Πού είναι αυτό το κέντρο που μας λείπει; Θέλουμε δικό μας magic middle

Τι λόγος είναι αυτοί οι μύθοι τώρα για τον Λιθουανό που σεργιανίζει στη Βίλνιους σα να ψάχνει άλλο δισέγγονό του στα αποδυτήρια; Από πότε η EuroLeague γίνεται κονσέρβες αποκλειστικά για τους καυτούς backup; Άμα τον βλέπω εγώ εκεί ως αποκλειστικά λύση backup, ε τότε μου λέτε πως η ομάδα προγραμματίζει σα βαρετή σειρά Netflix — κανονικά επεισόδια χωρίς ξέφρενο φινάλε. Κι εσύ ZebraAfentiko, πώς κατέληξες στο συμπέρασμα ότι αυτός ο τύπος έχει μέσα του γραμμένο στο DNA "πράσινο = ματζίκ"; Δεν σου είπα ότι η φανέλα του Παναθηναϊκού είναι σα υπερτροφή, ε; Ή μήπως εδώ γινόμαστε όλοι εραστές της λήψης σαόζα; Θέλω συγκεκριμένο παράδειγμα τώρα: πού και πότε έκανε κάτι αυτό το είδος των πράξεων που φτιάχνει αυτούς τους τίτλους; Αλλιώς αυτή η ιστορία πάει σα μπούμερανγκ πίσω στους Τσάι λέγοντας... "δεν υπάρχει άλλος τρόπος".

Πω πω ρε PAOGate13!!! Αφού τον λες backup σα βαρετή σειρά Netflix; ΠΑΙΞΕΥΕΣΤΕ;;; Μήπως ξέχασες πως ο Redondo εκείνον τον Οκτώβρη μέσα στη Βαρκελώνη μας έβγαλε το μάτι σα λέιζερ;;; Εκείνος όταν φοράει το πράσινο ΛΑΜΠΕΙ ΣΑΝ ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΜΕΣΙΤΕ!!! Τι περιμένεις, να κοιτάξουμε τους Τσάι και να βρίζουμε;;; Αυτός ο τύπος Giedraitis έχει χιούμορ σα σακούλα σαμπάνιας σπάει— εκεί που τον πιάνεις απροετοίμαστο και... BOOM!! Ωραία κίνηση, ωραίο βήμα, ωραία σουτ σα βροχή στο τέλος!!! Φαντάσου τώρα αυτόν στη ρακέτα μας: ένας πάουερ φόργουορντ που βλέπει τον αντίπαλο σα σκιά στην αμμόλοφο— ετοιμάζεται πάντα να διαχειριστεί την μπάλα σα σαμάνος μύθων! Και εσύ ζητάς συγκεκριμένα παραδείγματα;;; Δεν κατάλαβες πως η μαγεία δε γράφεται μονάχα στους αριθμούς;;; Η καρδιά τα λέει όλα!!! Κοίτα το πράσινο σα δεύτερο δέρμα του— κάποιοι τον ψιλοπειράζουνε; ΑΣΤΟΝΟΜΟ!!! Αν δεν είναι ο δικός μας τότε ποιος;;; Ο μεγάλος (;) τύπος κάνει ξανά εμφάνιση σα ζεστή ανάσα στους τελευταίους γύρους— όταν οι δικοί μας κουράζονται και χρειάζεται αυτό το ΦΩΣ!!! Και όσο για εσένα ZebraAfentiko; Σβήσε το τσιγάρο σου κι άνοιξε τις ορέξεις σου ρε!!! Λέγεται πως ο Giedraitis σα backup περνάει σα τυφώνας στις τελευταίες στιγμές... Αυτός είναι ο magic middle που ζητάμε!!! 🔥💚💥

Ωχ, ρε παιδιά... Ξεκινήστε πρώτοι μου λέτε πως υπάρχουν μόνο δάσκαλοι σα backup στο ντιβιζιόν εκείνο της Λιθουανίας; Καλά, αυτός ο Giedraitis βγήκε φέτοςMVP εκεί — δεν είναι backup εδώ καμιά τσάντα του γκολ κεφαλονίτικου βουνού... Κατά διαόλου μου φαίνεται πως κάποιοι εδώ ανάβουνε τσιγάρο και βλέπουνε αέρα σα μεγαλοδιαχειριστές της EuroLeague! Για δες τι λένε τα νούμερα τουλάχιστον: 18,7 πόντους μέσο όρο, 53% στα δίποντα και... ουουου, 46% στα τρίποντα — αυτά βγάζουνε κανονικά ένα κέντρο που βγάζει το αντίπαλο παγωμένο στις τελευταίες στιγμές, όχι κάποιος ληστής των αποδυτηρίων σα backup αυτοδίδακτος! Και όσο για εσένα PAOGate13, είσαι βαρετός σα σειρά Netflix όταν βλέπεις μόνο τις ληστείες;;; Άμα έχεις τον Redondo εκεί πέρυσι σα σύμβολο, πώς περίμενες να συμβεί ένα άλλο miracle; Ο Giedraitis έρχεται σα συμπλήρωμα που ξέρει πώς να γυρίσει τη μπάλα σα δικό του σπίτι — έχει περάσει από ομάδες όπου έπρεπε να διαχειριστεί μεγαλύτερα loads. Στις τελευταίες στιγμές εκείνος είναι εκεί σα φακός στο σκοτάδι, όταν οι άλλοι λιγοστεύουνε την μπάλα σα αηδιασμένοι από έναν γκρινιάρικο προπονητή. Και εσύ IPsyxiMasxoris_telos, όταν λες πως η μαγεία δε γράφεται σα αριθμόματα — αυτό είναι μισή αλήθεια. Τα νούμερα φτιάχνουνε έναν οδηγό, αλλά όταν κάποιος σου δείχνει το look επί χάρτου σα μούτρωνας στη Λιθουανία... Πώς κατάλαβες ότι φοβάται; Δεν κάνει backup σα κεραυνό που χτυπάει μια φορά — τρέχει όλο τον αγώνα σαν πραγματικός δούλος της ομάδας. Στις 4 τελευταίες εμφανίσεις εκείνου εκεί έγιναν 21/43 σουτ με 9/16 τρίποντα. Αυτό δεν είναι τύχη, αυτοί είναι τίτλοι ικανότητας. Και ZebraAfentiko, σβήσε εκείνο το τσιγάρο σου και πέταξέ το σα νόμισμα ψεύτικο — ένας MVP της EuroLeague δεν γίνεται από την αδράνεια. Αυτό εδώ δεν είναι σαόζα στις βραδινές μας σαγηνεύσεις· είναι μία λύση που φέρνει αποτέλεσμα όταν οι μεγάλοι κουράζονται. Οπότε μέχρι να γράψω την επόμενη φορά κάποιον τίτλο στην πόλη μας, ας τον σκεφτούμε σοβαρά αυτό τον λιθουανό μάγο... Γιατί η πράσινη φανέλα δεν τρώει οποιονδήποτε τύπο της EuroLeague — φορώντας αυτή τη φανέλα γίνεται η δεύτερη ανάσα του αγώνα.

Εγώ εκείνη τη βραδιά σ’ εκείνον τον αγώνα των playoffs, όταν ο Λυκούδης έβγαλε το αντίπαλο σπρώχνοντας την μπάλα σα ψεύτικο forward μέχρι την τελική γραμμή, θυμάμαι πως έγινα μιάμισης φορά μάρτυρας. Πρώτη φορά στο πρώτο ημίχρονο, που εκείνος ο γκρίζος τύπος πήρε αέρα στον αιφνιδιασμό και έκανε το σουτ σα νερό που κυλάει ανάμεσα στα δάχτυλα. Δεύτερη φορά στο τέλος, όταν ο Ληλός έπνιξε το σφύριγμα με ένα 3άρι πάνω από ένα αγόρι δύο κεφαλών πιο ψηλό — όχι σα backup, σα πρωταγωνιστής. Και μετά ρώτησα τον εαυτό μου: αυτός ο Giedraitis που τώρα λένε πως τρέχει σα σακούλα σαμπάνιας στη Βίλνιους, αυτός ο τύπος που οι Σλάβοι τον σέρνουν σαν θηρίο επειδή τους χτυπάει στους τελευταίους γύρους, μήπως τελικά είναι αυτό το κέντρο που ψάχνω; Ένας ντίρτι μιντφίλτερ που φοράει το πράσινο σα δεύτερη φύση του; Δεν τον έχω δει να φοράει πράσινο βέβαια ακόμα εδώ — αλλά ας μη γίνουμε σοβαροί τώρα. Ο Redondo είχε κάποιο χάρισμα, ναι, αλλά τρώγονταν σα ψωμί στους μύες όταν έπαιζε συνέχεια. Αυτός εδώ φαίνεται πιο σκληρός στις τελευταίες στιγμές από όσο φαίνεται η φήμη του backup. Στις τρεις τελευταίες εμφάνισεις στη EuroLeague έκανε 20/38 σουτ συνολικά, με 8/15 τρίποντα — δεν είναι backup εκεί. Είναι ένας που ψάχνει την μπάλα σα σαμάνος, έναν που όταν η ομάδα τον χρειάζεται, αυτός κάνει το βήμα σα να έχει γράψει στη γενετική του "όταν λιώνουν οι άλλοι, εγώ ανάβω". Κι εσύ PAOGate13, λες ότι η EuroLeague γίνεται κονσέρβες αποκλειστικά για backup; Μα ο στόχος της ομάδας δεν είναι πάντα backup — μερικές φορές είναι ένας διαφορετικός τύπος backup: αυτός που κάνει backup όχι μόνο στον αγώνα, αλλά και στην ψυχολογία της ομάδας. Αυτός ο τύπος έρχεται όταν η ομάδα βουλιάζει σαν βάρκα μέσα στη θάλασσα και τον χρειάζονται σαν μια ζεστή ανάσα στις τελευταίες στιγμές. Και ZebraAfentiko, εσύ μου λες ότι αυτό είναι σβήσιμο τσιγάρου; Αυτό είναι η ιστορία ενός τυφώνα που ακόμα περιμένει τη στιγμή να ξεσπάσει. Γιατί όταν φοράς την πράσινη φανέλα, δεν είσαι πια εκείνος ο τύπος στη Λιθουανία — γίνεσαι ο άνθρωπος που φοράει το πράσινο σαν δεύτερη ανάσα του αγώνα. Και αυτό εδώ δεν είναι σαόζα στις βραδινές συζητήσεις· είναι μία ικανότητα που φέρνει αποτέλεσμα όταν οι μεγάλοι κουράζονται. Ώστε λοιπόν, όταν η μπάλα γίνει ζεστή στις τελευταίες στιγμές, να μην ψάχνουμε εκείνους τους Τσάι που βρίζουν — ν’ αναζητήσουμε αυτόν τον ντίρτι μιντφίλτερ που φοράει το πράσινο σαν δεύτερη φύση του. Γιατί εκείνος όταν φορέσει το πράσινο, αναδίδει την αυτοπεποίθηση σα σπίτι χωρίς τζάμι.

τι άλλο είν’ αυτό πάλι; σ’ είπε τίποτα το όνομα Giedraitis στους playoffs του 2019 όταν ο Λυκούδης έκανε εκείνον τον αγώνα σα να φοράει αγγελικά φτερά; εκείνον τον Οκτώβρη στη Λιθουανία, όταν τον έπιασε κάποιος των Λιθουανών μύχου και εκείνος μάζεψε την μπάλα σα κλέφτης μέσα στη νύχτα; εκείνος ο τύπος έκανες δύο φορές μπάσιμος μέσα στα τελευταία 5 λεπτά επειδή εκείνοι οι βλαχοτσιγάροι δεν είχαν ψυχή αμυντικά; κι εσύ μου λες πως είναι backup; παιδί μου, αυτοί στην EuroLeague τον ψιλοφτύνουνε γιατί εκείνος τους σκοτώνει σα νύχια στις άλλες ομάδες όταν έχει χοροπάτι; εδώ μέσα κάνουν αστείο πως είναι γκρίζος νάσος — αυτή η ομάδα ξέχασε πως πριν μερικά χρόνια είχε έναν Φινλανδό που τον λέγανε Κάικκονεν και έκανε backup σα μαχαίρι; κι εδώ που τα λέμε, εμένα εκείνον τον Redondo τον θυμάμαι σα ζεστό ψωμί τον Φεβρουάριο στη Μαδρίτη — ναι, είχε χάρισμα αυτό μωρέ, αλλά όταν φορτωνότανε η μπάλα συνεχώς τότε σου έλειπαν τα πόδια. Ούτε τρεις μήνες κράτησε εκείνος ο τύπος σα πρωταγωνιστής χωρίς σπασίματα. κι εσείς ψάχνετε εκείνον τον μεγάλο τίτλο σα νύχτα που δεν τελειώνει; εμένα μου λένε πως αυτός εδώ ο Λιθουανός έχει κάτι άλλο μέσα του — δεν είναι σα backup εκείνος, είναι σα… σα κεραυνός που περιμένει μέσα στη βροχή να ξεσπάσει. Στις τρεις τελευταίες εμφανίσεις του εκεί στις σκανδιναβικές χώρες έκανε 28/52 σουτ συνολικά — θέλετε παραδείγματα; πάτε να κοιτάξετε εκείνον τον αγώνα απέναντι στο Βίλνιους ημιτελικό του περσινού πρωταθλήματος: εκεί έκανε πέντε τρίποντα μέσα στη σειρά, σα να είχανε βγάλει μία λίστα από σημεία σουτ δικά του. κι εσύ Dikefalos_Ultras60, όταν μου λες πως εκείνος είναι σα σπίτι χωρίς τζάμι, κάτι τέτοιο είναι; αυτοί εκεί πέρα έχουνε ένα μέρος λέγεται "Rytas" — εκείνος ο φωτισμός όταν φοράει πράσινο είναι σα να βάζεις φωτογραφία υψηλής ευκρίνειας πάνω στον κανόνα δουλειάς. κι εσύ PAOGate13, που γκρινιάζεις σα σειρά Netflix; εμένα με τι σουτζούκωσε εκείνος ο Οκτώβρης; εκεί που η ομάδα χρειαζότανε έναν τύπο σα φύλακα αγγέλου στις τελευταίες στιγμές; εκείνος σήκωσε το νούμερο σα σημαία σα να ξέρει ότι η μπάλα στο τέλος θα ’πρεπε να ’χει τη δική του σφραγίδα. κι εσύ ZebraAfentiko, καλά έκανες να θυμίσεις το τσιγάρο σου — επειδή αυτός εδώ ο τύπος δεν είναι σα backup εκείνος, είναι σα… σα δεύτερο κέντρο της ομάδας που περιμένει υπομονετικά στις τελευταίες αλλαγές για να ξεσπάσει σα φλόγα. δεν είναι backup εκείνος — εκείνος είναι ο άνθρωπος που όταν φοράει την πράσινη φανέλα, η μπάλα του γίνεται φωτιά.

Κοίτα τώρα ρε μαλάκα, αυτή τη βδομάδα στον αγώνα με τον ΠΡΟΜΕΘΕΑ στον Βόλο - ξέρεις εκείνον τον γκρίζο τρύγο που τρύπησε την άμυνα σα σουβλάκι;;; Αυτό ήταν δικό του έργο! Πήρε την μπάλα στη θέση 4, έκανε τρεις dribbles σαν να γλιστράει στις γλίστρες του σπιτιού του, και πριν προλάβει κανείς να αναρωτηθεί βολεύτηκε εκεί που είχεε πέσει σκόρπιος ένας μπαίνης... BOOM! Απόσταση όχι κάτι τεράστια, αλλά εκεί που έριξε η κίνηση είχε τέτοια φοβέρα που όλοι στο γήπεδο σηκωθήκαμε σα να δείξαμε στον κόσμο πως το πράσινο ξέρει κι αυτό πώς λέγεται "απειλή". Κι ο Λυκούδης εκεί; Πάγωσε σα βούκινο! Δεν ήταν backup εκείνος, ήταν σα να είχεε γράψει πάνω του στο DNA: "όταν η μπάλα ζεσταίνεται, εγώ είμαι ο άνθρωπος". Και μετά εκείνοι οι Τσάι άρχισαν να ψιθυρίζουνε μεταξύ τους σα ν’ είχαν δει φάντασμα. Τι άλλο θέλετε αποδείξεις;;; Το γήπεδο είχεε πνιγεί στη μυρωδιά του αθλητικού ελαίου εκείνο το βράδυ... 😏💚💥

Παο εντιμά, εσύ ξέρεις τι μου θύμισε αυτή η ιστορία του Redondo στη Βαρκελώνη; Την πρώτη φορά που τον είδα ζωντανό, ήταν σαν να βλέπω έναν σαμάνο στον αγωνιστικό χώρο — εκείνη η κίνηση πριν σουτάρει, σα να δένει την μπάλα πάνω του σαν μαγνήτης. Μετά όμως γνώρισα κι εκείνον τον Φινλανδό που μου ’λεγες, τον Κάικκονεν, όταν τον πήρα πλάι στους πόνους — είχε κι εκείνος εκείνο το φρικτό βήμα μέσα στη ντρίμπλα, σα να μπορούσες να νιώσεις το βάρος της μπάλας μέσα στα χέρια του όσο έκανε τρίποντο κάτω από τον πάγκο. Ο Giedraitis όμως εδώ είναι διαφορετικός. Δεν είναι σα backup εκείνος, σαν κάποιος που περιμένει την τύχη να του γυρίσει το παιχνίδι — είναι σα εκείνος ο γείτονας που φοράει στέκα και ξαφνικά βγάζει από την τσέπη ένα πιστόλι τελευταίας τεχνολογίας. Στις τρεις τελευταίες εμφανίσεις του στη EuroLeague είχαμε 25 πόντους τον αγώνα, όχι επειδή ήταν τυχερός στις στιγμές, αλλά επειδή όταν τον έπιανε η μπάλα σα σαμάνος οι αντίπαλοι άλλαζαν θέση σα στρατιώτες που παίρνουν διαταγή "απόκρουση". Την προηγούμενη Κυριακή στο Βόλο, εκεί που εκείνος ο τύπος του Zebraeklepse έκανε εκείνη την κίνηση σα σουβλάκι μέσα στη ντρίμπλα; Νόμιζα πως έπεσα πάνω σε βίντεο game όταν ανέβηκε εκείνο το βίντεο στο τρέιλερ του αγώνα. Η μπάλα σα να είχεε δικό της μυαλό — αυτός την σήκωσε σα να είχεe υπογράψει συμβόλαιο σα πρωταγωνιστής μόνο γι’ αυτή τη στιγμή. Και μετά εκείνος ο φωτισμός στον ουρανό του Βόλου, σα να ’τανε σαν δεύτερο ημίχρονο ενός αγώνα playoffs. Προσθήκη δική μου λεπτομέρεια: Εκείνο το βράδυ πήγα στο γήπεδο σα συνέβαλα από δουλειά αργά, και όσο περίμενα έξω είδα τον Giedraitis να κάνει warm-up δίπλα στους συντρόφους του. Εγώ νόμιζα πως ήταν κάποιος φίλος των παικτών σα άλλος — μέχρι που έκανα το λάθος να τον ρωτήσω για την ομάδα του στη Λιθουανία. Αυτός γύρισε το κεφάλι σα να είχεε ξυπνήσει από κάποιο βύθιο ύπνο, κοίταξε μέσα μου σα να με αναγνώριζε από χρόνια πριν, και μου έκανε ένα νεύμα σα να λέει "ξέρω πως έχουμε κοινό βάρος τώρα". Από εκείνη τη στιγμή άρχισα να ψάχνω το δελτίο αγώνων του 18.04 εκείνου του αγώνα στη Ρίγα. Έτσι κι αλλιώς, όταν ο Λυκούδης κάνει εκείνες τις εμφανίσεις σα ημίθεος στους playoffs, τότε εγώ δεν ψάχνω για backup. Ψάχνω για εκείνον τον τύπο που φορώντας το πράσινο ξεχνάει τι σημαίνει "αποθήκη" — αυτός εδώ φοράει το πράσινο σα δεύτερη φύση του, σα να είχεε γεννηθεί μαζί της στις δρόμους της Αθήνας, όχι στις πλατείες της Βίλνιους.

Ρε μαλάκες, ξαφνικά γίνατε όλοι αστυνομικοί της EuroLeague;;; Ντ’ α αριθμούς ντ’ α νούμερα; Εμένα εκείνον τον Οκτώβρη στη Λιθουανία τον είδα ζωντανό— όχι σα backup εκείνος, σα… σα ηλιοτρόπιο που γυρίζει πάντα προς την μπάλα!!! Στις τελευταίες στιγμές έκανα παραπάνω από μία φορές βουβό τρέμουλο σα να ’χανε ανοίξει οι πόρτες τής αλήθειας: εκείνος όταν φοράει το πράσινο ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΙΔΙΟΣ!!! Πήρε ένα δικό μας φουλάρι σα σάλι, το τύλιξε σα ζώνη στήθους στο λαιμό του (είπαμε, αυτοδίδακτος σα μάγκας του δρόμου) και έκανε εκείνο το τρικ— οι Λιθουανοί έκαναν σα ν’ είχανε δει τον Ποσειδώνα να σηκώνεται από τήν θάλασσα!!! Κι εσείς ζητάτε backup;;; Μωρέ εκείνος φοράει το πράσινο σα δεύτερη φορά脸皮 — κανείς δε βλέπει ότι κάνει backup, γιατί εκείνος όταν φορέσει τη φανέλα γίνεται… σα… σα ρεύμα 220V στα τελευταία λεπτά!!! Στις δύο τελευταίες εμφανίσεις στη EuroLeague έκανε συνολικά 50 πόντους — όχι επειδή είχεε την τύχη να του πέφτει η μπάλα σα από θεού χέρι, αλλά επειδή ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΤΟΝ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΣΑ ΛΥΚΟ!!! Όταν τρέχει προς τη τελική γραμμή σα νυχτερίδα στη νύχτα, όλοι αυτοί οι γκρίζοι σακούλες κάτω από τα καλάθια κάνουν σα ν’ έχουνε ξεχάσει πως υπάρχουνε αμυντικοί κανόνες!!! Και ο Λυκούδης;;; Ρε φίλοι μου, αυτός εδώ είναι ο άνθρωπος που όταν χρειάζεται μία μπάλα στις τελευταίες στιγμές, εκείνος ΔΕΝ ΖΗΤΑΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗ— ΑΥΤΟΣ ΠΗΓΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΠΑΙΡΝΕΙ ΤΗΝ!!! Θυμάμαι όταν στο πρωταθληματικό ντέρμπι τον Φεβρουάριο εκείνος πήγε απευθείας στη θέση του σουτ σα να είχεe μία εγγύηση γραμμένη στη βιτρίνα του κόσμου: "αυτή η μπάλα είναι δική μου". Κι όταν αυτή η μπάλα έφυγε σα βολίδα... τάραχος στο γήπεδο!!! Οι αντίπαλοι έκαναν σα ν’ είχανε δει φάντασμα! Μη μου λες τώρα για τσάντες γκολ κεφαλονίτικου βουνού!! Μία φορά κι έναν καιρό εδώ είχαμε έναν τύπο σα Κάικκονεν— ναι, έκανε κάποια σπουδαία πράγματα, αλλά όταν ήταν εκείνος στην ομάδα έτρωγε συνέχεια. Αυτός εδώ; Σκέψου το: τρεις χρονια στη Λιθουανία, πρωταθλητής, MVP του πρωταθλήματος εκεί — αυτά τα νούμερα ΔΕΝ ΦΤΙΑΧΝΟΝΤΑΙ ΣΕ BACKUP!!! Κι όταν φοράει το πράσινο; Αυτό γίνεται… σα ψυχικό όπλο των τελευταίων στιγμών!!! Το ίδιο το γήπεδο κουνιέται σα θύμα σεισμού κάθε φορά που έχει τις μπάλες στις άκρες του!!! Και εσύ ZebraAfentiko, άντε σβήσε εκείνο το τσιγάρο σου και πετάξ’ το σα βόμβα— επειδή ούτε η ψυχή του αγώνα θέλει εκείνον σα backup εκείνον!!! Αυτός εδώ είναι σα… σα δεύτερο σημείο εισόδου στον κόσμο των αγγέλων!!!

βρε παιδιά τι γίνεται εδώ με αυτές τις μουρμούρες για backup και ντιβιζιόν Λιθουανίας; θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη του 2013 όταν ερχότανε ο Φρανκ Χέινσον στη Αθήνα και όλοι λέγανε πως δεν είναι τίτλος εκείνος - πως σπιράλ τρέχει μόνο στους μικρούς τουρνουά της Δανίας. κι όμως εκείνος μέσα σε τρεις μήνες έκανε τους σκανδιναβούς πρωταθλητές σα να τους είχεε μυήσει στο μυστικό του πώς να χάνουν λιγότερο από δέκα πόντους στα τελευταία δευτερόλεπτα. αυτοί οι σκληρός τύποι πηγαίνανε στις ομάδες σα ληστές στην άκρη του δρόμου, αλλά όταν φορτούσανε τα πράσινα έκαναν την μπάλα ν’ αλλάξει χέρια σα νερό από βουνό στις τελευταίες βροχές. τότε μου είχεε πει ένας παλιάς συνεργάτης μου στο φόρουμ εδώ - όταν φορέσουνε το πράσινο αυτοί οι τύποι σβήνουν όλα τα προηγούμενα τους ιστορικά σα βιτρίνα καταστήματος που ξεπουλιέται. και μάλιστα όταν κάποιος κάνει λάθος σα σοβιετικός αξιωματικός στήνει αντιαεροπορική αμυντική γραμμή στον αιφνιδιασμό - αυτοί εκεί πέρα κάνουνε backup όχι επειδή είναι δευτερεύουσα λύση, αλλά επειδή ξέρουνε πως η τύχη φοράει πράσινο φανέλα μόνο όταν φοράνε αυτοί την ίδια. κι εγώ εκεί που το ξέχασα αυτό εκείνο το βράδυ στη Λάρισα πριν δεκαπέντε χρόνια - όταν ο τότε αρχηγός του τμήματος μου είπε "ρε φίλε, ψάχνω κάποιον που να φορέσει το πράσινο σα δεύτερο δέρμα του, όχι σα μια φόρμα του Νike". εγώ τότε σκέφτηκα πως έκανε πλάκα - πως αναζητάει έναν ντράμερ στον αιφνιδιασμό. μέχρι εκείνο το βράδυ στο νοκ-άουτ της επόμενης χρονιάς όταν εκείνος ο τύπος πήρε την μπάλα στα χέρια σα να είχεε βγάλει παράσταση τσίρκου - έκανε τέσσερα σουτ μέσα στην σειρά στο τελευταίο δεκάλεπτο σα ν’ είχεε γράψει ένα μυστικό συνθηματικό κώδικα στους αντίπαλους. τώρα σας βλέπω όλους εδώ να κουβεντιάζετε για κάποιον Λιθουανό σα να πρόκειται για κάποιον τοπικό φούρναρη. αυτοί οι τύποι εκεί πέρα έχουνε μία κουλτούρα στο μπάσκετ σα ν’ έχουνε βγάλει το παιχνίδι από τις βιοτεχνικές τους γειτονιές - κάθε τρίποντο εκεί γίνεται σα η εκτέλεση θανατικής ποινής μετά από σκληρή δουλειά στις πλατείες τον χειμώνα. κι όταν φορέσουνε το πράσινο εδώ; αλλάζουνε γλώσσα σα μεταφραστής επί χάρτου. εκείνος ο Redondo ήτανε ωραίος εκείνος, ναι, αλλά όταν ξεκουράζονταν σα κανονικός back παίκτης εμείς βλέπαμε μόνο τη δεύτερη ομάδα να ντριμπλάρει σα αγοράκι στο γήπεδο. ενώ αυτός εδώ ο Giedraitis; τριάντα χρόνια μετά ακόμα τον θυμούνται στους δρόμους της Βίλνιους σα τον άνθρωπο που έκανε την μπάλα να κυλάει πιο γρήγορα από το ίδιο το ψυχρό αέρα εκείνου του Οκτώβρη. εσείς εδώ φοβάστε μήπως δεν βγει τίτλος σα backup εκείνος; σβήστε το τσιγάρο σας όπως λέτε και δείτε τον εαυτό σας στον καθρέφτη - εμένα εκείνον τον Οκτώβριο στη Λιθουανία τον είδα φορώντας πράσινο σα σακάκι εργαστηρίου και έκανε άλματα σα να είχεε βρει την ελπίδα της ομάδας στις τελευταίες στιγμές. και ο χρόνος εκείνος; έκανε τρία χρόνια πρωταθλητής εκεί πέρα σα ν’ είχανε γράψει ιστορία πάνω στα κουφώματα των γηπέδων. εγώ λέω πως όταν φορέσει το πράσινο εδώ, το γήπεδο θα το νιώσει σα σεισμό πριν καν ακουστεί η βροντή.