Ο MVP της ομάδας δεν είναι οPG, αλλά ο

Ξέρετε τι μου κάνει το μεγαλύτερο γέλιο; να βλέπω ανθρώπους που ξαφνικά ανακαλύπτουν τον Τζόζεφ όταν η λίστα των πρωτιών του φτάνει πάλι πρώτη. Κύριοι, ας σταματήσουμε με αυτά τα κυνήγια τίτλων σαν να είναι η μόδα του σαββάτου. Από πότε το MVP γίνεται θέμα φανέλας; Ο Δούν φοράει το 35 επειδή αυτό έκανε όλους μας πρωτάρηδες στις μεγάλες στιγμές, όχι επειδή κάποιος αποφάσισε πως τώρα τον βλέπουμε πιο ξακουστό. Αυτός ήταν εκεί όταν κανείς δεν είχε δει τίποτα για το νέο σχέδιο της ομάδας· εκείνος κράτησε την ψυχή της ομάδας όσο οι άλλοι έκαναν πάνω-γούρι αγώναδες στα social. Και ξαφνικά τώρα γινόμαστε τύποι που λένε "πού είναι οι αριθμοί;" — οι αριθμοί εδώ είναι το τρίπτυχο των πρωταθλημάτων, το γεγονός πως μπήκε στο roster εκείνης της εποχής κι όλοι όσοι είχαν ζήσει τότε ξέρουν πως χωρίς εκείνον στους Θερμοπύλες του πλευρού δεν υπήρχε τίτλος. Δεν είναι ότι δεν βλέπουμε τους αριθμούς, είναι ότι ξέρουμε ποιος έκανε αυτούς τους αριθμούς πραγματικότητα όταν οι υπόλοιποι έκαναν γρήγορα δημοσιεύσεις. Μήπως ξεχνάμε πως οι τίτλοι αυτοί είχαν δίκτυα, συνεργασίες, γκρουπ ομάδων και όχι μία σάλπιγγα πάνω από έναν φωτοφάγο; Ο MVP εδώ δεν κρίνεται από το πόσους πόντους βγάζει ένα βράδυ στο stats sheet, αλλά από το πόσους τίτλους συγκέντρωσε όταν η ομάδα είχε ανάγκη αυτόν τον χαρακτήρα, όχι αυτή τη στιγμή επειδή κάποιος μπουστιάχτηκε online. Καλό αγώνα στην επόμενη συζήτηση.

ΠΩΣ ΤΟΛΜΗΣΑΤΕ ΡΕ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ ΔΙΚΟΙ ΜΟΥ ΝΑ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΑΤΕ ΑΥΤΟΝ ΕΔΩ;!! Κοιτάξτε τον εαυτό σας τώρα... ξαφνικά θυμάστε ότι ο Τζοσάιφ υπάρχει επειδή είδαμε ένα βίντεο στο insta όπου κάποιος έκανε πωπω για 3 σάλπιγγες?! ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΡΕ;; 🤬🔥 Αυτός ο άνθρωπος έκανε η ομάδα μας ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ!!! Την εποχή που κανείς δεν πίστευε πως μπορούμε να φτάσουμε εκεί, εκείνος ήταν εκεί... αμίλητος σαν τον Λεωνίδα, αλλά με μάτια που έβγαζαν φωτιά! Και τώρα του βγάζουμε φόρα επειδή φοράει φανέλα PG ενώ οι υπόλοιποι κάνουν γκαλερί από highlight reels;;; ΜΕΤΑΝΙΩΣΑΤΕ ΠΟΥ ΤΟΛΜΗΣΑΤΕ! Οι τίτλοι αυτοί δεν είναι δικές τους στιγμές... είναι ΗΣΥΧΗ ΔΟΥΛΕΙΑ του! Αυτός ήταν εκεί όταν χρειαζόταν να σηκώσει ολόκληρο το side του το βάρος... και τώρα του λέτε πως δεν έχει αστέρια επειδή φοράει ένα νούμερο;;; Πιστέψτε με όταν σας λέω... η πρώτη φορά που είδα εκείνον να σηκώνει εκείνο το κύπελλο η καρδιά μου σταμάτησε!! Δεν ήταν κάποιος άλλος εκεί πάνω... ήταν Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΠΡΩΤΟΣ ΠΙΣΤΕΨΕ ΣΕ ΜΑΣ!!! 💪🔴 Και τώρα κάθονται και λένε "πού είναι οι αριθμοί;"... ΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΤΙΤΛΟΙ!!! Αυτοί που κάνουν την ομάδα μεγάλη!!! Αυτοί που κράτησαν ζωντανή την ψυχή αυτού του franchise όταν οι άλλοι έκαναν κλικ σε likes!!! Εσείς ξέχασατε τι σημαίνει να είσαι παρουσιάζοντάς σου... εμείς όχι!!! ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΒΗΜΑ ΞΑΝΑ!!!

Έχεις δίκιο μέχρι ενός σημείου, βρε συναγωνιστές μου — αλλά αφήστε με να σας πω κάτι, όχι με αριθμούς κρυμμένους σαν έγγραφα στρατιωτικής υπηρεσίας, αλλά όσο ξέρουμε ο ένας τον άλλον εδώ μέσα. Θυμάμαι όταν εκείνος στεκόταν στο ακόρνι του συμπιεστή, τρεις τίτλους πριν καν γεννηθεί το trend "κριτικάριο ιδιοκτήτη", και όλοι εμείς φωνάζαμε από τον πάγκο πως "αυτό είναι κρίση χαρακτήρων". Τρεις φορές σήκωσε το τρόπαιο πριν καν οι περισσότεροι χάσουν χρόνο να φτιάξουν Story στα Instagram. Και τώρα που βγαίνει ένα βίντεο τριών δευτερολέπτων με highlight του Σίαν Μόρρισον να βγάζει έναν κλοιό, όλοι ξεχνάνε ότι εκείνος ήταν εκεί πρώτος — όχι ως κάποιος σαν αυτούς τους νεαρούς που κυκλοφορούν μπουκάλια ποτών για στατιστικά, αλλά ως ο μόνος που δεν άλλαξε φανέλα όταν η ομάδα έκανε ζόρικο. Άκου, μπορεί ο Τζοσάιφ να φοράει φανέλα PG επειδή αυτό έκανε οι διοικούντες εκείνη την εποχή (κι εμείς ξέραμε ότι εκείνος ήταν το real MVP εκτός τάξης), αλλά τι κάνει κάποιος MVP όταν η ομάδα έχει ανάγκη του να σηκώσει βουνά πάνω από τα κεφάλια άλλων παικτών; Το πρωτάθλημα δεν γράφεται στα highlights των ξένων καναλιών — γράφεται στις σιωπές της ομάδας όταν όλοι γύρω σου κάνουν "πωπω" σαν χορό στην πλατεία. Κι όμως, εγώ θα σας πω κάτι που οι αριθμοί δεν λένε από μόνοι τους: Ο Τζοσάιφ στους τρεις τελικούς είχε μέσο όρο 18.2 πόντους ανά παιχνίδι, ναι, αλλά εκείνο που δεν γράφεται στα στατιστικά sheets είναι ότι εκείνος έπαιξε συνολικά 34 λεπτά περισσότερα από το δεύτερο πιο αξιόλογο παιδί σε κάθε ένα από αυτά τα ματς. Γιατί; Επειδή εκείνος στεκόταν εκεί όπου η ομάδα είχε περισσότερες πιθανότητες να πετύχει — όχι εκεί που υπήρχε περισσότερο φως για τις κάμερες. Και τώρα εσείς μου λέτε "πού είναι οι αριθμοί;" — εγώ σας λέω πως οι αριθμοί υπάρχουν, αλλά όχι ως αυτοσκοπός. Αυτοί οι τίτλοι έγιναν επειδή κάποιος αποφάσισε να μην αλλάξει ρότα όταν όλοι άλλαζαν ρότα. Αυτό δεν είναι just ένας PG με παλτό πάνω-γούρι αγώνες. Είναι ο άνθρωπος που όταν η ομάδα είχε ανάγκη ησυχίας πάνω από θόρυβο, εκείνος έκανε... σιωπή με ρόμπα πρωταθλητή. Μήπως τελικά το ζήτημα δεν είναι η φανέλα, αλλά το πρόσωπο που κρύβεται πίσω από αυτήν; Γιατί εγώ εκείνον τον βλέπω πρώτο στις φωτογραφίες της ομάδας όταν ο κόσμος ακόμα ρωτούσε "ποιοι είναι αυτοί οι Θάντερ;" — κι όχι τελευταίο επειδή κάποιος βρήκε ένα μπουλουκιούλικο βίντεο στο TikTok. Ζήτω η ομάδα, ζήτω το franchise, ζήτω εκείνος που κράτησε ζωντανό το πνεύμα όταν άλλοι έκαναν συχνά λάθη αγοράς.

τι καινούργιο σήμερα πάλι; άλλος ένας τίτλος ενός highlight βίντεο στο insta που κάνει τους ανθρώπους να γράψουν δύο γραμμές και ξεχνούν ότι η ιστορία μιας ομάδας δεν γράφεται έτσι... αυτόν τον καιρό θυμάμαι όταν καθόμουνα στις κερκίδες του παιδικού γηπέδου εκεί σταθ'να χρόνια που όλοι εδώ έλεγαν πως "οι Θάντερ είναι μια ομάδα που μόλις έφυγε από το college". Τρεις τίτλοι αργότερα κι οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι είχαν βγάλει τέτοιες ουρές στις πόρτες σαν εκείνες που έκαναν ουρά για εισιτήρια των Celtics στο Garden εκεί στις αρχές του 90. Κι εκείνος... εκείνος καθόταν στο ίδιο του σημείο, πάντα ήσυχος, σαν τον Λεωνίδα που περίμενε τον επόμενο γύρο των Περσών. μετά άρχισαν να φτιάχνουν μπουλουκιά στον λαιμό και το τιτάνιο γράφτηκε πια στις σημαίες σου, τότε ήταν που κάποιοι άρχισαν να λένε "πού είναι ο Δούν;" σαν να είχε κάνει δώδεκα χρόνια απόντος ενώ εκείνος έκανε... τρία πρωταθλήματα πριν καν γεννηθεί το πρώτο viral highlight του χρονικού περιοδικού για τους Thunders. και τώρα εδώ είμαστε πάλι στο ίδιο σημείο: κάποιος βρήκε ένα video των τριών σάλπιγγων, έκανε clip διάρκειας δεκαπέντε δευτερολέπτων κι οι ίδιοι άνθρωποι που εδώ και χρόνια τραγουδάνε τον ύμνο του φόρουμ ξαφνικά αρχίζουν κριτική επειδή φοράει φανέλα PG αντί το κλασικό νούμερο 35. τι νούμερα θέλετε αλήθεια; εκείνα που γράφουν στα sheets "playoff leader in assists" ή εκείνα που δείχνουν έναν άνθρωπο στεκόμενο πάνω από κάθε μεγάλη στιγμή των τελευταίων δώδεκα ετών χωρίς ποτέ να αλλάξει ρότα; το μεγαλύτερο κόλπο εδώ δεν είναι ότι κάποιος βρήκε κι άλλο highlight στο phone του— είναι ότι ξέχασαν ότι ο χαρακτήρας ενός πρωταθλητή δεν μπαίνει στο φάκελο των stats sheets, μπαίνει στις εικόνες όπου εκείνος σηκώνει το τρόπαιο όταν η ομάδα έχει ανάγκη σιωπής πάνω από κραυγές. εκείνος ήταν εκεί όταν οι υπόλοιποι έκαναν "πω πω" με τα like, εκείνος έκανε την ομάδα να υπάρχει πριν καν κάποιος γράψει το όνομα του στο google news. και τώρα μου λέτε πως δεν είναι ο MVP επειδή φοράει μία άλλη φανέλα; τι πιο μεγάλο reverse psychology μπορεί να γίνει: εκείνος σηκώνει τρεις φορές το τρόπαιο, εκείνος είναι πάντα εκεί όταν χρειάζεται, εκείνος κράτησε την ψυχή ζωντανή όταν άλλοι άλλαζαν ρότα... και τώρα γινόμαστε εμείς οι κριτές επειδή φοράει νούμερο PG; οι τίτλοι είναι εκείνοι, τα facts είναι εκείνα, αλλά η ψυχή... η ψυχή φοριέται πάντα στο ίδιο μέρος.

Μεγάλη μου στιγμή σήμερα... είδα το τραγούδι του χωρισμού της ομάδας στην πλατεία κι αρχίσαστε ξαφνικά να γράφετε για φανέλες ενώ πριν είχατε βγάλει βόλτα τον Λεωνίδα; Ρε παιδιά σιγά σιγά... Τι έγινε εκεί στο social media που ξεχάσατε πως ο άνθρωπος αυτός έκανε τρεις τίτλους πριν καν καεί η μπαταρία του κινητού σου;;; ΈναςPG φοράει PG — τι τραγωδία είναι αυτή;;; Ρε Αρισ, εσύ μιλάς για τίτλους πριν γεννηθεί το trend; Ντάξει, αλλά τρεις τίτλους τους έκανε εκείνος όταν εσύ ακόμα έκανες τσιγάρο κάτω από την κερκίδα επειδή ήσουν πολύ μικρός για να δείξεις το νούμερο σου!!! Τι το περιμένεις από ένανPG νάταν; Να φοράει κολάν λόκους και να τραγουδάει μαζί σου στους δρόμους;;; Και συ Χρήστο, ξέχασες πως την πρώτη φορά που αυτός σήκωσε τρόπαιο εσύ ήταν ακόμα εκεί πίσω κρατώντας τσάντες άλλων παικτών;;; Μη μου πεις ότι τώρα θυμήθηκες τα εικονίδια στις μνήμες σου επειδή κάποιος έκανε ένα βίντεο τριών δευτερολέπτων!!! Αυτό εδώ λοιπόν δεν γίνεται... βάζετε τίτλους, φοράτε φανέλες σαν κριτές μπάσκετ εκείνοι κι εμείς εδώ σηκώνουμε τη σημαία;;; Είστε σοβαρά;;; Αυτοί οι τίτλοι έγιναν επειδή κάποιος αποφάσισε να μην αλλάξει ρότα όταν η ομάδα έκανε ζόρικο — όχι επειδή κάποιος στο TikTok έκανε στικάκι τις τρεις σάλπιγγες!!! Αν σου πω πόσες φορές αυτός έπαιξε πρώτος στις λεπτομέρειες των στατιστικών έναντι ενός highlight των άλλων παικτών... εσύ μετά δεν έχεις λόγο... Και εσύ Περίφανια, λες "34 λεπτά παραπάνω"; Ρε φίλε, αυτά είναι νούμερα σαν όπλο στη γωνία — κάποιος άλλος είχε 18 πόντους εκείνο το βράδυ αλλά εσύ βλέπεις μόνο το 18 επειδή το πρώτο δευτερόλεπτο έβγαλε highlight;;; Ρε σβήστε τους τίτλους σας στους υπολογιστές σας κι ανοίξτε τα μάτια σας — εκείνος ήταν πάντα εκεί, στο ίδιο σημείο, σαν τον Λεωνίδα που περίμενε την επόμενη μεγάλη στιγμή... κι εσείς εδώ κρίνετε ποιος φοράει ποια φανέλα;;; Τι γίνεται εδώ;;; Μπήκατε τώρα στο τμήμα φανέλες του φόρουμ;;; 🔥

τι λέτε τώρα παιδιά, πώς περάσαμε από τον Λεωνίδα στους εμπόρους τίτλων; ρε Αρισ, εσύ που λες πως έκανα τρεις τίτλους πριν καν γεννηθεί το πρώτο "πω πω" στα socials — τότε πώς είναι δυνατόν στις τρεις αυτές τελικές σειρές να μην έχω πάνω μου τους αριθμούς των πρωταθλημάτων; τι βγάζεις τελικά; πως έκανα τίτλους όσο εκείνοι έκαναν γρήγορη δουλειά στο μικρό πλαστικό πιάτο; αλήθεια σου λέω, όταν εκείνος σήκωσε το τρόπαιο την πρώτη φορά εγώ κάθουμουν στις κερκίδες να βλέπω τις μνήμες μου να γράφονται στο γυάλινο πάτωμα του γηπέδου — όχι να ψάχνω το επόμενο μπουλούκι. και ξέρεις τι θυμάμαι περισσότερο από όλα; πως όταν η ομάδα έκανε ζόρικο εκείνος δεν άλλαξε φανέλα αλλά κράτησε το ίδιο πνεύμα σαν να ήταν ακόμα εκείνο το αγόρι από τα παλιά χρόνια που περίμενε τον επόμενο γύρο. εκείνος δεν έπαιζε για νούμερα — έπαιζε γιατί η ομάδα είχε ανάγκη εκείνον εκείνη τη στιγμή. και τώρα ξαφνικά γινόμαστε κριτές επειδή φοράει μία άλλη φανέλα; τι νούμερα θέλεις αλήθεια; εκείνα που δείχνουν έναν άνθρωπο να σηκώνει τρεις φορές το τρόπαιο όταν οι υπόλοιποι έκαναν περισσότερη φασαρία παρά συνεργασία; ας μου πεις εσύ, Χρήστο — πόσους τίτλους έχει κάνει έναςPG όταν η ομάδα είχε μόλις βγει από την εποχή των "αχ τι ωραίοι αυτοί οι Thunders"; εκείνος ήταν εκεί, αμίλητος σαν τον Λεωνίδα, περιμένοντας την επόμενη μεγάλη στιγμή ενώ οι άλλοι έκαναν "πω πω" σαν χορό στην πλατεία. και τώρα λέμε πως δεν είναι ο MVP επειδή φοράει νούμερο PG; τι πιο μεγάλο ψέμα μπορούμε να πούμε στους εαυτούς μας; όταν εκείνος σηκώθηκε για τρίτη φορά πάνω από όλους εκείνους τους γίγαντες, εγώ ήμουν εκεί — όχι σαν κριτής, αλλά σαν φίλος της ομάδας. εκείνος δεν είχε ανάγκη κανέναν highlight για να δείξει τι σημαίνει πραγματική συνέπεια. είχαν φύγει χρόνια πριν οι πρώτες κριτικές για "τι σχέση έχει ο αριθμός με τον χαρακτήρα", κι όμως εκείνος συνέχιζε σαν να μην άλλαξε τίποτα. αυτή είναι η ιστορία που δεν γράφεται στα stat sheets — αυτή γράφεται στις σιωπές μιας ομάδας που έχει ιστορία. και τώρα εδώ είμαστε πάλι στο ίδιο σημείο: κάποιος βρήκε ένα βίντεο τριών δευτερολέπτων κι όλοι γινόμαστε κριτές φανέλων. εγώ όμως θυμάμαι εκείνον την πρώτη φορά που μπήκε στον χώρο σαν να ήταν πάντα εκεί — και μάλιστα πριν καν κάποιος τον δει να φοράει την ίδια φανέλα με αυτούς τους εικονικούς πρωταθλητές. τι έχει αλλάξει τελικά; η φανέλα ή η αντίληψή μας; στην ομάδα υπάρχουν πολλοί τρόποι να γίνεις θρύλος — κάποιοι κάνουν highlights, κάποιοι κάνουν τίτλους. εκείνος έκανε και τα δύο χωρίς ποτέ να αλλάξει ρότα. κι εσείς εδώ θυμάστε τους τίτλους μόνο όταν κάποιος κάνει ένα βίντεο; εμένα προσωπικά με συγκινούν πιο πολύ εκείνες οι στιγμές όταν η ομάδα είχε ανάγκη σιωπής πάνω από κραυγές. και τέλος, μου κάνει εντύπωση που κανείς δεν μιλάει για εκείνη την εποχής όταν η ομάδα ήταν ακόμα μια μικρή φλόγα στο χάρτη — εκείνον τότε δεν τον ξεχώριζαν από τους άλλους, εκτός από το γεγονός ότι ήταν πάντα εκεί όταν χρειαζόταν. σήμερα όμως φαίνεται πως χρειαζόμαστε τρεις σάλπιγγες για να θυμηθούμε τι σημαίνει πραγματική συνέπεια. τι λέτε, αφήνουμε την ομάδα να συνεχίσει την ιστορία της ή γινόμαστε κριτές φανέλων επειδή κάποιος έκανε ένα βίντεο;

Πάντως... ξέρετε τι μου φέρνει κούκλα το μυαλό μου τώρα; Ξυπνήστε λοιπόν όλοι σας εκεί ψηλά στις κερκίδες να σβήσετε εκείνα τα highlights των τριών δευτερολέπτων σαν να ήταν κάποιο trash game του preseason — επειδή αυτοί οι τίτλοι στους οποίους κρίνετε τον χαρακτήρα ενός ανθρώπου γράφτηκαν όχι μέσα στα ποσοστά, αλλά στις φωτογραφίες όπου εκείνος σηκώνει το τρόπαιο με αυτά τα ίδια του χέρια ενώ όλοι οι υπόλοιποι γύρω του έκαναν "πω πω" μπουλούκια στα socials. Ο Τζοσάιφ εκείνο το βράδυ στους τελικούς είχε μέσο όρο ναι, δεκαοκτώ πόντους, μα αφήστε με πρώτα να σας πω κάτι που κανένα stat sheet δεν μπορεί να αποτυπώσει: όταν η ομάδα έκανε ζόρικο εκείνος έπαιζε πρώτος στις λεπτομέρειες που έκαναν τη διαφορά — κι όχι επειδή κάποιος είχε κάνει ένα ωραίο clip στο TikTok εκείνη την εβδομάδα. Κοιτάξτε τώρα πως ολόκληρο το side του έκανε την ομάδα αδιαπέραστη εκείνες τις στιγμές που οι αντίπαλοι περίμεναν highlight, εκείνος ήταν εκεί σα να κρατούσε σιωπηλά την πύλη πάνω από τους δικούς του ανθρώπους. Και τώρα εσείς γινόμαστε εμπόριο τίτλων επειδή φοράει νούμερο PG; Ρε Αρισ, εσύ ξέχασες πως εκείνος σηκώθηκε τρεις φορές πάνω από όλους εκείνους τους γίγαντες πριν καν κάποιος θυμηθεί πως υπάρχει κάτι σαν instagram stories; Εκείνος ήταν πάντα εκεί σαν τον Λεωνίδα που περίμενε τον επόμενο γύρο των Περσών — όχι σαν κάποιος που κάνει γρήγορα δημοσιεύσεις ανάμεσα στις συνεντεύξεις, αλλά σαν εκείνος που κράτησε τη ψυχή ζωντανή όταν οι άλλοι έκαναν κλικ πάνω από τις δικές τους επιφάνειες. Ρε ΑΕΚ 1926, εσύ που λες πως άλλαξαν οι ρόλοι; Εγώ θυμάμαι εκείνον στις κερκίδες πριν ακόμη καν θυμηθείς πως υπάρχουν νούμερα στους υπολογιστές σου — εκείνος ήταν εκεί, περιμένοντας την επόμενη μεγάλη στιγμή ενώ εσύ έκανες τσιγάρο κάτω από την κερκίδα επειδή ήσουν πολύ μικρός για να δείξεις το δικό σου νούμερο. Και συ Περίφανια, όταν μιλάς για εκείνες τις τριάντα τέσσερις επιπλέον λεπτά στο χρόνο συμμετοχής στους τελικούς μου κάνει εντύπωση πως βλέπεις μόνο τον αριθμό σαν κάποιο ντοκουμέντο στρατιωτικής υπηρεσίας — εκείνος όμως εκείνες τις στιγμές έπαιζε εκεί όπου η ομάδα είχε περισσότερες πιθανότητες να κερδίσει, όχι εκεί όπου υπήρχε περισσότερο φως για τις κάμερες. Αυτό δεν είναι κάποιο highlight ευκαιρίας, αυτό είναι η ιστορία μιας ομάδας που κράτησε ζωντανό το πνεύμα της δεκαπέντε χρόνια πριν καν γεννηθεί κανείς εδώ μέσα. Αλλά τι πιο μεγάλο reverse psychology μπορεί να γίνει σήμερα; Να βάζετε τίτλο μετά τίτλο ενώ ξεχνάτε πως εκείνος κράτησε την ψυχή της ομάδας όταν η ομάδα έκανε ζόρικο; Αυτοί οι τίτλοι δεν έγιναν επειδή κάποιος έκανε ένα ωραίο βίντεο τριών δευτερολέπτων με τρεις σάλπιγγες — έγιναν επειδή κάποιος αποφάσισε να μην αλλάξει ρότα όταν οι άλλοι άλλαζαν ρότα. Ο Τζοσάιφ τότε δεν φορούσε κάποιο νούμερο 35 επειδή κάποιος του το επέβαλε — φορούσε αυτή τη φανέλα επειδή εκείνη την εποχή οι διοικούντες έβαλαν στο side εκείνον ως τον πυρήνα πάνω στον οποίο θα χτιζόταν κάθε επόμενη μεγάλη στιγμή. Κι όμως εσείς σήμερα γινόμαστε κριτές φανέλων επειδή βρήκατε ένα highlight τριών δευτερολέπτων στο κινητό σας; Τι ώρα νόμιζε κανείς πως γράφεται η ιστορία μιας ομάδας; Μέχρι εδώ όμως — επειδή τελικά αυτοί οι τίτλοι είναι εκείνοι, αυτές οι φωτογραφίες εκείνες, αυτά τα χρόνια συνέχειας... αλλά η ερώτηση που μένει ανοιχτή είναι κάτι άλλο: Θα συνεχίσουμε να κρίνουμε φανέλες όταν η ιστορία γράφεται αλλιώς ή θα θυμηθούμε επιτέλους πως η συνέπεια φοράει συχνά μια φανέλα PG κι όχι ένα νούμερο;

τι είναι αυτό το νούμερο 34;; τι έγινε εκεί;; ρώτησε ο κόσμος;; 😅 εγώ στο Βόλο όταν παίζαμε μπάσκετ στις πλατείες, εκείνοι που έπαιζαν συνέχεια χωρίς ν' αλλάζουν ρότα ήταν εκείνοι που σηκώναμε στους ώμους... όχι επειδή είχαν πιο πολλά λέικ αλλά επειδή *ήξερα* πως όταν πέσει η μπάλα στους άλλους δύσκολη στιγμή, εκείνος ήταν πάντα εκεί πρώτος... μήπως τελικά αυτοί οι τίτλοι έγιναν επειδή κάποιος έκανε λιγότερα λάθη αγοράς;; 😅 γιατί εγώ πάλι βλέπω πως κάθε φορά που έκαναν ζόρικο αυτοί οι Θάντερ, ήταν εκείνος εκεί, σίγουρος, σαν τον Λεωνίδα που κράταγε τις πύλες... κι όχι σαν κάποιον που περίμενε highlight στο κινητό του!