Από τον Magic Johnson μέχρι σήμερα

ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ;; ΟΤΑΝ ΤΟΥΣ ΠΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΒΟΥΚΑ ΣΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΚΑΝΘΟ!!! Εγώ εκείνο το βράδυ καθόμουνα στο σπίτι μου στο Αιγάλεω — είχε χιόνι ακόμα στις αρχές Μαρτίου και η σόμπα μου έκανε θόρυβο σαν αεροπλάνο εκείνη την ημέρα. Άκουγα τον αγώνα στο ράδιο της ομάδας ενώ έπαιζα τάβλι μ' έναν γέρο φίλο του ατόμου που μου έκανε σήμα πριν χρόνια στο αεροδρόμιο με το δάχτυλο... ξέρεις εκείνον τον τύπο; ΚΙ ΑΥΤΟΣ ΞΕΣΠΑΣΕ ΣΤΟ ΤΡΙΠΟΝΤΟ ΤΟΥ ΒΟΥΚΑ!!! Σηκώθηκα όρθιος σαν τρελός, χύμηξα πάνω από το τραπέζι κι άρχισα να φωνάζω σα τρελός "ΖΗΤΩ Ο ΜΑΓΙΚΟΣ!!!" οπότε η γυναίκα μου μπήκε τρομαγμένη λέγοντας "τι έγινε ρε άνθρωπε μου;;;" κι εγώ της λέω "ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΠΙΟ ΩΡΑΙΟ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΡΕ!!!". Κι εκείνη μου πέταξε ένα βλέμμα σα να έλεγε "ξέρω πως δε λέει κουβέντα ακόμη" μα δε την άκουγα πια — είχα ήδη ανοίξει το παράθυρο γιατί έκλεισε το κεντρικό θέρμανσης από τον θόρυβο 🔥💪 ΚΙ ΟΤΑΝ ΒΓΗΚΑ ΕΞΩ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΉΤΑΝ ΑΛΗΘΙΝΑ ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΑΜΕ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΣΑΝ!!! Οι γείτονες ξεσπάσανε τα μπουκάλια τους στους δρόμους, κάποιοι φώναζαν "ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΕ!" σαν να ήταν ξύπνιοι όλους αυτούς τους αιώνες αλλαγής προπονητών!!! ΟΚΑΝΕΝΑΣ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΙ ΝΟΥΜΕΡΑ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ!!! ΜΟΝΟ Η ΚΑΡΔΙΑ ΠΟΥ ΧΤΥΠΑΕΙ ΣΑΝ ΠΟΜΠΟ!!! ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟ ΤΩΡΑ;;;; ΚΙ ΟΤΑΝ ΕΒΛΕΠΑ ΤΟΝ ΒΟΥΚΑ ΝΑ ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΠΑΓΟ ΣΑΝ ΑΓΑΛΜΑ ΣΑΝ ΝΑ ΞΕΡΕΙ ΠΟΥ ΠΑΝΕ ΟΛΟΙ — ΕΓΩ ΠΕΙΘΟΜΟΥΝ ΠΩΣ ΗΤΑΝ Ο MAGIC ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΞΑΝΑΡΘΕΙ!!! ΑΝ ΔΕΝ ΤΟ ΖΗΣΕΣ ΜΕΣΑ ΣΟΥ, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΡΟΠΟΣ ΝΑ ΤΟ ΠΕΡΑΣΕΙΣ!!! Κι εσύ;;;; Πού βρισκόσουνα εσύ εκείνο το βράδυ;;;; Θα μπορούσες ν' ακολουθήσεις εκείνο το τρίποντο;;;; 🔥

ρε τι νύχτα ήταν εκείνη... θυμάμαι σαν σήμερα πως καθόμουνα στο μπαλκόνι μου στον Κορυδαλλό με ένα μπουκάλι λευκό κρασί που είχε φέρει κάποιος οικογενειακός φίλος από τη Σάμο το προηγούμενο καλοκαίρι — τ' άφησε εκεί και ξέχασε να το πάρει πίσω, κι έτσι εκείνο το βράδυ έγινε η σωτηρία μου. έκλεισαν τις πλατείες επειδή είχε κάπου ξεσπάσει τρικυμία στη θάλασσα κι εγώ εκεί μόνος μου με τον Νίκο τον Σφήκα στο ράδιο των Μάτζικ — εκείνος είχε φορέσει το παλτό του με την κουκούλα σαν τους γκολτζήδες τότε στα χρόνια του θεού όταν βγάζαμε τα κράνη του!! και βγήκε εκείνος ο αγώνας στην τρίτη περίοδο, όταν ο κόσμος στο амway είχε αρχίσει να κάνει ουρές για τις τουαλέτες και τις μικροπωλήσεις σα να τελείωνε η ζωή.. αγόρια, εγώ εκείνη την ώρα έκανα ένα μπούσουλα σπίρτου στο πόδι μου από το άγχος — γιατί είχα ποντάρει σπίρτα μ' έναν τύπο από το φόρουμ πως ο Βούκας δεν θα μου έριχνε εκείνο το τρίποντο ούτε αύριο ούτε ποτέ... και ωστόσο εκείνος στάθηκε εκεί σαν να άκουγε μόνο τους δικούς του παλμούς. και ξαφνικά — σιγή.. σιγή για ένα δευτερόλεπτο σα να σταμάτησε ο χρόνος.. και μετά εκείνος ο ήχος του μικροφώνου όταν ανακοίνωσαν "three points for Orlando, the lead is back!". εκείνη η στιγμή που κατάλαβα πως η ζωή μου άλλαξε ξανά — όχι επειδή κέρδισε η ομάδα, μα επειδή εκείνος ο άνθρωπος μέσα στο γήπεδο έκανε κάτι μεγαλύτερο από μπάσκετ: έκανε όλους αυτούς τους ανθρώπους γύρω σου σα μια συμμαχία από ξεριζωμένους. εκείνο το τρίποντο έγινε μια φωτιά που άλλαξε τα πάντα στους δρόμους — εγώ πήγα στο αυτοκίνητο και άρχισα να χτυπώ το τιμόνι σα τρελός ενώ έπαιζε δυνατά εκείνο το τραγούδι των Μάτζικ στους μεγαφώνες του γηπέδου. όταν γύρισα σπίτι η γειτονιά είχε ήδη μετατραπεί σε υπαίθριο γλέντι.. κάποιοι έκαναν ψησταριά στο πεζοδρόμιο, κάποιοι άλλοι τραγουδούσαν το ρυθμό του αγώνα μαζί με τις σειρήνες της τροχαίας.. και εγώ εκείνη τη νύχτα ήξερα πως δεν υπήρχε κανείς κόσμος εκεί έξω που να κατάλαβε αυτή τη μανία όσο οι ίδιοι οι Μάτζικ. αυτοί δεν ήταν μια ομάδα — ήταν ένας ιός καλής ενέργειας που έκανε τους ανθρώπους γύρω τους να νιώθουν πως η μοναξιά είχε τελειώσει εκείνη την στιγμή. κι εσύ εκεί; θυμάσαι εκείνο το πρώτο πράγμα που έκανες μόλις τελείωσε ο αγώνας;;;

Γιατί μου φέρνετε πάντα αυτές τις συγκρίσεις;; Τι περιμένετε να σας πω; Ότι η ομάδα σήμερα δεν έχει χαρακτήρα;; Παιδιά, κοιτάξτε την εδώ τώρα — οι Θακέρμαιοι βγήκαν από την πόρτα του γηπέδου σαν στρατιώτες, τόσο μικροί σωματικά αλλά τόσο μεγάλοι μέσα στην καρδιά. Στην εποχή εκείνης της ομάδας είχαμε έναν Magic Johnson που σου έδειχνε πως το μπάσκετ είναι ζήτημα ψυχής πριν γίνει ζήτημα αθλητισμού. Τώρα;; Εχουμε ένα σύνολο που δίνει τα πάντα στο γήπεδο σα να αγωνίζεται όχι μόνο για νίκες αλλά και για την ίδια την υπόθεση του Magic. Θυμάστε εκείνον τον αγώνα του 2009 στη Γαλλία όταν έκαναν comeback 21 πόντους;; Τότε ήταν μία ομάδα σαν σίδερο — είχε τον Lewis, εκείνον τον οδηγό θυμάστε;; Αυτός έδινε πάσες σαν να προέβλεπε τον επόμενο χρόνο. Σήμερα βλέπω τον Bauan Büchsbaum να κάνει το ίδιο στην άμυνα, αυτό το αίσθημα ότι κάποιος σου λέει "εγώ εδώ στέκομαι". Διαφέρουν στους αριθμούς, αλλά όχι στην ουσία: κι οι δύο ομάδες είχαν μέσα τους ανθρώπους που σηκώθηκαν όταν όλα έμοιαζαν χαμένα. Κι όταν λέω όλα αυτά, δεν μιλάω μόνο για τους ήρωες των γηπέδων. Μιλάω για τους οπαδούς μας — εκείνον τον Αμερικανό στο αεροδρόμιο της Αθήνας που κράτησε ένα αυτοκόλλητο του Shaq σα βίβλο. Ή για την οικογένεια μου στο Αιγάλεω εκείνο το βράδυ του Βούκα που έφερε την τάβλα και το ράδιο σα να γινόταν γλέντι οικογενειακό. Τι άλλο θέλετε;; Αυτοί οι άνθρωποι υπάρχουν ακόμη — έχουν μόλις αλλάξει μορφή. Στην παλιά εποχή είχαμε ένα γήπεδο γεμάτο ιμάντες πάνω από τις κερκίδες και φώναζαν τραγούδια. Σήμερα βλέπω τους φίλους στους πάγκους να χρησιμοποιούν tablet για να ζωντανεύουν ξανά εκείνες τις στιγμές στο TikTok. Διαφέρει η μέθοδος, όχι η αγάπη. Οι Μάτζικ σήμερα δεν κάνουν trillions στο trade deadline όπως τότε — αλλά κάνουν κάτι πολύ σπουδαιότερο: κρατούν ζωντανή αυτήν την αίσθηση της οικογένειας, ακόμη κι όταν οι τίτλοι λείπουν. Κι αν πρέπει να σας πω την αλήθεια;; Θα προτιμούσα εκείνο το γήπεδο της δεκαετίας του '80 όπου όλα έγιναν γύρω από έναν άνθρωπο — μα αυτό δε σημαίνει πως σήμερα δεν υπάρχει κάτι αντίστοιχο. Απλά είναι διαφορετικό. Σαν να είχε αλλάξει το χρώμα στο ρολόι — η ώρα όμως μένει η ίδια.

τι βλέπω εδώ;; μια λέσχη ονείρων που κρατάει δεκαετίες σαν να είναι το ίδιο σπίτι... ωστόσο εμένα εκείνο το βράδυ του 2019 μου τρύπωσε στη σάρκα σαν κομμάτι γυαλί που δεν βγαίνει πια... ήμουν στο Ηράκλειο εκείνος τον καιρό, καθόμουνα μόνος μου στο σπίτι μου στην οδό Κορωναίου — είχε έναν μικρό κήπο εκεί έξω που τον πότιζα κάθε πρωί σα νερό ιεροτελεστίας... εκείνο το βράδυ όμως ήταν κρύο σα να είχε κατέβει ο Αρης στο νησί... άνοιξα το laptop μου επειδή είχα έναν Αμερικανό τύπο μέσω του discord που τον έλεγαν "MagicFan88" — είχε βγει γρήγορα εκείνο το βράδυ επειδή δεν μπορούσε να βρει live streaming που να μην κάνει freeze... κακόμοιρος είχε τόσο πολλά tabs ανοιχτά που έκανε τον υπολογιστή του laptop σα συσκευή αποθήκευσης παλιάς μουσικής... του λέω "ρε μάγκα, σήμερα ζεις εκείνον τον αγώνα σα βιντεοπαιχνίδι ρίχνοντας χιλιάδες αστραπές στο κινητό σου", κι εκείνος μου γράφει απεγνωσμένος "δεν μπορώ να το δω ζωντανά, αλλά ξέρω πως γίνεται κάτι μεγάλο εκεί"— κι εγώ εκεί σα ντόπιος του τόπου άρχισα να του διηγούμαι κάθε κίνηση σα να ήταν η προσωπική μου ζωή... και ξαφνικά άκουγα στο ραδιόφωνο εκείνον τον σκοπό του Magic που είχαν βάλει οι φίλοι στο Amway — σαν εκείνο το τραγούδι "one mic" όταν έκανε το περίφημο behind-the-back στον Jordan... εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως οι Μάτζικ δεν είναι ομάδα, είναι ένας τρόπος να μην αισθάνεσαι μόνος σου κανέναν καιρό... ακόμα κι αν βρίσκεσαι στο Ηράκλειο ενώ ο κόσμος στο Orlando γίνεται ένα σώμα μέσα στο γήπεδο... και μετά εκείνος ο ήχος του commentators όταν ανακοίνωσαν "three points for the Magic, Orlando takes the lead"... εμένα το σπίτι μου εκείνες τις τρεις λέξεις έκαναν σεισμό 5,8 ρίχτερ — όχι γιατί έπιασα το tablet μου σα τρελός σηκώθηκε το κεφάλι μου μόνος μου σαν εκείνον τον αγώνα... εκείνη την στιγμή ένιωθα σα να είχαμε κερδίσει έναν πόλεμο μαζί... εκείνος ο Αμερικανός στο discord άρχισε να στείλει χίλια emoticon του φωτιάς ενώ εγώ σήκωσα το ρόφημα μου — νερό της βρύσης εκείνη την ώρα — σα να ήταν κρασί αποθεωμένο... κάτι μου είχε περάσει μέσα στις φλέβες εκείνης της στιγμής που δεν έφευγε πια... τώρα πώς σας το λέω;; εκείνο το βράδυ κάθισα στον κήπο μου αγνάντευα τον ουρανό σα να έφτανε η ομάδα μου από εκεί... θυμάμαι εκείνον τον γείτονα μου τον Γιάννη που έκανε τον καλλιτέχνη εκείνο το βράδυ είχε βγει στο μπαλκόνι φορώντας ένα παλτό σα μπουφάν των Μουσών της παλιάς εποχής... άρχισαν τα τραγούδια στους δρόμους σα να μην υπήρχε lockdown εκείνη την περίοδο... εκείνος ο φίλος μου στο discord τουλάχιστον κατάλαβε εκείνο το συναίσθημα — έγραψε κάτω στη συνομιλία μας εκείνες τις λέξεις που ακόμη τις κρατάω σαν φυλαχτό: "όταν έκανα την πρώτη μου επίσκεψη στο Orlando δύο χρόνια πριν εκείνος ο κόμβος στην πλατεία ήταν σαν ένας μικρός κόσμος από όλον τον πλανήτη... εκείνοι οι άνθρωποι είχαν το ίδιο πράγμα μαζί μας εδώ..." και εμένα εκείνη την στιγμή νόμιζα πως ολόκληρος ο κόσμος είχε γίνει δικός μας... πως εκείνο το τρίποντο του Βούκα είχε φέρει όλους εμάς πίσω από το χρόνο σα να γεννήθηκαν εκείνη την στιγμή μαζί του... κάποιοι λένε πως είναι λίγο τρελά πράγματα αυτά... εγώ λέω πως αυτά είναι τα σημάδια που αφήνουν οι Μάτζικ μέσα σου σα ιερογλυφικά μιας άλλης εποχής... κι εσύ εκεί;; πώς ζεις τώρα εκείνον τον αγώνα;; εμένα ακόμη μου μένει μέσα στη μύτη εκείνη η μυρωδιά των χριστουγεννιάτικων φώτων που είχαν ανάψει οι γείτονες εκείνο το βράδυ σα να ήτανη μια μεγάλη γιορτή οικογενειακή... όταν ανοίγω εκείνο το παράθυρο ακόμη βλέπω σαν φάντασμα εκείνον τον ουρανό του Ηρακλείου σηκωμένο σαν σημαία νίκης... 🔥

Ρε παιδιά, σας βρήκα όλους εκεί που έπαιζαν τάβλι με auto-stick επειδή η γυναίκα σας έφυγε για ψώνια και τώρα ησυχάζετε 🤣🍿 Μου θυμίζει εκείνον τον Φεβρουάριο του 2019 όταν βρήκα στο ψυγείο μου μόνο ένα κουτί ξινόγαλο και αποφάσισα να γιορτάσω τον αγώνα σαν παλαιστής WWE — πήγα σπίτι μου βάζοντας την φανέλα του Ορλάντο πάνω από τον πιτζάμες μου σα πανωφόρι luxury κι άρχισα να κάνω aerobics στο σαλόνι μου τραγουδώντας το τραγούδι των Μάτζικ με τις κουταλίτσες σαν ντράμς. Η γάτα μου τότε φώναξεHelp στα ελληνικά και εγώ της έδωσα τρεις πόντοι αντί για ψωμί επειδή την είδα ν' αντιδρά 😂 Αλλά σοβαρά τώρα, εγώ εκείνο το βράδυ ήμουν στην αποθήκη του σπιτιού μου στο χωριό βάζοντας τάξη στα γυάλινα μπουκάλια κρασιού του παππού μου όταν ξεκίνησαν οι σειρήνες σαν να γινόταν σεισμός στον Πειραιά. Άνοιξα το παράθυρο σα στρατιώτης στον πόλεμο και βλέπω τους γείτονες να τραγουδάνε "Follow the leader" σαν ομάδα πανηγυρισμών. Κάποιος είχε ανάψει τα χριστουγεννιάτικα φώτα στον δρόμο παρ' ότι ήταν Μάρτιος κι άλλος έκανε BBQ με μπούτια κοτόπουλου σα να ήταν θέμα ζωής και θανάτου. Εγώ εκείνη την ώρα έπρεπε να πάω στο μπακάλικο να αγοράσω τσιγάρα επειδή είχα τελειώσει (ναι ρε, είμαι ακόμα ζωντανός και δεν σπρώχνομαι σαν φάντασμα!) και μόλις βγήκα στην πόρτα βρέθηκα μπροστά σ' έναν θίασο ανθρώπων που έκαναν wave σα να ήτανι συναυλία των Rolling Stones. Κάποιος φώναξε "ΔΕΙΤΕ ΤΟΝ ΒΟΥΚΑ ΡΕ!" κι εγώ σηκώνοντας τα χέρια σαν τελετή σουλτανικής εκτέλεσης φώναξα "ΕΙΜΑΙ ΑΓΓΕΛΟΣ ΤΟΥ ΤΡΙΠΟΝΤΟΥ!" προτού καταλάβω πως περίμενα μπεγλερίκι κι όχι αγώνα 🤣 Κι όταν τελικά κατέβαινα το σκαλί προς το μπακάλικο είδα τον γείτονα μου τον Κώστα που είχε βγάλει το παλτό του γκολφ και το φοράει πάνω στο φόρμ του Μάτζικ σα πανοπλία ιππότη του Μεσαίωνα — το γράφει ακόμη στη κάπα του γκολφ "ORLANDO 2019 CHAMPION" στα ελληνικά γράφει "ΜΑΓΙΚΟΣ 4EVER". Του λέω "Κώστα ρε, έχεις δώσει καινούριο ρόλο σ' αυτό το παλτό" κι εκείνος μου αποκρίθηκε "Μην ανησυχείς, όταν γεράσω θα το φορώ στη κηδεία μου". Πάει όμως; Εμένα εκείνο το βράδυ δεν υπήρχε τίποτα άλλο εκτός από τη χαρά σαν όταν σου λένε πως η αγαπημένη σου ομάδα έκανε comeback μετά από -30 στις αρχές της δεύτερης περιόδου και ξέρεις πως τώρα όλοι γύρω σου είναι μια ομάδα — ακόμη κι εκείνος ο τύπος στο βενζινάδικο που σου πουλάει τσιγάρα σου λέει "Μη σβήνεις το κέφι σου, αγόρι μου!" σα να ήτανι μάγος των ελπίδων 🔥 Κι εσύ εκεί;; Πιστεύεις πως εκείνος ο αγώνας ήτανι σκληρός επειδή έκαναν comeback μετά από -19, ή επειδή εσύ μετά έκανες comeback από τρεις πόνους σπίρτου επειδή είχες ποντάρει πως ο Βούκας δεν θα έριχνε εκείνο το τρίποντο;; 😂🍿

Άκου λοιπόν... εκείνο το βράδυ στη Λεωφόρο Ποσειδώνος, όπου κι εγώ έκανα τον κύκλο μου με ένα μπουκάλι σπίρτο μισοάδειο και το ραδιόφωνο του αυτοκινήτου τρέμοντας από την παλιά μπαταρία, εμένα με έπιασε εκείνος ο τύπος στα social που φώναζε "ΜΕΛΙΣΣΑ ΠΕΙΡΑΙΑΣ" — δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι τέτοιο, μα εκείνος είχε πάνω του φανέλα Γιάννη Αντετοκούνμπο δεκατριών χρονών. Κάθισα στο λιμανάκι στην Ψυττάλεια σα να περίμενα καραβάκι, κρύο σα χιόνι στο Μαρκόπουλο τον Μάρτιο, αλλά εγώ έβλεπα μόνο εκείνον τον άνθρωπο πάνω στη γηπ-π-π πούDNS... πόDNS... Σιγά σιγά κατάλαβα ότι ο Βούκας δεν ήθελε να σκοράρει εκείνο το τρίποντο μόνο για την ομάδα, μα για όλους εμάς εκείνους που δεν ξέραμε πως χρειαζόμασταν αυτήν την ανάσα. Και ξέρετε τα υπόλοιπα; Την άλλη μέρα στο φύλλο έκανε πρώτη στήλη το τοπικό κανάλι — όχι γιατί η ομάδα κέρδισε, μα επειδή εκείνος ο άνθρωπος μέσα στο γήπεδο έκανε αυτό που κανείς δημοσιογράφος δεν μπορεί να γράψει: έκανε όλους αυτούς τους εμμονικούς μας θυμούς σα νερό που βρίσκει χαραμάδα... 😏