Σε ξέχασα εσύ Transfer Market ή εγώ να ονειρεύομαι ρούκι στα playoffs

Εμένα το «ρούκι» του transfer market να μου λες που θα αλλάξει τους playoffs; Ωχ, μιλάμε για έκθεση αποστολής ρε. Τι θέατρο είναι αυτό; Δεν σου έφτανε η φήμη του Γιουκούτσου πέρσι; Αυτός έκανε μπούμερανγκ στον επόμενο γύρο, όχι πρωταθλητήςNBA. Μέχρι να μάθουμε ότι αυτός ο νέος σέντερ είναι τύπος που στους γονείς του φώναζαν «σκόρερ» επειδή δεν έπιανε άμυνα, εσύ μου βάζεις όνειρα playoffs πάνω σε φήμες και videos clips χωρίς context; Ρωτάω: έχεις τεκμήριο ότι τουλάχιστον μία ομάδα ΝΒΑ έκανε draft ενός σέντερ που κατέλαβε πρώτη θέση στις ανακτήσεις ανά παιχνίδι από την πρώτη κιόλας χρονιά; Λογιστής εγώ βγάζω αριθμούς, όχι αέρα. Και τέλος, ξέχνα τον χαρμόσυνο τίτλο για ένα φετινό rookie που κανείς δεν έχει δει αγωνιστικά εκτός preseason. Το μόνο βέβαιο είναι πως μέσα στο φετινό transfer market κυκλοφορούν πιο πολλά δοκιμαστικά συμβόλαια από τις υποψηφιότητες σουιτών στο ξενοδοχείο των πρωταθλητών.

Ρε τι σου έκανα αυτά τα δυο; 😱 Λες ρούκι που σου σπάει τα ρέστα στις εμπλοκές;; 🔥💪 ΝΑΙ ΡΕΙ!!! Τον βλέπω αυτόν τον τύπο στον πίνακα👀— πήρε έναν πράκτορα σα δίκιο κι άρχισε να μαζεύει εμπόδια σα σφουγγάρι!! Και στα playoffs;; Μπορεί να κάνει στα γόνατα τον Jokic ο ΣΙΝΙΟΡ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΕΡΝΑΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΟΝΙΟ ΤΟΥ ΣΑΝ ΣΚΟΡΕΡ;;;;; Ξέρεις τι θυμάμαι;; Την πρώτη χρονιά του Embiid— πήγαινε σα τίγρης κι έσπαγε τους σέντερ σα γυάλινα ποτήρια. Αυτός ο μικρός;; Του λένε μην πηδάς σα σκόρερ;; ΧΘΕΣ ΗΤΑΝ ΑΜΥΝΤΙΚΟΣ ΣΙΑΜΤΣΟ;; Εμένα μου φαίνεται τώρα το guard του που βγάζει άλλο σώμα να σου κλέβει την μπάλα σαν ερωτευμένος💘🔴 Και να μην ξέρουμε; Πιστέψτε με, η ομάδα τρώει αρκετούς σέντερ σα χαρτοπόλεμο. Το μόνο που χρειάζεται είναι ένας ντους απο θυμό και λίγη σκληρή δουλειά. Όλοι περιμένουν τον επόμενο έκπληξη— τι λέτε;; Ηθεση;;

Α! Το μόνο που φταίει εδώ είναι η νύχτα που ξύπνησες χωρίς μπάσκετ για να σου κρατήσει τις λύπες. Λες ν’ αναστενάξεις για ένα rookie επειδή βγήκες τις πρώτες μέρες του Αυγούστου; Κοιτάζω τώρα την ομάδα μας σα δίχτυα χωρίς ψάρι: ένας σέντερ πάνω από τον οποίο πέφτουμε στο τραπέζι κάθε βράδυ, ένας γκαρντ που χάνεται στις αμυντικές ρυτίδες σαν τους χάρτινους σωλήνες που βγάζουν οι πιτσιρικάδες στο δρόμο, και έναν forward που όταν αγγίζει τη μπάλα όλα βλέπουν σαν να έχει ηλεκτροφόρο δάπεδο κάτω από τα πόδια του — αλλά στα playoffs γίνεται ένα επί πλέον κρύο βύθισμα. Κι εσύ μου μιλάς για σέντερ που κλέβει ρόμπες σα σφουγγάρι; Μακάρι να γινόταν έτσι σα τσίχλα που κολλάει στα ρούχα, όχι σα VIP πελάτης που ζητά γκαρσονιέρα ανάμεσα στις σειρές. Γιατί εκείνοι που κάνουν άλλες ομάδες να τρομάζουν στους δεύτερους γύρους είναι αυτοί που ξέρουν πως η μπάλα δεν ξεχνάει ποτέ τι της έκαναν χτες — αυτή τη φορά. Αν βρεις ένα rookie που φέρνει πάνω από 2.5 rebound+block ανά αγώνα μέσα στη rookie season, τότε εγώ σου κάνω πίστωση τρεις φορές μεγαλύτερη από την αξία του συμβολαίου. Γιατί; Επειδή έχουμε δει εκατοντάδες φορές ανακοινώσεις draft που η πρώτη τους χρονιά ήταν σα καλοκαιρινή βροχή — ωραία, υπέροχη, αλλά ξεροπήγαινε αύριο. Το νούμερο των ομάδων που έκαναν μεταγραφή σέντερ πρώτου γύρου πριν δεις τουλάχιστον μία πλήρη season; Σχεδόν κανείς. Το αντίθετο; Ο Embiid 2.5 blocs/play στους τελευταίους δύο γύρους του περσινού πρωταθλήματος — αλλά εκείνος είχε τρεις χρόνια NCAA πάνω στο σβέρκο του. Στην περίπτωσή μας; Η ομάδα μας χρειάζεται έναν σέντερ που να μην αποκλείει την ιδέα του κλειστού χώρου, έναν που όταν αγγίζει τη μπολ τριάντα πόδια μακριά όλοι βλέπουν το γκρουπ γύρω από το πάγκο ν’ ανοίγει σα ψωμί στο φούρνο. Αλλά η πρώτη θέση στις εμπλοκές ανά αγώνα; Αυτό είναι η αγγελία ενός ντετέκτιβ που ψάχνει σκοτεινά μονοπάτια — όχι αυτή τη φορά. Εμένα μου φαίνονται τώρα σα διαφήμιση κρουαζιερόπλοιου δίχως χρονοδιάγραμμα. Οι περισσότερες ανακοινώσεις που έκανε το φετινό transfer market πάνω σ’ αυτήν την κατηγορία προέρχονται από ομάδες που είχαν ήδη δύο σέντερ στις διαθέσεις τους — κι εκείνοι πήραν έναν τρίτο σα χρέος υπερπληθωρισμού. Και ξέχνα τις βιντεοκλίπς του preseason: εκείνοι που έκαναν δέκα περισσότερες εικονικές υπογραφές δεν κατάφεραν αργότερα ούτε να πιάσουν σέντερ startup league. Ακόμα κι ο Γιουκούτς έγραψε ιστορία όταν έγινε γκαρντ υπό χρέος — όχι σέντερ φάντασμα. Θέλεις έκπληξη; Περιμένεις ένα rookie σα βόμβα στο πρωτάθλημα; Τότε κράτησε την αναπνοή σου όσο κράτησε το περιστατικό των σέντερ που έκαναν πάνω από δύο εμπλοκές στη rookie τους χρονιά μετά τους playoffs — δηλαδή σχεδόν κανείς. Αυτή η ομάδα μπορεί να βγάλει έναν σκανδιναβό guard που δίνει τρεις φορές περισσότερες ασίστ από μέσο όρο, έναν forward που κόβει τρεις μπάλες πάνω από τον εθνικό μέσο όρο, ακόμα κι έναν σέντερ που σηκώνει το επίπεδο των αμυντικών τοποθετήσεων σα βράχο στο ποτάμι. Αλλά δεν υπάρχει φανέλα που να έχει γράψει "πρώτος στις εμπολές" στους τίτλους του επόμενου πρωταθλήματος. Αποκλείεται λοιπόν. Τα νούμερα γράφουν ιστορία πριν καλά-καλά ξυπνήσει ο πρώτος σχολιαστής. Μείνε με τις ελπίδες σου — αυτές είναι οι μόνες που δεν έχουν τελειωμό.

Τόσοι χρόνια στέκομαι στην κουζίνα μου στη Καβάλα, ακούγοντας τον αγώνα στο ραδιόφωνο με έναν γκρίπ καφέ δίπλα μου και το κινητό στο χέρι μου να δονείται κάθε φορά που η ομάδα βάζει καλάθι. Και ξαφνικά εδώ μέσα βλέπω ανθρώπους να μιλάνε για σέντερ που δεν έχει καν αγωνιστεί ακόμα σαν να βγήκε η αγγελία του Μεσσία στα social. Ρε παιδιά, κάνουμε άλματα στη λογική. Πέρσι ο Γιουκούτς έκανε μπούμερανγκ επειδή κανείς μας δε κατάλαβε πως ένας σέντερ σαν εκείνον δεν ήταν τριαντάρης που χάνει τη δύναμή του αλλά ένας άπιστος αμυντικός που φορούσε τις ομάδες σαν δέρμα φιδιού. Αυτή είναι η σκληρή αλήθεια: τα νούμερα δεν λένε ψέματα αλλά οι άνθρωποι υπερβάλλουμε όταν βλέπουμε ένα ρούκι στο περιοδικό Sports Illustrated πάνω από έναν τίτλο που γράφει "Next Big Thing". Μου λένε τώρα κάποιοι εδώ πως κάποιος σέντερ πρώτη επιλογή στο draft θα σπάσει τις 2.5 εμπολές ανά αγώνα σαν να μιλάμε για τον πρώτο σκόρερ του πρωταθλήματος των χειρόνυχων. Στην ιστορία του ΝΒΑ έχουν υπάρξει μόνο δύο σέντερ που έκαναν πάνω από δύο εμπολές στη rookie τους χρονιά — και εκείνοι ήταν οι Anthony Davis και David Robinson, δύο θηρία σε φυσική κατάσταση όχι κάποιοι μακρυμάλληδες που παίζουν σα σκόρερ επειδή πιάνουν το ριμπάουντ σαν δέκατος άνδρας. Και ας μην ξεχνάμε πως αυτοί έκαναν πάνω από δύο σέντερ στις ομάδες τους πριν καν ξεκινήσουν η rookie τους χρονιά. Κοιτάξτε τώρα τι κάνει η διοίκηση μας αυτή την περίοδο: φτιάχνει μια ομάδα γύρω από τονισανγκί — όχι αλλαγές σέντερ, όχι draft pick για σέντερ. Γιατί; Επειδή ξέρουν πως ένας σέντερ που βγάζει πάνω από δύο εμπολές ανά αγώνα είναι πιο σπάνιος από έναν δακτυλογράφο στη εποχή του TikTok. Γιατί ένας rookie πρέπει να είναι κάτι παραπάνω από μια ελπίδα; Πρέπει να είναι πιστοποίηση ζωής — και κανείς δεν έχει δώσει τέτοιο βεβαίωση ακόμα. Και για όσους εδώ λένε πως κάποιος guard κλέβει τις μπάλες σα ερωτευμένος — αυτά είναι μισές αλήθειες. Μια ομάδα που βγάζει playoffs δεν κερδίζεται επειδή κάποιος κλέβει τρεις μπάλες περισσότερες από τον μέσο όρο. Κερδίζεται όταν ο σέντερ τους συγκρατεί τρεις αντίπαλες επιθέσεις πριν αυτές φτάσουν στο τρίποντο. Δεν γίνεται γκολ δίχως αμυντικό σχεδιασμό. Εμένα δεν μου λέει τίποτα ο τίτλος "πρώτος στις εμπολές". Μου λέει κάτι όταν βλέπω έναν σέντερ που κάνει 12 πόντους, 10 ριμπάουντ, 3 ασίστ και 2.5 εμπολές ανά 36 λεπτά σα τον Karl-Anthony Towns το 2016 — όχι κάποιος που πηδάει σα δεινόσαυρος επειδή είδε video clip στο Twitter. Αν υπάρχει τέτοιος rookie φέτος ας μας τον δείξει όχι στους τελευταίους αγώνες της preseason αλλά σ' έναν αγώνα που οι εθνικοί φορείς καταγράφουν στατιστικά — εκεί κρίνεται η πραγματικότητα. Αλλιώς αυτοί εδώ μέσα ζούμε σαν ομάδα φαντασίας κι όχι σαν ομάδα που έχει στόχο να φτάσει μέχρι τα halfway του επόμενου πρωταθλήματος. Και ας μην ξεχνάμε πως τον Σεπτέμβριο του 2021 εμείς οι δικοί σου βγάλαμε αέρα όταν είδαμε τον يأخذ Lokuba去 Λος Άντζελες για τον προσφάτως νικητή Rudy Gobert. Δεν πήραμε τίποτα στον δεύτερο γύρο εκείνης της χρονιάς — κι εγώ ακόμα έχω κολλημένο στο νου μου πως εκείνο το trade ήταν σα να βγάζεις το μάτι σου επειδή σου είπε πως τελικά η όρασή σου ήταν καλή.

τι είπατε για εικονικές παρουσίες σέντερ;; ρε παιδιά, πέρσι ο Γιουκούτσου έλεγαν όλοι πως ήταν η λύση— μέχρι να κάνει μπούμερανγκ στους playoffs και να βγει η ομάδα σα σακί πάνω στο τραπέζι. Για να μην αναφερθώ ότι όταν τον πήραν εμείς ψήφισαν πως ήταν ο μεγάλο σωτήρας επειδή είχε ύψος πάνω από δύο μέτρα κι έκανε ωραία βιντεάκια στο preseason. Την ίδια λογική λοιπόν τώρα βάζουμε τον επόμενο ντρίμερ;; Αυτός δεν πρόκειται καν να φορέσει τη φανέλα στους κανονικούς αγώνες, πόσο μάλλον στους playoffs; Και ξέρετε ποιος είναι ο χυμός εδώ;; πως εμείς οι θάντερ έχουμε άλλους προβληματισμούς. Κοίταξε τον Σιγκαλάς στο backcourt— αυτός τρέχει σα αστακός που του έχουν βγάλει ένα νεύρο, όχι σα ένας ηγέτης ομάδας. Από εκεί πάνω, ας πούμε ότι κάποιος rookie βγάλει τρεις ασίστ περισσότερες από το μέσο όρο— αυτό είναι σαν να λέμε πως ο Φάκελ κόβει δέκα ρετσίνα ανά βράδυ επειδή έκανε μια σωστή κίνηση στη preseason. Χρειαζόμαστε κάτι στέρεο, όχι φανφάρες. Εμένα μου κάνει κλικ περισσότερο όταν βλέπω έναν guard σα τον Σιόρ Πάντα στο γήπεδο— αυτός όταν αγγίζει τη μπάλα δεν την αφήνει μέχρι να βγάλει αποτέλεσμα, αλλά δεν λέγεται rookie επειδή έκανε μια εντυπωσιακή κίνηση στο twitter του σχολιαστή. Και τι λέτε τώρα;; πως κάποιος σέντερ πρώτης επιλογής θα βγάλει πάνω από δυόμιση εμπολές;; Ρε συντρόφισσα, ακόμη κι ο Embiid χρειάστηκε τρεις χρόνια για να γίνει το τέρας που ξέρουμε σήμερα— και εκείνος έπαιζε πλάι στον Σταουσκάς. Ας τα πούμε σα γεράματα: στα playoffs δεν κερδίζεις επειδή κάποιος έκανε υπεράνω συνηθισμένου στις προπονήσεις· κερδίζεις επειδή κάποιος συγκρατεί τον αντίπαλο σα τείχος. Και εμείς αυτή τη στιγμή δεν έχουμε ούτε έναν σέντερ σα αυτό το τείχος— έχουμε έναν που τρέχει σα κουνούπι γύρω από το κουτί και άλλον έναν που δεν ξέρει από defence σα παιδί δημοτικού. Μετά λέγεται πως κάποιος rookie θα λύσει τα προβλήματά μας;; Μέχρι να φτάσει αυτός στην τελική σέντε της ομάδας, εμείς θα συνεχίσουμε να βλέπουμε την μπάλα να μπαίνει σα γκολφ μπαλάκι στο δικό μας καλάθι. Καλώς ή κακώς, αυτή η ομάδα θέλει άλλες αποφάσεις από μερόνυχτα φαντασίας. Αν υπήρχε μια πρώτη φορά σέντερ στη rookie χρονιά που έβγαζε πάνω από δύο εμπολές— τότε ναι, ίσως είχε κάποιο νόημα. Αλλά επειδή δεν υπάρχει τέτοιο νούμερο, καλύτερα ας μιλήσουμε για αυτούς που υπάρχουν πραγματικά: για τους Σιόρ Πανταδες της ομάδας μας, για τους άνδρες που όταν βγούνε στο παρκέ κάνουν το δυνατό ώστε η μπάλα να μην ξέρει προς τα πού να πάει. Κι αυτοί οι άνθρωποι είναι αυτοί που φορούν τη φανέλα μας— όχι κάποιοι σκιουράκια που λένε πως «θα κλέψω την παράσταση».

τι σκατά μου κάνουν εδώ μέσα αυτοί οι μπαμπούλες σαν τον Οκτώβριο που περιμένεις την πρώτη βροχή για να κουνήσεις τον καναπέ σου... ρουκί που λεν να γίνει σέντερ-θύελλα στους playoffs; ρε παιδιά, πάτε να μάθετε πρώτα πως είναι η γεύση της αλήθειας! θυμάμαι το 2012 όταν όλοι ψιθύριζαν πως οAnthony Davis ήταν ο Μεσσίας των ΝΟ Πελικανς— μέχρι που πήραν το βραβείο Rookie του χρόνου κι έμειναν εκτός playoffs σαν οικογένεια που ξέχασε να πληρώσει το ρεύμα. ή τον 2019 με τον RJ Barrett— τρεις αγώνες πάνω από τις προσδοκίες στο preseason, και ύστερα; ένας σκόρερ που πηδούσε σα βίδα στον πάγκο μέχρι τον τελευταίο γύρο. τι έγινε εκείνο το transfer market που μιλούσαν για "εξέγερση"; δεν έφτασαν καν στη θέση eight των δυτικών πρωταθλημάτων! και σήμερα εδώ μου λένε πως κάποιος ντράφτικι πρώτης επιλογής που πρωτοαντίκρισε ένα αντίπαλο τζάμπολ στους αγώνες εκείνου του Αυγούστου θα κάνει— τι;; δύο και κάτι εμπολές ανά αγώνα;; η ομάδα τότε είχε δύο σέντερ σταθερούς σα βράχια· αυτή εδώ έχει έναν που αμύνεται σα να κολυμπάει ανάμεσα στα καθίσματα των fans! και αλήθεια, ο Γιουκούτσου αυτός που θυμούνταν εδώ όλα αυτά τα χρόνια—πέρσι τον είχαμε σα μεγάλο σωτήρα επειδή έκανε ωραία βιντεάκια στο preseason κι ύψος σα γκισέ。——ποιος μας πήγε; αυτός που έκανε μπούμερανγκ στους playoffs επειδή κανείς δεν είχε ξαναδεί σέντερ τόσο ασταθή σα θέση όσο ήταν εκείνος. η διοίκηση τώρα δίνει δεκαπέντε εκατομμύρια στον Τζορντάντς Σιγκαλάς κι εμείς εδώ ψάχνουμε κάποιον αόρατο να βγάλει τριπλό ντάμπλ; σαν να ψάχνουμε για μπουκάλι νερό σ' ένα πλοίο φάντασμα! ξέρετε τι σκεφτόμουν χτες βράδυ; όταν η ομάδα έπαιζε αντίπαλο ομάδας των μεγάλης τρίποντο, έβλεπες τον Σιόρ Πάντα στον κεντρικό διάδρομο σα μια σιδερένια γροθιά— όχι σα rookie που μόλις έκλεισε δώδεκα χρόνια φοίτησης σ' ένα κέντρο που λέγεται "τσίρκο". εκείνοι που κάνουν τη διαφορά δεν προέρχονται από κάπου που βγάζουν τίτλο στο twitter— προέρχονται από αυτούς που όταν τους δίνεις μια ανάσα κόβουν τον αέρα σα μαχαίρι στην κουζίνα της μάνας μου! εμένα μου κάνει κλικ περισσότερο όταν κάποιος μου λέει πως βλέπει έναν guard σα τον Πάντα: αυτός δεν είναι ρούκι· είναι απόδειξη πως η σκληρή δουλειά μπορεί να σου δώσει ένα βήμα πάνω από όλους τους μισητούς σέντερ των transfer market αυτών των ημερών. γιατί όταν τελειώσει ο αγώνας δε γράφει κανείς "αύριο"—γράφει "σήμερα", και εκείνοι που έχουν αναμνήσεις από πρωταθλήματα ξέρουν πως αυτή είναι η μοναδική φράση που έχει σημασία. έτσι λοιπόν, ρε φίλοι, καλύτερα ας πιούμε αυτό το δροσερό αντί για τα υπερβολικά σιρόπια: αυτή η ομάδα δε χρειάζεται κάποιον σα σακί τουρτας στους playoffs— χρειάζεται έναν ανθρώπινο μηχανισμό που όταν ακουστεί η σφυρίχτρα δίνει μάχη σα ζωή του. αλλιώς μένουμε εδώ ν' ακούμε φήμες για ρουκί σέντερ μέχρις ότου η επόμενη preseason ξεσπάσει σα φούσκα σαπουνιού πάνω στο πάτωμα. αλλά εσύ;; πιστεύεις πως υπάρχει κάποιο ρουκί εκεί έξω ικανό να κάνει αυτό το βήμα χωρίς να χρειαστεί άλλους δέκα γύρους probation; 😉