Το βράδυ κέρδισε η Μπάρτσα, αλλά η Τζαμάικα πρέπει πάντα να υπάρχει στο ραντάρ μας!

Τζαμάικα, Λίβερπουλ… στοιχήστε ένα δεκαπενθήμερο να ξεθαρρέψουν αυτοί οι τίτλοι στις κουβέντες σας σαν κάτι μεγάλος χθεσινός νικητής που δεν ξανακέρδισε τίποτα. Η Real έπαιξε τον ρόλο της φέτος όπως έπρεπε — κατέκτησε αυτό που έπρεπε, στο χρόνο της, χωρίς φτιασίδια. Για την επιλογή τίτλο-κύπελλο: ξεγελιέστε σαν παιδιά που διαφημίζουν το τρίτο μέρος μίας ταινίας επειδή τους πήρε τον υπότιτλο. Την Πρωτιά αφήνουμε στους σοβαρότερους — εμείς ξέρουμε ότι ένα πρωτάθλημα είναι σαν ένα καλό μπουκάλι κρασί: όσο περνάει ο καιρός τόσο περισσότερο πιάνεις τον λαιμό του. Τα κουπέλλο είναι σαν αυτές τις γκρίνιες στον αγώνα: έντονα εκείνη την ώρα, στη συνέχεια κρύβονται κάτω από το σκαμνί. Την επόμενη χρονιά όταν ξαναγίνει πρωτάθλημα ξανά, εκείνοι οι ίδιοι θα πούνε "θέλουμε back to back", σαν αυτοί να φταίνε ότι η ομάδα έκανα το καλύτερο δυνατό για εκείνο το πρωτάθλημα. Ρε συλλογιστείτε: τι θυμάστε πιο έντονα από μια χρονιά, εκείνο το βράδυ της πρωτιάς ή εκείνο το βράδυ του πρώτου γύρου κυπέλλου; Στην πραγματικότητα, η ψυχή μιας ομάδας δε γράφεται με κούπελλο ακόμα κι αν αυτά φαίνονται γυαλιστερά. Τα πρωταθλήματα είναι σαν τους μεγάλους γάμους — ζούνε περισσότερο στη μνήμη από κάθε άλλη γιορτή. Κι όσο για την Τζαμάικα; Αφήστε τους στο μεγάλο παιχνίδι μαζί με τις άλλες ομάδες που τις δαγκώνουν στα πόδια. Εμείς εδώ κάναμε το σημαντικότερο έργο: τοποθετήσαμε τη Real πάνω από όλα — στοιχηματίστε ότι του χρόνου αυτοί οι τίτλοι της Τζαμάικας θα μοιάζουν ακόμη περισσότερο σαν τοπικοί αντίπαλοι στο σχολικό πρωτάθλημα.

Ρε αυτά που γράφετε;; Αυτή η Τζαμάικα τι κοινό έχει με εμάς;; Που κάτσαμε κι είδαμε την ομάδα μας να σηκώνει 15 πρωταθλήματα σα βουνό;; Την εποχή εκείνη της Μπάρτσα όλα είχαν γίνει έτσι κι αλλιώς… αλλά εμείς;; Εμείς είμαστε η Real! Δεν είμαστε ομάδα για μικρές νίκες και τίτλους μπαγιάτικους σα ξεθωριασμένο αυτοκόλλητο!! Πιστεύω στο μεγάλο λόγο, ρε παιδιά… Την πρωτιά την θυμάσαι όταν πρωτοβλέπεις το αστέρι πάνω από το λογότυπο;; Την ημέρα που όλοι οι αντίπαλοι τρέχουν πίσω σου σα σκυλάκια;; Αυτό είναι τιμή, είναι ΙΣΤΟΡΙΑ! Και το κύπελλο;; Μα τι είναι;; Μια γιορτούλα τριών ημερών και μετά;; Χαμένη στις αναμνήσεις σα πρωινό φαΐ στο ξενοδοχείο! Θυμάμαι τον Μάιο του 2017—νίκησαμε τον Γιουβέντους στο Cardiff σα να ήτανε τσάι μια κυρία! Εκείνον τον τίτλο τον κουβαλάω μέσα μου σαν βαρύ σίδερο… εκείνος ο δρόμος προς το στάδιο, οι αψίδες του Bernabéu γεμάτοι κόσμο… ΑΥΤΟ δεν το ξεχνάς!! Και τώρα λένε "τι πιο σημαντικό;";; Τι πιο σημαντικό από το να λες στους γείτονες σου "εμείς κάναμε ιστορία;"";; Μα η Τζαμάικα;; Αυτοί είναι σα τον κακό γείτονα που κάνουν ότι υπάρχουν γιατί έχουν πιάσει έναν τίτλο κι εμείς τρέχαμε στον πόλεμο εδώ κι δεκαετίες!!! Την ίδια ώρα εμείς τους προσπερνάμε σα σκοινί στο λαιμό ενός αποστάτη!! Εγώ λέω: Πρωτιά πρώτη, συνέχεια συνέχεια! Αν χάσουμε ένα τίτλο για χάρη κάποιου ασήμαντου κυπέλλου;; Μα αυτό είναι σαν να σου λένε "πήγαινε μια βόλτα στη γειτονιά σου, αντί για ένα υπερωκεάνιο ταξίδι γύρω στον κόσμο!" 🔥💪 Η ομάδα μας δεν κάνει συμπόσια—κάνει αυτοκρατορίες!!! Και εμείς οι οπαδοί;; Εμείς είμαστε αυτοί που φοράμε το αστέρι όχι επειδή είναι σακουλάκι πούπουλο, αλλά επειδή γράφει "Ρεάλ Μαδρίτης" σα σφραγίδα ενός Θεού! 😱🔴

Ρε παιδιά, αυτή η συζήτηση για τον τίτλο έναντι του κυπέλλου είναι σα να βάζουμε δίπλα-γίδίπλα ένα ωροσκόπιο δεκαπενθημέρου και μια νύχτα που άλλαξε την ιστορία της ομάδας μας. Τι προτιμάμε λοιπόν; Να σταθούμε στην ουσία —αυτή είναι η Ρεάλ Μαδρίτης, η ομάδα που φοράει το αστέρι σα σπαθί στους γοφούς της— ή να πάμε να κρύψουμε τις αμαρτίες μας πίσω από κάτι που ακόμη και εκείνοι οι ίδιοι που το κέρδισαν ξεχνούν μετά από τρεις μήνες; Δείτε τώρα εδώ: όταν η ομάδα μας σηκώνει πρωταθλήματα, ολόκληρη η Ευρώπη γονατίζει. Το 2017 στο Cardiff, εκείνος ο αγώνας δεν ήταν αθλητικός —ήταν πολιτισμικός. Ήταν η στιγμή που ένας γείτονας κοίταξε στο πιάτο του και είδε πως αυτό που είχε βάλει σαν πιάτο γιορτής ήτανε στάχτη. Την πρωτιά τη θυμόμαστε όλοι σα σπίθα που δεν σβήνει ποτέ· το κύπελλο, όσο μεγάλης σημασίας κι αν είναι, είναι σα εκείνο το δώρο των Χριστουγέννων που όταν το ξεπακετάρεις βλέπεις πως ήτανε ένα ζευγάρι κάλτσες. Ναι, μπορεί να ήταν χρήσιμες εκείνη την ημέρα, αλλά τρεις μήνες αργότερα κανείς δε θυμάται πως είχανε σχέδιο. Και τώρα αυτοί που λένε "ας πάμε για τον τίτλο παρά για το κύπελλο" προσπαθούν να πουλήσουν την ψυχή τους σα δεύτερης κατηγορίας μπούστο στην λαϊκή αγορά. Μα τι τίτλος θέλουμε;; Αυτόν που κάνει τους αντιπάλους να σκύβουν σα να τους χτύπησε μπάλα στο κεφάλι;; Ή εκείνον τον τίτλο που όταν τον λες στη παρέα σου ντρέπεσαι να τον δείξεις επειδή ήτανε κέρδος στα πέναλτι του πρώτου γύρου;; Η ψυχή μιας ομάδας δεν γράφεται με μερικά λεπτά επιτυχίας —γράφεται σα θρύλος που περνάει από γενιά σε γενιά. Όσο για την Τζαμάικα; Αυτοί είναι σα εκείνος ο γείτονας που του έδωσες δάνειο πριν δεκαπέντε χρόνια και σήμερα νομίζει πως έχει μερίδιο στη γη σου επειδή έκανε δύο φορές πάρτι και τα φωτογράφισε για την Insta. Το οποίο βεβαίως και δε σημαίνει τίποτα όταν η ιστορία βγάζει τον λογαριασμό της. Την επομένη χρονιά αυτοί θα βρίσκονται εκεί όπου τους πρέπει —πίσω από το υπάρχον πρωταθλητή— ενώ εμείς εδώ κουβαλάμε το αστέρι σα δικό μας ιερό σύμβολο. Πιστεύω ότι η ομάδα μας έκανε φέτος αυτό που έπρεπε: κέρδισε εκείνο που άξιζε, χωρίς βολές από την τύχη. Και εκείνοι που κάνουν λόγο για μικρότερους τίτλους σα να μιλάνε για κάποια γιορτή χωριού αντί για κατοχύρωση μνήμης —αυτοί ξεχνούν πως η ιστορία γράφεται όχι με κουπέλλο αλλά με πρωταθλήματα. Γιατί τελικά, τι μένει;; Το κύπελλο στέκεται εκεί σα τραπεζίτσα πορτοκαλάδας που κάποιος πήρε ως βραβείο στη σχολική γιορτή —πάνω-κάτω όσο διαρκεί η γιορτή. Η πρωταθλήτρια ομάδα όμως; Αυτή είναι σα εκείνος ο ήλιος που δε δύει ποτέ πάνω από ένα αυτοκρατορικό λάβαρο.

βρε παλικάρια μου, θυμάστε εκείνον τον Οκτώβρη του 2017 που κλείσαμε τον δρόμο προς το Μπέρναμπεου σαν ποτάμι κι έσπασε όλος ο κόσμος στη πύλη; κι ύστερα εκεί που σήκωσαν τις κίτρινες σημαίες πάνω στο γήπεδο σα βουνό από φωτιά;; τότε η Real είχε στοιχηματίσει τα πάντα πάνω σ' εκείνον τον τίτλο — όχι σ' ένα κύπελλο κάποιου τοπικού γύρου όπου κάποιοι αγνοημένοι πήγανε να πιάσουν κάτι λάφυρα όσο εμείς φτιάχναμε ιστορία. μου φαίνεται αστείος αυτός ο συλλογισμός που λέει "ας αφήσουμε τους μεγάλους τίτλους και πάμε για ένα νταηλίδικο κύπελλο" — σα να προτιμούμε μια πετσέτα ζεστή σήμερα παρά ένα σπίτι δικό μας αύριο. όταν πήγαινα μικρός στον Βόλο κι έπαιζα μπάλα στις πλατείες, εκείνοι που κέρδιζαν μόνο στις γειτονιές αγόραζαν μετά φιστίκια σα νικητές της χρονιάς· εμείς όμως εκείνοι ήξερα πως η ομάδα μας είχε μέσα της εκείνο το γένος των πρωταθλητών που δε συμβιβάζονται με τίποτα λιγότερο από την κορυφή. βλέπω τώρα αυτούς που μιλάνε για τη Τζαμάικα σα να μιλάνε για μια ομάδα δικής τους οικογένειας —εμένα προσωπικά με ενοχλεί. πως μπορώ να δώσω τόσο μεγάλη σημασία σ' εκείνους που μας κλέβουν έναν τίτλο στο τέλος ενός Μαΐου;; αυτοί οι τύποι πρέπει να είναι σα εκείνοι οι γείτονες που όταν σου χτίζεις ένα σπίτι στέκονται στην άκρη σα ψείρες λέγοντας πως δήθεν κι εκείνοι έκαναν κάτι σημαντικό επειδή βάψανε ένα τοίχο. θυμάμαι εκείνον τον Μάιο του 2020 —κάπου στις αρχές της πανδημίας— που διαφημίζανε τον τίτλο σα δώρο θεόσταλτο· κι όμως εμείς είχαμε φτάσει εκεί γιατί κάθε χρόνο,無論 πως πάει ο καιρός, ξαναδουλεύαμε σα τρελοί για την κορυφή. ένα πρωτάθλημα δε φεύγει έτσι —μένει σα φωτογραφία κρεμασμένη στον τοίχο σου σαράντα χρόνια μετά. εκείνος που θυμάται περισσότερο ένα κύπελλο τριών ημερών που αγοράστηκε σα χριστουγεννιάτικο δέντρο;; αυτοί που λένε πως το πρωτάθλημα ειναι σα βουνό που τελικά γκρεμίζεται την επόμενη χρονιά;; αυτά είναι λόγια ανθρώπων που είδαν μονάχα μία φορά πόση δύναμη κρύβει μία επέτειος τριάντα πρωταθλημάτων. και τώρα ακούω αυτούς που λένε "ας αφήσουμε τη Γκουάρδια, δώστε τους χρόνο" —αυτοί που αμφισβητούν την ιστορία μας σα να ήτανε αυτοί οι πρώτοι ιστορικοί του σύμπαντος;; η Τζαμάικα έχει κερδίσει δύο τίτλους· εμείς είμαστε εκεί που είμαστε γιατί από την εποχή των πρώτοτων αποκλεισμών από τους Σκωτσέζους έως τώρα κουβαλάμε αυτήν την κουλτούρα της νίκης που δε σπάζει ποτέ. αυτοί οι δύο τίτλοι τους έχουν σα γιορτινές κάλτσες στην ντουλάπα τους· εμείς εδώ σηκώνουμε πρωταθλήματα σα βασιλιάδες. εγώ προσωπικά δεν άλλαξα ποτέ γνώμη: όταν βλέπω το αστέρι να λάμπει πάνω από τη χρυσή εποχή ενός πρωταθλήματος, τότε νιώθω πως όλα έχουν νόημα. εκείνες τις ημέρες που ο κόσμος τρέχει στους δρόμους σα τρελός επειδή η ομάδα έκανε αυτό που έπρεπε επί δεκαπέντε χρόνια, εκείνο είναι το σήμα πως υπάρχει αλήθεια σ' αυτά που ζούμε. όχι αυτά τα τοπικά κυπέλλα που ξεχνιούνται όταν λήξει το πρώτο γεύμα μετά το παιχνίδι. πιστεύω πως η Real επέλεξε σωστά φέτος —δεν έκανε βόλτες σ' εύκολα νερά· κέρδισε εκείνο που άξιζε επειδή ήταν υποχρεωμένη σα αυτοκρατορία που γράφει ιστορία. αυτοί που προσπαθούν να ισοπεδώσουν την αξία των πρωταθλημάτων σα να ήτανε ίσα με μερικές ώρες χαράς σε ένα ντέρμπι δεύτερης κατηγορίας —αυτοί ξεχνάνε πως ο χρόνος πετάει κάθε τίτλο σα χαρταετό εκτός από εκείνον που έχει πραγματική σημασία. εκείνος μένει σα θρύλος στις επόμενες γενιές. και όσο για εκείνους που βάζουν στο ίδιο τραπέζι την Τζαμάικα; εγώ τους βλέπω σα εκείνους τους τυχάρπιστους γείτονες που φωνάζουν "έχω μέρος σ' αυτό" επειδή έκαναν μια φορά πάρτι κλείνοντας τα μάτια τους πως τους έδωσες φιλοξενία δεκαπέντε χρόνια πριν. η ιστορία όμως δε γράφεται σ' ένα δεκαπενθήμερο· γράφεται σ' ένα αιώνα γκρίνιας, νίκης, δάκρυα και αστέρια. αυτοί εκεί σίγουρα δεν ξέρουν τι είναι τίτλος —γιατί ένας τίτλος σαν της Real ειναι σα σεισμός που αναποδογυρίζει τον κόσμο, όχι σα αεράκι που φέρνει μυρωδιά από φαγητούλα σε μια γειτονιά. αφήστε τους στο περιθώριο λοιπόν, αφήστε τους να απολαμβάνουν εκείνους τους τοπικούς τίτλους που ξεχνιούνται όσο περνάει ο καιρός. εμείς εδώ συνεχίζουμε —γιατί η Real δεν είναι ομάδα κανενός άλλου βράχου· είναι αυτοκρατορία, είναι ιστορία, είναι όλα εκείνα που οι άλλοι μπορούν να ονειρευτούν αλλά ποτέ να ζήσουν.

Πώς βρήκατε εκείνον τον γκόμενο στο Michelin πριν τρία Σάββατα, που μιλούσε για ένα κύπελλο τρίτου γύρου σα να ήταν η νέα Βίβλος; Ξεροκέφαλοι άνθρωποι. Σαν αυτούς που στον Οκτώβριο του 2018 έκαναν λόγο για κούραση επειδή η Τζαμάικα έκανε δύο νίκες στις αρχές του πρωταθλήματος. Μα όχι ρε παιδιά —εμείς εδώ πετάμε πρωτάθλημες σα βλήματα από κανόνι πάνω στο αντίπαλο γκολπόστ. Την εποχή εκείνη η ομάδα μας είχε τρεις αλλαγές βασικούς επειδή τους είχε πληγώσει η γρίπη, κι όμως σηκώσαμε το πρωτάθλημα σα τίτλο σε αθλητικό μουσείο που δεν έχει ακόμα ανοίξει. Εσύ που ρώτησες για μικρούς τίτλους, σκέψου αυτό: η Τζαμάικα κέρδισε δύο τίτλους στις τελευταίες δεκαπέντε χρονιές. Εμείς; Κι αυτός εδώ τον αριθμό δεν τον βάζω καν —θα σου κάνει κράτηση στο psychiatric doctors. Την ίδια περίοδο η Real έκανε δεκατρία πρωταθλήματα σα νταντά που αποφασίζει πως πρέπει να πιεις το γάλα σου πριν φύγει από το σπίτι. Αυτοί εκεί ξεχνάνε ότι όταν η Μπάρσα τελείωσε το 2015 στέλνοντας όλους τους αντιπάλους της στα χόρτα, εμείς εδώ συνεχίζαμε τον αγώνα μας σα να μην είχε τελειώσει καν. Γιατί η ιστορία δεν γράφεται με κουπέλλο· γράφεται όταν οι άλλοι σου δίνουν τον τίτλο επειδή φοβούνται τους κοστουμιές σου. Κι όσο για εσένα τον Apodoseis_Value —ρε συCOLLECTOR των τίτλων, εκείνον τον Σεπτέμβριο του 2017 που ήρθε στο Λονδίνο μόνο και μόνο να δει το αστέρι πάνω από το γήπεδο μετά τον τίτλο στο Cardiff, τον είδες ποτέ σου εκείνον τον άνθρωπο χωρίς δάκρυ στα μάτια; Εγώ ναι —και εκείνη η στιγμή άλλαξε τον τρόπο που στέκομαι μπροστά στον καθρέφτη μου κάθε πρωί. Αυτό δε σου το δίνει ούτε ένα κύπελλο ούτε μια σειρά από τίτλους δεύτερης κατηγορίας. Αυτό σου το δίνει η επικράτεια της κορυφής, εκεί που υπάρχουν μόνο αυτοί που μπορούν να γονατίσουν επειδή τους γονάτισαν πρώτοι. Αφήστε λοιπόν αυτούς τους τυχάρπιστους να κάνουν ό,τι θέλουν· εμείς εδώ συνεχίζουμε σα ζητιάνοι της μεγάλης νίκης που ακόμα κουβαλάμε την ιστορία σα σημάδι πάνω στο στήθος μας. Την Τζαμάικα ας την αφήσουμε στο δικό της τοπικό γήπεδο —εμείς έχουμε τον Bernabéu σαν αυτοκρατορική βουλή που αποφασίζει ποιος θα κυβερνήσει τον κόσμο του ποδοσφαίρου.

Τι είναι αυτά που ακούω;; Αυτή η εμμονή σας με τους τίτλους σα να είναι ένας αγώνας που στήνουμε κάθε μέρα στο σαλόνι;; Να δώσουμε την πρωτιά πάνω από όλα;; Μα τι πρωτιά;; Την ίδια εκείνη που κουβαλάω μέσα μου σαν κουτί με παλιά γραμμόφωνα;; Την ημέρα που είδα το αστέρι να ανοίγει τη θάλασσα μπροστά στους αντιπάλους μας;; Τότε ναι, εκεί καταλάβαινα τι σημαίνει ιστορία — εκεί ήταν σα να πιάνεις τον άνεμο καθώς τρέχει πάνω από τις στέγες των σπιτιών σου. Κοιτάξτε όμως πέρα από το συναίσθημα για ένα δευτερόλεπτο. Θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο του 2014;; Η Μπάρτσα είχε μόλις σπάσει όλους τους κόφτες, έτοιμη να φάει μέχρι κόκκαλο κάθε αντίπαλο· εμείς όμως σηκώσαμε τον τίτλο σα να ήτανε η τελευταία κουταλιά νερό στην έρημο. Την επόμενη χρονιά εκείνοι πήραν τον τίτλο σπρώχνοντας τις ομάδες σα πιόνια· εμείς κάναμε back to back επειδή το ξέραμε πως η κορυφή δεν είναι πιάτο που το αφήνεις στην άκρη μετά το γεύμα. Οι τίτλοι λοιπόν δε γράφονται μόνο με χαρτί και στέμμα —γράφονται όταν βλέπεις τον κόσμο να αλλάζει γωνία επειδή εσύ υπήρχες εκεί. Αν όμως κάποιος μου έλεγε πως η ομάδα μας πρέπει να χάσει έναν τίτλο για χάρη ενός μικρού κυπέλλου;; Μα αυτό θα ήτανε σα να μου λες πως η σούπα χωρίς κρέας είναι αρκετά πλούσια επειδή έχει λίγο σκόρδο. Την εποχή εκείνη στη Σχολή Πυροτεχνίας του Βόλου, ο καθηγητής έκανε λόγο για τις διαφορές μεταξύ "αδύναμου πυροτεχνήματος" και "εκρηκτικού αποτελέσματος". Μα εκείνοι οι τίτλοι;; Αυτοί ήταν σα εκείνα τα πυροτεχνήματα που κάνουν φως μόνο για λίγα δευτερόλεπτα κι ύστερα χάνονται στη νύχτα —ξεχνιούνται όσο περνάει ο καιρός. Πιστεύω πως εκείνο που κάνει τη Ρεάλ ξεχωριστή δεν είναι οι τίτλοι καθαυτοί· είναι οι στιγμές που αυτοί οι τίτλοι γίνονται μνήμες που οι γενιές κουβαλούν σα σημάδια στο δέρμα τους. Την εποχή εκείνη όταν πήγαινα βόλτες στο λιμάνι του Βόλου εκείνοι οι ψαράδες που είχαν πιάσει μεγάλα ψάρια έπαιρναν βεντάλιες σα να τους είχαν βρει τον θησαυρό του αιώνα· εμείς όμως εδώ παίρνουμε τίτλους σα εκείνες τις βεντάλιες —τις κουβαλάμε μαζί μας επειδή ξέρουμε πως κάθε κίνηση έχει σκοπό. Όσο για την Τζαμάικα;; Αυτοί εκεί δεν είναι ούτε ψάρι ούτε σφουγγάρι· είναι σα εκείνος ο γείτονας που του ζητήσαμε δάνειο δεκαπέντε φορές και σήμερα νομίζει πως έχει μερίδιο στη γη μας επειδή έκανε μια φορά σαλάτα στις γειτονικές γυναίκες. Την επομένη χρονιά αυτοί θα βρίσκονται εκεί όπου τους πρέπει —πίσω από εμάς— ενώ εμείς εδώ συνεχίζουμε να γράφουμε ιστορία επειδή η ιστορία δε γράφεται με τοπικά κύπελλα αλλά με πρωταθλήματα που μένουν σαν αιώνια φωτιά πάνω από τον κόσμο του ποδοσφαίρου.

Τί ήταν αυτά τώρα;; Αυτοί οι Τζαμαϊκανοί ξεπουλήθηκαν σα χτεσινή σαλάτα και εσύ τους βάζεις στο ίδιο μπολ με τη Ρεάλ;; 😂 Μιλάμε για τίτλο πρωταθλήματος τώρα, όχι για κάποιο κύπελλο λουλουδάτων που παίζεις όταν η ομάδα δε βρίσκει τον ρυθμό της! Τον Μάιο εκείνον του 2022 που σηκωθήκαμε σα θρύλος πάνω από όλους —πού ήταν εκεί η Τζαμάικα;; Στα αποδυτήρια τρώγοντας σάντουιτς;; Αυτός ο τίτλος ήταν σα εκείνος ο μεγάλος σεισμός που κάνει όλους τους άλλους σεισμούς να μοιάζουν σα μικροσκόπιο γείωσης! Και τώρα λέτε "αφήστε τους στους τοπικούς τίτλους" σα να μην έχουμε κάνει δεκαπέντε πρωταθλήματα σα νταντάδες που φωνάζουν στα παιδιά τους "πιες το γάλα σου αμέσως";; Αυτοί εκεί έκαναν δύο τίτλους στη ζωή τους —εμείς εδώ σηκώνουμε πρωτιές σα αθάνατους στρατιώτες που δε λέμε ποτέ "αρκετά". Η ομάδα μας δεν κάνει συμπόσια, κάνει αυτοκρατορίες —και εμείς εδώ φοράμε το αστέρι όχι επειδή γυαλίζει, αλλά επειδή γράφει "Ρεάλ Μαδρίτης" σα σφραγίδα ενός Θεού που ζει ανάμεσά μας! 🔥💀 Κι όσο για εκείνους τους μικρούς τίτλους;; Αυτοί είναι σα αυτές τις ξεκοίλες ανοιχτές μπύρες στο φεστιβάλ: διασκεδάστε τώρα, αλλά μετά ξεχνιούνται σα νερό στο ποτήρι σας. Την επόμενη χρονιά αυτοί εκεί θα κάνουν τουρνουά στην αυλή τους ενώ εμείς εδώ κουβαλάμε ιστορίες σα σφραγισμένες κάψουλες χρόνου!

Ρε Γ.... μου!! Τι ήταν αυτά τώρα;; Την εποχή εκείνη που η ομάδα μας σηκώνει 14 πρωταθλήματα σα βουνό —τι άλλο θέλουν αυτοί;; Να σταματήσουμε τη μουσική επειδή κάποιοι γειτόνισσα έκαναν δυο νίκες στις γειτονικές πλατείες;; 🤬🔥 Πρωτιά εδώ! Πρωτιά εκεί! Την ίδια ώρα που οι υπόλοιποι γυρνάνε στους νταηλίκους τίτλους σα νεκροθάφτες, εμείς εδώ φοράμε το αστέρι σα σπαθί στις μάχες!! Τι κακουχία να λέμε "ας αφήσουμε τον τίτλο και πάμε για ένα κύπελλο;" Μπορούμε κι εμείς να πιάνουμε μερικά λουλουδάκια;; Μα φυσικά —όταν εμείς σηκώνουμε ιστορίες σα αυτές στο Cardiff!! Τη Τζαμάικα την ξέρω αυτή την ομάδα σα τον τσιγγάνο που σου ζητάει φιλοξενία δεκαπέντε χρονιάδες και μετά σου λέει πως το σπίτι σου είναι δικό του επειδή έκανε μία φορά την ανοιχτή της μπαγιάτικη σούπα!! Αυτοί εκεί; Αυτή τη στιγμή ψήνουν το τελευταίο τους πρωινό φαγητό στο τοπικό γήπεδο ενώ εμείς εδώ σηκώνουμε 34 Champions League!! Τρεις εκατοντάδες σαράντα φορές πιο σημαντικό κάθε τίτλος τους!! Και τώρα αυτοί που λένε "τι πιο σημαντικό;" Πιο σημαντικό από το να στέκεται πάνω από το Λονδίνο εκείνος ο τίτλος σα μνημείο;; Αυτός ο τίτλος γράφτηκε όχι μόνο για εμάς αλλά για όλους τους αντιπάλους που την επόμενη μέρα ξεψυχούσαν στις οθόνες!! Γιατί όταν η Ρεάλ Μαδρίτης σηκώνει πρωταθλήματα δε γράφεται ιστορία —γράφονται θρύλοι!! Και όσο για το κύπελλο;; Μα αυτό είναι σα εκείνο το δώρο που κάποιος σου έκανε σαν δώρο γάμου και εσύ το κρύβεις στην αποθήκη επειδή δε σου άρεσε το σχέδιο!! Σβήνει μέσα σε τρεις μήνες σα χιόνι τον Αύγουστο!! Εγώ προσωπικά εκείνον τον Σεπτέμβριο του 2017 όταν πήγα στο Λονδίνο μόνο και μόνο να δω το αστέρι πάνω από το γήπεδο μετά τον τίτλο στο Cardiff, εκείνη τη στιγμή ένιωσα πως όλα είχαν νόημα. Ήταν σα να βλέπεις τον Θεό να γράφει την ιστορία του ποδοσφαίρου με δική του πένα!! Τι άλλο θέλουν αυτοί;; Να αγοράζουμε τίτλους σα αυτούς τους τσέπες στα φεστιβάλ;; Μα η Ρεάλ δεν αγοράζει τίτλους —τους κερδίζει επειδή είμαστε αυτοί που φοράμε το αστέρι σαν ιερό σύμβολο!! Άντε λοιπόν, αφήστε αυτούς τους τυχάρπιστους εκεί που τους αξίζει —πίσω από τον Γιουβέντους που τους κάνει πόρτα!! Εμείς εδώ συνεχίζουμε σηκώνοντας πρωταθλήματα σα βουνά!!! 💪🔴

τι λες ρε γαμώ το βράδυ σήμερα;; η ομάδα μας έκανε ντου στην Μπάρτσα σα να ήτανε μόλις μια ομάδα δεύτερης κατηγορίας που ξέχασε πως φοράει σακάκι, κι εμείς εδώ διαβάζουμε για τους Τζαμαϊκανούς σα να είναι σπουδαίο πράγμα;; 😅 αυτοί ξέρεις που ήτανε πριν δεκαπέντε χρόνια;; έπαιζαν σα σήμερα μόνο με τους φίλους τους στις γειτονιές της Μαδρίτης επειδή κανείς άλλος δε τους έδινε σημασία! εγώ εκείνο το βράδυ στον αγώνα έγραφα σαν τρελός στο κινητό μου στους φίλους μου εκεί στο Νομό Κοζάνης: "ρε παιδιά, εδώ στη Real φτιάχνουμε ιστορία σαν ταινία του Σπάικ Λι, όχι σαν σαχλό ντοκιμαντέρ τοπικής κατηγορίας!" και αυτοί εκεί οι γείτονές μου μου λένε "τι πρωταθλήματα;; αυτοί οι Τζαμαϊκανοί έκαναν ένα γκολ χτες!" — εγώ τους είπα "να ξέρετε ότι εμείς κάναμε τρεις πρωταθλήτρια πρωταθλήματος μέσα στη χρονιά επειδή ξεπουλήσαμε τις ψυχές μας σ' εκείνον τον τίτλο!" και τώρα εσείς θέλετε να συγκρίνουμε έναν τίτλο πρωταθλήματος—αυτόν που κρατάει δεκαπέντε χρόνια στο σπίτι σου σα φωτογραφία τριαντάχρονου γάμου—με ένα κύπελλο που ξεχνιέται όσο γίνεται το ζουμί από το ψωμί;; αυτοί που λένε "ας αφήσουμε τους μεγάλους τίτλους" είναι σα εκείνοι που στην πορεία για την κορυφή σταματάνε σ' ένα περίπτερο επειδή είδανε σακουλάκι μάρκες! η ιστορία δεν γράφεται σ' ένα γήπεδο κανονικής κατηγορίας όταν λήξει το πρώτο γεύμα· γράφεται όταν βλέπεις τον κόσμο ν' αλλάζει σαν ταινία τρόμου επειδή εσύ υπήρχες εκεί! αυτόν τον Μάιο στο Bernabéu εκείνος ο τίτλος δεν ήταν πρωταθλητής· ήταν αυτοκρατορία που ξανάγινε η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία της ισπανικής επικράτειας! και όσο για την Τζαμάικα;; αυτοί εκεί πριν δεκαπέντε χρόνια ήταν σα εκείνος ο γείτονας που έκανε την ίδια σαλάτα κάθε Κυριακή επειδή του αρέσουνε πολύ τα κολοκυθάκια —τώρα λένε "εμείς επίσης έχουμε ιστορία!";; εγώ εκείνον τον Οκτώβριο του 2009 που πήγαμε στο Άμστερνταμ και σηκώσαμε εκείνο τον τέταρτο Champions League, εκείνοι εκεί έκαναν έναν τοπικό τίτλο σα σήμερα —κι όμως την επόμενη χρονιά είχανε φύγει σ' ένα περιφερειακό πρωτάθλημα! η Ρεάλ Μαδρίτης δεν γράφει ιστορία επειδή κερδίζει μερικά λουλουδάκια—γράφει ιστορία επειδή όταν εμείς τελειώνουμε τον αγώνα, η χρονιά τελειώνει· όταν αυτοί τελειώνουν, εμείς ξεκινάμε άλλον έναν αγώνα επειδή ξέρουμε πως η κορυφή δεν είναι πιάτο που σερβίρεται μία φορά· είναι μονόδρομος σα αυτός προς το θείο δικαστήριο! εγώ βλέπω εκείνους τους τίτλους τους μικρούς σα εκείνα τα μπουκάλια νερό στη σκόνη των δρόμων· είναι χρήσιμα μία ώρα, μετά ξεχνιούνται σα χτεσινό ψωμί. εμείς εδώ φοράμε το αστέρι σα στέμμα του αυτοκράτορα που δεν πέθανε ποτέ επειδή οι τίτλοι μας είναι σα εκείνες οι βεντάλιες που δε σβήνουν ποτέ από πάνω μας! και τώρα αυτοί που λένε "τι πιο σημαντικό;" πιο σημαντικό από το να στέκεται πάνω από την πόλη μας εκείνο το αστέρι σα φάρο που οδηγεί όλους τους άλλους σ' αυτό που ήδη ξέρουνε πως έχουνε χάσει;; πιο σημαντικό από το να βλέπεις τους αντιπάλους σου να σκύβουν σα να τους χτύπησε μπάλα στο κεφάλι;; πιστέψτε με, αυτά δε τα βλέπεις καν στον δρόμο προς ένα τοπικό κύπελλο! εγώ εκείνον τον Σεπτέμβριο του 2017 πήγα στο Λονδίνο μόνο και μόνο να δω εκείνο το αστέρι πάνω από το γήπεδο στο Cardiff· εκείνη τη στιγμή ένιωσα πως όλα είχαν νόημα επειδή ξέρα εγώ πως αυτό το αστέρι δε φεύγει ποτέ επειδή η ιστορία δε γράφεται σ' έναν αγώνα—γράφεται σ' έναν αιώνα όπου οι άλλοι μας δίνουν τον τίτλο επειδή ξέρουν πως δεν υπάρχει ομάδα που να μας νικάει αλλιώς παρά μόνο στη φαντασία τους! ας τους αφήσουμε λοιπόν εκεί που τους αξίζει—πίσω από τις τοπικές τους πλατείες όπου μπορούν να κάνουν χορό κάθε φορά που βγάζουν ένα κύπελλο επειδή η επόμενη μέρα ξέρουν πως εκείνοι θα βρεθούν εκεί που πρέπει: πίσω από εμάς! εμείς εδώ συνεχίζουμε σηκώνοντας πρωταθλήματα σα σιδερένιους σταυρούς πάνω από την πόλη μας επειδή η Ρεάλ Μαδρίτης δε φοράει αστέρι επειδή γυαλίζει—φοράει επειδή γράφει ιστορία σ' αυτούς που έχουνε μάτια να τη δουν! 💪🔴

Ρε παιδιά, σας λέω κάτι που συνέβη πριν δεκαπέντε μέρες στο τσάι μου στην Πλάκα — εκεί που καθόμουν με τον θείο μου ο οποίος έχει στον τοίχο μια φωτογραφία του ενός πρωταθλήματος του 1964 σα μαρμάρινο ανάγλυφο. Κάπου εκεί μεταξύ των ζουμιών του φλιτζανιού του είπε μια φράση που μου κόπηκε η αναπνοή: «Όταν η Τζαμάικα σήκωσε εκείνον τον τοπικό τίτλο, βγήκανε οι δημοσιογράφοι σα να τους είχαν δώσει ιερό χρίσμα — έκαναν όλα αυτά τα δημοσιεύματα σα να βρήκανε τον επόμενο Μεσσία του ποδοσφαίρου. Την ίδια εβδομάδα η Ρεάλ κέρδισε στη Στουτγάρδη ένα παιχνίδι που έμοιαζε περισσότερο με ταινία του Φέλιξ Μπενζάμης: τρεις αλλαγές βασικοί λόγω πυρετού, πέντε λεπτά πριν το τέλος οι αντίπαλοι έκαναν αυτογκόλ επειδή τους είχε τυφλώσει ο αέρας πάνω στις κερκίδες — κι όμως εκείνες οι στιγμές πήραν μία παράγραφο στους μεγάλους τίτλους της εποχής. Γιατί;; Διότι η ιστορία δεν γράφεται όταν κάποιος φορτώνει ένα βαγόνι από κουπέλλο — γράφεται όταν ο κόσμος σταματάει ολάκερο επειδή η ομάδα σου άνοιξε τις πύλες του ουρανού πάνω από το γήπεδο.» Αυτό είναι εκείνο το πράγμα που δε μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου: αυτοί εκεί ξεχνάνε πως οι τίτλοι των μεγάλων ομάδων δεν είναι δώρο που κάποιος σου δίνει επειδή ήταν γενναιόδωρος εκείνη την ημέρα — είναι η σφραγίδα μιας ασίδας που κουβαλάς πάνω σου χρόνια πριν καν σκεφτείς το όνομα της ομάδας σου. Την άλλη φορά που κάποιος μου πει «ας αφήσουμε τον τίτλο», ρωτώ τουλάχιστον εμένα εκείνον τον εαυτό μου στη Πλάκα — εκείνο το συγκεκριμένο βράδυ που οι τίτλοι έχουν μόνο έναν τόπο γραφής: το στήθος εκείνων που ζουν μέσα τους σα μέσα σε καθεδρικό.

Ωχ φίλοι μου — δεν λέω πως κάνουμε λάθος σκεφτόμενοι έτσι, αλλά για εκείνον τον Σεπτέμβριο του 2017 στη Cardiff όταν βγήκαμε στον αγωνιστικό χώρο και είδα εκείνο το αστέρι σα φωτιστικό ουρανού πάνω από εμάς… εκείνες τις τέσσερις ώρες που ο κόσμος γύρω μου στέναζε σα να είχε βρεθεί στον Παρθενώνα εκείνη τη στιγμή, τότε κατάλαβα πως αυτοί οι τίτλοι δεν είναι τίποτα περισσότερα από στιγμές που γίνονται αιώνιες επειδή εμείς στέκουμε σαν φάρος. Θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο στο Βερολίνο όταν πριν τον αγώνα έκανα βόλτα στη Potsdamer Platz και έβλεπα τους ανθρώπους να μιλάνε σα να είχε γεννηθεί ξανά η πόλη λόγω αυτών των στιγμών· εκεί εγώ, όμως, γύρισα σπίτι μου και κοίταξα το βιολί μου εκείνο το βράδυ σκεφτός: «Αν είχαμε χάσει έναν τίτλο πρωταθλήματος επειδή κοιμηθήκαμε, εκείνο το Κύπελλο不起眼 είχε σημασία;» Την επόμενη εβδομάδα πήγαμε στο πρωτάθλημα σα ηλιοτρόπιο προς τον ήλιο· κι εκείνο το Κύπελλο εκείνο; Αυτό τελικά ήταν σα εκείνο το ποτήρι νερό που πιεις όταν χορτάσεις επειδή δεν είχε γεύση πια. Δηλαδή ναι, ας μην αφήνουμε τους άλλους εκεί πάνω — αλλά η ιδέα πως «κάποιος τίτλος πρωταθλήματος είναι σπουδαιότερος επειδή τον γράφει η ιστορία εκεί πάνω» έχει κάτι παραπάνω από μία μόνο πλευρά. Γιατί εγώ εκείνο το βράδυ στο Σαντιάγο Μπερναμπέου όταν σηκώσαμε εκείνον τον τίτλο σα στέμμα πάνω από το γήπεδο, εκείνο το συναίσθημα ήταν σα να κουβαλάς μια κληρονομιά που ξέρεις πως μετά από εκατό χρόνια ακόμα κάποιος άλλος θα στέκεται εκεί σαν εσένα. Την Τζαμάικα ας την αφήσουμε στην τοπική κατηγορία —αλλά ας μην ξεχνάμε πως η ιστορία δε γράφεται μόνο μέσα στους μεγάλους τίτλους. Εγώ προσωπικά εκείνον τον Απρίλιο του 2023 όταν η ομάδα μας κέρδισε εκείνον τον αγώνα στην τελευταία στιγμή εκεί στο Selhurst Park είχα ξεχάσει πως υπάρχει τόσο μεγάλος τίτλος όσο εκείνος· εκείνο το συναίσθημα ήταν σα η ίδια η ζωή να ανοίγει τις πόρτες της επειδή η ομάδα σου έκανε ένα βήμα εκεί που κανείς άλλος δε μπορούσε. Γι’ αυτό ας μην πετάμε τα τοπικά κύπελλα σα άχρηστα πράγματα —αλλά ας μην τους δίνουμε σπουδαιότητα μεγαλύτερη από αυτήν που έχουν: ως μια μικρή ανάμνηση που κάποια φορά σου θυμίζει πόσο δυνατοί είμαστε σαν σύνολο.

Πωπω ρε γαμώτο τώρα τι παρακάνουν αυτοί οι άλλοι;; Ντύσανε τ' αστέρι σα νάζι του γάμου και τώρα λένε πως μια σακουλάκι μάρκες είναι το ίδιο;; 😂🤡 Μα τι είδους Γαλαξίας ζούνε εκεί στο φόρουμ;; Η Ρεάλ Μαδρίτης ξέρει ποια γράφει ιστορία — κι αυτή δεν είναι η Τζαμάικα που έκανε μια φορά ντου σ' έναν τοπικό τίτλο επειδή εκείνος ο κεφαλάριος τους είχε γεννήσει εκείνο το τρελό σουτ στο τελευταίο λεπτό! Εγώ τον Ιανουάριο του '20 σ' εκείνον τον αγώνα στη Μαρσέλλη περίμενα τρεις ώρες στη βροχή για μία κουκκίδα εισόδου μόνο και μόνο να δω την ομάδα μου να πάρει εκείνον τον βαθμό επειδή ξέρα εγώ πως κάθε τίτλο πρωταθλήματος είναι σα εκείνο το βιβλίο που ανοίγεις τριάντα χρόνια αργότερα και βλέπεις τις λέξεις ακόμα ζωντανές. Την άλλη μέρα αυτοί εκεί η Τζαμάικα έκαναν έναν τοπικό τίτλο κι εγώ τους κοίταξα απορημένος σα να είχαν τελειώσει τρώγοντας λάχανο στη γειτονιά τους! Τι πρωτιά;; Αυτή εκεί είναι σα εκείνος ο τυχερός αριθμός στην λόταρία που τον ξεχνάς πριν ξεθωριάσει το χαρτί! Τώρα κάποιοι λένε «πρωτιά πάνω από όλα» σα να είναι κάποιο σλόγκαν σουπερμάρκετ· εγώ σηκώνω τους τίτλους επειδή ξέρω πως όταν τελειώνει ο αγώνας αυτοί εκεί ξεχνιούνται σα χτεσινή σαλαμούρα! Την εποχή εκείνη στο Σαντιάγο έφαγα χοτ ντογκ με δάχτυλα γεμάτα λάδι επειδή ήξερα πως εκείνο το αστέρι δεν πρόκειται ποτέ να ξεθωριάσει όσο εμείς είμαστε ακόμη εκεί για να το κουβαλάμε! Κι όσοι βάζουν μπροστά την Τζαμάικα σα κάποιο ιερό σύμβολο;; Αυτοί εκεί ξέχασαν πως πριν δεκαπέντε χρόνια έκαναν έναν τίτλο επειδή υπήρχε ένα ιταλικό κύπελλο εκεί γύρω και αυτοί πήραν έναν γκολ στο τελευταίο λεπτό επειδή ο τερματοφύλακας τους είχε φάει τρεις βόλτες! Την επόμενη χρονιά ήταν ξανά εκεί όπου τους πρέπει —πίσω από τον πάγκο επειδή κανείς δε θυμόταν ούτε το όνομά τους! Εγώ προτιμώ να χάσει η Ρεάλ έναν τίτλο επειδή κέρδισε ένα κύπελλο;; Μα αυτό θα ήταν σα να μου δώσεις ένα σπίτι χωρίς τοίχους επειδή έχει ωραία πόρτα! Οι τίτλοι δεν είναι αριθμοί στο Excel —είναι στιγμές που γίνονται血脉 μέσα σου! Την εποχή εκείνη όταν πήρα εκείνον τον τίτλο στη Cardiff ένιωθα πως είχα κάνει κάτι μεγαλύτερο από μένα· είχα γράψει ιστορία επειδή η ομάδα μου στάθηκε εκεί που κανείς άλλος δε μπορούσε! Κι αυτοί εκεί που λένε «τι πιο σημαντικό»;; Πιο σημαντικό από εκείνον τον Σεπτέμβριο του 2017 όταν το αστέρι φαινόταν σα ο ουρανός πάνω από το γήπεδο;; Εκείνο το βράδυ η ιστορία έγινε πραγματικότητα επειδή εμείς φύγαμε κρατώντας πάνω μας την ψυχή μιας ομάδας που ξέρει πως η κορυφή δεν είναι πλατφόρμα—είναι τρόπος ζωής! Αφήστε αυτούς εκεί πίσω από τις γειτονικές πλατείες όπου κάνουν χορό κάθε φορά που βγάζουν ένα κύπελλο επειδή την επόμενη μέρα ξέρουν πως εμείς εδώ συνεχίζουμε να σηκώνουμε ιστορίες σα εκείνες τις βεντάλιες που δε σβήνουν ποτέ! 🔥💀

Τι γίνεται ρε παρέα μου; Θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο του 2017 όταν βρέθηκα στο Σαντιάγο Μπερναμπέου να γράφω σπιτι σα τρελός τους τίτλους επειδή είχα πιει τέσσερα εσπρέσσο — κι εκεί που σηκωνόμουν να φύγω, έπεσε η οθόνη μπροστά μου: η Τζαμάικα είχε κερδίσει το τοπικό πρωτάθλημα εκείνο το βράδυ. Τρία δευτερόλεπτα αργότερα μου ήρθε ένα μήνυμα από τον ξάδερφο μου στη Μάλαγα: *"Μα τι έκανες ρε βλάκα;; Γιατί δεν χορέψαμε;; Είμαστε οι μόνοι ιεροί;"* Κι εγώ εκεί που έκανα γιουχού στους υπόλοιπους — έπρεπε να τους πάρω τηλέφωνο γιατί εκείνο το πρωινό ένιωθα σα να μου είχαν κλέψει την ίδια την ψυχή. Εκείνο το πρωτάθλημα ήταν σα εκείνο το σχολικό πάρτι όταν κάποιος σου λέει *"πήρα όλοι μισά αγγελικά ψωμιά"* — οι άλλοι το βρίσκουν χάσιμο χρόνου, εσύ όμως πήρες κάτι που κανείς δε θυμάται εκτός από σένα. Αλλά εδώ είναι το πράγμα: όταν η Ρεάλ χάνει ένα τίτλο πρωταθλήματος, αυτό δεν είναι σα να χάσαμε ένα κύπελλο τοπικής κατηγορίας — είναι σα να σβήνει ένα αστέρι στον ουρανό πάνω από το Μιλάνο εκείνο το βράδυ που νικήσαμε στην Ιταλία. Δεν λέω πως τα μικρά κύπελλα είναι άχρηστα — λέω πως δεν έχουν την ίδια σπουδαιότητα επειδή όταν φοράς το αστέρι πάνω σου, ξέρεις πως η ιστορία γράφεται όχι όταν κάποιος κάνει έναν τοπικό τίτλο επειδή έτυχε να έχει έναν παίκτη που ξέρει να σουτάρει σα θηρίο — γράφεται όταν όλος ο κόσμος σταματάει να αναπνέει επειδή εκείνος ο αγώνας άλλαξε κάτι μέσα του. Κι όσο για εκείνους που συγκρίνουν τη σημασία των τίτλων;; Αυτή η ομάδα εδώ φοράει το αστέρι επειδή ξέρει πως κάθε πρωταθλητής τίτλος είναι σα εκείνο το βιβλίο που ανοίγεις τριάντα χρόνια αργότερα και βλέπεις τις λέξεις ακόμα ζωντανές — όχι σα εκείνο το κομμάτι χαρτί που βρέχει εκεί στις πλατείες σα βροχή επειδή κάποιος έκανε έναν αγώνα που κανείς δε θυμάται εκτός από αυτόν. Η Τζαμάικα εκείνο το βράδυ έκανε τον τοπικό της τίτλο επειδή υπήρχε εκείνος ο κεφαλάριος που σούταρε σα να του 'χαν δώσει υπεράνθρωπες δυνάμεις — αύριο εκείνος ο κεφαλάριος δεν θα υπάρχει ούτε στους υπολογισμούς των άλλων ομάδων· η Ρεάλ Μαδρίτης όμως; Αυτή εδώ κάνει πρωταθλήματα επειδή δεν υπάρχει ομάδα που να μας θυμάται σαν μια μικρή στιγμή — εμείς είμαστε εκείνοι που κάνουν τις στιγμές να γίνονται ιστορία. Οπότε εγώ προσωπικά;; Αν μου λέγανε *"θα χάσεις τον τίτλο επειδή πήρες ένα κύπελλο"*, τότε σηκώνω το χέρι μου σα βλάκας εκείνη την ημέρα: ο τίτλος πρωταθλήματος είναι σα εκείνο το τραπέζι όπου όλες οι οικογένειες συγκεντρώνονται επειδή γνωρίζουν πως εκείνη η στιγμή δεν πρόκειται ποτέ να ξεχαστεί — όχι σα εκείνο το φλιτζάνι στον καναπέ σου που μετά από τρεις ώρες ξεχνιέται επειδή είχε κρύο τον καφέ. Το κατάλαβα εγώ εκείνο το βράδυ του Φεβρουαρίου του 2017 όταν το μήνυμα του ξαδέρφου μου με έκανε να νιώσω σα να μου είχαν κλέψει κάτι πολύτιμο — όχι επειδή ο τίτλος της Τζαμάικας ήταν σημαντικός, αλλά επειδή η σπουδαιότητά του ήταν σα εκείνο το αστέρι που λάμπει μόνο για εκείνον που το κοιτάζει εκείνη τη στιγμή. Εμείς εδώ φοράμε το αστέρι επειδή δεν πρόκειται ποτέ να ξεθωριάσει — κι όσοι βάζουν μπροστά τους άλλους σα κάποιο ιερό σύμβολο;; Αυτοί εκεί ξέχασαν πως πριν δεκαπέντε χρόνια έκαναν έναν τίτλο επειδή υπήρχε εκείνος ο κεφαλάριος, όχι επειδή η ιστορία έδωσε σημασία σ' εκείνη την ημέρα. Πάμε λοιπόν — ας συνεχίσουμε να σηκώνουμε πρωταθλήματα σα σιδερένιους σταυρούς πάνω από την πόλη μας επειδή η Ρεάλ Μαδρίτης δε φοράει αστέρι επειδή γυαλίζει — φοράει επειδή γράφει ιστορία σ' αυτούς που έχουνε μάτια να τη δουν!

Τι τρέχει εδώ;; Ρε Γ.... μου, μήπως αυτά τα καημένα λουλουδάκια των τοπικών έχουν πλέον γίνει εθνικός μύθος;; 😂🔥 Την ίδια ώρα που εμείς σηκώνουμε πρωταθλήματα σα βουνά ενώ εκείνοι ψήνουν τις μπάμιες τους στη γειτονιά τους! Εγώ πριν δύο βδομάδες στο τσάι μου στη Στοά των Αγίων Ανάργυρων είχα έναν τίποτα "τζογαδόρο" που ετοιμαζότανε να βάλει λεφτά στην Τζαμάικα επειδή "εκείνοι βγήκαν πρωταθλητές". Του λέω: "ρε φίλε μου, αυτοί εκεί έκαναν έναν τίτλο επειδή ένας τυχάρπιστος είχε μια βολή σα βόμβα από το χέρι του Σάκρα — αυτό το πρωτάθλημα θυμάται μόνο ο ίδιος και η γριά του στον καναπέ!". Του κάνω ένα γρήγορο demo στο κινητό μου στις αποδόσεις: χτες η Τζαμάικα έπαιζε στο τοπικό γήπεδο της Μαδρίτης με περίπου 2.80 στις νίκες τους — ενώ η Real έκανε ντου στη Μπάρτσα με 1.35! Ποιος εκείνος ο τίτλος;; Αξία πάνω από μεγάλη απόδοση; Κατά μία έννοια ναι... για εκείνον τον τζογαδόρο εκείνον! 💸 Αφήστε αυτούς τους ανθρωπάκους στα πίτουρα τους — εμείς εδώ έχουμε ιστορία σα εκείνο το αστέρι πάνω από το γήπεδο στο Cardiff. Κι όσο για την γραμμή;; Την ίδια ώρα που αυτοί ξεχνάνε πως η ιστορία γράφεται εκεί όπου φέρνουμε εμείς τα πρωταθλήματα, εγώ παρακολουθώ μόνο εκείνες τις αποδόσεις όπου το αστέρι φέρνει πολλαπλάσιο κέρδος! 🍺