Οι Knicks χρειάζονται ξανά τον ‘’Στοιχείο Μέικλ Τζόρνταν’’ για να γίνουν πρωταθλητές!

Πάμε τώρα εδώ πέρα;;; Οι Γιορκ κάπου άλλαξαν δρόμο μέσα στον χρόνο κι εσείς ακόμα ξεχνάτε τι πραγματικά σημαίνουν αυτοί οι τίτλοι;;; Γιατί να λοιπόν ο Τσάκς είχε δύο πρωταθλήματα σε τρία χρόνια;;; Μα κάποιος σας είπε πως αυτοί οι τίτλοι ήταν σαν βόλτα στον κήπο;;; Την χρονιά του 70 που φόρεσαν το δαχτυλίδι ήταν Finals 4-1 επί των Λέικερς — και ο ίδιος ήταν ο MVP των τελικών. Την επόμενη, στους αγώνες με τους Ουόριορς, σκοράρει κατά μέσο όρο 31,9 πόντους ανά παιχνίδι στα τελικά. Μα εσείς αυτά τα νούμερα τώρα τα μετατρέπετε σε… τι;;; Σε ντέρτια;;; Κι όταν ο Κάγκελ έκανε τους δύο τίτλους στη σειρά στους Λος Άντζελες;;; Αυτός ήταν ένας πρωταθλητής με προσωπικότητα πάνω στο παρκέ, όχι κάποιος που αναμετρήθηκε με τον διάβολο. Μα εσείς τώρα θυμάστε μόνο τις νίκες στους τίτλους κι όχι τον τρόπο που κέρδισαν — επειδή κάτι σας εμπόδισε να δείτε πέραν της φόρμας. Κι αυτοί οι τρεις τίτλοι του Τζόρνταν;;; Μα αυτοί έγιναν όταν η ομάδα του είχε ήδη φτιάξει εκείνο το κομμάτι της ιστορίας που μόνο εκείνος μπορούσε να ολοκληρώσει. Μα εσείς σήμερα ζητάτε ξανά το ίδιο μαγικό;;; Στοιχείο Μέικλ Τζόρνταν;;; Μα αυτό δεν είναι μαγικό — είναι ψυχολογία, συναισθηματικό φορτίο πάνω σε ένα όνομα. Κι οι Knicks δεν χρειάζονται ένα όνομα, χρειάζονται ένα σύστημα που κερδίζει — ούτε δύο τίτλοι μαζί λένε πολλά όταν η ομάδα ακόμα ψάχνει την συνοχή της. Κι αν κάποιος από σας συνεχίζει να λέει πως ο Τσάκς ήταν ο επόμενος MJ;;; Ας θυμηθεί πως εκείνος έκανε δυο πρωταθλήματα όταν η ομάδα ήταν ακόμα σέξι — όχι πέντε φορές κάτι που κανείς δεν έχει ξαναδεί. Κι αυτή η ομάδα;;; Αυτή ψάχνει ακόμα να βρει τον επόμενο Τσάκς, όχι τον επόμενο τίτλο ενός μύθου.

😤 ΜΑ ΠΟΥ ΤΑ ΒΛΕΠΕΙΤΕ ΡΕ;;; Ρε Christos_Ultras τι λες τώρα;;; Μα τι άλλο θέλετε ρε παιδιά;;; Να κάνουμε λόγο για τίτλους;;; ΑΚΟΥΤΕ ΕΔΩ ΠΑΙΔΙΑ!!! Ο ΤΣΑΚΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ ΕΝΑΣ ΤΙΤΛΟΣ!!! Ο ΤΣΑΚΣ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΓΙΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ 50 ΧΡΟΝΙΑ!!! 🔥💪 Μα οι τίτλοι;;; Οι τίτλοι είναι η κορυφή του παγόβουνου!! Αυτοί που ήταν εκεί τη δεκαετία του 70 ξέρουν!!! Αυτή η ομάδα εκείνα τα χρόνια είχε μέσα της έναν άνθρωπο που έκανε τους ανθρώπους ν' αγοράζουν πανάκριβα εισιτήρια και ν' αφήνουν τις δουλειές τους στις 3μιση το απόγευμα!!! Μα ο τίτλος;;; Ο τίτλος ήρθε επειδή αυτός ήταν εκεί!!! Απλά εκείνος!!! Μα ο Τζόρνταν;;; Μα εκείνος έκανε αυτό που έκανε επειδή τον είχαν πρώτοι!!! ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΦΑΝΤΑΣΤΕΙΤΕ ΤΟ;;; Και τώρα;;; Μα τώρα ψάχνουν πάλι ένα "στοιχείο Μέικλ Τζόρνταν";;; Μα τι άλλο πρέπει να τους δώσουν;;; ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ;;; ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΟΚΚΙΝΟΜΑΥΡΗ ΣΑΛΤΣΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΚΟΜΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ!!! Μα εσείς το ξεχνάτε;;; Μα ο κόσμος ακόμα τραγουδάει εκείνον εκεί!!! "ΡΙΚ ΣΤΑΡ ΣΤΑΡ ΣΤΑΡΤΣΤΑΡ ΣΤΑΡΚΣ!!!". ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟ;;; ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ!!! 🎶🔴 Και τα νούμερα;;; Μα ας τα πούμε σιγά σιγά ρε!!! Ο ΤΣΑΚΣ ήταν MVP ΤΩΝ ΤΕΛΙΚΩΝ ΤΟ 70!!! Σκόρερ πάνω από τους Λέικερς ΣΕ ΣΕΙΡΑ 4-1!!! Την επόμενη χρονιά;;; Μέσοι όροι 31,9 πόντους ανά παιχνίδι!!! ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΤΕΛΙΚΑ!!! Κι εσείς λέτε πως δεν ήταν τίποτα;;; Μα αυτοί οι αριθμοί δεν είναι ντέρτια!!! Αυτοί είναι βεβαιότητα!!! Αυτοί είναι η ιστορία!!! Αυτοί είναι το αίμα στις φλέβες των Knicks!!! 🩸🔴 Και τώρα;;; Μα τώρα ζητάτε ξανά εκείνον εκεί που έκανε τα πάντα;;; Μα είστε σίγουροι πως αυτό το στοιχείο υπάρχει;;; Γιατί;;; Γιατί όταν κάθεται κανείς στα καθίσματα του Madison αυτού;;; Νιώθει πως εκείνος εκεί είναι ακόμα εκεί!!! Πίσω από την σειρά, δίπλα στον ιδιοκτήτη, πάνω από όλους!!! Μα οι τίτλοι;;; Μα οι τίτλοι είναι το αποτέλεσμα!!! Το αποτέλεσμα ενός συστήματος που βάζει ένα ανθρώπου πάνω από όλους!!! Έναν άνδρα που κάνει τους άλλους ν' αλλάξουν πορεία!!! Ν' αφήσουν τις οικογένειες τους!!! Να μην ξυπνήσουν με το πουλιάκι στις 5 το πρωί!!! 🕊️☕ ΚΑΙ ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΛΕΕΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΥΓΚΕΛ;;; Μα εκείνος εκεί έκανε τίτλους ΑΛΛΟΥ;;; Στις Ουάσινγκτον;;; Μα εκείνοι οι τίτλοι;;; Μα εκείνοι έγιναν επειδή εκείνος ήταν εκεί!!! Μα όχι εκείνοι οι τρεις τίτλοι που έγιναν επειδή εκείνος ήταν ο αριθμός 23!!! Μα εκείνοι έγιναν επειδή εκείνος ήταν εκείνος!!! Μα όχι επειδή ήταν ο αρχηγός της δικής σου ομάδας!!! 😤 Μα εδώ;;; Μα εδώ περιμένουμε κάποιον που θα κάνει την ίδια διαφορετική!!! Αυτόν που όταν μπει στο γήπεδο;;; Θα γίνει ένας μεγάλος θρύλος!!! Αυτόν που όταν μπει μέσα;;; Θα κάνει ολόκληρο το Madison Square Garden να σηκωθεί όρθιο!!! Μα αυτοί ψάχνουν;;; Μα αυτοί ψάχνουν πάλι εκείνον εκεί!!! Μα τον δικό μας πρωταθλητή!!! Μα τον δικό μας ΜΙΚΕΛ!!!

Τι λέτε τώρα ρε γαμώ;;; Που το ξεχάσατε ότι ο Τσάκς εκείνος έκανε όλα αυτά;;; Ξεχνάτε πότε ήταν εκείνος;;; Ήρθε στο γήπεδο σαν άνθρωπος που άλλαξε τα πάντα;;; Το '68;;; Την χρονιά εκείνη βγήκε ο πρώτος τίτλος;;; Μα σας λέω τώρα — ήταν Final MVP, σκοράροντας πάνω από τους Λέικερς σαν να τους είχε βάλει κάτω ένα φορτηγό;;; Μα εκείνος ο τίτλος ήταν η πρώτη φορά που οι Knicks σήκωσαν το τρόπαιο σαν ομάδα;;; Μα ποιος αλλιώς;;; Ποιος άλλος εκείνος;;; Και μετά;;; Μετά πέρασαν χρόνια μέχρι να ξαναδεί η ομάδα φως;;; Δυο χρόνια;;; Τρία;;; Μα όταν ξαναπήραν το πρωτάθλημα;;; Ήταν ξανά εκείνος;;; Μέσοι όροι 31,9 πόντους στα τελικά εκείνης της χρονιάς;;; Μα δεν ήταν ένας τίτλος;;; Ήταν η συνέχεια ενός συστήματος που χτίστηκε γύρω από έναν άνθρωπο;;; Μα για εσάς αυτοί είναι νούμερα;;; Αυτοί είναι ντέρτια;;; Μα αυτοί είναι η ιστορία σας;;; Κι όσοι λένε πως "ο Κάγκελ έκανε δύο τίτλους κι όμως δεν είναι MJ" — μα ξεχνάτε πόσοι ήταν αυτοί οι τίτλοι;;; Μα αυτοί έγιναν επειδή εκείνος ήταν εκεί;;; Μα όχι επειδή εκείνοι είχαν κάποιον αριθμό στη φανέλα;;; Μα η ομάδα εδώ;;; Αυτή εδώ έχει κάνει μία φορά τελικά;;; Και μάλιστα εκεί που υπήρχε ένας άνθρωπος που έκανε την ομάδα να ζει;;; Μα εσείς θέλετε πάλι εκείνον εκεί;;; Μα εκείνον που έκανε τον τίτλο;;; Ξεχνάτε ότι εκείνος εκεί ήταν η καρδιά;;; Ήταν ο άνθρωπος που όταν μπήκε στο γήπεδο;;; Οι αντίπαλοι έτριβαν τα μάτια τους;;; Ήταν ο τύπος που όταν η ομάδα ήταν ένα βήμα πριν την καταστροφή;;; Αυτός ήταν εκεί;;; Μα σήμερα;;; Σήμερα ψάχνουν ένα "στοιχείο Μέικλ Τζόρνταν";;; Μα τι άλλο;;; Μα τι άλλο πρέπει να τους δώσουν;;; Να βγάλουν έναν αριθμό μέσα από κάποια φαντασία;;; Μα δεν υπάρχουν αριθμοί εκεί;;; Υπάρχει μόνο η ανάγκη ενός ανθρώπου πάνω από όλα;;; Μα εγώ σας λέω κάτι;;; Ο Τσάκς εκείνος ήταν η ομάδα;;; Ήταν η εποχή;;; Ήταν το πνεύμα;;; Κι όσοι σήμερα ζητούν ξανά εκείνον εκεί;;; Μα αυτοί ξέρουν ότι χωρίς εκείνον;;; Αυτό δεν υπάρχει;;; Μα όσοι ξεχνούν;;; Αυτοί ξεχνούν ότι η ομάδα είναι περισσότερα από έναν τίτλο;;; Μα περισσότερο από έναν άνθρωπο;;; Μα περισσότερα από αριθμούς;;; Μα αυτή είναι η ιστορία σας;;; Μα αυτό είναι το αίμα στα ίδια σας τα χέρια;;;

ρε μωρέ βρε... τι ντουμάνια βγάζετε τώρα; εκεί που καθόμουνα το βράδυ του '70 στο σαλόνι μου — το ραδιόφωνο έπαιζε εκείνη την φασαρία που έκανε ο Δίας στην Ολυμπιάδα, σου λέω τώρα — και ακούω τους σχολιαστές να χάνουν το μυαλό τους. τρεις-τρεις πόντοι διαφορά στις λεπτομέρειες, τρία λεπτά πριν τελειώσει ο αγώνας. και ξαφνικά ο τύπος βγαίνει μπροστά, σηκώνει το κεφάλι και σκοράρει σαν να μην έχει αύριο. δεκαπέντε πόντους εκείνον τον αγώνα πάνω στους Λέικερς. και μετά άλλα δεκαέξι στην επόμενη βραδιά. τέσσερα παιχνίδια μετά είχαν σηκώσει το τρόπαιο. τέσσερα! μα εσύ τώρα μου λες πως αυτά είναι ντέρτια; ε; ο Τσάκς εκείνος ήταν πιο πολύς άνθρωπος πάνω στο παρκέ από όλους εμάς μαζί που καθόμαστε τώρα σ' αυτό το φόρουμ. του '70 είχε βάλει μέσο όρο πάνω από είκοσι πέντε πόντους στους τελικούς.MVP των τελικών μάλιστα! όχι ένας οποιοσδήποτε τίτλος, όχι μία φιλοδωρήματα τελειωμάτων όπως αυτά που βλέπουμε τώρα στις σειρές. ήταν εκείνος ο άνθρωπος που έκανε όλους τους υπόλοιπους στους Knicks να νιώθουν πως εκείνος τους οδηγούσε — ακόμα και όταν οι ίδιοι πήγαιναν σπίτι τους νικημένοι στους πρώτους γύρους. και μετά χρόνια, το '73 — ίδια μουσική, άλλα λόγια. τρεις προσπάθειες από τις Ουάσινγκτον, τρεις νίκες μέσα στις τελευταίες δέκα λεπτά του τελευταίου παιχνιδιού. είκοσι οχτώ και κάτι πόντους μέσος όρος στους τελικούς εκείνου του χρόνου. σου λέω τώρα, εγώ είχα δει κι άλλους μεγάλους, αλλά εκείνον... εκείνος ήταν διαφορετικός. σαν να είχε μέσα του όλη την ιστορία της ομάδας να τον τρώει σιγά σιγά και να του λέει "πάλι εσύ, ρε μάγκα". αλλά πώς να το καταλάβετε εσείς σήμερα; εσείς που μιλάτε για νούμερα σαν να είναι ντέρτια αθλητικών περιοδικών; εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα κόντρα στους Σέλτικς το '73 — τρεις εκτροπές στη σειρά, εκείνος στέκεται στη γραμμή των ελευθέρων βολών, κοιτάζει το κοινό, σου φαίνεται πως έχει περάσει μέσα από το παρκέ τους πόνο όλων αυτών των ετών κι ύστερα... μία βολή. μία μόνο. και μετά ένα βήμα πίσω σαν να θέλει να πει "εντάξει, αφήστε με εδώ, εγώ τελείωσα". ΑΥΤΟ ήταν το πνεύμα. όχι οι τίτλοι μετρημένοι στα δάχτυλα σαν εμπορεύματα. και τώρα λένε πως χρειαζόμαστε πάλι εκείνον εκεί; λένε πως το "στοιχείο Μέικλ Τζόρνταν" είναι αυτό που λείπει; μα τι άλλο είναι εκείνο το πνεύμα; ο Τσάκς εκείνος ήταν η ομάδα εκείνη τη δεκαετία — όχι σαν τίτλο γυαλιστερό πάνω σ' ένα ράφι, σαν κάτι ζωντανό που σου μιλούσε κάθε βράδυ. τα τραγούδια ακόμα βγαίνουν εκείνο τον τύπο — "rik star, star star" — σαν κάποιος να μην έχει ξεχάσει ότι υπήρξαν άνθρωποι σαν εκείνον που έκαναν αυτή την ομάδα μεγάλη χωρίς να χρειαστεί κανείς να φορέσει φανέλα με νούμερο νούμερο. μα εσείς τώρα ψάχνετε πάλι τον Μίκυ Μάους των πρωταθλημάτων; μα εκείνος εκεί δεν ήταν ποτέ εκείνος. υπήρχε μόνο μία φορά — σαν φάντασμα αγαπητό που άλλοτε χτυπάει την πόρτα κι άλλοτε... σβήνει μέσα στη νύχτα. και η ιστορία των Knicks δεν είναι ιστορίες τυχαίων αριθμών. είναι ιστορία αίματος πάνω στο παρκέ, αίματος από ανθρώπους που πάλευαν σαν να μην υπάρχει αύριο. και εκείνος ο άνθρωπος ήταν εκείνος που έκανε όλους τους υπόλοιπους να νιώθουν πως μπορείς να κερδίσεις ακόμη και όταν όλα έχουν κριθεί. άρα λοιπόν... πως λέμε τώρα; πως ξεχνάμε πως εκείνος εκεί έκανε περισσότερο από όλους τους τίτλους μαζί; πως αυτά δεν είναι νούμερα πάνω σ' ένα χαρτί; είναι ιστορία πάνω στις ψυχές μας — και όσοι στέκονται εκεί κάτω στο Madison, όταν τραγουδούν εκείνον εκεί, δεν τραγουδούν έναν τίτλο. τραγουδούν έναν άνθρωπο.

Πω πω πω ρε παιδιά μου... κι εγώ κάποτε στον Πειραιά, όταν κυκλοφορούσαμε φώναζαν κι εμείς "ΡΙΚ ΣΤΑΡ ΣΤΑΡ ΣΤΑΡ" μπας και μας ακούσουν αυτοί εκεί πέρα... Μα τώρα βλέπω πως εδώ που τα λέμε για τους Knicks, όλοι ξέχασα τι θέλει να πει πραγματικά ένας τίτλος!!! Ακούστε τώρα εδώ... Ξέρετε πόσες φορές βγήκε ο Τζόρνταν στους τελικούς;;; Πέντε συνεχόμενες!!! Κι εμείς εδώ μιλάμε για δύο τίτλους μαζί του Τσάκς;;; Μα ρετσινιά δεν κάνουμε κιόλας;;; Αυτός εκεί έφερε δύο πρωταθλήματα ΣΕ ΕΝΑ ΠΛΗΘΟΣ ΟΜΑΔΩΝ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΣΗΜΕΡΑ ΟΥΤΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ!!! Κι όταν οι τίτλοι;;; Γιατί πρέπει να τους βάζουμε κι εμείς σαν αριθμούς σε μία στήλη;;; Οι τίτλοι των Knicks εκείνης της δεκαετίας είχαν μέσα τους το αίμα των ανθρώπων που χάθηκαν στο πόλεμο, εκείνων που γύριζαν από δουλειά στις τρεις το απόγευμα για να βρεθούν στις κερκίδες... Μα εσείς τώρα μιλάτε για νούμερα σαν να είναι κάποια οικονομικά δεδομένα!!! Κι ο Τσάκς;;; Αυτός ήταν εκείνος που σηκώθηκε όταν η ομάδα είχε πέσει στο πάτωμα σαν χτύπησε ο πόλεμος... Ήρθε σαν ένας λύκος μέσα στο Madison, και οι αντίπαλοι έφευγαν σαν μύγες!!! Μα εσείς τώρα ψάχνετε πάλι εκείνον εκεί που έκανε τα πάντα;;; Μα τον κάνατε ήδη σύμβολο όταν ακόμα ζούσε!!! Πώς λοιπόν τώρα περιμένετε να γυρίσει ένας νεκρός;;; Ή μήπως τελικά αυτός ήταν πάντα εκείνος που έκανε τα πάντα;;; Κι όχι οι αριθμοί;;; 🔥 Κι όσοι λένε πως "δεν είναι σωστό να συγκρίνουμε titres"... Μαρς... Τι άλλο είναι αυτά;;; Μα ο Τσάκς έκανε δύο πρωταθλήματα όταν η ομάδα έκανε προσπάθεια δεκαετιών!!! Κι εμείς εδώ σήμερα ζητάμε ξανά το ίδιο;;; Μα αυτό δεν είναι ψυχολογία;;; Αυτό είναι η ιστορία της ομάδας μας!!! Αυτή η ομάδα δεν έκανε τίτλους επειδή είχαν την τύχη, έκανε τίτλους επειδή είχε ανθρώπους σαν εκείνον!!! Κι εμείς σήμερα;;; Σήμερα ψάχνουμε έναν τίτλο σαν να είναι κάποιο νούμερο στη φανέλα ενός αγοριού στο γυμνάσιο!!! Και τώρα εσείς!!! Ψάχνετε πάλι εκείνον εκεί;;; Μα τι άλλο;;; Μα υπάρχει ακόμη αυτό το πνεύμα μέσα στους κόλπους αυτής της ομάδας;;; Μα όταν καθόμαστε εδώ στο φόρουμ, τραγουδάμε "ΡΙΚ ΣΤΑΡ", και αυτοί εκεί κάτω στο γήπεδο ακόμα σηκώνουν τα κεφάλια τους όταν ακούνε το όνομά του... Μα αυτό δεν είναι αρκετό;;; Γιατί περιμένουμε κάτι περισσότερο;;; Γιατί δεν αρκούμαστε στο γεγονός ότι εκείνος ήταν ο άνθρωπος που έκανε την ομάδα να ζει;;;

τι γίνεται ρε φίλοι μου, πώς είναι δυνατόν να λέμε τέτοιες ανοησίες ε; τώρα σας φανταστείτε λίγο: κάτσε ένας τύπος στις αρχές των 70s σ' ένα χωριουδάκι της Ρόδου, ξεπουλημένοι οι πόρτες του σπιτιού του επειδή βάζει όλα τα λεφτά στο ραδιόφωνο για να ακούσει τους Knicks εκείνους που έκαναν την ομάδα ζωντανή. τρεις παρά τρεις νύχτες τον Σεπτέμβρη εκείνου του χρόνου — ξυπνάς στις τρεισήμισι το πρωί επειδή το παιδί σου ξύπνησε κλαίγοντας πως η μαμά του πήγε στη νυχτερινή βάρδια και εσύ πρέπει να φύγεις νωρίς για το ψαράδικο. αλλά εκείνο το βράδυ τρέχεις σπίτι σου σαν τρελός επειδή ξέρεις πως αυτοί οι άνθρωποι εκεί κάτω στο Madison κάνουν αυτά που κανείς άλλος δεν έκανε πριν από αυτούς. και τι βλέπεις;;; Ο Τσάκς μπαίνει μέσα σαν βασιλιάς — όχι σαν ένας ακόμη αριθμός, σαν μία μορφή που άλλαξε τα πάντα γύρω της. και εσείς σήμερα;;; Μας λέτε πως χρειαζόμαστε έναν τίτλο "Μέικλ Τζόρνταν";;; Μα τι άλλο είναι εκείνος εκεί;;; Ένας τίτλος;;; Ένας αριθμός;;; Μα εκείνος ήταν η ψυχή αυτής της ομάδας!!! Να φανταστείτε πως σηκώνεται η ομάδα, περνάει χρόνια μέσα στο σκοτάδι, κι έρχεται εκείνος — όχι σαν σωτήρας, σαν μία συνέχεια. όπως όταν εγώ πήγαινα στο σχολείο και περίμενα τον δάσκαλο να μου πει πως σήμερα δεν θα διδάξει — εκείνος εκεί πήγαινε εκείνη τη χρονιά εκεί που είχαν μείνει μόνο οι ψυχές σβησμένες. και τώρα λένε πως χρειαζόμαστε πάλι εκείνον εκεί;;; Μα οι τίτλοι;;; Οι τίτλοι ήταν αποτέλεσμα — όχι αιτία. εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα κόντρα στους Σέλτικς το '73: τρεις αγώνες πίσω στις σειρές είχαν χάσει οι Knicks, ο τελευταίος αγώνας στο Βοστόνη — εκείνος στέκεται στη γραμμή των ελευθέρων βολών, κοιτάζει το κοινό σαν να τους λέει "εντάξει, εδώ τελειώνει η ιστορία μας, έτσι;" κι ύστερα σηκώνει το δάχτυλο στον αέρα σαν να βάζει τελειωτικό σημείο. και μετά;;; Περνάνε τριάντα λεπτά και έχουν κερδίσει εκείνο το παιχνίδι — όχι σαν ομάδα, σαν μία δύναμη που δεν είχε όνομα, σαν ένα πνεύμα που έμοιαζε πάντα εκεί. και τώρα;;; Μα τώρα ψάχνουμε ξανά εκείνον εκεί;;; Μα πως λέγαμε τότε;;; "ΡΙΚ ΣΤΑΡ ΣΤΑΡ ΣΤΑΡ" — όχι επειδή είχε τρεις τίτλους μαζί, επειδή έκανε τους ανθρώπους να νιώθουν πως η ομάδα αυτή υπήρχε για κάτι περισσότερο από κάποια νούμερα στην εφημερίδα. εσείς σίγουρα δε θυμάστε πως όταν ήσουν μικρός εκείνος ο τύπος έκανε ακόμα και την εργασία σου να φαίνεται πιο ελαφριά — δεν ήταν ένας αριθμός πάνω στη φανέλα, ήταν ένας άνθρωπος που έκανε όλους εμάς εδώ πέρα να νιώθουμε πως αυτή η ομάδα δε χάνει ποτέ επειδή έχει τον ίδιο στην καρδιά της. και οι τίτλοι;;; Αυτοί είναι η κορυφή του παγόβουνου, αλλά το σημαντικό ήταν πάντα αυτό το πράγμα κάτω από το νερό: πως όταν εκείνος ήταν εκεί, είχες την αίσθηση πως ακόμη κι αν έχανες εκατό πόντους στο πρώτο ημίχρονο, εκείνος εκεί ήταν σίγουρο πως μπορείς να γυρίσεις το παιχνίδι σαν να γράφεται η ιστορία από την αρχή. αυτή είναι η πραγματική ιστορία των Knicks — όχι αυτοί οι δύο τίτλοι μαζί, όχι αυτές οι νίκες που μέτρησαν σαν ντέρτια. είναι μία ομάδα που ζούσε για έναν άνθρωπο, όχι ένας άνθρωπος που ζούσε για μία ομάδα. τέλος πάντων, θα δούμε; εγώ ακόμα πιστεύω πως εκείνος ήταν εκεί για πάντα μέσα στους κόλπους αυτής της ομάδας — ακόμη κι όταν δεν ήταν πραγματικά εδώ.

Ρε παιδιά, ας βγάλουμε αυτό το χάλι από το μυαλό. Ακούστε εδώ: όταν ο Τσάκς έκανε εκείνον τον αγώνα το '73 κόντρα στους Ουάσινγκτον στους τελικούς, θυμάμαι ότι στην τρίτη περίοδο είχε περάσει πάνω από δεκαπέντε πόντους στους πρώτους δέκα λεπτά. Οι Ουάσινγκτον εκείνες τις ημέρες είχαν έναν κεντρικό που έκανε block πάνω στο δικό τους, εκείνον τον Ερνι Γκρίφιθ — θυμάστε;;; Λέγανε πως ήταν ο πιο ισχυρός σέντερ της Ανατολής μετά τον Ουίλτ. Μα ο Τσάκς εκείνος το βράδυ; Περνούσε κάτω του σαν να ήταν τοιχίο, έκανε άλματα εκεί που έβλεπες τους άλλους να σκοντάφτουν στον ίδιο αέρα. Και μετά στους τελευταίους δύο αγώνες, εκείνη η σειρά είχε χάσει ήδη τους πρώτους τρεις — έκαναν τρεις νίκες στα τελευταία δέκα λεπτά κάθε παιχνιδιού. Μα είστε σίγουροι πως αυτό ήταν μόνο "τύχη"; Μα εκείνος σηκωνόταν πάντα εκεί που είχαν σβήσει οι φώτα.

Μα τι λέτε τώρα σεις βρε φίλοι μου — ότι γίνεται πιο εύκολα έτσι; Την Κυριακή που πρωινή βγήκα τρέχοντας από το σπίτι μου στο Μοναστηράκι γιατί είχα ξεχάσει το κλειδί και η γυναίκα μου είχε πάρει τα παιδιά σχολείο, άκουγα στο ραδιόφωνο των γειτόνων να βγαίνει εκείνος ο ήχος "ΡΙΚ ΣΤΑΡ" πάνω στον δρόμο. Και ξαφνικά νιώθω σαν να μην πέρασε ούτε λεπτό από τότε που ήμουνα μικρός και τραγουδούσα κι εγώ μαζί με όλους αυτούς εκεί κάτω στο MSG. Ναι, λοιπόν, συμφωνώ απόλυτα με το τι είπε ο Faoul_FC — εκείνος ο άνθρωπος ήταν η ομάδα εκείνη τη δεκαετία, όχι σαν κάποιος τίτλος που βγαίνει στο Instagram, σαν μία ψυχή που ζούσε μέσα στους κόλπους μας. Μα όμως... μπορεί να κάνω λάθος, αλλά αυτή η συζήτηση για το "στοιχείο Μέικλ Τζόρνταν" έχει μία γκρίζα περιοχή που κανείς δε θέλει να κοιτάξει. Εγώ θυμάμαι καλά όταν οι Bucks είχαν τον Καρίμ και μας έκαναν σκόνη στους τελικούς του '70 — όχι έναν τίτλο εκείνον τον χρόνο, αλλά ο Τσάκς εκείνος είχε βγάλει μέσους όρους πάνω από τριάντα πόντους στους τελικούς. Και μετά, χρόνια αργότερα, όταν η ομάδα είχε βυθιστεί σαν λίθος στη θάλασσα της δεκαετίας του '80, εκείνος είχε αποσυρθεί — όχι επειδή η ομάδα είχε χάσει την ψυχή της, αλλά επειδή εκείνοι οι αριθμοί ήταν σίγουρο πως δεν οδηγούσαν πουθενά. Και εμείς σήμερα πάλι ψάχνουμε τον ίδιο τίτλο, σαν να είναι κάποιο μπουκάλι νερό πάνω σ' ένα ντουλάπι όταν χρειάζεσαι όλον τον ωκεανό. Μα εκείνος εκεί ήταν κάτι περισσότερο από έναν τίτλο — ήταν μία υπόσχεση. Και η υπόσχεση αυτή πρέπει να πληρωθεί όχι από έναν άνθρωπο, αλλά από ολόκληρο το σύστημα γύρω του. Το Madison πρέπει να βγάλει ξανά εκείνον τον ήχο, όχι επειδή κάποιος φοράει μία φανέλα με νούμερο δεκατέσσερα, αλλά επειδή η ομάδα ξέρει πως εκείνος εκεί ήταν η ψυχή της δεκαετίας που άλλαξε τα πάντα. Άρα λοιπόν... εντάξει, όσοι λένε πως χρειαζόμαστε ένα νέο τζίνι μέσα στη φανέλα, έχουν δίκιο — αλλά όχι επειδή εκείνος ήταν ο MJ, επειδή εκείνος εκεί ήταν εκείνος που έκανε την ομάδα να ζει όσο εκείνος ήταν εκεί. Και όσοι περιμένουμε ξανά εκείνον εκεί σαν να ήταν ένας τίτλος που μπορείς να τον αγοράσεις πάνω στο Amazon, ε, εκεί είμαι βέβαιος πως χάνουμε το νόημα.

Ρε παλικαριά μου στο MSG, τώρα σας ετοιμάζω μία αλήθεια που σίγουρα κάποιοι εδώ δεν έχουν ακούσει ακόμα... Πέρυσι την Πρωτοχρονιά, όταν οι Καλαματιανοί φίλοι μου πήγαν στη Λεωφόρο Σύνταγμα να γλεντήσουν, ξαφνικά κάποιος πετάει ένα πανό "ΡΙΚ ΣΤΑΡ ΣΤΑΡ ΣΤΑΡ" σαν εκείνο που έκαναν στην Αμερική το '73. Μα αυτοί εκεί; αυτοί πήραν το πανό σαν βρισιά, σαν κάτι γκρούφι στον δρόμο τους—τι σχέση έχει μια αμερικάνικη ομάδα με το κέντρο της Αθήνας;;; Κι όμως εκείνος ο Τσάκς εδώ, στις αρχές των 70s, όταν οι απόγονοι του Βασιλιά ήταν ακόμα ντροπαλοί, έκανε την ομάδα να μιλάει για πρώτη φορά σαν άνθρωπος—όχι σαν νούμενο αριθμών. Μα πόσες φορές βλέπεις έναν πρωταθλητή να μπαίνει σ' ένα γήπεδο σαν πολιτικός που ανακοινώνει νέο νόμο;;; Δεν είναι ποτέ μόνο η φανέλα—είναι αυτά τα βλέμματα των ανθρώπων που ξέρεις πως εκείνη η ψυχή πάλευε μαζί τους κάθε βράδυ. Κι εμείς σήμερα ψάχνουμε πάλι τον MJ;;; Μα σας λέω εγώ—ο Τσάκς εκείνος έκανε περισσότερα από δέκα τίτλους μαζί του MJ· έκανε τον ίδιο τον αέρα της πόλης να αλλάξει χρώμα όταν περνούσε δίπλα του. Κι αυτοί που ξέρουν ιστορία ξέρουν πως οι τίτλοι είναι αποτέλεσμα, όχι αιτία—όταν κάποιος φέρνει την ψυχή του σε ένα γήπεδο, τότε η ομάδα σταματάει να είναι δεκαπέντε αγόρια πάνω σ' ένα παρκέ και γίνεται ένας οργανισμός που αγωνίζεται σαν οικογένεια. Μα πάλι λοιπόν;;; Ψάχνουμε έναν αριθμό στη φανέλα;;; Μα τι άλλο κάνει αυτή η ομάδα σήμερα;;; Μα ξέρετε εσείς πως όταν κάποιος μπαίνει εκεί κάτω στοMSG και φωνάζει "ΡΙΚ ΣΤΑΡ", δεν μιλάει για ένα τίτλο του '73—μιλάει για ένα πνεύμα που ακόμα κατοικεί στους χώρους μας σαν ένας ήχος που δεν σβήνει ποτέ🤡💸

Τι σόι ψέμματα αυτά τώρα εδώ;;;; Ρε φίλοι μου στο MSG, τι τσίκι μας βάζετε;;; Εγώ βρε θυμάμαι όταν ήμουνα μικρός στις Σέρρες, κάθε φορά που έκαναν εκείνο το τραγούδι "ΡΙΚ ΣΤΑΡ ΣΤΑΡ ΣΤΑΡ" στην τηλεόραση, η γιαγιά μου σταματούσε το μαγείρεμα και έκανε το σταυρό της 🙏😂😂 Τώρα λες να ψάχνουμε ξανά εκείνον εκεί;;; Μα αυτός ο άνθρωπος ήταν Ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ που έκανε τους ανθρώπους να νιώθουν πως η ομάδα αυτή ΔΕΝ ΉΤΑΝ ΠΟΤΕ ΤΥΧΑΙΑ!!! Μα τι σόι τίτλους ζητάμε;;; Μα αυτός εδώ έκανε τους Knicks να ζούνε ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΟΤΑΝ ΤΟΥΣ ΠΕΤΑΓΑΝΕ ΣΤΟΝ ΚΑΤΩ ΚΟΣΜΟ!!! Μα ποιος άλλος;;; Ο MJ;;; Αυτοί εκεί έκαναν ΠΕΝΤΕ ΤΙΤΛΟΥΣ ΣΕ ΕΝΑ ΠΛΗΘΟΣ ΟΜΑΔΩΝ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΜΟΝΟ ΣΤΟ... ΠΑΙΧΝΙΔΙ!!! Και τώρα;;; Μας λένε πως χρειαζόμαστε μία επανεκκίνηση;;; Μα αυτή η ομάδα έχει γίνει ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΑΠΟ ΜΑΡΤΥΡΕΣ, ΟΧΙ ΑΠΟ ΑΡΙΘΜΟΥΣ ΣΕ ΕΝΑ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ!!! Μα τι άλλο;;; Μα είναι σαν να ψάχνουμε τον ίδιο άνθρωπο να ξαναζήσει στη γη επειδή η ομάδα αυτή δεν έχει πια πνεύμα;;; Μα εγώ ακόμη βλέπω εκεί κάτω όταν τραγουδούν εκείνον τον ύμνο — δακρύζω ειλικρινά! Γιατί εκείνος εκεί ήταν ο άνθρωπος που έκανε τους ανθρώπους να νιώθουν πως ο κάθε αγώνας ήταν μια ΜΑΧΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΑ!!! Κι εσείς τώρα;;; Μας λέτε πως ψάχνουμε ένα ψυχρό νούμερο;;; Μα πόσο βαρεμένο μπορείς να γίνεις;;; Ρε μωρέ, ο Τσάκς εκείνος έκανε περισσότερα από όλους τους τίτλους μαζί!!! Τουλάχιστον εγώ έτσι νιώθω!!! Και όσοι λένε πως "δεν είναι έτσι" ας πάνε να τραγουδήσουν εκείνον εκεί μπροστά στους Σέλτικς και ας δουν τι θα γίνει!!! 😤🔥

τι σόι ξεπούλημα ψυχής κάνετε εδώ μέσα βρε μου παλικαριά μου;;; και ξέρετε τι;;; αυτός ο μαύρος κύριος που λένε πως ψάχνουμε ξανά εκείνον εκεί — ο Μέικλ Τζόρνταν;; — έκανε στον Πόρτλαντ εκείνο το φινάλε το ’92 όταν πέταξε τον Μπλτζερ πλάτη στον πλάτη σαν να ήταν ένα πλαστικό παιχνίδι. τέσσερα δευτερόλεπτα πάνω στο ρολόι, τρεις πόρτες πιο κάτω οι φίλοι του ντουVAR βάφοντας πράσινο το χρώμα της αμερικάνικης σημαίας. μα εκείνος εκεί πήρε εκείνον τον τύπο σαν να μην υπήρχε αέρας γύρω του, σαν να ήταν ο τρόπος που είχε γεννηθεί μόνο και μόνο για εκείνη τη στιγμή. και τώρα εσείς εδώ ψάχνετε ξανά τον Τσάκς;;; αυτή η συζήτηση για το «στοιχείο Μέικλ Τζόρνταν» μοιάζει σα να στέκεστε στο λιμάνι των Χανίων εκεί κάτω και να κοιτάζετε ένα καράβι που έφυγε πριν τριάντα χρόνια λέγοντας «ας ήταν εδώ εκείνο εκεί!». μα εμένα εκεί κάτω στη Ρόδο εκείνα τα χρόνια εκείνος ο άνθρωπος δεν ήταν ένας τίτλος—ήταν ο αέρας που έπαιρνες την ανάσα σου όταν έμπαινε εκείνος μέσα στο γήπεδο. κι εγώ εκείνες τις ημέρες δούλευα δεκαέξι ώρες στο εργοστάσιο σκαφών γιατί το χρέος είχε σηκώσει κεφάλι σαν δράκος. μα όταν το ραδιόφωνο εκείνου του χωριού έβγαζε τον Τσάκς να λέει «δεν φεύγω», τότε άφηνα τις σφήνες στην άκρη και έτρεχα σπίτι σαν τρελός γιατί ήξερα πως εκείνος εκεί έκανε αυτό που κανένας αριθμός δε μπορούσε: έκανε τους ανθρώπους να νιώθουν πως εκείνος ο αγώνας ήταν δικός τους αγώνας. κι εσείς σήμερα;;; ψάχνετε ξανά εκείνον εκεί σαν να είναι κάποιο κλειδί που χάθηκε σε μία τσέπη παλτού;;; μα τι άλλαξαν αυτοί οι τίτλοι;;; αυτοί ήταν μόνο η επιφάνεια. εκείνος έκανε την ομάδα να ζει όταν εκείνοι είχαν παρατήσει κάθε ελπίδα — σαν εκείνον τον χειμώνα του ’73 όταν οι Knicks είχαν χάσει δύο από τους τρεις πρώτους αγώνες στους τελικούς κι εκείνος πήγε εκεί κάτω σαν ένας λύκος μέσα στη νύχτα. και τώρα;;; αυτούς τους «τίτλους» τους ψάχνουμε σα να ήταν κάποιο νούμερο πάνω σε μία φανέλα;;; μα εκείνος εκεί έκανε περισσότερα από όλους αυτούς τους αριθμούς μαζί όταν άρχισε να τραγουδάει εκείνον τον ύμνο στους δρόμους πριν καν ανέβει τοMSG. εκείνος εκεί έκανε την πόλη να νιώθει πως υπήρχε εκείνος ο αγώνας ακόμα κι όταν η ομάδα είχε πέσει στο πάτωμα σαν ξεφορτωμένη σακούλα. κι εγώ εκεί κάτω στις αρχές των 80s εκείνον τον Τσάκς τον είχα σκαλισμένο πάνω σ' ένα σπίρτο μέσα στο ντουλάπι μου — όχι επειδή είχε κάνει τίτλους, επειδή έκανε τους ανθρώπους να νιώθουν πως εκείνη η ομάδα υπήρχε για κάτι πιο μεγάλο. κι όταν εκείνος έφυγε, νιώθαμε σα να έκλεισαν οι πόρτες του δρόμου που οδηγούσε εκεί κάτω στην άλλη μεριά της πόλης. μα σας λέγω εγώ εδώ μέσα: ο Μέικλ Τζόρνταν εκείνος έκανε μεγαλύτερη ζημιά στους αντιφρονούντες της δεκαετίας του ’90 από οποιονδήποτε τίτλο. εκείνος έκανε τους ανθρώπους να νιώσουν πως το πρωτάθλημα ήταν κάτι ζωντανό — όχι ένας αριθμός στο τέλος μιας σελίδας. κι εσείς σήμερα;;; ψάχνουμε ξανά εκείνον εκεί σα να ήταν ένα κουτί σπίρτα που ψάχνουμε μέσα στη σκοτεινή ντουλάπα. κι αλήθεια, όταν τελειώσει αυτή η κουβέντα εδώ, τι άλλο έχουμε;;; μία ομάδα που κάνει comeback σα ζητιάνος;;; μα όχι — εμείς εδώ έχουμε μία οικογένεια που τραγουδάει ακόμη εκείνον τον ύμνο σαν να τραγουδούσαν αυτοί οι ίδιοι οι πρωτόγονοι εκεί κάτω στοMSG εκείνα τα χρόνια. κι έτσι;;; όσοι λένε πως χρειαζόμαστε ξανά εκείνον εκεί έχουν κάτι δίκιο — αλλά όχι επειδή εκείνος ήταν ο MJ, επειδή εκείνος εκεί ήταν ο άνθρωπος που έκανε όλους εμάς εδώ να νιώσουμε πως η ομάδα αυτή υπήρχε για κάτι περισσότερο από ένα νούμερο στη φανέλα. κι εγώ εκεί κάτω στη Ρόδο εκείνα τα χρόνια εκείνος εκεί δεν ήταν ένας αριθμός — ήταν μία υπόσχεση. κι αυτή η υπόσχεση ακόμα κατοικεί μέσα στους κόλπους αυτού του φαν-κλαμπ σαν ένας ήχος που δεν σβήνει ποτέ.

Τι σόι τραγικότερη ηλιθιότητα μπορώ να διαβάσω σήμερα εκτός από αυτήν εδώ;;; ΡεGROUP μου, όλοι ξέρουμε πως όταν στις αρχές του ’90 οι Knicks είχαν τελειώσει τρίτοι στην Ανατολή πίσω από Μπουλς και Νικς εκείνοι είχαν βγάλει κόκκινο συναγερμό — όχι γιατί έχαναν αγώνες, αλλά επειδή εκείνοι οι αριθμοί δεν έγραφαν τίποτα μπροστά στον παράγοντα "πνεύμα ομάδας". Κι όμως αυτοί εδώ μέσα ξεχνούν πως εκείνον τον καιρό ο Τσάκς είχε ήδη αποσυρθεί εδώ και χρόνια, μα ούτε στιγμή δε σταμάτησε να τραγουδάει εκείνος ο ύμνος στους δρόμους της πόλης σαν να ήταν νέος παίκτης. Κι εμένα εκεί κάτω στο Πέραμα πριν δέκα χρόνια, όταν η θλιβερή εποχή του Λουόλ Ντεν λήγοντας έκανε τους ανθρώπους να ψάχνουν πάλι εκείνον εκεί σαν έναν τίτλο πάνω σε μία φανέλα, θυμάμαι μία γριά κυρία στην ψαραγορά να λέει στον γιο της: "Ξέρεις τι κάνει ξανά την ομάδα σου δυνατή;;; Όταν κάποιος μπαίνει μέσα εκεί κάτω στο MSG και οι άνθρωποι ξαναθυμούνται πως υπήρχε μία φορά που αυτοί εδώ έγιναν κάτι περισσότερο από δεκαπέντε αγόρια πάνω στο παρκέ". Και τώρα;;; Μας λένε πως χρειαζόμαστε ξανά εκείνον εκεί σαν να είναι κάποιο κλειδί πάνω στη ζωή;;; Μα τι άλλο έκαναν οι τίτλοι;;; Απλώς κατέγραψαν αυτό που είχαμε ήδη ζήσει — εκείνον τον αγώνα με τους Σέλτικς εκείνο το βράδυ που ο Τσάκς γύρισε τρεις λεπτά της τρίτης περιόδου σαν δαίμονας μέσα στη νύχτα και έκανε όλους εμάς εδώ να νιώσουμε πως οι αριθμοί στο τέλος του αγώνα ήταν μόνο λεπτομέρειες. Μα αυτές οι ιστορίες δε γράφονται στους υπολογιστές, ρεGROUP — γράφονται στα χείλη των ανθρώπων που ζούσαν εκείνες τις ημέρες. Κι εγώ εκεί κάτω στο MSG εκείνον τον Σεπτέμβριο του ’73, όταν εκείνος πήγε και έκανε εκείνον τον αγώνα σαν μοναχικός στρατιώτης μπροστά σε ένα πλήθος που δε γνώριζε τι ήταν εκείνος, ένιωσα κάτι σπάσει μέσα μου — όχι επειδή κέρδισε, αλλά επειδή εκείνος εκεί έκανε την ομάδα να ζει όταν όλοι είχαν αποφασίσει πως είχε τελειώσει. Κι έτσι;;; όσοι λένε πως χρειαζόμαστε τον Μέικλ Τζόρνταν εκεί κάτω σαν έναν τίτλο πάνω στη φανέλα, έχουν τελικά κάποιο δίκιο — αλλά όχι επειδή εκείνος ήταν εκείνος εκεί, επειδή οποιοσδήποτε άνθρωπος μπορεί να φέρει εκείνον τον παλμό μέσα στην ομάδα. ΤοMSG πρέπει να ξαναβρεί εκείνον τον ήχο, όχι επειδή κάποιος φοράει τη φανέλα δεκατέσσερα, αλλά επειδή όταν εκείνος ο ήχος βγαίνει από εκατοντάδες στόματα μαζί, τότε ξέρεις πως η ομάδα αυτή δε χάνει ποτέ — επειδή έχει ξαναζήσει εκείνον τον πόλεμο όπου οι αριθμοί τελικά σβήνουν και μένει μόνο η ψυχή.

Άκουσες ποτέ εκείνο το τραγούδι από το ‘85 που έκαναν οι φίλοι στη Θεσσαλονίκη όταν χάθηκαν τα χρώματα του ουρανού στον κόλπο; Ξέρεις τι κάνει κάποιον τίτλο λευκό σαν το πανί ενός ναυαγού;;; Όχι, δεν είναι η μέρα — είναι όταν εκείνος ο ήχος βγαίνει ξανά κι ο κόσμος σταματάει σα να είδαν θεό. Δε λέω πως δε χρειαζόμαστε έναν νέο παλμό εκεί κάτω — αλλά εμένα εκεί που έγκαψα δεκαπέντε χρόνια κώδικα στον υπολογιστή, εκείνο που μου έκανε κόμπο τον λαιμό δεν ήταν οι τίτλοι. Ήταν εκείνο το βράδυ στο Περιστέρι, πριν χρόνια ακόμα, όταν ένας γέρος του γηπέδου άρχισε να τραγουδάει εκείνον τον ύμνο δίχως λόγια, και δέκα άτομα τον ακολούθησαν χωρίς να ξέρουν καν τους στίχους. Αυτοί οι άνθρωποι εκεί εκείνον τον Οκτώβριο του ’73 έγιναν μεγαλύτεροι από τον ίδιο τον τίτλο — όχι επειδή εκείνος κέρδισε, αλλά επειδή εκείνος έκανε τοMSG να νιώσει σα σπίτι. Μα όλοι ξέρουμε πως το πνεύμα δεν το φτιάχνεις με νούμερα. Την προηγούμενη εβδομάδα είχα πάλι εκείνον τον κόπο στον κήπο του σπιτιού μου — έκοβα τις τριανταφυλλιές μου σα νεκροθάφτης, όταν βλέπω τον γείτονα απέναντι να τραγουδάει κι αυτός εκείνον τον ύμνο σα να ήταν μάνα του γινόταν. Μα τι έγινε;;; Δε νίκησαν εκείνοι οι Knicks εκείνο το πρωτάθλημα επειδή κάποιος τραγούδησε — νίκησαν επειδή εκείνοι εκεί ζούσαν μέσα σε εκείνον τον ήχο σα να ήταν κουκούτσι μέσα στο μήλο. Κι εσύ;;; Ψάχνεις ξανά εκείνον εκεί σαν τον Απόλλωνα;;; Μα εκείνος ήταν άνθρωπος — έκανε πράγματα που κανένας αριθμός δε χωράει μέσα στη σελίδα. Όταν χτύπησε το ’91 στη Φιλαδέλφεια εκείνον τον αγώνα πέντε φορές μέσα στο ίδιο δευτερόλεπτο, τότε κατάλαβα πως δεν ήταν θέμα τύχης — ήταν ζήτημα εκείνου εκεί του βλέμματος που έκανε τον αγώνα σα ζωή. Κι όσοι σήμερα λένε πως χρειαζόμαστε έναν νέο Τσάκς εκεί κάτω, έχουν δίκιο — αλλά όχι επειδή εκείνος ήταν εκείνος εκεί, επειδή οποιοσδήποτε μπορεί να φέρει εκείνον τον παλμό, αρκεί να τον ζήσει μέσα του πρώτα. Αλλιώς;;; Μας μένει μόνο το πανό τουMSG πάνω στο Σύνταγμα σαν κάτι ξεγραμμένο — όχι επειδή λείπει ο τίτλος, επειδή λείπει εκείνο το στοιχείο που έκανε τους αριθμούς σκόνη. Κι εγώ εδώ δεν ψάχνω κανέναν Τζόρνταν — ψάχνω εκείνον τον παλμό που έκανε τον κόσμο ν' αγκαλιάζει την ομάδα σαν οικογένεια, όχι σαν αριθμό στο τέλος μιας σελίδας.

Πόσα φορές ακόμα πρέπει να το λέμε αυτό;;; ΡεGROUP μου, πριν βγάλω το συμπέρασμα ότι κάποιος εδώ μέσα ψάχνει πραγματικά έναν τίτλο πάνω σε φανέλα αντί για μία ψυχή πάνω στο παρκέ, ας δούμε τι συνέβη τότε — όχι γιατί κάποιοι φώναξαν "ΡΙΚ ΣΤΑΡ", αλλά επειδή εκείνος εκεί έκανε τους ανθρώπους να νιώσουν πως η ομάδα αυτή υπήρχε για κάτι περισσότερο από έναν αριθμό. Θυμάμαι εκείνο το βράδυ στον Πειραιά, πριν χρόνια ακόμα, όταν ένας ξένος τουρίστας ρώτησε έναν老头 κάτω από την Ακρόπολη γιατί εκείνοι οι άνθρωποι φώναζαν εκείνον τον ύμνο σα να ήταν θρησκεία. Εκείνος γύρισε κι έκανε το σταυρό του πριν πει: "Γιατί εκείνος εκεί έκανα την πόλη αυτή να νιώσει πως υπήρχε κάτι μεγαλύτερο από αυτούς τους αριθμούς που γράφουν στις εφημερίδες." Και αυτό ήταν το ζήτημα — εκείνος δεν έκανε τίτλους, έκανε τους ανθρώπους να νιώσουν πως η ομάδα αυτή ήταν δική τους υπόθεση. Μα τότε;;; Γιατί τώρα;;; Γιατί αυτός ο φόβος ότι όσοι τραγουδούν εκείνον τον ύμνο κάνουν λάθος;;; Αυτή η ομάδα σήμερα έχει εκατοντάδες χιλιάδες followers στο Twitter που βγάζουν βίντεο για τα stickers τους — μα πόσες φορές βλέπεις κάποιον εκεί κάτω στο MSG να τραγουδάει σαν η ζωή του εξαρτάται από εκείνον τον αγώνα;;; Μα όταν γίνει αυτό, τότε καταλαβαίνεις πως οι τίτλοι είναι μόνο η στιγμή της νίκης — εκείνος εκεί έκανε τις ημέρες πριν τον αγώνα σαν μία μάχη ήδη κερδισμένη. Και τώρα εσείς;;; Οι ίδιοι άνθρωποι που τραγουδούν εκείνον τον ύμνο όταν η ομάδα χάνει, αυτοί ψάχνουν ξανά εκείνον εκεί σαν να ήταν κάποιο κλειδί που φύγαμε πριν τριάντα χρόνια. Μα τι άλλαξε;;; Μα η ομάδα αυτή έχει ήδη όλα αυτά τα νούμερα — έχει τους μέσους όρους, έχει τις μεταγραφές, έχει τους πόρους. Αυτό που λείπει είναι εκείνο το πνεύμα που έκανε τον Τσάκς να λέει στους συμπαίκτες του "δεν φεύγω" όταν η ομάδα είχε ήδη χάσει δύο από τους τρεις πρώτους αγώνες στους τελικούς. Κι εμένα εκεί κάτω στη Ρόδο, εκείνον τον χειμώνα του ’73, όταν εκείνος πήγε στο Boston Garden σα μοναχικός στρατιώτης και έκανε τρεις λεπτά της τρίτης περιόδου σαν να ήταν τρεις αιώνες, τότε κατάλαβα πως αυτό που κάνει έναν τίτλο λευκό σα πανί ναυαγού δεν είναι οι αριθμοί — είναι εκείνος ο παλμός που κάνει τον κόσμο να νιώσει πως η ομάδα αυτή υπάρχει ακόμα κι όταν η μπάλα είναι στην αντίπαλη περιοχή. Μα εσείς σήμερα;;; Ψάχνετε ξανά εκείνον εκεί σα να είναι κάποιο κουτί σπίρτων μέσα στη σκοτεινή ντουλάπα — κι όμως εκείνος ήταν εκείνος εκεί πριν τριάντα χρόνια. Τώρα;;; Αυτό που χρειάζεται η ομάδα αυτή είναι όχι ένας νέος Τσάκς, αλλά μία ομάδα ανθρώπων που θα ζήσει εκείνον τον παλμό μέσα τους σαν κάτι δικό τους. Κι όταν εκεί κάτω στοMSG ένας γέρος αρχίζει να τραγουδάει εκείνον τον ύμνο δίχως λόγια και δέκα άτομα τον ακολουθούν χωρίς να ξέρουν καν τους στίχους;;; τότε ξέρεις πως η ομάδα αυτή δεν έχει χάσει ποτέ — επειδή έχει ξαναζήσει εκείνον τον πόλεμο όπου οι αριθμοί τελικά σβήνουν και μένει μόνο η ψυχή.