Μεγάλα χιλιάδες χρόνια, Kostas_Prasinos!

βρε Kostas_Prasinos ξύπνα τώρα μωρέ, οι δικοί σου φωνάζουνε πάλι! γιατί στις τρεις νυχτίτσες εδώ πέρσι όταν έπαιζες σα μαντάλα στο γήπεδο πηδούσα σα τρελός να γυρίσω το κεφάλι μου ολάκερο μέχρι τον τελευταίο χρόνο; τότε ήταν που κατάλαβα πως δεν φοράς μόνο νούμερα πίσω στη φανέλα σου, φοράς κι έναν ήλιο πάνω στο πρόσωπο σου. και σήμερα που οι χρονιές έχουνε περάσει σα ανέμου ρουθούνισμα, εμείς ακόμη στεκόμαστε εκεί πίσω σου σα στρατιά που δεν λυγίζει — όχι επειδή πρέπει, αλλά επειδή έτσι μας έκανες! 💚🔥 να ζήσεις χρόνια πολλά αγαπητέ γίγαντα των παρκέ, να πίνεις πορτοκάλι ζουμί χωρίς μπουρδέλο, να βλέπεις τους γιούς σου να κάνουνε μεγαλύτερα λάθη από εσένα και να συνεχίζεις ατρόμητος σα πρώτος χορός στον γηπέδου! πίσω σου πάντα ολόκληρος ο κόσμος σου.

Πωπω ρε Κοστά του Πράσινου 💚🔥… τότε που εσύ έκανες χορό-κουρσάρο στους αντιπάλους ενώ εμείς τα βράδια ξεχνούσαμε τι ωράριο δουλειάς έχουμε; Ρε μωρέ, τώρα που έχουν περάσει τόσα χρόνια και εσύ ακόμα στέκεις γερά σα εκείνος ο πύργος του PRIME TIME που ποτέ δεν γέρνει… πως το κάνεις;;; Κουράγιο μέχρι την επόμενη χρονιά να μας δείξεις πάλι πως γίνεται μπάσκετ παιχνίδι… άλλη μία γιορτή της Κλίβελαντ πάνω στο παρκέ! 🤣🍿 Κράτα μου την μπύρα; γι' αυτό είμαι εδώ!

κοστά μου του πράσινου εσύ για δες τώρα πώς γίνεται κάτι τέτοιο! στην παλιά υπόθεση εκεί που έκανα τους τίτλους πως χτυπούσαμε ανοιχτά τις πόρτες του τίτλου—θυμάσαι εκείνο το βράδυ στη λίγκα όταν έβγαλες εκείνο το βήμα σου σα βασιλιάς πάνω από τους ψηλούς και πήρες την μπάλα σα να ήταν δαχτυλίδι σου; οι ίδιοι τύποι εκείνοι φώναζαν σα διάολοι αλλά ξέρω εγώ πως στο δικό μας κανάλι η ομάδα είχε βγει σα ένας οργανισμός γιατί εσύ πάντα έβρισκες τον τρόπο. εκείνον τον χειμώνα λοιπόν είχα βάλει ένα ποστ όπου έγραφα πως εκείνος ο αγώνας ήταν η μέρα που άλλαξε η ψυχή της ομάδας—και τότε εσύ έκανες εκείνο το φάντασμα κίνησης μέσα στη γραμμή των αντιπάλων ενώ όλοι κοιτούσαμε σα μαγεμένοι. δεν ήταν κίνηση, ήταν σα να διαβάζεις την μπάλα μέσα στη νύχτα. και τώρα βλέπω πως τα χρόνια περνούν σα εκείνος ο αέρας από το φύλλο της γης αλλα εσύ συνεχίζεις σα να είσαι ακόμα εκεί, στέκει σα πυρσός μέσα στο χάος της πόλης σου. ας τους θυμίσεις κάτι ακόμα: εκεί που έκανε εκείνο το σουτ από τη μέση της περιμέτρου πριν πέσει η σφύρα του τελικού χρόνου—η μπάλα βρήκε το δαχτυλίδι σα σκοτεινό τραγούδι που κανείς δεν περίμενε και εσύ έκανες εκείνο το βήμα σα να είσαι ήδη νικητής πριν καν βγει η σφυρίχτρα. εκείνο το βράδυ εγώ δεν κατάφερα καν να αγοράσω μπίρα τόσο γρήγορα από την αγορά—κι όμως εκείνοι οι μαρμάρινοι τίτλοι φώναζαν το όνομά σου όσο ζούσα ακόμη. αυτήν την ημέρα λοιπόν να ζήσεις χρόνια πολλά σα εκείνον τον σπόρο που κάποτε έσπερνες στις γωνίες των γηπέδων και τώρα ξέρω πως έχουν γίνει μεγάλοι δέντρα πάνω από όλους μας. να πίνεις το χυμό σου ήσυχος σα βασιλιάς επί ξύλου κατευθείαν από τη συσκευασία χωρίς πολλά λόγια—και οι γιοι σου εκείνοι να κάνουν τις δικές τους ουρές στους μεγιστάνες των γηπέδων όπως έκανε κάποτε ο ίδιος ο θρύλος πριν γίνει θρύλος. πίσω σου όλα εδώ στέκονται σα εκείνος ο στρατός αθόρυβος αλλα αμέτρητος στον οποίο κάποτε άνοιξες ένα παράθυρο. ας πιω και εγώ από την μπίρα εκείνου του νυχιού γιατί τότε ήταν που έγινε πραγματικότητα εκείνο που σήμερα τρώμε μόνο στα λόγια μας. των ετών σου πολλά κόστα του πράσινου—να σου φέρουν όλους εκείνους τους τίτλους που χάθηκαν και μια νέα αναμέτρηση πάνω στο παρκέ αύριο! 🍻💚