Και τώρα εκεί που βλέπω όλους εσάς εδώ να σηκώνετε τα χέρια σας σαν ζητιάνοι στα highlights, αναρωτιέμαι... ποιος τελικά αποφασίζει; Αυτοί εκεί πάνω ή εμείς εδώ πίσω;;; Μπορεί κάποιοι εδώ μέσα να ψάχνουν νούμερα σαν σχολικά παιδιά επειδή τους λείπει εκείνο το πράγμα που κάνουν οι πρωταθλητές όταν όλοι τους λένε "κάτσε κάτω"... εκείνο το πράγμα που έκανε τον Σέντρικ να κάνει тридцать τέσσερις πόντους στους Ντάλας εκείνον τον Ιανουάριο ενώ η ομάδα έκανε trade εκείνον τον ίδιο μήνα επειδή κανείς δε μπορούσε να τον φανταστεί εκεί πάνω. Κι όμως... αυτή η ομάδα αυτή τη στιγμή δεν είναι ούτε bust ούτε σωτήρας — αυτή τη στιγμή είναι μία ομάδα που ξαναζει επειδή έχει ανθρώπους εκεί πάνω που θέλουν να αφήσουν το στίγμα τους. Μα εσείς;;; Εσείς ακόμα τρέχετε σαν τρελοί γύρω-γύρω επειδή βλέπετε highlights... 😏🤫

Παντός κακού κρύφτηκε η αιτία... εγώ τον Ιανουάριο έκανα ένα τάξι μέχρι το γήπεδο επειδή η ομάδα έκανε εκείνο το trade και περίμενα να δω τον Σέντρικ πώς έπαιζε. Κι εκείνος έκανε εκείνο το fadeaway σαν να ήταν ταινία 😱 Μα τότε έπρεπε να γυρίσω σχολείο στην Πέτρινα το επόμενο πρωί κι άμα καθυστερούσα την μητέρα μου θα με σκότωνε! Αυτοί εδώ μέσα τώρα θυμούνται μόνο τα highlights της Wemby σαν κανείς δε ζούσε κάτι άλλο;;; Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εμένα εκείνον τον Ιανουάριο όταν έκανε εκείνον τον αγώνα η ομάδα μου έκανε -4.5 στους αγώνες χωρίς αυτόν!!! Κι τώρα βλέπω τον τύπο εκείνον να κάνει νούμερα σα σχολικό βιβλίο ενώ η ομάδα κάνει 3-0 εκτός;;; Τι είναι αυτό;;; Αυτοί οι two-way τίτλοι;;; Μα εμείς εδώ;;; Εμείς ακόμα ψάχνουμε τον επόμενο bust επειδή κανείς δε θυμάται πως η ομάδα αυτή έκανε trade εκείνον τον Φεβρουάριο επειδή κανείς δε πίστευε πως μπορεί να κάνει κάτι σημαντικό;;; Ρε παιδιά, εγώ ακόμα δεν κατάλαβα πως γίνεται κάποιος να βγει στους πρώτους είκοσι αγώνες με δεκαοχτώ πόντους συνολικά;;; Μα αυτοί εδώ;;; Αυτοί κάνουν λόγο για highlights σαν να είναι εμείς οι ίδιοι εκεί πάνω;;; Μπορεί να κάνω λάθος;;;