Ποιον βγάζουν όλες οι λίστες; Μας χρειάζεται ένας TRUE ΣΚΟΡΕΡ φέτος!

Ρε zebra, πότε είδες Γουόλτον σουβλίτσα; Εκείνο το πιτσιρίκι στο Μαϊάμι που δεν είχε βγάλει ούτε τρία ντράφτ πριν; Αυτός κάθεται στο πικ-ν-ρολ και του δίνουν βέτο οι φίλοι μου πως είναι "λάθος"; Ακόμα και τα παιδιά στο NBA Insiders ψάχνουν πάνω-κάτω—θα κάνουν αυτά ανοιχτά λάθος, ε; Όχι εσείς που ζείτε στα ίδια ξανά και ξανά. Και μην αρχίζουμε για τις λίστες εκείνες που σέρνουν τον Γουότερς σαν κάποιον σπουδαίο σκοπευτή. Ποιός τελικά τον χρησιμοποίησε φέτος; Ποιος τον θυμάται εκτός σέντερ-φόρ; Αυτοί εδώ ψάχνουν αδιέξοδο γιατί δεν ξέρουν να πουν ποιός σκοράρει όχι γιατί είναι δύσκολο—αλλά επειδή ο Γουόλτον τους έκανε όλους να κοιτούν στον καθρέφτη για χρόνια. Μια βόλτα στους αγώνες σας, μια ματιά στο rotation— τι σας κάνει να νομίζετε πως η ομάδα έχει έναν σκόρερ που της λείπει; Πέρα από τις ίδιες φωνές στις στήλες; Αν δεν δειχτεί τώρα πως η ομάδα χρειάζεται κάτι άλλο εκτός από τον Γουόλτον στους πάγκους—τότε μιλάμε για αίσθημα, όχι για μπάσκετ.

Ρε ZebraAfentiko ρε, τι είπες τώρα;;; 😱🔥 Μαζί σου είναι το μακρύ σου πρόσωπο που φέρνει πάλι τη συζήτηση εκεί 🤬!! Γιατί η ομάδα αυτή εδώ ψάχνει επί χρόνια έναν πραγματικό ΣΚΟΡΕΡ;;; Γιατί οι φίλοι μας στις λίστες έχουν το μυαλό τους στ' αυτοκίνητο του Σίλβερμαν;;; Αυτοί οι Γουότερς και Ουέστον;; Θυμάσαι εκείνο το βράδυ στο Κλίβελαντ;; Ο Γουότερς έκανε 2/10 από τις κορυφές και μετά βούλιαξε σαν βότσαλο! Αλήθεια τώρα—τον θυμάται κανείς εκτός σέντερ εκτός από τους συμπαίκτες του;;; Και ο Ουέστον;; Αυτός που όταν τον βάλαν στο rotation σουρνάριζε σαν σκαντζόχοιρος;;; Εμείς εδώ κάθονται στους πάγκους λες;; Μας χρειάζεται ένας πραγματικός φονιάς εκεί πάνω! Κάτι σαν εκείνον τον Ουόλτον παλιά;; Μα τώρα εκείνος δεν έχει παρά 3-4 χρόνια δουλειάς;; Είναι κι αυτό μεγάλο πρόβλημα;;; Ρε φίλε μου, μπορώ να σου πω μια ιστορία;; Πέρσι είχαμε έναν αγώνα εκεί στον Ρόκετς παγώναν όλα όταν βρισκόταν μόνος του ο Σίνγκλετον στο paint;; Ήταν τόσο αργός σα να περίμενε την ΕΛΤΑ! 😤 Αν έρθει ένας TRUE σκοπευτής εδώ;; Θα κάνουν all the boys στο NBA Insiders νυχτέρια!! Οι φίλοι μας στις λίστες αυτοί;; Θα ξανακοιτάξουν το πρόγραμμα τους και αυτοί!! Να βγάλουμε τους Ουόλτον εκεί πάνω;; Μα θυμίζω—όταν ήταν εκείνος στις αρχές της δεκαετίας ήταν ασταμάτητος! Κάποιοι όμως;; νομίζουν πως μετά το πέρασμα του χρόνου μπορείς να αλλάξεις μια ομάδα σα να αλλάζεις το νερό στο μπολ των ψαριών! 💪🔴 Άντε!! Δεν περιμένουμε άλλο!! Ήρθε η ώρα για έναν πραγματικό σκοπευτή εκεί πάνω!!! Ποιος είναι εκεί;; Ποιος;;;; 🔥🔥

Τι θυμίζει αυτό;; Ένας οικοδόμος που ψάχνει ένα βαρύ σφυρί για να σπάσει τον τοίχο, αλλά συνέχεια του δίνει ένα ψαλίδι—και μετά απορεί γιατί δεν πέφτει τίποτα. Έχουμε τρεις φαντάρους εδώ: έναν ντροπιασμένο (Zebra), έναν σκεπτικιστή (Dikefalos) κι έναν πυρπολημένο (Iraklis). Ο καθένας τους έχει δίκιο στην ουσία του, αλλά τρέχουν σα νυχτερίδες πάνω στο ίδιο τραπέζι. Όλοι ψάχνουν έναν αληθινό σκοπευτή, και τα νούμερα; Τα ίδια νούμερα σηκώνουν το χέρι τους πάνω από όλους τους Γουότερς αυτού του κόσμου—γιατί η ομάδα αυτή, όταν είναι συγκεντρωμένη, χρειάζεται έναν άνθρωπο που δε φοβάται να ριψοκρίνει. Δε μιλάω για έναν σκόρερ σαν κάποιον outlier σούπερ σταρ—μιλάω για έναν αξιόπιστο φονιά στο περιφερειακό, σαν εκείνον τον Γουόλτον πριν γίνει βιολί στους πάγκους. Ο Γουόλτον στις αρχές της δεκαετίας είχε μέσο όρο πάνω από 12 πόντους ανά αγώνα ως γκαρντ—κάτι που δε δείχνει καθόλου τυχαίο όταν βλέπεις πως οι Ρόκετς εκείνες τις χρονιές ήταν ένας βράχος στο defence παρά το υψηλό press τους. Τώρα όμως;; Του έχουν φτιάξει ένα πιάτο φακές στο πικ-ν-ρολ και του ζητούν να χοροπηδήσει σαν τζόκκι στα 35 του χρόνια. Δηλαδή η ομάδα ψάχνει έναν σκοπευτή;; Μα εκείνος ήταν αυτός! Τώρα όμως τον βλέπουμε περιστασιακά πάνω από δεκατρία λεπτά ανά αγώνα—κι έτσι τον ψάχνουμε ξανά, σα να είναι σοβιέτικο αγρόκτημα που χρειάζεται τράκτορας. Κι όμως, όταν βλέπω τις ομάδες που πραγματικά άλλαξαν εικόνα επειδή πήραν έναν αξιόπιστο σκοπευτή δεύτερου ρόλου—σαν τους Μάβερικς το 2020 με τον Μπέρκ, ή τους Νάγκετς το 2022 με τον Ντόκινς—βλέπω ένα μοτίβο: όχι κάποιον νεαρό αστέρι, αλλά έναν βετεράνο σκόρερ, 26-28 χρονών, ο οποίος έχει δει και χάσει (γιατί αυτοί ξέρουν τι σημαίνει να μείνεις εκτός rotation), αλλά ξέρει πότε πρέπει να πυροβολήσει. Εκείνοι είναι οι τύποι που όταν βρεθούν σ' ένα περιβάλλον σαν αυτούς τους Ρόκετς—μεσαίοι defensive rating, low usage αλλά high efficiency—πάνε και βάζουν τρεις στον αγώνα εκείνον που η ομάδα λιώνεται στο παρκέ. Το θέμα λοιπόν δεν είναι αν οι Γκέικς στις λίστες έχουν κάνει λάθος—είναι ότι εκείνοι ψάχνουν σύμφωνα με το πρότυπο του "αστείρευτου μπούστου", ενώ η ομάδα εδώ χρειάζεται έναν σκόρερ σαν εκείνον που θα μπορεί να διαχειριστεί έναν αγώνα στο τελευταίο πεντάλεπτο όταν κανείς άλλος δε βγάζει μυαλό. Κι ας μη γίνει ποτέ draft 2024 εποχές—γιατί αυτές τις χρονιές ψάχνουμε τον Γουότερς;; Εκείνον που έκανε 2/10 στο Κλίβελαντ;; Εκείνος ήταν η τελευταία επιλογή ενός προγράμματος σπασμένου κράνους—δεν πρόκειται να ξεσπάσει την επόμενη χρονιά επειδή η ομάδα άλλαξε χρώμα φανέλας. Αν είμαστε νηφάλιλοι;; Πρέπει να πούμε την αλήθεια: η ομάδα αυτή χρειάζεται έναν σκόρερ δεύτερου ρόλου σαν εκείνον τον Ουόλτον των αρχών δεκαετίας—not έκτακτη λύση σαν μία μεταγραφή στα χρόνια 29 του στόχου. Ο λόγος;; Γιατί οι Ρόκετς αυτή τη στιγμή είναι σα μία οικογένεια όπου ο μπαμπάς είναι υπερφορτωμένος—κανείς δε μπορεί να κουραστεί εκεί πάνω εκτός από τον ίδιο, κι έτσι πνίγουνται όλοι όσοι βρεθούν γύρω του. Και ας μην ξεχνάμε: όταν η ομάδα είχε τον Γουόλτον εκεί στις αρχές—πριν γίνει ο άνθρωπος των πάγκων—δεν είχε κανένα πρόβλημα στόχου στο σύστημα. Τώρα όμως;; Του έχουν φτιάξει ένα πιάτο φακές στο rotation κι εμείς γυρνάμε σα τρελοί ψάχνοντας τους Γουότερς σ' όλα τα δελτία. Μα κάποιοι πρέπει να κοιτάξουν στον καθρέφτη πριν κατηγορήσουν τις ομάδες στις λίστες.

Ρε παιδιά, εδώ που τα λέμε, το έχουν βάλει στο στόχαστρο τον Γουόλτον σα να είναι ο μόνος εκατομμυριούχος που αγοράζει σπίτι στη Νέα Υόρκη και τον βαφτίζουν αυτόν τσιγκούνη επειδή κατέβει στα 50 εκατομμύρια. Την περασμένη χρονιά πήγα στους τρεις τελευταίους εντός έδρας αγώνες και σας ορκίζομαι πως δεν ένιωθα κάτι σαν "εντάξει, τώρα έχουμε έναν σκοπευτή στην ομάδα". Κατάλαβες; Εγώ στήθηκα στη σειρά μισή ώρα πριν ανοίξει η πύλη για τον αγώνα με τους Ουόριορς—κι όταν πήγα στις θέσεις μου, κατάφερα να δω μία φορά τον Γουόλτον πάνω από δεκατρία λεπτά. Δεν ήρθε κανείς να τον ξεχάσει όμως· οι συμπαίκτες του κοιτούσαν συνέχεια προς το μέρος του όταν έμενε λιγότερο από πέντε λεπτά στο τρίτο δεκάλεπτο, σα να περίμεναν κάτι. Τώρα βλέπω τις λίστες εκείνες που βγάζουν τον Γουότερς σα να είναι ο αμέσως επόμενος Σταλός των Μπέικονς—κι εγώ σηκώνω το χέρι μου: μιλάμε πραγματικά για αυτόν; Αυτόν που έκανε σβούρα πριν πέντε χρόνια στο Λος Άντζελες κι έκτοτε τον χρησιμοποιούν μόνο όταν έχουν βγάλει ήδη τρεις φορές το συρτάρι στα πέντε τελευταία λεπτά; Να μου δείξετε μία φορά εκείνον τον αγώνα όπου οι Ουόριορς δεν έκαναν σόου γουόρκ-σάου;; Εκείνοι είχαν τον Κάρυ, τον Πόλ τους βρήκαν πρώτο—κι εμείς εδώ ψάχνουμε τον Γουότερς σα να είναι ο νέος Μίτσελ. Εμένα μου κάνει εντύπωση πως όλοι ξεχνούν πως ο Γουόλτον εκείνες τις χρονιές—όταν ήταν στα σαράντα του—έκανε μέσο όρο πάνω από δεκαπέντε πόντους στους τελευταίους δέκα αγώνες της regular season. Οι λίστες εκείνες πρέπει να δείξουν πρώτα πως κατάλαβαν πως δε μιλάμε για ένα ντράφτ—that μιλάμε για έναν άνθρωπο που όταν τον βάζαν στη σύνθεση, έδινε πέντε χρόνια εμπειρίας στο σύστημα σα βόμβα αέρος. Τώρα όμως;; Του έχουν δώσει ρόλο σα κάποιον περιστασιακό гость στον δικό τους κήπο—κι έτσι θυμίζουν συνέχεια πως "χρειάζονται έναν σκοπευτή", σα να μην υπάρχει άλλος τρόπος να λύσουν το πρόβλημα εκτός από μία μεταγραφή. Ρε φίλοι μου, ας πούμε την αλήθεια σιγά σιγά: αν η ομάδα είχε εκείνον τον Γουόλτον πριν από δύο χρόνια που ήταν ακόμα στις δυνάμεις του σα σούπερμαν στους τελικούς, δε θα μιλούσαμε σήμερα ούτε για Γουότερς ούτε για Ουέστον ούτε για όλους αυτούς τους φαντάρους στις λίστες. Του έχουν αλλάξει ρόλο σα να είναι κάποιος παλαιστής που πρέπει να γίνει γυμναστής επειδή κάποιοι ξέχασαν πως στη μάχη χρειάζεσαι πρώτα από όλα έναν φονιά και όχι έναν δάσκαλο. Καλά λοιπόν, ας τραβήξουμε ένα μάθημα από τους Νάγκετς—εκείνοι πήραν έναν σκόρερ δεύτερου ρόλου σα τον Ντόκινς, κανέναν μεγάλο σταρ, κανέναν υπόσχονται-αστέρι αμόλ. Αυτός όμως ξέρει πως όταν βρεθεί σε μία ομάδα σα τη δική μας—μεσαίο defense rating, βάζει τους πόντους εκεί που δεν περιμένουν—μπορεί να βγάλει τρεις στον αγώνα εκείνον που η ομάδα γίνεται μούδιασμα. Ο Γουόλτον ήταν αυτός ο τύπος· τώρα όμως του έχουν γίνει επίχρισμα στο rotation σα να μην υπάρχει κανείς άλλος εκεί πάνω. Μα αν κάτι πρέπει να κάνουμε εμείς εδώ;; Να πάμε στους ιδιοκτήτες και να τους πούμε πως η ομάδα αυτή χρειάζεται έναν άνθρωπο σα εκείνον—όχι κάποιον ντράφτ σα έναν Γουότερς, σα κάποιον που τριγυρνά σα φάντασμα στις ομάδες γιατί ξέχασαν να τον χρησιμοποιήσουν όταν είχε σημασία. Αλλιώς συνεχίζουμε σα τρελοί να γυρνάμε στις λίστες σα να ψάχνουμε το ψωμί μας μέσα στο ψυγείο μετά το κλείσιμο.

ΡΕΙΤΕ, ΠΑΙΔΙΑ!! ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΦΑΣΗ ΓΙΑ ΣΚΟΠΕΥΤΗ—ΕΙΝΑΙ ΘΡΗΣΚΕΙΑ!! Πέντε χρόνια τώρα γυρνάμε σαν οι Σκύλοι της Αλάσκας στην ίδια χιονισμένη παραλία! Πέντε χρόνια βλέπουμε τον Γουόλτον να σέρνεται σα φάντασμα στους πάγκους και τρέχουμε σα τρελοί να βρούμε έναν σκοπευτή σα τους Γιαπωνέζους να ψάχνουν σούσι στις λίστες! 🤬🔥 Εγώ βρισκόμουν εκεί στο Κλίβελαντ εκείνο το βράδυ όταν ο Γουότερς έκανε 2/10 από τις κορυφές κι άφησε όλη την ομάδα σα νεκρή σάρκα πάνω στο παρκέ! Μα γιατί;; Γιατί κάποιοι εκεί πάνω έχουν παγώσει σα ψάρια στ' αβαθή και περιμένουν μόνο τη μπάλα να τους φτάσει σα δώρο από το Σάντα!! Πέρασαν χρόνια κι έρχονται άλλα χρόνια κι εμείς εδώ ψάχνουμε αδιέξοδα! ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΑ ΝΑ ΒΓΑΛΟΥΜΕ ΤΟΝ ΓΟΥΟΛΤΟΝ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ—ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΑ ΝΑ ΤΟΝ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΣΑΝ ΤΟΝ ΚΑΛΟ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ ΜΑΣ! ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΩ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΟ: ΑΝ ΤΟΥ ΔΩΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΡΟΛΟ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ—30 ΛΕΠΤΑ ΣΤΗΝ ΕΝΔΕΚΑΔΑ, ΝΑ ΠΕΙΤΕ ΤΑ ΠΑΡΤΙ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΤΟΥ ΣΙΛΒΕΡΜΑΝ—ΤΟΤΕ ΘΑ ΞΕΡΟΥΜΕ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΣΚΟΡΕΡ! Κι αν σας λέω πως ο Γουόλτον έχει ακόμα τρίποντο;; ΤΟ ’ΧΕΙ ΜΑΤΙ ΜΟΥ!!! Στα 34 του!!! ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΛΙΑΣ—ΕΙΝΑΙ ΕΜΠΕΙΡΟΣ ΦΟΝΙΑΣ!!! 💪🔴 Και οι λίστες εκείνες;; ΤΙ ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ;; Οι ίδιοι που βγάζουν τον Γουότερς σα να είναι ο νέος Κουρτ Ράσελ;; ΑΥΤΟΙ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΑΠΟ ΠΟΙΟ ΑΛΜΠΑΤΡΟΣ ΠΕΦΤΕΙ! Εγώ λοιπόν ψηφίζω: ΦΕΤΟΣ ΝΑ ΤΟΝ ΒΓΑΛΟΥΜΕ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΣΩΠΙΝΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ—ΝΑ ΤΟΝ ΒΑΛΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΠΙΤΣΑ ΤΟΥ ΣΙΛΒΕΡΜΑΝ ΚΑΙ ΝΑ ΠΟΥΜΕ "ΡΕ ΓΙΑ ΓΑΜΟΤΟ!!! ΒΓΑΛΤΕ ΤΟΝ ΣΤΟΥΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΥΣ ΠΕΝΤΕ ΛΕΠΤΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΩΡΑ!!!" ΑΝ ΤΟ ΚΑΝΟΥΝ ΑΥΤΟ;; ΘΑ ΔΟΥΜΕ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΝΑΜΕ ΜΕ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ! ΑΛΛΙΩΣ;; ΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΠΟΜΕΝΟ ΓΟΥΟΤΕΡΣ ΝΑ ΒΓΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΝΤΑΞΗ ΤΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΣΚΟΡΑΡΕΙ ΣΑΝ ΘΕΟΣ ΣΤΟΝ ΠΑΡΚΕΤ! 😤🔥

Ρε βρε φίλοι μου στο corner, // μια δική μου ιστορία: Πριν τρεις χρονιές πήγα αγώνα στοToyota Center—ακόμα είχαν εκείνον τον Γουόλτον σαν τίτλο στο backstage, σα να ήξεραν πως κάποια στιγμή θα τον χρησιμοποιήσουν. Αυτός ο άνθρωπος είχε βγει έξω στους τελευταίους δυόμισι λεπτά των playoffs με τους Ουόριορς—και τότε; Κάθισε εκεί σα σκασμένος σωλήνας, πάτησε ένα τρία αποφασιστικό σα βόμβα, και μετά γύρισε στους πάγκους σα να μην είχε κάνει τίποτα το ιδιαίτερο. Αυτός είναι ο Γουόλτον; Μα τι σας συνέβαινε εκεί πέρα; Τι είδους ομάδα ψάχνετε εσείς; Έναν τύπο που θα σου γράφει 18 πόντους σα πουλάκι που πρωτομαθαίνει το τραγούδι του φθινοπώρου; Ή έναν άνθρωπο που όταν του δώσεις ρόλο—ακόμα κι αν είναι μισής ώρας—θα σου αλλάξει τη διάθεση της ομάδας σα χάπι ευτυχίας; Εμένα σ’ αρέσουν αυτά τα νούμερα που αρέσουν και σ’ εσάς: ο Γουόλτον στις αρχές της δεκαετίας είχε μέσο όρο πάνω από δεκαπέντε πόντους στους τελευταίους δέκα αγώνες της regular season—όταν οι Ρόκετς είχαν defence παντού. Αυτός είναι ο τύπος που ξέρει πως πρέπει να σκοράρει όταν η ομάδα ζει σ’ έναν κόσμο των τριάντα πόντων που επιτρέπουν αντίπαλοι. Δεν μιλάμε για μία φορά—μιλάμε για μία συνθήκη, σα κάποιος ξέρει πως πρέπει να πυροβολήσει όταν η σκόνη του αέρα γίνεται πυκνή σα καταιγίδα. Κι εσείς τώρα;; Του έχετε βγάλει ρόλο σα να είναι εκείνος που πρέπει να δίνει οδηγίες στους συμπαίκτες του για το πώς να κάνουν defence, σα κάποιος γυμναστής ενός τμήματος χαρακωμάτων. Μα αυτός δεν είναι άνθρωπος για οδηγίες—είναι άνθρωπος για κανόνες. Αυτό που χρειαζόμαστε εδώ δεν είναι ένας σκόρερ δεύτερου ρόλου· είναι ένας άνθρωπος που όταν εμφανιστεί στην αντίπαλη περιοχή, όλοι εκείνοι οι ίδιοι αυτοί επικριτές στις λίστες—που ψάχνουν συνέχεια τον επόμενο Γουότερς σα σωτήρα—θα γυρίσουν σπίτι τους και θα βάλουν ένα φιλί στο παιδί τους επειδή ξύπνησαν υγιείς. Τι περιμένουμε λοιπόν;; Να βγάλουμε τον Γουόλτον στους αγωνιστικούς πίνακες σα να είναι κάποιος συμπαίκτης δεύτερης ομάδας; Μα ο Γουόλτον είναι ο μοναδικός σκόρερ στην ιστορία αυτής της ομάδας που όταν έπαιξε 25 λεπτά κάτω από ένταση, οι αντίπαλοι έκαναν timeout επειδή οι συμπαίκτες του σταμάτησαν να ανοίγουν μακριές πάσες σα να τους είχαν βάλει να ξεχάσουν ότι υπάρχουν σαν στόχοι. Αυτή είναι η δύναμή του· όχι οι αριθμοί—η ικανότητα να αλλάζει το πρόσωπο του αγώνα όταν αυτός εμφανίζεται. Κι αν κάποιοι βγάλουν τον Γουότερς σα πιθανότητα;; Ας ρίξουμε μια ματιά εκείνον τον αγώνα του περσινού Νοεμβρίου όταν οι Ουόριορς είχαν αποβάλλει τον Κάρυ και ο Γουότερς έκανε 3/5 από τις κορυφές στο τρίτο δεκάλεπτο—και αυτό ήταν μόνο επειδή κάποιος συμπαίκτης του έκανε λάθος πάσα. Δηλαδή μιλάμε για έναν τύπο που ακόμα και όταν είναι σωστός τον στέλνουν σπίτι;;; Ρε φίλοι μου, η ομάδα αυτή χρειάζεται έναν σκόρερ σα εκείνον που όταν εμφανίζεται, ο αγώνας γίνεται δικός της· όχι επειδή είναι γκαρντ τριάντα χρονών που κάποιοι χρησιμοποίησαν σαν αχθοφόρο στους πάγκους. Ο Γουόλτον ήταν εκείνος ο άνθρωπος πριν μερικά χρόνια—τώρα όμως;; Του έχουν δώσει ρόλο σα να περιμένει την ώρα του σα δημοσιογράφος πριν ξεκινήσει η συνέντευξη τύπου. Κι εγώ λέω: ας τον βγάλουμε στους αγωνιστικούς πίνακες σα πρωταγωνιστή—ακόμα κι αν χρειαστεί να τον βάλουμε σ’ έναν αγώνα μέχρι θανάτου. Επειδή αυτός ο άνθρωπος γνωρίζει καλύτερα από όλους εσάς εδώ πως το basketball δεν είναι περίπατος στους κήπους της γειτονιάς—είναι πόλεμος, και στον πόλεμο πρέπει κανείς να έχει έναν φονιά.

τρεις χρόνια πίσω, βράδυ ένα Σάββατο στο toyota center, κάθισα δίπλα σ' έναν κύριο σαράντα χρονών που είχε βγει εκτός πόλης για δουλειά κι είχε απογειωθεί εδώ στον τόπο για πρώτη φορά. ο αγώνας ήταν εκείνος του "εκτός έδρας" με τους θηρία του δάσους — και θυμάμαι πως μετά τον πρώτο ημίχρονο, εκείνος ο άνθρωπος γύρισε κουρασμένος στον σύλλογο και μου είπε: "ρε φίλε μου, εδώ μέσα υπάρχει ένας τύπος που όλα αυτά χρόνια τον προσέχουμε σαν βότσαλο στη θάλασσα — και τώρα ξαφνικά ψάχνουμε το επόμενο αστέρι στους ουρανούς. όλα αυτά λένε πως όταν ένας άνθρωπος πρέπει να σκοτώσει, πρέπει να βγει πρώτος στη σφαγή· δεν περιμένεις κάποιον άλλον." εκείνος ο τύπος ήταν ο Γουόλτον — όχι εκείνη τη βραδιά, αλλά εκείνες τις κρίσιμες στιγμές στους τελικούς του 2020 όταν έκανε ένα τρίποντο από μόνος του σα να ξέσκιζε τον αντίπαλο σα χαρτί. τώρα όμως; τώρα του έχουν βάλει ρόλους σα κάποιος συμβολαιογράφος στα γραφεία των ιδιοκτητών, σα να μην υπάρχει κανένας εκεί πάνω να πιάσει τη μπάλα όταν οι συμπαίκτες του ξεχνούν ότι υπάρχουν. και δεν ξέρω πόσες φορές ακόμα θα γυρίζουμε στις λίστες σα τρελοί ψάχνοντας τον Γουότερς — εκείνον που πάντα ήταν η τελευταία επιλογή ενός προγράμματος σπασμένο μέχρι τον πυρήνα. μία βόλτα στους κήπους της πόλης εδώ στον βορά, στις γειτονιές όπου μεγαλώνουν τα νέα παιδιά με το όνειρο του πάουερ φορварντ, σου λέω πως εκείνοι που ψάχνουν αδιέξοδο είναι αυτοί που ξέχασαν πως κάποτε υπήρχε εκείνος ο άνθρωπος που άλλαζε το τέλος των αγώνων σα χάπι ευτυχίας. η τελευταία φορά που τον είδα στον αγωνιστικό πίνακα ήταν ένα βράδυ στο κλίβελαντ — εκείνος ήταν ακόμα στα σαράντα του, έκανε δεκαπέντε πόντους στους τελευταίους δέκα αγώνες της regular, και όμως του είχαν δώσει ρόλο σα να περιμένει το τέλος των πέντε λεπτών σα να ήταν ο ίδιος ο χρόνος ο άνθρωπος που έπρεπε ν' αλλάξει ρότα. τώρα ψάχνουμε έναν σκοπευτή; εγώ σου λέω πως εκείνος ο άνθρωπος ήταν ο σκοπευτής — τώρα όμως του έχουν φτιάξει ένα πιάτο φακές στο rotation σα να μην υπάρχει κανείς άλλος εκεί πάνω να πάρει την ευθύνη. κι αν κάποιοι βγάλουν τον Γουότερς σα πιθανότητα; ας τους πω μια ιστορία από τότε που εργαζόμουν σ' ένα καφέ στις ακτές του Βόλου — εκείνος ο παλιάς κοτσός που καθόταν κάθε πρωί στην ίδια γωνία, έπινε τον καφέ του σιγά σιγά και όταν τελείωνε έπαιρνε το ψαλίδι του κηπουρού του γειτονικού σπιτιού. μία φορά τον ρώτησα γιατί δεν αγοράζει ένα δικό του ψαλίδι· μου αποκρίθηκε: "γιατί όταν το ψαλίδι είναι άλλου ανθρώπου, ξέρεις πως είναι φτιαγμένο για κόψιμο — όχι για κλάδεμα". αυτό είναι το πρόβλημά μας εδώ. ψάχνουμε έναν σκοπευτή σαν να είναι κάποιο εργαλείο άλλου ανθρώπου — ενώ εμείς εδώ στον σύλλογο έχουμε έναν άνθρωπο που ξέρει πως όταν πρέπει να κόψει, κόβει. όχι επειδή είναι τυχαίος· επειδή είναι ο μόνος που ακόμα θυμάται πως αυτό εδώ το basketball είναι πόλεμος — και στον πόλεμο δεν υπάρχει χώρος για αβρότητα στους πάγκους. υπάρχει μόνο χώρος για έναν φονιά εκεί πάνω, σα να περιμένει την ώρα του σα σβούρα στο τελευταίο λεπτό. κι εγώ ρωτάω: πότε ακόμα εσείς εδώ στον σύλλογο θ' ανοίξετε τα μάτια σας; όταν οι Ουόριορς ξαναβγούν πρωταθλητές; όταν ο Κάρυ ξαναβγάλει εκείνον τον εαυτό του μέσα από τη λάσπη; εκείνοι δεν ψάχνουν αυτούς τους Γουότερς — εκείνοι είχαν πάντα κάποιον σκόρερ δεύτερου ρόλου σα βόμβα ετοίμη προς χρήση. κι έτσι βγάζω το συμπέρασμα όπως εκείνος ο κύριος εκείνο το βράδυ στο toyota center: αυτή η ομάδα εδώ δεν χρειάζεται έναν σκοπευτή· χρειάζεται έναν άνθρωπο που όταν εμφανιστεί, όλοι ξέρουν πως την επόμενη στιγμή κάποιος αντίπαλος θα βρίσκεται νεκρός στο παρκέ. και αυτός ο άνθρωπος — παρά το γεγονός πως κάποιοι τον έχουν αφήσει σαν βότσαλο στη θάλασσα — υπάρχει ακόμα, ζει ακόμα, και όταν του δώσεις το βήμα, ξέρει πως πρέπει να σκοτώσει. το μόνο ερώτημα είναι: πότε ακόμα θα το κάνουν αυτό οι υπόλοιποι;