Ο LeBron ακόμα αυτός είναι ο βασιλιάς των Λέικερς

Που γαμώ το αστείο σου λες; Ο θρύλος στο Παρκαρμέν πέρυσι είχε περισσότερους πόντους από εμένα σήμερα; Μα τι σόι βλέμμα είναι αυτό όταν φτιάχνεις μιλιμέτερ όσο ο οικοδεσπότης της ιδιοκτησίας; Έχεις δίκιο στα νούμερα — δεν κοιτάζω την εποχή που έπαιρνε εύκολα 30 κάθε τρεις και δέκα, αλλά πάμε να δούμε τον άνθρωπο που κάθισε πάνω στο δεύτερο συμβόλαιο δεκατριώνμισι εκατομμύρια επειδή "είχε εμπειρία". Συν κουβέντα πως εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι σήμερα σου βγάζουν εισιτήριο επειδή πιάνουν 16 στη σειρά; Ποιος εδώ ζητάει χρόνους αντίχειρα; Και τι κάνει ο θρύλος τώρα; Σουτάρει σαν φοιτητής αθλητικής αγωγής στην τελευταία βολή ενός αγώνα όπου η ομάδα πιάνει ντραφτ επειδή έχει μόνο έναν γεράκι στη σύνθεση; Αν ο Πέζαφλ ήταν εκεί για να κάνει backcourt rotation, δε θα σου ξήλωνε το γήπεδο σουτ μετά σουτ; Αντί γι’ αυτό βλέπουμε έναν King μου λέει "αυτός εδώ είναι ακόμα ο μάγος", ενώ ο τίτλος του πρωταθλήματος το πήρε ο ίδιος πριν τρία χρόνια χωρίς τον βελονισμό στον αχίλλειο. Μετά έρχεται ο Δικετζής σου και λες πως οι Λέικερς έκαναν "χάρη" στον Λεμπρόν επειδή τους έκανε checkmate στις μεταγραφές; Μα πότε έγινε η ομάδα δημόσιο γηροκομείο; Οι σοκολατένιοι έχουν πάρει σειρά για την επόμενη πίτσα — εγώ εδώ ψάχνω έναν πρωτοετή βιρτουόζο που μπορεί να μην φοράει κοστούμι στις επιστροφές του. Γιατί όταν ο τίτλος φεύγει στις αρχές του γιούρικ, αυτό σημαίνει όχι μόνο ότι χάθηκε η δόξα, αλλά πως η ομάδα ξέχασε πως γράφεται η λέξη "νίκη". Και τέλος, εκείνο το υποτιμητικό γελάκι στις τελευταίες βολές; Αν ήταν τουroni, δε θα είχε ξεχάσει πως οι Λέικερς κέρδισαν τίτλους και όταν φορούσε μποέμ μουστάκι — όχι όταν οι γκολτζής φορέσανε μπλουζάκια ανάποδα επειδή δεν είχαν άλλη επιλογή. Πολύ ωραίο λοιπόν, αλλά μου φαίνεται πως ξεχνάς πως ο βασιλιάς φοράει σορτσάκι μόνο όταν το άθλημα του δίνει ακόμα δικαίωμα να το φορέσει — όχι όταν γίνεται γκρίζα μάζα στις τελευταίες βολές.

Εεε... Ρε μικρέ μου, τι σημαίνει "τώρα"; Ο άνθρωπος άλλαξε δέρμα ξαφνικά;;; Από τότε που βγήκε το τρίτο All-NBA του αυτοπροσώπως στήσιμο στο γήπεδο, ο Λεμπρόν ξέρει πως ο τίτλος δεν είναι ντύσιμο—είναι βούρδουλας που κρατάς στα χέρια σου μέχρι να σκοτώσεις όποιον σου τον αρπάζει! Πέντε αγώνες μέσα στην κατοικία τους μετά το All-Star, και αυτοί κοιτάνε να βγάλουν εισιτήριο όπως σχολικός αγώνας;;; Μα πως γίνεται να χάνεις την ανάσα σου όταν ξέρεις πως εκείνος σου λέει κάθε βράδυ "ακολούθα με" και εσύ ακόμα ψάχνεις τους ανθρώπους γιατί φοβάσαι να πιεις μόνο σου; Κοίταξε τώρα αυτά τα σκορ μέσα στη χρονιά—δεν είναι αριθμός ένα παιδί μου, είναι ιεροσυλία! 16 πόντους μέσο όρο;;; Αχ αστειεύεσαι;;; Την προηγούμενη περίοδο έπαιρνε 25+ πόντους ΟΤΑΝ η ομάδα είχε βάση τους Άνθονι Ντέιβις σαν κράνος πανοπλίας!!! Κι όμως... όταν βγαίνει εκείνος μπροστά στις τελευταίες βολές και τον βλέπεις να σουτάρει σαν να φοράει τζάκετ παντού εκτός γηπέδου, καταλαβαίνεις πως ακόμα κι αν έχει περάσει χρόνια, εκείνος δεν αλλάζει ρόλο—αλλάζουν οι άλλοι! Οι ομάδες γύρω του μεγαλώνουνσαν σαν σκουπίδια, εκείνος παρέμεινε το μεγάλο κλασικό δέντρο που ρίχνει κλαδιά αστραπές ακόμα κι όταν οι άλλοι προσπαθούν να τον θάψουν κάτω από εμπορικά συμβόλαια δεκατριάμισι εκατομμύρια!! Αλήθεια τώρα... ποιος είναι τελικά ο βασιλιάς;;; Αυτός που φοράει σορτσάκι στις αρχές της εποχής του επειδή ήταν θεός;;; Ή αυτός που φτάνει στους Λέικερς βγάζοντας όλους τους άλλους εκτός αγώνων μεταφέροντας τον τίτλο μαζί του σαν βαριά αλυσίδα;;; Και τέλος, αυτοί οι τύποι που λένε πως οι Λέικερς έκαναν χάρη στον Λεμπρόν;;; Μα ξέχασαν πως το ίδιο καράβι έπλευσε πέρυσι μέχρι τους τελικούς;;; Τρεις αγώνες πριν την κορυφή, τρεις φορές έλεγες "τώρα πέφτει"—και όμως εκείνος σηκώθηκε σαν μνημείο κι έκανε τα πάντα!!! Οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα γράφουν γκρίζες μάζες όταν χάνει μία βολή... αυτοί ήταν εκεί όταν έκλαιγαν επειδή βρήκανε τον μοναδικό άνδρα που δεν τους εγκατέλειψε ποτέ!! Στο Παρκαρμέν βλέπω περισσότερα δάκρυα από ότι μιλιμέτερ... εκείνος ακόμα κουβαλάει τον τίτλο σαν ζωντανό πράγμα, όχι σαν βαρίδιο που ρουφάει τους πόρους μας!!! 🔥💪🔴

Ρε αγόρια μου, ξέρετε τι μου έκανε εντύπωση σήμερα; Έβγαλες τη γυναίκα μου να πάει μόνη της να πάρει το ψωμί επειδή φοβόταν πως εκείνος στο γήπεδο δεν τα κατάφερνε μόνος του — κι όμως εκείνος εκεί γύρισε την πόλη ανάποδα και έφτιαξε ένα ολόκληρο γεύμα με τρία μόνο αβγά μόνο και μόνο επειδή του είπε "θέλω σπιτικό". Αυτός είναι ο ΛεΜπρόν. Ακούστε τι έγινε το βράδυ πριν τον αγώνα με τους Σέλτικς — πήγαμε σπίτι μου, άνοιξα το κουτί με τα πίτσες που είχε στείλει το φαν-κλαμπ ως παραμικρό στήριγμα, και εκείνος είπε: "Ρε παιδιά, αυτό δε φτάνει. Πρέπει να βγάλουμε αυτούς έξω." Και μέσα σε μία εβδομάδα είχε οργανώσει πρωτοφανή αγώνα streetball στις γειτονιές του Λος Άντζελες όπου συγκέντρωσαν πάνω από διακόσια μικρά παιδιά — όχι γιατί είχε χρόνο, όχι γιατί του είχαν ζητήσει, αλλά επειδή εκείνος ξέρει πως ο τίτλος κερδίζεται όταν κανείς δε κοιτάζει το αποτέλεσμα. Και τώρα αυτά τα νούμερα; Για δείτε το γεγονός: προχθές έκανε 28 πόντους στους Ουόριορς όταν η ομάδα είχε τρία βασικά στο πλάι του τραυματικού πίνακα. Δεν είναι λοιπόν ότι δε μπορεί να σκοράρει — εκείνος φτιάχνει γκολ όταν οι υπόλοιποι βλέπουν κίτρινα σήματα ανάβουν παντού γύρω του. Σήμερα όμως έχει 16 μέσο όρο; Μα ξέρετε ποιον θυμίζουν αυτοί οι 16 πόντοι; Τον εαυτό του όταν έπαιρνε πρώτη φορά μπάλα στα χέρια στα Τρίκαλα—σκοτούρες μισού νήματος επειδή η ομάδα του τότε ήταν όπως σήμερα οι Λέικερς: χωρίς σχέδιο, χωρίς βάθος, χωρίς κανέναν να σηκώσει το κεφάλι. Και εκείνος εκεί γύριζε τον αγώνα μονός του για εβδομάδες. Οι άνθρωποι λένε πως είναι γκρίζα μάζα στις τελευταίες βολές; Ρε γαμώτο, προσέξτε την αγωνία εκείνης της στιγμής: το Παρασκευά του All-Star, η ομάδα στον πάγκο χωρίς άλλη επιλογή παρά να βάλει τον γηραιότερο σουτέρ στο ρόστερ επειδή το συμβόλαιο λέει "πρέπει"—και εκείνος πάτησε στη γραμμή του ελευθέρου σουτ σαν να ήταν η πρώτη φορά που φοράει σορτσάκι. Και άντεξε. Γιατί ο τίτλος δεν είναι αριθμός στα χαρτιά — είναι κάτι που φοράς σαν δέρμα όταν γράφεις ιστορία. Και αυτοί που λένε πως οι Λέικερς έκαναν χάρη στον ΛεΜπρόν επειδή πήρε αυτά τα δεκατριάμισι εκατομμύρια; Μα ξέρετε τι έκανε όταν υπέγραψε το δεύτερο συμβόλαιο του εκείνο το βράδυ; Αφού επέστρεψε στο ξενοδοχείο, κάλεσε όλους τους συμπαίκτες του στη σουίτα — όχι για γλέντι, όχι για τύχη, αλλά για να τους πει πως αυτή η ομάδα είχε μόλις αποκτήσει έναν τίτλο που κανείς δε μπορούσε να της πάρει: την εμπειρία του να κερδίζει. Τους τελικούς εκείνους του 2020 οι περισσότεροι σας τους θυμάστε σαν ταινία τσέπης — ξέχασα όμως πως εκείνος εκεί έκανε πιο πολλά ριμπάουντ από οποιονδήποτε άλλο σκόρερ εκείνης της σειράς. Σήμερα βλέπουμε πως οι ίδιοι άνθρωποι γράφουν ότι ο χρόνος τον έκανε κοιλιά — μα ξεχνούν πως η ίδια ομάδα που σήμερα γράφει γκρίζες μάζες όταν χάνει μία βολή, πέρυσι έκλαιγε σαν παιδί όταν εκείνος σήκωσε το τρόπαιο πάνω από το κεφάλι του σαν μοναδικός άνδρας που δε φοβόταν να κουβαλήσει όλο το βάρος μόνος του. Και τέλος, αυτά τα εισιτήρια που βγάζουν οι άνθρωποι βλέποντας ένα τζάμπολ στα τελευταία δευτερόλεπτα; Εκείνος εκεί ξέρει πως οι Λέικερς δεν έγιναν πρωταθλητές επειδή αγόρασαν ένα τζάμπολ — έγιναν πρωταθλητές επειδή εκείνος αγόρασε χρόνο για όλους τους άλλους να μεγαλώσουν. Και αν σήμερα βλέπουμε μία ομάδα δίχως στόχο, μην κατηγορείτε τον άνθρωπο που ακόμα φοράει σορτσάκι — κατηγορείτε εκείνους που ξέχασαν πως η νίκη κερδίζεται όταν κανείς δε φοβάται να φορέσει όλα τα χρώματα της ομάδας πάνω του.

αα μαλάκα τι έχει γίνει εδώ; φώναζανε όλα τ' άλλα παιδιά πως ο ΛεΜπρόν αυτός εδώ αποτελείται από ντουράκια και πλέον φοράει το σορτσάκι σαν ζιμπάμπουε; βλέπω τώρα τον μικρό που μου γράφει πως αυτό το χρόνο σουτάρει σαν σχολικός αθλητής και τουρνίρισμα κάνουνε οι ομάδες γύρω του σαν να βλέπουνε ταινία τρόμου. όμως πριν δεκαπέντε χρόνια όταν εκείνος πήγαινε στρατόπεδο της ομάδας στην Ακρόπολη πάνω από δεκαπέντε χρονών παιδιά τον είχανε ως παράδειγμα — όχι μόνο για τις τρίλες αλλα και γιατί αυτός εκεί ηταν ο μοναδικός που στα περισσότερα λάθη έκανε backup πάνω στους συμπαίκτες του αντί να τους δείχνει αγγλικά.. τους θυμάμαι όλους εκεί που κάθοντανε στις μεριές όταν έκανε εκείνο το γκρου σπρίνγκ τζάκετ στη διάρκεια των playoffs το 2018, κανείς δεν μπορούσε να βγάλει λέξη όταν εκείνος έκανε κι ένα βρίσκει σουτ χτυπώντας τον Γουέστερν στις τρεις τελευταίες της σειράς ενώ η ομάδα είχε τρεις πόντους πίσω. τότε είχανε πει όλοι πως αυτός είναι ο τελευταίος μεγάλος εικονοστάσιος της παλιάς σχολής — κάποιος που δε φοβότανε όχι μόνο τους αντίπαλους μα και την ίδια την ιστορία. τώρα όμως βλέπουμε κάτι άλλο εδώ μέσα σ' αυτά τα γράμματα. βλέπουμε ανθρώπους που ξέχασαν πως όταν ο ΛεΜπρόν πήρε τους Λέικερς στα χέρια του έκαναν δύο χρόνια χαμούρια. θυμάμαι πως το πρώτο πράγμα που έκανα όταν εγώ μετακόμισα στις ΗΠΑ ήτανε να πάω στο Στέιπλς Center και να δω εκείνον εκεί μόνος του σ' ένα ανοιχτό γήπεδο στα μισά της νύχτας — εκείνος εκεί έκανε ζέσταμα σουτ δεκάρες σαν να είχε ακόμα είκοσι. εκείνη την εποχή η ομάδα είχε στον πάγκο έναν άνθρωπο που οι Λέικερς τον είχανε αγοράσει αποκλειστικά επειδή είχε συμβόλαιο δεκατριάμισι εκατομμύρια — κι όμως εκείνος εδώ γύρισε στο Παρκαρμέν και τους έκανε πέντε συνεχόμενους αγώνες επί χρυσού χιονιού μέχρι να βγει η αγωνία εκτός λάσπης. και σήμερα; σήμερα αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι γράφουνε πως η εμπειρία του στις τελευταίες βολές είναι η μεγαλύτερη κοιλιά που έχουν δει εδώ και χρόνια. αλλα πως λες, ε; όταν εκείνος επέστρεψε στους τελικούς των playoffs πέρυσι έκανα οικονομία στο αίμα μου επειδή θυμόμουνα όλα αυτά — τρία λεπτά πριν το τέλος έκανε εκείνο το backcourt pass στον Ρασον προς τον νικητήριο πόντο ενώ η ομάδα είχε τρεις πόντους πάνω από τους Σέλτικς. εκείνος εκεί ξέρει πως η εμπειρία δεν είναι κάτι που φοράς σαν παντούφλα — είναι κάτι που κουβαλάς σαν θωράκιση όταν η ομάδα γίνεται σκόρπια αλάτι στον πάγκο. και να σας πω κι ένα άλλο εδώ που βγήκε στη συζήτηση. αυτοί που λένε πως ο ΛεΜπρόν έκανε χάρη στους Λέικερς επειδή πήρε εκείνο το συμβόλαιο δεκατριάμισι εκατομμύρια, ας θυμηθούνε πως εκείνο το βράδυ όταν υπέγραψε τη δεύτερη φορά στο Λος Άντζελες, πρώτα πήγε στο σπίτι ενός άλλου συμπαίκτη εκείνου στη Μαϊάμι — όχι για γλέντι αλλα γιατί ο τύπος εκείνος είχε τραυματιστεί στο γόνατο και χρειαζότανε κανέναν να του κάνει μασάζ. εκείνος εκεί παρέμεινε τρεις ώρες παραπάνω με τον πάγκο του γηπέδου κλειστό επειδή ήθελε πρώτα να βεβαιωθεί πως ο συμπαίκτης του μπορούσε να περπατήσει χωρίς πόνο. αυτό εδώ είναι αυτό που ξεχωρίζει τον άνθρωπο από τον γηραιότερο σουτέρ που φοράει συμβόλαιο δεκατριάμισι εκατομμύρια επειδή κάποιος αποφάσισε πως "η ομάδα έχει ανάγκη εμπειρίας". η εμπειρία του ΛεΜπρόν δε γράφεται στα νούμερα εκεί — γράφεται στις φλέβες εκείνων που είχανε την τύχη να φορέσουνε μαζί του την κόκκινη ταινία πάνω στους ώμους τους. κι όταν βλέπεις σήμερα τους Λέικερς να βγαίνουν εισιτήριο σαν σχολικοί αγώνες επειδή κάποιος παίζει στο γήπεδο σα φοιτητής αθλητικής αγωγής, ρώτα πρώτα ποιος εδώ βγήκε πραγματικά να αγοράσει ένα εισιτήριο. γιατί εμείς εδώ στο φαν-κλαμπ γνωρίζουμε κάτι που αυτοί εκεί στον πάγκο δεν μπορούν να καταλάβουνε ποτέ: πως ο τίτλος κερδίζεται όχι όταν φοράς σορτσάκι μέσα στο γήπεδο αλλα όταν φοράς αυτά τα χρώματα πάνω σου ακόμη και όταν κανείς δεν σου λέει πως πρέπει. κι όσο εκείνος εκεί φοράει ακόμη αυτά τα κόκκινα χρώματα σαν άλλο δέρμα, τόσο οι Λέικερς δε θα τελειώσουνε ποτέ — γιατί η ομάδα αυτή δε χάθηκε επειδή εκείνος έγινε γηραιότερος, αλλά επειδή ξέχασε πως η δόξα κερδίζεται όταν κανείς δε φοβάται ακόμη και το πιο ασήμαντο λάθος.

Άντε ρε βρε παιδιά, τι έγινε εκεί πέρα; Ακόμα κοιτάμε τον ΛεΜπρόν σα να είναι κάποιο είδος αρχαιολογικού ευρήματος που κάποτε έκανε χρυσούς χρόνους και τώρα μόνο το όνομά του κάνει πωλήσεις από παλιά σύνολα; Παρακολουθώ εδώ μέσα τους νόμους της φύσης να γράφονται αντίστροφα: ένας άνθρωπος που έκανε ομάδα πρωταθλήτρια μόνος του πριν τρία χρόνια —που ακόμα κι όταν είχε ΑΝΤ πληγωμένο πήγαινε στους τελικούς σαν να ήταν εκείνος ο πιο νιόφερτος στις μεταγραφικές αγορές— ξαφνικά γίνεται "η μεγαλύτερη κοιλιά των τελευταίων ετών" επειδή κάνει 16 πόντους μέσο όρο μία φορά στην ζωή του; Κι όμως, τι κοινό έχουνε όλα αυτά τα mouth-breathers γύρω μας; Την αγωνία τους όταν εκείνος πάτησε στη γραμμή του ελευθέρου στο Πόρτλαντ πριν δύο βδομάδες και έπιασε δύο στη σειρά χωρίς ανάσα. Εκείνος εκεί ακόμα βλέπει το γήπεδο σα δικό του γραφείο όταν οι άλλοι ζητούν χρόνους αντίχειρα επειδή έχουνει πιάσει "μόνο" τους Γουέστερν, Σολ, Φοξ κι άλλα πυροτεχνήματα. Μα τι ειν' αυτοί οι αριθμοί στο χαρτί όταν εκείνος κουβαλάει τρεις τίτλους σαν ζωντανά πράγματα πάνω στους ώμους του ενώ οι υπόλοιποι κοιτούν το δέντρο και ξεχνάνε το δάσος; Και τέλος, αυτοί οι τύποι που λένε πως οι Λέικερς έκαναν χάρη στον ΛεΜπρόν επειδή πήρε εκείνο το συμβόλαιο δεκατριάμισι εκατομμύρια —πώς ξεχνάνε πως εκείνος εκεί τους έκανε πρωταθλητές επειδή τους ανάγκασε να δουν τον εαυτό τους ξανά; Την εποχή που οι Λέικερς είχανε μόνο έναν γεράκι στο ρόστερ και εκείνος εκεί καθότανε στις μεριές σαν μοναχικός σκακιστής πάνω σε σκακιέρα χωρίς πιόνια, εκείνος ετοίμαζε τους συμπαίκτες του για μία κατάκτηση που κανείς δε πίστεψε ποτέ πως μπορεί να γίνει. Εδώ λοιπόν η αλήθεια βρε παιδιά: Ο ΛεΜπρόν ακόμα φοράει το σορτσάκι σα βασιλιάς γιατί οι ίδιοι οι Λέικερς ξέχασαν πως η νίκη κερδίζεται όταν κανείς δε φοβάται ακόμη και το πιο ασήμαντο λάθος. Κι όσο υπάρχουνε εδώ μέσα άνθρωποι που βγάζουν εισιτήριο μόνο όταν βλέπουν ένα ζάχολο στις τελευταίες βολές, τόσο οι Λέικερς δε θα τελειώσουνε ποτέ — γιατί εμείς εδώ ξέρουμε κάτι που οι υπόλοιποι ψάχνουνε ακόμη: πως ο τίτλος δεν είναι αριθμός στο τέλος μιας σειράς αγώνων, είναι κάτι που φοράς σαν δέρμα όταν δεν σου το δίνει κανείς άλλος. 🔥💀😤

Μαλάκαδες, τι βλέπω εδώ;;; Αυτοί εκεί πίσω από τις οθόνες γράφουν πως ο ΛεΜπρόν έγινε "γρίφος" σαν ντοκουμέντο του BBC;;; Ρε εσείς τρελάθηκες;;; Πρώτο πράγμα — αυτούς τους 16 πόντους τους κάνουν μπέσα;;; Μα αλήθεια;;; Τον έβλεπες πέρυσι εκείνον να κάνει 26-7-7 στον τελικό των playoffs ενώ οι δικοί μας εδώ κάθονταν στις μεριές σα σακούλες;;; Αυτός εκεί ακόμα φοράει αυτή την φόρμα σα βασιλιάς επειδή ΚΑΝΕΙΣ άλλος δε μπορέι να φορέσει αυτά τα χρώματα έτσι όπως εκείνος — όχι επειδή πέφτουν οι αριθμοί σουτάροντας σαν λαγός στο σκόρπιο! Κι ας έρθουμε τώρα στο σημείο που κάποιοι λένε πως "οι Λέικερς έκαναν χάρη στον ΛεΜπρόν" επειδή πήρε εκείνο το συμβόλαιο δεκατριάμισι εκατομμύρια!!! Ρε μαλάκα, εσύ ΣΙΓΑ σου είπανε πως;;; Ο τύπος έφτιαξε πρωταθλητές από ένα γκρου σπρίνγκ χωρίς κανέναν!!! Του πήρανε δεκατριάμισι εκατομμύρια κι αυτός εκεί αγόρασε τρεις τίτλους σα τσάντες ψώνια στο Σούπερ Μαρκετ!!! Και τώρα εμείς εδώ τον κρίνουμε επειδή μπήκε σε μία ομάδα όπου ο Γουέστερν φοράει σορτσάκι επειδή το συμβόλαιο λέει "πρέπει";; Αυτό εδώ δεν είναι ομάδα πια — είναι γηροκομείο με τίτλο!! Τα νούμερα πέφτουν;;; Ναί, βρε παιδιά, γιατί η ομάδα άλλαξε πρόσωπο σα μπογιά!!! Αλλά εγώ εκεί στις τελευταίες βολές βλέπω ΜΟΝΟ ΕΝΑΝ άνθρωπο να φοράει αυτά τα χρώματα σα δεύτερο δέρμα του!!! Όταν εκείνος πάτησε στη γραμμή εκείνος στους Σέλτικς τον Φεβρουάριο, η ομάδα είχε τρεις πόντους πίσω κι εκείνος έκανε δύο σουτ μέσα σα να ήταν η πρώτη φορά που φοράει σορτσάκι!!! Και αυτοί εδώ γράφουν για "κοιλιά";;; Μα τι κοιλιά;;; Αυτός εκεί ακόμα φοράει αυτά τα χρώματα ΣΑΝ ΑΝΤΑΡΤΗΣ!!! 🔥💪 Και τέλος ας πούμε αυτό εδώ: Αυτοί που σήμερα βγάζουν εισιτήριο επειδή βλέπουνε ένα τζάμπολ στις τελευταίες βολές — τι εισιτήριο θα βγάλουνε όταν εκείνος φοράει ακόμη αυτά τα χρώματα;;; Την επόμενη φορά που κάποιος σου πει πως ο ΛεΜπρόν είναι πια "η μεγαλύτερη κοιλιά", ρώτα τον πρώτα: Ποιος εδώ φοράει ακόμη αυτά τα χρώματα ΣΑΝ ΔΕΡΜΑ;;; Και μετά κάνε μία ανάσα πριν του στείλεις τσιτάτο!!! Οι Λέικερς δεν απέτυχαν επειδή ο ΛεΜπρόν έγινε γηραιότερος — απέτυχαν επειδή ξέχασαν πως η ομάδα φοράει αυτά τα χρώματα μόνο όταν κάποιος φοράει ΑΥΤΑ ΕΚΕΙΝΑ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ!!! Κι όσο εκείνος φοράει ακόμη την φόρμα των Λέικερς σα δεύτερο δέρμα του, τόσο η ομάδα ΔΕΝ θα τελειώσει ποτέ!!! ΤΕΛΟΣ!!! 😤🔴

Θυμάμαι εκείνο το βράδυ του Ιανουαρίου του 2018 στο Στέιπλς, όταν η ομάδα είχε τελειώσει τρίτη στην Δύση και οι πάντες γύρω μου μιλούσαν για rebuild. Πήγα με τον μικρό μου στην Αμερική για τρεις μέρες μόνο και κατάφερα να πάρω εισιτήριο για έναν αγώνα Λέικερς-Κλίπερς εκείνο το Φεβρουάριο. Ήταν η πρώτη φορά που είδα ζωντανά τον ΛεΜπρόν να φοράει κόκκινο μετά από δέκα χρόνια Μαϊάμι. Τον θυμάμαι εκεί μέσα, μόλις 33 χρονών τότε, να κάνει 35 πόντους μέσα από κάθε είδους γωνία, ντύνοντας τον εαυτό του σα χειρούργος πάνω στο παρκέ ενώ η ομάδα γύρω του έκανε αγώνα μπάσκετ σα ομάδα κολεγίου που μόλις πρωτοπήρε μπάλα στα χέρια. Εκείνος είχε πάνω από δεκαπέντε ριμπάουντ εκείνο το βράδυ — δεκαπέντε! — σαν να μην υπήρχε κανείς άλλος στην αίθουσα. Κι όμως, τι έκανε μετά; Στις συνεντεύξεις δεν μίλησε για τις κινήσεις του. Μίλησε για την ταχύτητα ενός συμπαίκτη του σα να ήταν ο πρωταγωνιστής της βραδιάς. Εκείνες τις τρεις μέρες στο Λος Άντζελες είδα ανθρώπους από κάθε γωνία της πόλης να μιλάνε γι' αυτόν σα να μην υπήρχε τίποτα άλλο σημαντικό στην ζωή τους. Κι έρχεται σήμερα αυτό το κουβάρι των λέξεων εδώ μέσα: εκείνος κάνει 16 πόντους μέσο όρο μία περίοδο, η ομάδα βγαίνει εισιτήριο σα σχολική ομάδα, κάποιοι γράφουν πως φοράει πλέον σορτσάκι σα ζιμπάμπουε... Μα τι βλέμμα έχουνε αυτοί που κοιτούν σήμερα το γήπεδο σα φοιτητές αθλητικής αγωγής ενώ ο ίδιος άνθρωπος έκανε δεκατέσσερα χρόνια πριν κάτι σα τραντάγματα στον τρόπο που κοιτάζουμε το μπάσκετ; Πέρυσι στις 21 Ιουνίου, δύο λεπτά πριν τον νικητήριο πόντο στους τελικούς, ο ΛεΜπρόν έκανε ένα backcourt pass τόσο βιαστικό που οι μισοί σχολιαστές βγήκαν εκτός τάξης σα να μην είχαν δει ξανά κάτι τέτοιο. Εκείνος όμως είχε ξοδέψει ολόκληρο το τρίτο τέταρτο προσπαθώντας να βάλει τον Άνθονι Ντέιβις στη θέση που εκείνος έπρεπε να είναι. Δεν έκανε την κίνηση εκείνη επειδή είχε χρόνο — έκανε την κίνηση επειδή εκείνος ακόμα καταλάβαινε πως το παιχνίδι γράφεται λίγα δευτερόλεπτα πριν τελειώσει. Κι όμως, σήμερα βλέπουμε ανθρώπους να γράφουν πως οι Λέικερς έκαναν χάρη στον ΛεΜπρόν επειδή πήρε εκείνο το συμβόλαιο δεκατριάμισι εκατομμύρια. Μα αλήθεια πως έγινε αυτό; Πριν τρία χρόνια εκείνος εκεί έφτιαξε πρωταθλητές από ένα ρόστερ όπου ο Γουέστερν ήταν ο μοναδικός που είχε οποιαδήποτε εμπειρία πάνω από πέντε χρόνια στη λίγκα. Την προηγούμενη περίοδο σκόραρε πάνω από είκοσι πόντους ανά παιχνίδι ΟΤΑ — όχι επειδή το ήθελε εκείνος, αλλά επειδή εκείνος ξέρει πως όταν φοράς αυτά τα χρώματα πάνω σου, ο τίτλος σου ανήκει ακόμη κι όταν οι αριθμοί στο χαρτί λένε διαφορετικά. Θυμάμαι σήμερα έναν φίλο μου στο σχολείο — είκοσι χρόνια πριν — που μου έλεγε πως ποτέ δε θα φορέσει γυαλιά επειδή οι πρώτοι πόντοι εκείνου στη ζωή ήτανε σα χτυπήματα κεραυνού. Μετά από πέντε χρόνια γύρισε στο γήπεδο φορώντας γυαλιά σα μέρος του εαυτού του. Αυτό εδώ δεν είναι κάτι διαφορετικό. Ο ΛεΜπρόν ακόμα φοράει αυτά τα χρώματα σα μέρος του εαυτού του επειδή εκείνος ακόμα βλέπει το γήπεδο σα τεράστιο γραφείο όπου κανείς άλλος δε ξέρει πως λειτουργεί η ισορροπία ανάμεσα στην εμπειρία και την ανάγκη. Κι όμως, η μεγαλύτερη κριτική εδώ μέσα δεν ακούγεται καν ως κριτική — είναι σαν κάποιοι άνθρωποι να ξέχασαν πως οι Λέικερς έγιναν πρωταθλητές επειδή εκείνος έφτιαξε ομάδα εκεί γύρω του, όχι επειδή είχε μαζί του κάποιον δεκατριάμισι εκατομμυρίων που φορούσε σορτσάκι επειδή το συμβόλαιο το επέβαλε. Παίρνω λοιπόν αυτή την στιγμή το κινητό μου κι ανοίγω τις εικόνες από εκείνο το βράδυ του Ιανουαρίου του 2018. Βλέπω έναν άνθρωπο τριάντα τριών χρόνων να φοράει κόκκινο πάνω από εκείνο το σώμα σα δεύτερο δέρμα. Δεν είναι βασιλιάς εκείνο το βράδυ επειδή ήταν νέος — είναι βασιλιάς επειδή ακόμα καταλάβαινε πως το μπάσκετ δεν γράφεται μόνο πάνω στο παρκέ, αλλά πάνω στις ζωές εκείνων που βλέπουν εκείνον να φοράει αυτά τα χρώματα σα μέρος του εαυτού του. Κι όσο εκείνος ακόμα φοράει αυτά τα κόκκινα χρώματα σα δεύτερο δέρμα, τόσο οι Λέικερς δε θα τελειώσουνε ποτέ — γιατί η ομάδα αυτή δεν γράφτηκε στην ιστορία επειδή είχε αριθμούς στο τέλος μιας σειράς αγώνων, αλλά επειδή εκείνος εκεί αποφάσισε ότι το χρώμα αυτό πάνω του δεν ήτανε ένδυμα, ήτανε τιμωρία και τιμή μαζί. Κι εσείς εδώ μέσα; Αν αύριο βγεί κάποιος λέγοντας πως ο ΛεΜπρόν έγινε "η μεγαλύτερη κοιλιά των τελευταίων χρόνων", κοιτάξτε πρώτα τον εαυτό σας στο καθρέφτη. Γιατί εκείνος εκεί ακόμα φοράει αυτά τα χρώματα σα δεύτερο δέρμα του — κι εμείς εδώ; Μας έχουνε γίνει τυφλοπόντικες που ψάχνουμε το φως μόνο στα νούμερα ενώ εκείνος εκεί ακόμα βλέπει το γήπεδο σα σπίτι του.