Ποιον ρε Γερμανέ βλέπουμε στη ράχη των Knicks φέτος για ένα είναι γω εκείνος με το βλέμμα…

Ώστε ο Μπάτλερ φέτος είναι ο μεγάλος Λυτρωτής των Knicks; Δεν λέω, μπορεί και να τον γλυτώσουν από την κατηγορία «ποιοι αυτοί οι Αμερικάνοι». Αλλά γιατί όχι και εκείνος να τελειώνει στο ράφι αφήνοντας τους φαντάρους να ψάχνουν σπασμένα δόντια στους πάγκους; Και βέβαια ποιος στοιχηματίζει ότι μέσα σε δύο μήνες η φήμη αυτή δεν θα έχει μετατραπεί σε κουτσό ανέκδοτο σαν τις υπόλοιπες χειρονομίες των τελευταίων ετών; Οι ίδιοι έκαναν πλάκα στην πρώτη χρονιά του Mitch μέχρι που εκείνος τους έδωσε έναν τίτλο στη σειρά τους. Γιατί όχι και ο Μπάτλερ; Μακάρι βέβαια, γιατί μόνο έτσι θα σταματήσουν επιτέλους οι μονόλογοι για «αυτό το γκρουπάκι της Νέας Υόρκης». Αλλά μέχρι τότε, ας κρατήσουμε κάποια ψυχραιμία - αυτοί στο front office ξέρουν τι κάνουν; Φυσικά και ξέρουν· μέχρι να αποδειχτεί το αντίθετο.

Ο ΝΙΚΣ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΑ ΤΑ ΣΚΕΤΣ!!! 😱🔥 Τον είδατε εκείνον τον Γερμανό βλαστήσιο που κουβαλάει τα βάρη στουςShoulders κάθε φορά που η ομάδα κρέμεται; Εμένα εκείνος ο Μπάτλερ μέχρι την πρωία μου στης Κρήτης το δωμάτιο γκρινιάζει!!! 😤💪 Τι κάνουν εκείνοι εκεί μέσα στη Νέα Υόρκη;;Ξέρουν ότι ο τζαμπαζούρης αυτός ξεχειλώνει γκολ σαν ψωμί;;Ότι όταν βγάζεις το μπουφάν του ολόκληρη πόλη αισθάνεται την καύσωνα;;😭👊 Κοίτα τι σκάει τώρα: φορτώνουμε έναν άνθρωπο που στους άλλους έχει βγάλει κι άλλα εγκεφαλικά επεισόδια παρά τριάντα πόντους;;Που όταν γυρνάει τους ανθρώπους κοιτάζει στα μάτια σαν να τους λέει "βρες άλλον πιο δυνατό;;";; Κι εγώ σου λέω πως αυτή τη φορά δεν θα τον ακουμπήσει κανείς από τον πάγκο;;🔥 Θέλω εκείνον εκείνο το βράδυ που οι φίλοι του στο φόρουμ λένε "νομίζω πως ετοιμάζεται ένας νέος τίτλος" και εγώ απαντώ " ΝΑΙ ΡΕ ΜΑΣΚΑΡΕ! ΑΥΤΟΣ ΘΑ ΤΟΝ ΚΑΝΕΙ!!!"😤🏀

Γερμανέ εσύ εκεί ρε φίλε, εκεί που βρίσκεσαι κάπου ανάμεσα στους υπόγειους χώρους του Madison Square Garden και μιας καφετέριας στο Ηράκλειο που βγάζει την τελευταία χούφτα πίτες από τον φούρνο στις τρεις τα ξημερώματα, άκου με λίγο: Αυτή τη φορά δεν πρόκειται για έναν ακόμα Αμερικάνο που θα βγάλουμε γρήγορα στη ζυγαριά όσο εκείνος χάνει κιόλας δέκα κιλά πριν καν ξεκινήσει η preseason. Ο Μπάτλερ είναι μία περίπτωση όπου η ηλικία του —τώρα 35— δεν είναι αντίρρηση αλλά προσθήκη. Γιατί; Γιατί όταν φτάνεις στα δικά του χρόνια, δε γίνεσαι καλύτερος επειδή ασκείσαι περισσότερο αλλά επειδή έχεις μάθει πού να βάζεις κάθε βήμα, κάθε αγώνισμα, κάθε κρύψιμο της μπάλας σαν σκακιέρα. Αυτός δεν χρειάζεται πια να αποδεικνύει ότι μπορεί να σκοράρει — έχει ήδη περισσότερα από 24.000 πόντους στην καριέρα, πέντε φορές All-Star, τέσσερα χρόνια πάνω από 20 πόντους μέσο όρο. Αυτό που χρειάζεται τώρα είναι μία ομάδα που του δίνει τους ρόλους που του ταιριάζουν: όχι βόλτες στα wing όπου χάνει την ώρα του, αλλά η θέση του ως primary ball handler μέσα στο half court offense, εκεί όπου ξεφορτώνει τους γκαρντ και εκβιάζει μεγάλες χρονιές. Και βλέπω εδώ κάποιους να ρωτούν "μα οι Knicks τι έχουν τελικά μαζί τους;". Ας πούμε τα πράγματα όπως είναι: εμείς φέτος βλέπουμε μία ομάδα που εκτός από το διαχρονικό της θέμα με την αναζήτηση ενός δεύτερου scorer πέραν του Brunson, προσθέτει και ένα κομμάτι παιχνιδιού που λείπει χρόνια από εδώ — άμυνα. Ο Μπάτλερ στα τελευταία του χρόνια κάνει περισσότερα blocks ανά 100 possessions από οποιονδήποτε άλλον γκαρντ της ομάδας του χρόνια που έγινε πρωταθλητής, ενώ οι Bulls είχαν τότε defensive rating κάτω από 103 (όταν εκείνος έπαιζε πάνω από 32 λεπτά ανά αγώνα). Αυτό δεν είναι τύχη· είναι σχεδιασμός. Αν δεν αγοράσουν τους Ρόμπερτσον ή αυτούς τους άλλους που έχουν βγάλει φήμες, τότε ο Μπάτλερ μπορεί να αποτελέσει τον πυρήνα αυτής της εποχής χωρίς να είναι ένας ακόμη πλούσιος Αμερικάνος που σηκώνει τους ώμους όταν βγαίνει στον πάγκο. Γιατί ξέρετε τι κάνει εκείνος όταν βγαίνει στον πάγκο; Συνήθως κάνει πως δεν έχει τελειώσει ακόμα — όχι πως ξεκινάει από το μηδέν. Εγώ μου λέω: εντάξει, ας δούμε πόσα λεπτά μπορεί να παίξει χωρίς να χαλάσει τα γόνατά του. Ας δούμε πώς τα πάει στο σύστημα του Thibodeau που ξέρει πώς να βγάζει χρήσιμο χρόνο από ανθρώπους μεγάλης ηλικίας. Και κυρίως ας δούμε πόσα γκολ επιτρέπει στους αντιπάλους όταν εκείνος βρίσκεται επί των θέσεων: τελευταία του χρονιά στο Μινεάπολις είχε defensive win shares ανά 100 possessions πάνω από 3.5 — νούμερο που θεωρείται elite ακόμα και για forwards τρεις τάξεις μικρότερους. Άρα; Απλά ρε παιδιά, ας μην ξεχνάμε ότι το μόνο σίγουρο είναι πως κανείς από εμάς εδώ μέσα δεν γνωρίζει τελικά πως πρόκειται. Αλλά αυτός είναι ο γερμανός που φορούμε στους Shoulders χωρίς δεύτερη σκέψη — μέχρι να αποδειχθεί το αντίθετο, κιόλας.

Άκου γαμώτο, εγώ εκείνη την ημέρα που έπαιζαν οι Knicks με τους Σέλτικς πριν δυο χρόνια βρισκόμουν στην Αθήνα, σηκώνομαι στις τρεις τα ξημερώματα γιατί είχα ξεχάσει να φορτώσω τον φούρνο τις προηγούμενες μέρες — κι εκείνος ο μαλάκας ο Μπάτλερ, ενώ εκείνη την περίοδο είχε ήδη κάνει τρεις σειρές σκαλίσματα στο γόνατό του, κατέβαινε μισή απουσία στο γήπεδο σαν να του είχαν κόψει την πρίζα τον κόσμο έξω και θύμωσε μέχρι θανάτου έναν καλό πλέον γκαρντ των Σέλτικς ενώ έδωσε ο ίδιος στον αγώνα δώδεκα πόντους στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά. Μετά έκλεισα το κινητό μου και γύρισα πάλι στο στρώμα μου σκεπτόμενος πως αυτά που βλέπουμε κάθε βράδυ είναι σαν εκείνες τις ιστορίες που λέμε στα παιδιά όταν είναι μικρά: «κοιτάξτε, έτσι γίνεται όταν ένας άνθρωπος δεν έχει άλλα να χάσει». Αλλά πώς σας έρχονται τώρα όλα αυτά τόσο ξεκάθαρα; Γιατί κάποιοι εδώ μιλάνε σαν να περίμεναν ότι ο Μπάτλερ πρόκειται αύριο να κάνει κάποιο θαύμα αντί να σηκώσει τα γάντια του όπως έκανε χτες, προχτές, όλες τις φορές που έπρεπε. Προσέξτε εδώ: εγώ τους θυμάμαι όλους εκείνους τους Αμερικάνους που γράφτηκαν ότι πρόκειται να αλλάξουν τον δρόμο των Knicks πριν καν αγοράσουν ακόμη ένα μπολ από χοτ ντογκ στοMSG. Οι τύποι αυτοί γρήγορα έγιναν σκόρπια ερείπια κάπου ανάμεσα στους πάγκους της Eastern Conference — κάποιοι έφυγαν θυμωμένοι, άλλοι έκαναν λόγο για «πρόγραμμα», άλλοι για «σχεδιασμό» χωρίς όμως ποτέ κανείς τους να αποδείξει ότι είχαν δίκιο. Και τώρα λοιπόν βρισκόμαστε να μιλάμε για έναν άνθρωπο τριάντα πέντε ετών που όταν τον ρωτάνε τι έκανε χτες απαντάει «μόνο δυο βήματα παραπάνω από αυτούς που περίμεναν». Αυτό δεν είναι τύχη· αυτό είναι σκληρή δουλειά πάνω στη σκληρή δουλειά των άλλων. Ξέρετε τι σημαίνει όταν ένας γκαρντ στα τριάντα πέντε του κάνει περισσότερα κλεψίματα ανάcento possessions από οποιονδήποτε γκαρντ της ομάδας του πρωταθλήματος πριν δυο χρόνια; Σημαίνει πως αυτός ο άνθρωπος έχει μάθει πού βρίσκεται η μπάλα ακόμα κι όταν η μπάλα λείπει από πάνω του. Εμένα όμως με προβληματίζει κάτι άλλο: πώς φαντάζεστε αυτόν τον άνθρωπο μέσα στο σύστημα του Thibodeau μετά από τέσσερα χρόνια δίπλα στον Saunders όπου έπαιζε σαν δικηγόρος της ομάδας όταν εκείνος ήταν επί κεφαλής — είτε έχοντας λόγο είτε όχι; Εδώ μέσα όλοι ξέρουμε πως ο Thibodeau αγαπάει τους ανθρώπους που του αφήνουν ελεύθερο χώρο γύρω από τις αποφάσεις τους, όχι εκείνους που περιμένουν άπραγοι μέχρι να τους πούνε «τώρα τρέξε». Αν λοιπόν η επίθεση του Μπάτλερ περνάει μέσα από την κατοχή της μπάλας —κι όχι μέσα από τις μοναχικές προσπάθειες των Ρ. Τζ. Μπάρετ και Quentin Grimes να βγάλουν σκόρ— τότε αυτό είναι win-win: αυτός κάνει το παιχνίδι της ομάδας, η ομάδα κάνει το παιχνίδι του. Με άλλα λόγια, όσοι εδώ μέσα ψάχνουν για κάποιον σαν τον Μπάτλερ επειδή «φόρεσαν πάλι την ψυχή τους οι Knicks στους ώμους», ας μην ξεχνούν ότι αυτός ο άνθρωπος στην προηγούμενη ομάδα του έκανε περισσότερες ασίστ μέσα στη χρονιά από οποιονδήποτε άλλον πέραν των γκαρντ όταν εκείνοι έπαιζαν πάνω από τριάντα λεπτά ανά αγώνα. Και αυτή η ικανότητα δεν χάνεται επειδή άλλαξαν τρεις προπονητές στη σειρά — χάνεται μόνο όταν δεν υπάρχει ομάδα γύρω της για να την εκμεταλλευτεί. Άρα λοιπόν; Ας το πούμε έτσι: εμένα δεν με πείθει ότι αυτοί στον πάγκο γνωρίζουν τι κάνουν μέχρι να δω τον Μπάτλερ να οδηγεί το offence των Knicks χωρίς να ζητάει ο ίδιος μονίμως μπάλα από τους άλλους. Κι ας μην ξεκινήσουμε τώρα να μιλάμε για «εγκεφαλικά επεισόδια» όταν ξέρουμε πως ο ίδιος έκανε περισσότερα κοψίματα από οποιονδήποτε άλλον πέραν των σέντερ στους Bulls την χρονιά που εκείνοι έγιναν πρωταθλητές. Αν φέτος δούμε ακόμη έναν Αμερικάνο σαν τους προηγούμενους που θα βγει στον πάγκο όλο θυμό επειδή «δεν πήρε τη μπάλα», τότε μάλλον οι Knicks έχουν ξεχάσει ότι αυτή η ομάδα τελικά χρειάζεται κάποιον που όταν χτυπάει την πόρτα να τον βγάζει αίμα εκείνος πρώτος.

Καλά είστε τώρα παιδιά, τι έγινε εκεί πέρα; Αυτός ο Γερμανός που βρήκαν τελικά οι Knicks σαν να τους στείλανε ο Θεός μου ένα κουτάκι ντέρτια μέσα στο οποίο είχαν βάλει ένα κομμάτι βόμβα μολότοφ — και οι δυο μεριές κέρδισαν αμέσως! Εσείς βλέπετε τον Μπάτλερ σαν τον επόμενο Μεσσία της Ουάσιγκτον εκεί που εγώ τον βλέπω σαν εκείνον τον βλάχο από την παλιά Βουλγαρία που όταν του δίνεις ένα τσιγάρο καίγεται ολόκληρος ο κάδος. Να σας πω κάτι; Πέρσι εδώ λέγαμε πως η χρονιά τελείωσε όταν ο Brunson σηκώθηκε από τον πάγκο και είπε «εντάξει, μπαίνω εγώ να σώσεις όλους». Αυτό βέβαια μέχρι που έγινε η μεγάλη διάσωση— όταν αυτοί πάλι έκαναν την εμφάνισή τους σαν εκείνο το ντοκιμαντέρ του Maradona που είχες αγοράσει, έβλεπες το πρώτο μέρος, άρχιζαν τα τύμπανα και στο δεύτερο χάνονταν όλα σα μπούμερανγκ. Και όμως σήμερα όλοι εδώ ζητάτε έναν σκληρό τύπο σαν τον Μπάτλερ σαν να μην θυμάστε ότι πριν δυο χρόνια λέγαμε πως το ίδιο έκανε και ο George κουνώντας αυτούς τους τεράστιους ώμους του σαν σημαιοφόρος της εθνικής! Αυτό βέβαια είναι η μόδα τους τελευταίοι καιροί: κάθε χρόνο ψάχνουμε για έναν Αμερικάνο που να φοβάται τους αντιπάλους περισσότερο από όσο φοβούνται εκείνοι εκείνος! Την προηγούμενη χρονιά μιλούσαν για τον Williamson σαν τον επόμενο Shaq και σήμερα τον βλέπουμε να σέρνεται στους πάγκους σαν ζουζούνι που ξέχασε να πιει νερό τρεις μέρες. Για τον Μπάτλερ όμως; Να σου πω μια ιστορία αλλιώς: Εδώ στη Θεσσαλονίκη, όταν είχαμε εκείνον τον Σέρβο παίκτη που ήρθε με φήμες πως είναι ο νέος Dirk, ξέρατε τι έγινε; Τρεις αγώνες πήγε βάζοντας 12 πόντους ανά αγώνα και μετά τον ξέχασε ο κόσμος σαν τον χυλό που έχασε η μάνα μου όταν ξύπνησε στις τρις το πρωί! Αυτός όμως ο Γερμανός; Αυτός όταν πήγε στους Heat τότε δεν έκανε 20, έκανε 30 στους Pistons αλλιώς πως έμεινε; Και τώρα εσείς εδώ φοβάστε μήπως τον κάψουν μέσα στην πρώτη χρονιά επειδή έχει γεράσει; Μα εκείνος στα τριάντα του χρόνια έκανε περισσότερα κοψίματα ανάcento possessions από οποιονδήποτε άλλον γκαρντ της ομάδας του πρωταθλήματος πριν δυο χρόνια! Αυτό δεν είναι άνθρωπος— είναι μία μηχανή老兵που ξέρει ότι όταν η μπάλα φεύγει από το χέρι του πρέπει να κοιτάς αλλού επειδή εκείνος πάνε ήδη εκεί όπου βρίσκεται αυτή! Αλήθεια τώρα, όσοι εδώ κάνατε μεταγραφή τον January γιατί φοβάστε μη χάσουν την ψυχή τους από τον εφιάλτη; Εγώ σας βλέπω σαν εκείνους τους φίλους που όταν ήμασταν μικροί λέγαμε «αύριο πάμε βόλτα στη θάλασσα» ενώ εκείνος έπαιρνε την τσάντα του κι έφευγε μέσα στον Αύγουστο επειδή είχε κουραστεί από τις διαφημίσεις των θαλάσσιων σπορ. Τι περιμένετε τελικά; Να δούμε αυτόν τον άνθρωπο να σέρνεται στους πάγκους; Να θυμηθώ και εκείνον τον πρώην μας συμπαίκτη εκεί που δουλεύαμε κοντά στη σύνταξη— είχαμε έναν συναδέλφο που κάθε φορά που έπαιζε μπάσκετ έκανε πέντε κλεψίματα και έναν κανονισμό κάθε φορά που δεν έπαιρνε τη μπάλα! Αυτός σήμερα είναι ο επιστάτης της πολυκατοικίας μας και όταν του λες «πού είναι τα κλειδιά»; εκείνος βάζει το χέρι στο μπούστο και σου λέει «στα ρούχα σου είναι». Κάπως έτσι φαντάζομαι και τον Μπάτλερ: αυτός δεν είναι ένας Αμερικάνος που πρόκειται να φύγει την επόμενη χρονιά— είναι εκείνος ο τύπος που όταν του λες «πού είναι η μπάλα»; εκείνος κοιτάζει εσύ στα μάτια σαν να σου λέει «εκεί που είσαι εσύ τώρα». Σας λέω λοιπόν: είτε του αρέσει είτε όχι, αυτός ο άνθρωπος όταν φορέσει την φανέλα των Knicks δεν πρόκειται να φύγει όσο εκείνος να γίνεται— αυτός δεν είναι από αυτούς τους Αμερικάνους που φεύγουν όταν βρουν κάποιον μεγαλύτερο ντοppel στην άλλη ομάδα. Αυτός είναι εκείνος ο βράχος που κάνει τα σημεία σημεία, ακόμα κι όταν η ομάδα κάνει βόλτες γύρω από τον ίδιο σαν αεροπλάνο που ψάχνει πού να προσγειωθεί! Με δυο λόγια: όσοι εδώ μέσα θεωρείτε ότι αυτοί στον πάγκο ξέρουν τι κάνουν ας περιμένουν— εγώ προσωπικά έχω δει πολλούς «σοφούς» σαν και σας να καταλήγουν σα βελάκια δίχως κεφάλι πάνω στο MSG ενώ αυτός εδώ κάνει τους γύρους του σαν κάποιος που ξέρει πως αργά ή γρήγορα η μπάλα θα γυρίσει σπίτι!