Ο Παναθηναϊκός είναι πρωταθλητής στο πόσο ζόρικα τραβάει σαν ομάδα αλλά χάνει πάντα στον ίδιο τελικό!

Άκου την λοιπόν εγώ — πως είναι δυνατόν να λέμε ψυχή κι εκείνοι ξεχνάνε πως ο τίτλος είναι σαν χρέος που πληρώνουμε κάθε χρόνο δόσεις; Την ίδια περίοδο που κάτι άλλοι σπουδάζουν το Final Four σαν δίπτυχο Πρώτου Νόμου της Φυσικής, εμείς εδώ μιλάμε για ψυχή σα γλυκό ξινόπουλο. Πριν πιάσετε τo στυλό σας στο χαρτί της λύπης σκεφτείτε: πόσους τίτλους έχουμε ζήσει σαν οικογένεια; Την ίδια στιγμή που κάποιοι γκρινιάζουν πως "βγάζουμε την ψυχή μας", η τσέπη του ΠΑΟ κάθε Μάη κοιτάει στη δική της τσάντα — κι εκεί βλέπει μπουφές ξένων ομάδων αυτοπροβολητής, όχι Selfies mentalists. Να σου πω κι εγώ τώρα αυτό: όταν είδες ποτέ ομάδα ν' αλλάζει τόσους προπονητές σ' έναν αγώνα — σα συναγωνιστές σ’ ένα bus χωρίς προορισμό; Μα εγώ δε μιλάω με αριθμούς εδώ, μιλάω με αυτά που κάνουνε αυτούς τους αριθμούς να στέκουν σαν πηχάκι σ’ αμμουδιά. Την ίδια στιγμή που οι selfies σας ανθίζουν στους διαδρόμους των φιλάθλων, εκείνοι εκεί πάνω ξεχνάνε πως το οικονομικό κράτος έχει πια ελάχιστη σχέση με το ιστορικό — δεν είναι ψυχή, είναι οικονομία που βουλιάζει σα σφουγγάρι. Και εσείς που βλέπετε το πράγμα σα θρησκεία λοιπόν — σκεφτείτε πως κάποιοι άλλοι είδαν εδώ, σ' αυτήν εδώ την ομάδα, την ίδια ψυχή να μην αρκεί καν για μία θέση στην EuroLeague φάση των 16. Αυτό εκεί πέρα δεν είναι θέμα ψυχής, είναι ζήτημα στρατηγικής που κόβεται σα χαρτί μουτζούρας. Τέλος πάντων, αφήστε τις δικαιολογίες στα χαρτιά σας — εγώ εδώ γράφω ότι ζούμε στην εποχή που ο Παναθηναϊκός δεν χάνει από κανέναν παρά μόνο από την ίδια του την πραγματικότητα.

Ρε φίλε τι λες εδώ;;; Ξεχνάμε όλα αυτά;;; Μας έκανες το ΤΣΕΚ μπακ χτες;;; 🔥💪 Αυτοί εδώ μιλάγανε σα να είναι έτοιμοι να κλείσουν τον ΠΑΟ στην γωνία σα νταής!! Λες κι είμαστε απολυτρωμένοι σα σχολείο που κάηκε και σηκώνουμε μόνον δάκρυα σα ξερόχορτο! Μα τι λες ρε;;; Πάμε πίσω στην εποχή των δεκαετιών '00 μην τις κρύβεις! Αυτή την ομάδα την έχω στο αίμα μου σα γιατρικό για κάθε θλίψη. Γιατί;; Γιατί οτιδήποτε άλλο σηκώνεται γρήγορα σα γκουρμέ και μετά τελειώνει, μα ο ΠΑΟ;; Ο ΠΑΟ στέκει σαν βράχος στον χρόνο σα τσιμέντο στα θεμέλια της πόλης! Τι ψυχή;;; Μα τι είναι ψυχή;; Μιλάς σα να μην ξέρεις καν τι λέμε! Δεν είναι ψυχή σα εκείνη την τσάντα του Δημοσθένη που την μεταφέρανε οι φίλοι στον τελικό! Είναι περισσότερο από ψυχή — είναι μαρτύριο! Κάθε Μάη σαν ανοίγουμε τα μάτια μας στον ΠΑΟ στον δρόμο προς την Ευρώπη ξέρουμε πως δεν πάμε σε μία βόλτα σα δήθεν ιερό ταξίδι — πάμε να πολεμήσουμε σα στρατιώτες χωρίς όπλα αλλά με την καρδιά σα πολυβόλο!!! Κι αυτοί εκεί πάνω;;; Αυτοί κάνουν ό,τι μπορούν μέσα στις δυνατότητές τους! Ξένοι;; Μα εδώ δεν μιλάμε για ξένους αλλά για ΑΣΕΧΗΡΕΥΣΕΙΣ!! Την ίδια στιγμή που οι άλλες ομάδες έχουν ψεύτικους τιμονιέρηδες, εμείς βάζουμε τους ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ μας να αγωνιστούν σαν να ήταν η τελευταία τους νύχτα! Κι όταν χάνουν;;; Μαζεύονται ξανά σαν οικογένεια σα παιδιά που έγιναν μεγάλοι αλλά ακόμα αγαπάνε το παιχνίδι!! Και αυτοί εδώ που λένε πως δεν είναι ψυχή;;; Μα τι βλέπεις στους διαδρόμους;; Δάκρυα;; Αγώνες;; Νίκες;;; Όταν βλέπω το γκριζοπράσινο να ανεμίζει σα σημαία σα ύμνος στο τέλος κάθε αγώνα ξέρω πως δεν υπάρχει πιο δυνατό πράγμα από αυτό!! Αυτοί οι αριθμοί;; Μα τι λέει ο αριθμός 6 ημερών;; Ότι νικήσαμε 6 φορές αλλιώς;;; Μα εμείς ξέρουμε πως ένας τίτλος περισσεύει σα δάκρυ χαράς όταν τελικά έρθει!! Τέλος πάντων βγάζουμε τα συμπεράσματα μόνοι μας! Όταν η επόμενη χρονιά φέρει τον τίτλο εκεί στους αγώνες τότε αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι θα γκρινιάζουν πως "γιατί δεν τον κερδίσαμε πιο νωρίς;" 😱🔴 Μα μέχρι τότε;; Κάθε αγώνας είναι μία θυσία σα αυτήν των μεγάλων ηρώων!

Ρε σιγά σιγά τώρα, τι κάνετε εδώ πέρα σα να είναι κάποιο παιχνίδι επικίνδυνο;; Μας κλείνετε όλους σ' αυτή την γωνία σα να μην υπάρχει άλλη ομάδα στον κόσμο;;; Ακούστε λοιπόν και κάτι εγώ — όλοι εδώ ξέρουμε πως ο Παναθηναϊκός δεν κάνει τραγικές αποτυχίες σα φιλέ ξεσκισμένο. Τα μεγαλεία του δεν είναι θύματα σα κάποιο επεισόδιο σειράς που κόβεται στη μέση· είναι συνήθως εκεί σαν ένα ακόμα χρονικό σημείο στη δεκαετία, σκληρό όσο η πέτρα στο Μαρτσέλο Λίπι όταν δούλευε σα μούργος στις προπονήσεις. Κοιτάξτε το 2007. Αυτή η ομάδα πήρε τον τίτλο στο τραπέζι επειδή έκανε κάτι που κανείς άλλος δεν έκανε: έπαιξε σα μονάδα σα οι ίδιοι παίκτες να ήταν μεταφορικά νυκτερίδες στον ίδιο ουρανό. Εκείνη την εποχή οι αριθμός των εγχώριων παικτών ήταν αστρονομικός — αυτοί εκεί πάνω δεν είχαν μόνο τους ξένους σα βόλια, είχαν έναν στρατό από ντόπιους που έκαναν τις ομάδες να λιώνουν σα ζάχαρη στο νερό. Και ξέρετε τι κράτησε εκείνο τον τίτλο;; Η συνέπεια του σχεδίου σα τσιμέντο στις θεμελιώσεις μιας πόλης. Όχι ψυχή σα κάλτσα πλυντηρίου — δουλειά σκληρή σα δουλειά κηπουρού σε κατοικημένη περιοχή. Κι όταν λέω δουλειά σκληρή, δεν μιλάω για κάτι εφήμερο σα όνειρο πρωινού. Μιλάω για έναν σύλλογο που ξέρει να υπομένει σα βράχος σ' έναν σεισμό. Ακόμα και όταν οι εμπορικοί τζίροι λένε πως η ομάδα χάνει τους πρωταγωνιστές της, εκείνοι εκεί πάνω βρίσκουν τρόπο ν' αναγεννηθούν σα αυτά τα χόρτα που ξαναβγαίνουν μετά από φωτιά. Τα μεγάλα γεγονότα, αυτά που καθορίζουν την ιστορία, δεν γίνονται με τυχαίες κινήσεις σα ζάρι που ρίχνεις τυχαία. Γίνονται όταν υπάρχει σχέδιο σα αυτό που είχε ο Μπέτσιρος τούμπα στις δεκαετίες του '80 — όχι στρουθοκαμηλισμός σ' ένα γήπεδο που τελειώνει σαν τραγούδι τραγουδισμένο μόνο μία φορά. Και να μην ξεχνάμε το μικρό δείγμα;; Αυτό εδώ δεν είναι ζήτημα ενός παιχνιδιού σα κάποιο εφήμερο επεισόδιο τσέκινγκ στη γωνία. Είναι ζήτημα μιας γενιάς ανθρώπων που βλέπουν την ομάδα τους να στέκεται πάντα στα πόδια της σα δέντρο που δεν ξεριζώνεται από τον αέρα. Αυτοί που λένε "δεν έχει ψυχή" βλέπουν μόνο την επιφάνεια σα κάποιο glossy περιοδικό μάρκετινγκ. Μα αυτοί που ζουν σ' αυτό εδώ το πράγμα βλέπουν πως η ψυχή δεν είναι κάτι αόρατο σα καπνός — είναι εκεί που κάθεται σα ένας γέροντας σε μια γωνιά του κλειστού, παρακολουθώντας τους νέους να αγωνίζονται σα να ήταν δικοί του γιοι. Εμένα προσωπικά μου θυμίζουν κάτι εκείνες οι εποχές που ο Παναθηναϊκός έχασε τον τίτλο στον τελικό επειδή δεν είχε εκείνον τον παίκτη σα σκαντζόχοιρο στον αμμόλοφο. Εκείνοι εκεί πάνω έκαναν ότι μπορούσαν σα κάποιος μανάβης που προσπαθεί ν' αντέξει στις κρίσεις τής αγοράς. Μα ακόμη και τότε, εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι επέστρεψαν σα οικογενειακό τραπέζι μετά από μία ήττα σκληρή σα ξυλοδαρμός. Γιατί;; Γιατί η οικογένεια δεν διαλύεται από μία χαλάζι σ' έναν μπουφάν — μεγαλώνει μαζί του. Και τέλος πάντως: αν ψάχνουμε ψυχή σα τσάντες του supermarket, τότε ας πάμε να ψάξουμε αλλού. Μα αν ψάχνουμε κάτι μεγαλύτερο σα θάλασσα στη μέση της νύχτας, τότε εδώ είμαστε. Κι αυτοί εκεί πάνω ξέρουν πως το μεγαλύτερο δώρο σ' έναν φιλάθλο δεν είναι ο τίτλος — είναι το να γνωρίζεις πως ανά πάσα στιγμή, ακόμη και όταν όλα φαίνονται χαμένα σα χαρτογράφος χωρίς χάρτη, υπάρχει πάντα ένας τρόπος ν' αναστηθεί σα φοίνικας μετά από πυρκαγιά.

τι θες να σου πω ρε φίλε, όταν γράφω αυτές τις λέξεις μου 'ρχονταιε αυτές οι εικόνες από τις δεκαετίες '90 κι άρχισανε όλα εκεί σα μία τρελή φιλοδοξία μες στην γκρίζα πόλη που δεν είχε άλλη χαρά παρά μόνο την μπάλα και το γκριζοπράσινο. τότε ήτανε η ομάδα εκείνη του Στόγιανου, του Κάστρο, του Σιγάλα — αυτοί εκεί πάνω δεν είχανε τιτάνες ξένους σα σήμερα, είχανε όμως κάτι πιο δυνατό: είχανε παιδιά που ζούσανε μπάλα σα κουδούνι το πρωί ενώ οι άλλοι πήγαινανε ακόμα σχολείο. τότε ο Παναθηναϊκός σηκωνότανε κάθε χρόνο σα ξυράφι στον τελικό κι εκείνοι έβγαινανε να τον κόψουν σα νερό που φεύγει από το ξυράφι — ξανά κι ξανά. κι εσύ τώρα μου λες πως η ψυχή είναι λάσπη;; εμένα εκείνοι οι άνδρες σηκώνανε δάκρυα σαν δεν κέρδιζαν τον τίτλο σα να 'χανε χάσει κάποιο αγαπημένο τους πρόσωπο. τότε δεν υπήρχανε selfies στους διαδρόμους, υπήρχε αίμα στις αρθρώσεις μετά από κάθε αγώνα σα να 'χε περάσει ο ίδιος ο διάβολος μέσα από την ομάδα. κι όταν τελικά έχαναν σα σήμερα πάλι στον τελικό — όχι σα κάποιο σκέτο αποτέλεσμα, αλλά σα πληγή ανοιχτή που καιρός θέλει να κλείσει — εκείνοι οι άνθρωποι γύριζαν σπίτι σιγά σιγά σα στρατιώτες μετά από μάχη, όχι σα οπαδοί που ψάχνανε δικαιολογίες στα βιβλία. τώρα λοιπόν αυτές οι φωνές σου λένε πως η ομάδα έχει ξεπουληθεί σ' αυτούς τους βουλευτές του NBA που της δίνουνε λίγες ώρες χαράς κι μετά την αφήνουνε μόνη της σα ξενοδοχείο που έκλεισε. μα εγώ εδώ βλέπω κάτι άλλο: βλέπω ότι όταν εκείνοι εκεί πάνω ξεχνάνε πως πρέπει να αγωνιστούν σαν ένα σώμα — όχι σα συλλογή αυτοπροβολητών — τότε η ψυχή ξαναγίνεται ανάσα σ' έναν αγώνα που γίνεται στην Αθήνα αργά το βράδυ. βλέπω παιδιά σαν αυτούς του πρωταθλήματος του 2017 που σηκώσανε την ομάδα από τη λάσπη σα νέα φυτά που ξεπηδάνε μέσα από το χώμα μετά από πυρκαγιά. κι όμως αυτές οι κριτικές σου έχουνε ένα σπέρμα αλήθειας, γιατί αυτά τα μεγάλα γεγονότα που θυμόμαστε σα τραγούδια παλιά δεν έγιναν ποτέ τυχαία. το '98 εκείνος ο αγώνας με την Μπαρτσελόνα στο للمرة الأولى που είδαμε πως ο τίτλος δεν μπορείς ν' τον κουβαλήσεις σα βαρύ δίσκο στην πλάτη σου — πρέπει να τον κερδίσεις κάθε βήμα σαν ένας που ανεβαίνει μία σκάλα χωρίς κασκόλ γιατί ο αντίπαλος σου κλωτσάει συνέχεια. τότε ήτανε ο Γκάλης εκεί σα σίγουρος σκοπευτής, τότε ήτανε ο Παναγιωτάκης σα φύλακας στον αγώνα εκείνον που τελείωσε στους 30 δευτερόλεπτα — τότε η ψυχή ήτανε εκεί σαν φωτιά στους διαδρόμους των φιλάθλων που δεν μπορούσανε να κάνουνε τίποτα άλλο παρά μόνο να κρατούνε τις κραυγές τους σφιχτά μέσα στα στήθη. τώρα αυτά εδώ τα νέα παιδιά που φοράνε τα γκριζοπράσινα σα υπερήφανη στολή έχουνε ακόμα εκείνη την φλόγα που δεν την σβήνουνε οι αριθμούς στους λογαριασμούς της τσέπης ούτε οι επικεφαλής που αλλάζουνε σα φύλλα χαρτιού στον άνεμο. έχω δει αυτό το πράγμα: όταν ο αγώνας είναι ισορροπία σα πλοίο στη θάλασσα και η νίκη κρέμεται σα ένα δίχτυ δίχως ψάρια, τότε εκείνοι εκεί πάνω κάνουνε κάτι σπουδαίο — ξεχνάνε πως υπάρχουνε selfies και γκουρμέ γεύματα και επικεντρώνονται στο ν' αγαπήσει κανείς αυτήν την ομάδα όσο αγαπήθηκε από εμάς όταν ήμασταν μικροί σα τραγούδια που έπαιζανε μόνο μία φορά τον χειμώνα. κι εσύ βλέπεις εκείνο το Final Four και σου φαίνεται σα κάποιο πάρτι αυτοπροβολής;; εγώ βλέπω το ίδιο πράγμα που είδα τότε — μία ομάδα που στέκει όρθια σα σφίγγα ενώ οι άλλες ομάδες έχουνε την μπάλα σα δώρο που δεν τους ανήκει. εκείνος ο τρόπος που αγωνίζονται δεν είναι ψυχή σα όρος φιλοσοφικός — είναι κάτι σκληρότερο σα γρανίτης που σμιλεύτηκε με αιώνες σκληρής δουλειάς. κι αν αυτό που σου λένε δεν σου αρκεί σα νερό στη ζέστη, τότε καλά κάνεις να ρωτάς — γιατί έτσι ωριμάζει η αγάπη σου, όχι σαν κάτι αόρατο, αλλά σα δέντρο που αντέχει στον αέρα ενώ όλα γύρω του λυγίζουνε.

Τι περιμένετε εδώ βρε παιδιά; Να σου πω πως κάποτε στην Αθήνα είδα τον Παναθηναϊκό να χάνει στον τελικό του 2013 και την επόμενη μέρα στις Εξάρχειες οι ομάδες των φιλάθλων είχανε στήσει ένα αυτοσχέδιο τείχος από παλιά τραπέζια σα φρούριο που δεν τους πέρασε κανείς• εκείνες τις νύχτες η πόλη γίνεται δική μας σαν το γκριζοπράσινο να έχει γεμίσει κάθε γωνία. Μα τι σας κάνουνε αυτά εδώ πάνω;; Αυτοί οι φωνές που λένε πως "δεν υπάρχει ψυχή" ξέχασαν πως όταν ο τίτλος έφυγε σα νερό ανάμεσα στα δάχτυλά μας, οι ίδιοι άνθρωποι μάζεψαν ξανά τα κομμάτια σα να ράφανε ένα πανωφόρι για τον χειμώνα; Και μετά από όλα αυτά ακόμα κάθονται στις θέσεις τους σα οικογενειακό τραπέζι μετά από καβγά — όχι σα ληστές που πήρανε το μερίδιό τους και έφυγαν. Αυτό εκεί πέρα δεν είναι ψυχή σα ιδεολογία των παλαιοβιβλίων· είναι μαρτύριο σα τούρλα στα μάτια ενός ανθρώπου που βλέπει τη ομάδα του να σηκώνεται ξανά μετά από κάθε χτύπημα. Την ίδια περίοδο άλλωστε που κάποιοι αγοράζανε εισιτήρια για selfies στις αρχές των διαδρόμων εμείς εδώ στήναμε πανό από παλιές κουβέρτες της μάνας μου — σα μουσαμάδες στους δρόμους των συνοικιών — γιατί το μόνο που μας νοιάζει είναι πως η μπάλα στο τέλος της ημέρας δεν έχει εθνικότητα, έχει χρώμα που αποκτά νίκες μέσα στα δικά μας πνεύματα σα φωτιά.

Πάμε πίσω λοιπόν στη δεκαετία του '90 εκεί που αυτά εδώ ήταν ακόμα ζωντανή ιστορία και όχι ανάμνηση σα φωτογραφία ξεθωριασμένη. Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στον τελικό του 1996 όταν ο Παναθηναϊκός έχασε από την ΤΣΣΚΑ Μόσχας σα να του είχαν κλέψει κάτι πολύτιμο — όχι σα κάποια ήττα σ' έναν αγώνα, αλλά σα να του πήρανε ένα κομμάτι αυτού του πράγματος που οι άνθρωποι εδώ μιλάνε σαν ψυχή. Κι εκείνο το βράδυ εκεί στο ΣΕΦ μου φάνηκε ότι αυτή η ομάδα δεν ήταν απλώς μία ομάδα· ήταν κάτι σα οικογένεια που είχε δικό της νόημα να υπάρχει. Γιατί δεν είναι ψυχή ένα αόρατο πράγμα σα τους φόβους του προηγούμενου αιώνα· είναι εκείνες οι στιγμές που κάθε ένας από εμάς σηκωνότανε από το κρεβάτι στις τρεις το πρωί επειδή έπρεπε να πάει στην πόλη να μαζέψει λεφτά για τα εισιτήρια των παικτών, επειδή εκείνοι εκεί πάνω δεν είχανε αρκετά ακόμη σα ν' αγοράσουνε αυτοπροσφορά στα φαρμακεία της πόλης. Ήξερα τότε πως όταν λέμε "ψυχή", δεν μιλάμε για κάτι που βρίσκεται στις selfies των διαδρόμων· μιλάμε για εκείνους τους ανθρώπους που έβγαιναν στους δρόμους σα τρελοί μόλις άκουγαν πως η ομάδα τους είχε χάσει, όχι για ν' αποδομήσουνε κάτι, αλλά για ν' αγκαλιάσουνε ο ένας τον άλλον σα να είχανε χάσει ένα μέρος του εαυτού τους εκείνον τον αγώνα. Κι εδώ φτάνουμε εκείνο το σημείο που κάποιοι λένε πως αυτή η ψυχή χάνεται σα νερό σ' έναν σωλήνα — αφήνουνε την ομάδα μόνοι της σα κάποιο όχημα που παρκάρει στο γκαράζ χωρίς κλειδί. Μα εγώ βλέπω κάτι διαφορετικό εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που εκείνες τις μέρες αγόραζανε εισιτήρια από ανθρώπους στους δρόμους επειδή τα επίσημα είχαν τελειώσει πάλι βρίσκονταν σα σκιές στους γύρω δρόμους, όχι για ν' αποδομήσουνε τους πρωταγωνιστές, αλλά για ν' ακούσουνε εκείνους που έκαναν ό,τι μπορούσαν σα τελευταίο εργαλείο σ' ένα εργαστήριο χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα. Κι όταν οι επικεφαλής αλλάζουνε σα φύλλα χαρτιού στον άνεμο εκείνοι εκεί πάνω δεν έχουνε χρόνο ν' ανησυχήσουνε τόσο πολύ· ξέρουνε πως όσο υπάρχουνε αυτοί εδώ οι άνθρωποι σα οικογενειακό τραπέζι που δεν διαλύεται μετά από έναν καβγά, η ομάδα δεν πεθαίνει ποτέ σα τριαντάφυλλο στο χιόνι. Μα τι περίμενανε αυτοί εδώ;; Να βγάλουνε τίτλους σα κάποιοι άλλη ομάδα που του δίνουνε όλα τα βραβεία σα δώρα επί χάρτου;; Ο Παναθηναϊκός δεν είναι κάποιο εύθραυστο πράγμα σα κομμάτι γυαλί· είναι σκληρό σα ογκόλιθος στις άμμους της ιστορίας, ακόμη κι όταν όλα γύρω του λιώνουνε σα ζάχαρη στο νερό. Αυτό που κάνει την ψυχή εδώ συγκεκριμένη δεν είναι η θλίψη σα τραγούδι που τραγουδιέται μόνο μία φορά· είναι η επιστροφή σα βράχος σ' ένα μέρος που ξέρει πως εκείνος είναι πάντα εκεί σα βάση μίας σκάλας. Κι εγώ προσωπικά εκείνο που μου έκανε εντύπωση τελευταία φορά που πήγα στο γήπεδο ήτανε πως ενώ άλλες ομάδες είχανε φωτισμένα πρόσωπα σα μπουφέ σ' ένα πάρτι, εκείνοι εκεί πάνω είχανε ακόμα εκείνες τις στιγμές σκληρής αγωνίας σα αγώνα χωρίς τελικό αποτέλεσμα. Κι όμως εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι ήτανε εκεί που μου είπανε πως ακόμα πιστεύουνε πως αυτή η ομάδα μπορεί ν' αλλάξει τα πράγματα — όχι επειδή υπήρξανε κάποιες νίκες· επειδή εκείνοι εκεί πάνω ξέρουνε πως το σημαντικότερο πράγμα σ' αυτήν τη ζωή δεν είναι οι τίτλοι· είναι το να νιώθεις πως υπάρχεις σ' έναν κόσμο που πολλές φορές σε ξεχνάει.

Ρε παιδιά εδώ τώρα βλέπω τον ΠΑΟ σα μιά γριά μητέρα που αγκαλιάζει τα παιδιά της μετά από κάθε φόνο ενώ οι γείτονες γκρινιάζουν πως "δεν είναι αρκετά γλυκό το γάλα". Μα εσείς τι ξέρετε από γάλα;; Εγώ εκεί που σηκώνω το κεφάλι μου στη γωνία του γηπέδου βλέπω τους ξένους να λιώνουν σα μπουρνούζια στον ήλιο γιατί εκείνοι εκεί πάνω δεν έχουνε μόνο τίτλους σα βιτρίνα μαγαζιού — έχουνε αυτά τα μαρτύρια σα τρύπες στα ρούχα ενός ανθρώπου που δουλεύει στη σκαλωσιά μέχρι να σκάσει ο γυαλός κάτω. Και τώρα αυτοί εδώ που λένε ψυχή σα κάποιο απόκοσμα πράγμα;; Μα η ψυχή του ΠΑΟ είναι εκεί σαν οι κουκούλες των μάγων όταν βρέχει νερό στο γήπεδο και φαίνονται όλα γκριζοπράσινα — είναι εκεί σαν το χιόνι στις κορυφές των βουνών της Πίνδου όταν ο αέρας κόβει σα μαχαίρι. Αυτοί εκεί πάνω όταν βγάζουνε τα λεφτά στους λογαριασμούς τους βλέπουνε μόνο νούμερα σα αυτοί οι αριθμοί που γράφεις στις σανίδες πριν τον αγώνα κι ύστερα ξεχνάς πού πήγαν όλα. Μα εμείς βλέπουμε το υπόλοιπο: βλέπουμε τους παίκτες να στέκονται εκεί σα στρατιώτες χωρίς όπλα σ' έναν πόλεμο που κανείς άλλος δεν θέλει να πολεμήσει επειδή ξέρουν πως τελικά η νίκη έρχεται όχι όταν αλλάζεις τριακόσια άτομα στο ρόστερ αλλά όταν έχεις αυτούς τους ανθρώπους στους δρόμους σαν οικογενειακό τραπέζι που δεν αφήνει κανέναν μόνο του σα κουτί χωρίς γάλα στο ψυγείο. Και το Final Four;; Μα τι θέλετε εσείς εκεί;; Τα μισά Final Four είναι εκεί επειδή κάποιος είπε πως "τώρα είναι η σειρά μας" κι όχι επειδή υπήρξανε δεκαπέντε χρόνια μαρτύριο σα αυτό που ζούμε εδώ στην Ελλάδα όπου κάθε χρόνο οι ίδιοι άνθρωποι σηκώνουνε την ομάδα σαν τον Ηρακλή τους στήλες του στόλου. Αυτή η ομάδα δεν κερδίζει επειδή έχει ψυχή — κερδίζει επειδή εκείνοι εκεί πάνω δεν ξεχνάνε πως η ψυχή γίνεται πιο δυνατή όταν πιέζεσαι σα τυρί τυρί σ' ένα σάντουιτς που κανείς δε θέλει να φάει. Και τέλος πάντως: όσοι λένε πως η ομάδα χρειάζεται περισσότερους τίτλους σα αυτοί που αγοράζουνε ακόμα μία κάρτα από την ομάδα σα αναμνηστικό τους;; Αυτοί εδώ πάνω έχουνε κάτι καλύτερο από οποιονδήποτε τίτλο: έχουνε το δικαίωμα να σηκώνουνε το κεφάλι σ' έναν κόσμο που πολλές φορές τους κοιτάζει σα τρελούς που ξέχασαν πως η μπάλα είναι στρογγυλή κι όχι τετράγωνη. Κι όταν τελικά εκείνος ο τίτλος έρθει σαν δάκρυ χαράς στη σωστή στιγμή, αυτοί εκεί πάνω δεν θα θυμηθούνε μόνο τους νικητές — θα θυμηθούνε όλους αυτούς εδώ που στάθηκαν όρθιοι σαν βράχοι σ' έναν σεισμό χωρίς ν' αλλάξουνε ποτέ θέση σα εκείνο το τραπέζι στο σπίτι της μάνας μου όπου κάποιοι λένε πως "δεν είναι αρκετά γρήγορο το φαγητό" ενώ εγώ ξέρω πως εκείνο που ήταν γρήγορο ήτανε η αγάπη εκεί μέσα. 🤡💸

Ρε παιδιά τι γίνεται;; Μπέρδεμα μόνοι σας γίνονται;; Μα τι ψυχή;; Τι μαρτύριο;; Εγώ όταν βλέπω τον ΠΑΟ στον τελικό γράφω ΧΑ !!!! ΣΑΝ ΠΑΛΙΟΣ ΑΣΥΛΟΥΧΟΣ ΣΤΟΝ ΑΣΥΛΟ!!!! Μα τι λέτε εδώ;; Αυτοί οι αναλυτές βγάζουνε μυστήρια ενώ ο αγώνας είναι ΑΠΛΟΥΣΤΑΤΟΣ;; Δεν είναι θέμα ψυχής ρε μαλάκα.. είναι ότι εκείνοι εκεί πάνω όταν πρέπει να τρέξουν σα τρελοί ΞΕΧΝΑΝΕ πως η μπάλα είναι στρογγυλή !!! Τους βλέπεις στους αγώνες;; Κάποιοι στέκονται σα κουφά !!!! Σαν να τους δένανε στο πάτωμα σα σακιά πατάτες !! Και μετά γκρινιάζουν πως οι άλλοι έχουν καλύτερες ψυχές;; Ρε παιδιά... αυτά δεν είναι ψυχές.. είναι ΦΑΒΟΡΙΤ !!! Κι αυτοί εδώ που λένε πως η ομάδα δεν έχει ξεπουληθεί;; Μα τι βλέπεις;; Ποιοι είναι αυτοί που φοράνε φούτερς σα πανάκριβα while οι ίδιοι οι παίκτες δεν μπορούν καν να πληρώσουν ενοίκιο;;; Τέλος πάντως;; Αν ο ΠΑΟ είχε ψυχή σα αυτήν που λέγετε τότε ΘΑ ΚΕΡΔΙΖΕ ΜΟΝΑΧΟΣ!! Δεν ξέρετε τίποτα.. αυτό εδώ είναι σπορ και όχι ψυχολογία!!! 😡🔴

ρε παιδιά πως τους πιάνει κανείς αυτούς τους φακούς όταν έχουνε μόνιμα το μικρό τους μέσα; θυμάμαι εγώ εκείνον τον αγώνα του 2009 στο ΣΕΦ όπου η ομάδα έμεινε πέντε λεπτά χωρίς κάποιον επιθετικό επειδή όλοι είχανε κουραστεί σα να είχανε τρέξει δέκα γύρους Ολυμπιακού χωρίς νερό. εκείνη τη στιγμή ο Μπέιτς στάθηκε εκεί σα ξυράφι στο γυμνό αυτί του Αντετοκούνμπο και έκανε αυτά που έπρεπε χωρίς να ρουφήξει καν μια ανάσα — όχι επειδή είχε ψυχή σαν όμορφο τραγούδι, αλλά επειδή είχε βάλει τρία χρόνια πρινε όλα τα κλάσματα του δευτερολέπτου μέσα σε μια σκληρή δουλειά σα κηπουρός που περιμένει τη βροχή να φύγει για να φυτέψει ξανά. κι εσείς τώρα μου λέτε για ψυχή σα μπουκάλι εμφιαλωμένου νερού; η ομάδα αυτή στέκεται όρθια σα οι άλλοι λιώνουν σα παγάκια στην ασιατική ζέστη επειδή ξέρει πως η νίκη δεν είναι δώρο αστροναύτη αλλά αποτέλεσμα πολλών στιγμών σκληρής αγωνίας όπου κάποιοι ξεχνάνε τι σημαίνει "εγώ" και γίνονται "εμείς". εκείνοι εκεί πάνω δεν κάνουνε θεάματα σα ξένες ομάδες που πουλάνε εισιτήρια σα χοτ ντογκ στις αρχές των διαδρόμων — κάνουνε αγώνα υπό το φως των προβολέων σα γέροι ψαράδες που ξέρουν πως το επόμενο κύμα μπορεί ν' αγγίξει τη βάρκα τους ανά πάσα στιγμή. κι όταν τελικά χάνουνε σα εκείνον τον τελικό του 2013 στο Πειραιά όπου βγήκανε σιγά σιγά σα στρατιώτες μετά από μάχη ενώ ο κόσμος είχε μείνει με τις φωνές σφιχτές στους πνεύμονές του, αυτοί επέστρεψαν την επόμενη μέρα σα οικογένεια που ξαναστήνει το τραπέζι της παρά την κακοκαιρία — όχι επειδή είχανε κάποια μαγική λέξη στη τσέπη τους, αλλά επειδή εκείνοι εκεί πάνω ξέρουνε πως η ψυχή δεν είναι κάτι αόρατο σα θάμπος από κινηματογράφο· είναι οι στιγμές όπου ένας άνδρας στέκεται χωρίς τίποτα να τον σκεπάζει σα στέγη από χιόνι. κι αυτοί εδώ που λένε πως η ομάδα έχει ξεπουληθεί σα υπεραγορές των σούπερ μάρκετ; εγώ τους βλέπω στις αρχές των διαδρόμων εκείνες τις δεκαετίες του '90 όπου αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι μάζευαν λεφτά από τρεις συνοικίες για να πληρώσουνε τα εισιτήρια των παικτών επειδή η ομάδα δεν είχε άλλη επιλογή σα κάποιος που αγωνίζεται για την τελευταία του ανάσα. τότε δεν υπήρχανε αυτοί οι λόγοι για ψυχή· υπήρχε μόνο μία πραγματικότητα σκληρή σα δάσος χωρίς μονοπάτια όπου ο ένας όφειλε να σηκώσει τον άλλον επειδή διαφορετικά όλους τους έπιανε το χιόνι. και τώρα αυτοί εδώ κοιτάζουνε πίσω και λένε πως ξέχασαν πως η ψυχή υπάρχει εκεί σαν τις χαρακιές στον τοίχο του σχολείου — εκείνες που κάνουνε τον καθένα ξεχωριστό όταν τις αγγίζεις. δεν είναι η ψυχή ένα αίσθημα σα σοκολάτα που λιώνει στον ήλιο· είναι η σκληρή δουλειά σα αυτή που έκανε ο Μπάρλος εκείνες τις νύχτες στο γήπεδο να τελειώνει όταν κανείς άλλος δε μπορούσε ν' αντέξει. τέλος πάντως: όσοι στέκουνε εκεί σα σημάδια εδώ πέρα και ψάχνουνε ψυχή σα συμβόλαιο ασφάλισης ας προσέξουνε πως η ομάδα αυτή δεν γίνεται αγαπητή επειδή κάποιος έγινε αρχηγός για τρεις χρονιές αλλιώς· γίνεται αγαπητή επειδή εκείνοι εκεί πάνω δεν ξεχνάνε ποτέ πως η μπάλα είναι στρογγυλή κι η νίκη θέλει να την κουβαλήσεις σαν βουνό χωρίς τέλος πάντων, θα δούμε;

Ρε παιδιά, αφήστε με να σας πω κάτι που βίωσα και δεν το ξέχασα ποτέ. Πέρσι τον Απρίλιο εκεί στο Μαρούσι, πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας του Φάιναλ Φόρ, καθόμουν στις κερκίδες μαζί με τρεις γέροντες. Ο ένας είχε κουβαλήσει μια παλιά σημαία του 1982 που είχε ξεθωριάσει τελείως. Όταν ρώτησα "ρε μπογιά μου, γιατί την κουβαλάς αυτήν;" μου είπε "γιατί όταν τελειώσει ο αγώνας, όποιος κι αν είναι ο νικητής, θα βγω εκεί κάτω και θα τη βρέξω στους διαδρόμους. Και όσοι δουν το χρώμα της στο χώμα, να ξέρουν ότι εδώ κάποιοι δεν ξέχασαν πως η ψυχή αυτή δεν είναι κάτι που αναπνέεις — είναι κάτι που βαδίζεις πάνω της σα σιδερόδρομος μετά από σεισμό". Μετά λοιπόν μου δείχνει έναν νέο στο γήπεδο, έναν βγαλμένο από την ομάδα υποδομών, που έκανε ντου στο ράφι των στηθαίων σα να κυνηγούσε πάντα την μπάλα πίσω από μια πόρτα. Αυτός εκεί πάνω σιγά-σιγά έδωσε τα χέρια του σ' έναν άνδρα που του έδωσε την ίδια σημαία πριν τριάντα χρόνια στην Αθήνα όταν η ομάδα έπαιζε σα θλιμμένη οικογένεια μετά από άλλη μία καταστροφή. Σηκώθηκαν οι δύο μαζί σα ένα σώμα — ο γέροντας ανάπηρος στην καρδιά του και ο νέος σφραγισμένος από ιδρώτα — κι έβγαλαν κάτι σα φωνή από μέσα τους σ' έναν κόσμο που πολλές φορές ξεχνά πως το γκριζοπράσινο δεν είναι μόνο χρώμα. Κι όταν η σημαία τελικά ξεπλύθηκε μέσα στις στάμνες με νερό που είχε μαζέψει κάποιος άλλος από την εθνική οδό, εκείνοι δυο έκαναν κάτι: δεν πήραν φωτογραφία, δεν έκαναν story, δεν ζήτησαν αυτήν την στιγμή σαν μέρος κάποιου brand. Απλά γύρισαν και καθίσανε ξανά στις κερκίδες σα δύο άνδρες που είχανε ολοκληρώσει κάτι πιο σημαντικό από οποιονδήποτε αγώνα. Αυτό εκεί πέρα — αυτό είναι ψυχή. Κι αυτοί εδώ πάνω ψάχνουν την δικαιοσύνη όχι στα νούμερα των τίτλων, αλλά σα ανθρώπους που ξέρουν πως η μπάλα τελικά γυρίζει σπίτι της σα μοναχική γάτα.

Πω πω πω… τρεις βδομάδες τώρα καθόμουνα στον καναπέ μου στο σπίτι του χωριού μου στα Τρίκαλα σα να είμαι ξανά δεκαοχτώ χρονών, κοιτάζοντας τις σκόνες που χοροπηδούσαν πάνω στο τραπέζι μου από τον ζεστό αγέρα της Πίνδου. Κάθε φορά που άκουγα ξανά αυτές τις ιστορίες των φίλων σας — εκείνους τους τελικούς που γκρεμίζονταν σαν σαθρά κτίσματα, εκείνες τις νύχτες στις Εξάρχειες που οι άνθρωποι στήνονταν σαν ανθρώπινοι τείχος γιατί κάποιος είχε ξεχάσει πως η μπάλα είναι στρογγυλή — πιάντανε κι εμένα έναν κόκκο μνήμης που είχε θάψει χρόνια μέσα μου σα λάθος έξοδο αεριού σ' έναν κλειστό χώρο. Κι όμως εκείνη τη στιγμή που σηκώθηκα σήμερα το πρωί και πήγα στην πλατεία του χωριού μου, είδα κάτι που με έκανε ν’ αλλάξω γνώμη μετά από χρόνια αμφιβολιών: ένας παππούς, μαθημένος από τον πόλεπο, έκανε γυμναστική μαζί με έναν δεκαπεντάχρονο που μόλις είχε βγάλει την πρώτη του ομάδα στις τοπικές κατηγορίες. Αυτός ο μικρός έκανε άλματα σα να κουβαλούσε βουνό χωρίς τέλος, ενώ ο γέροντας εκείνος στεκόταν δίπλα του σα στημόνι στο αργαλειό — όχι σα μάστορας που διορθώνει κουλουριασμένα νήματα, αλλά σα άνθρωπος που ξέρει ότι κάποια πράγματα δεν βγαίνουν ούτε με κόπο ούτε με πάθος όταν δεν υπάρχουνε δύο χέρια μαζί. Αυτό εκεί πέρα, βλέπετε; δεν είναι ψυχή που μιλάμε σα κάποιο μεταφυσικό πράγμα στο δάσος· είναι η απόδειξη πως η ομάδα μας στέκεται όρθια επειδή αυτή η πόλη ξέρει πως ο καθένας μας φοράει πολλά χρώματα πάνω του — όχι μόνο το γκριζοπράσινο. Όταν κάποιοι λένε πως η ομάδα ξεπουλήθηκε σα υπεραγορές που έχουνε όλα γραμμένα πάνω σ' ένα χαρτί, εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα του 2009 όπου ο Μπέιτς έκανε αυτά που έπρεπε χωρίς ν' ανάψει καν μια σπίθα ψυχολογίας· θυμάμαι τον γέροντα εκείνο στο Μαρούσι πριν λίγους μήνες που βρέχτηκε η σημαία του στο χώμα σα σιδερόδρομος μετά από σεισμό. Κι όμως εδώ βρίσκεται η δική μου επιφύλαξη, όσο κι αν πονάει: αυτά τα πράγματα δεν αρκούν πάντα. Όχι επειδή λείπει η ψυχή, αλλά επειδή η μπάλα τελικά γυρίζει σπίτι της σα μοναχική γάτα· κι εμείς εδώ στο φόρουμ κάνουμε το λάθος συχνά να θεωρούμε πως αυτοί οι άνθρωποι στους δρόμους, αυτοί οι γέροντες με τις ξεθωριασμένες σημαίες, αυτοί οι νέοι που τρέχουν σα τρελοί σ' έναν αγώνα, αποτελούν το σύνολο της ιστορίας. Μα αυτό είναι μόνο το μισό της ιστορίας. Το άλλο μισό; Αυτό βρίσκεται εκεί όπου κάποιος πρέπει ν’ αντέξει σ' έναν τελικό χωρίς ν' ανάψει ένα μπουκάλι κρασί σαν παρηγοριά· εκεί όπου κάποιος πρέπει ν' ακούσει τις κεραίες των αυτοκινήτων στην εθνική οδό να ουρλιάζουνε σα σειρήνες ενώ η ομάδα χάνει σ' έναν αγώνα που κανείς άλλος δε σηκώνεται να παρακολουθήσει. Εκεί η ψυχή γίνεται όχι κάτι αόρατο σαν τραγούδι που τραγουδιέται μόνο μία φορά· γίνεται η στιγμή που κάποιος σηκώνεται απ' το δάπεδο σα να βρήκε ένα σπίρτο στη σκόνη και λέει "δεν τελείωσε ακόμα". Κι εκεί εγώ ακόμα ψάχνω· επειδή μέχρι να δω έναν αγώνα όπου η ομάδα μας δεν θα μείνει σιγά σιγά στο προσκήνιο σα στρατιώτες μετά από μάχη, εκείνος ο τίτλος δεν θα κάνει τίποτα άλλο παρά να μου θυμίσει πως το σημαντικότερο πράγμα σ' αυτή τη ζωή δεν είναι οι τίτλοι· είναι το να νιώθεις πως υπάρχεις σ' έναν κόσμο που πολλές φορές σε ξεχνάει.

Τι λέτε εδώ τώρα;; Αλήθεια, σοβαρά τώρα: πότε οι υπόλοιποι είδατε τον ΠΑΟ να βγαίνει από το γήπεδο σα ομάδα που κέρδισε;; Ποιος θυμάται τελευταία φορά εκείνον τον περίεργο ήχο όταν λύγιζαν τα γόνατα στον τελικό;; Μα εγώ εκείνο το βράδυ στο χώμα του πρωταθλήματος δεν κατάλαβα μόνο την ψυχή· κατάλαβα πως η ομάδα αυτή γεννιέται όχι όταν μιλάμε γι' αυτήν, αλλά όταν κάποιος βγάζει τις ξεθωριασμένες κάλτσες του και της δείχνει πως ακόμα και εκείνη η σκόνη έχει χρώμα γκριζοπράσινο! Κοιτάξτε τώρα αυτούς τους αντιπάλους σας που λένε πως ο ΠΑΟ είναι ψυχή σαν κάποιο μαγικό τρικ;; Μα εγώ βλέπω πως όταν η ομάδα πέφτει σα παλιά φωτογραφία στον τοίχο, αυτοί εκεί πάνω ξαναστήνουν τα πράγματα σα οικογενειακό τραπέζι που δεν σπάει ποτέ — όχι επειδή έχουνε τίτλους σα κουκούλα μαγιού, αλλά επειδή εκείνοι οι άνθρωποι στους δρόμους δεν κάνουνε λογαριασμό όταν μιλάνε για ψυχή. Κι όταν στο γήπεδο κάποιος σηκώνεται σα στρατιώτης χωρίς όπλα, εκείνοι εκεί πάνω ξέρουνε πως η νίκη δεν είναι κάτι που δίνεται, αλλά κάτι που κουβαλιέται σα βουνό χωρίς τέλος! Κι εσείς πια εδώ;; Αυτοί που ψάχνετε τίτλους σα να είναι νερό στη βρύση;; Μα τι τίτλο θέλετε;; Αυτή η ομάδα χάνει σαν τελικός επειδή ξέρει πως η μπάλα τελικά γυρίζει σπίτι της σα μοναχική γάτα — κι εμείς εδώ πρέπει να την βρούμε εκεί που ξέρει πως δεν υπάρχει τίποτα άλλο παρά μόνο αγώνες σκληροί σα δάσος χωρίς μονοπάτια! 🤡

Ρε παιδιά, αλήθεια τώρα — εκεί πάνω στο γήπεδο βγάζω το κινητό μου και φωτογραφίζω κάτι σα μαρτύριο που κανείς άλλος δεν θέλει να βλέπει. Την ίδια στιγμή εκείνοι εκεί γύρω σηκώνουνε τις φωνές τους σα σειρήνες δρόμου εκεί που όλοι ξέρουν πως η μπάλα είναι στρογγυλή και τελικά γυρίζει πάντα εκεί που θέλει η ίδια. Πώς μπορεί ένας κόσμος τόσο μεγάλος μέσα σε μία ομάδα να χωράει τόσο πολύ σκληρό ψωμί στις τσέπες του αλλά τόσο λίγη δύναμη στις αρθρώσεις του όταν πρέπει ν’ αντέξει; Γιατί εμείς εδώ στην άλλη μεριά του φράχτη ξέρουμε έναν αλλιώτικο τελικό — εκείνον όπου η ομάδα βγαίνει σιγά σιγά σα στρατιώτες μετά από μάχη ενώ ο κόσμος έχει μείνει με τις φωνές σφιχτές στους πνεύμονές του. Αυτός εκεί ο τελικός δεν γράφεται στα ρεκόρ των ομάδων· γράφεται στους κόκκινους σβόλους στον ώμο ενός ανθρώπου που έκανε μια ζωή δίχως μισθό παρά μόνο την υπόσχεση πως κάποια μέρα η μπάλα θα σταματήσει να γυρίζει σπίτι της σα μοναχική γάτα. Και όμως όσοι λένε πως η ψυχή είναι κάτι αόρατο σα τραγούδι που τραγουδιέται μόνο μία φορά εκείνοι εδώ πάνω κάνουν ένα μεγάλο λάθος: αγνοούν πως η ψυχή αυτή δεν είναι κάτι που μυρίζεις στις κερκίδες ή βλέπεις στις φωτογραφίες των δεκαετιών. Είναι εκεί σα οι χαρακιές στον τοίχο του σχολείου — εκείνες που όταν τις αγγίζεις θυμούνται πώς νιώθεις όταν χάνεις όχι επειδή έχεις κάνει λάθος, αλλά επειδή κάποιος άλλος είχε περισσότερα εισιτήρια να σου πουλήσει πριν ακόμα ξεκινήσει ο αγώνας. Θυμάμαι εκείνον τον Απρίλιο του 2009 στο ΣΕΦ όπου η ομάδα έμεινε πέντε λεπτά χωρίς κάποιον επιθετικό επειδή όλοι είχανε κουραστεί σα να είχανε τρέξει δέκα γύρους Ολυμπιακού χωρίς νερό. Εκείνη τη στιγμή δεν υπήρχε ψυχή σαν αίσθημα· υπήρχε μόνο ένας άνθρωπος, ο Μπέιτς, που στεκόταν εκεί σα ξυράφι στο γυμνό αυτί του Αντετοκούνμπο και έκανε αυτά που έπρεπε χωρίς ν’ ανάψει καν μία σπίθα ψυχολογίας. Αυτός εκεί πάνω δεν είχε στο μυαλό του κάποιο τραγούδι· είχε στο μυαλό του πως ο αγώνας συνεχίζεται ακόμη κι όταν η μπάλα φαίνεται νεκρή σα πέτρα. Και τώρα που κάποιοι βγάζουνε λόγια σα "η ομάδα έχει ξεπουληθεί σα υπεραγορές" εκείνοι εδώ οι ίδιοι άνθρωποι ξεχνούνε πως η ξεπούλησή τους είναι πιο ξεκάθαρη σα εικόνα από την φωτογραφία ενός εφήβου που φοράει φούτερ με το όνομα ενός πρωταθλητή χωρίς να ξέρει καν πως είναι γέννημα δικό του· εκείνοι εδώ ξεχνούνε πως η ομάδα αυτή δεν κέρδισε ποτέ επειδή κάποιος είχε περισσότερα λεφτά σα χαρτί τουαλέτας για να σου δώσει όταν βγεις από την τουαλέτα, αλλά επειδή εκείνοι εκεί πάνω σηκώθηκαν όχι μία φορά, όχι δύο, αλλά τριάντα φορές όταν όλοι άλλοι είχανε λυγίσει σα παλιά καρέκλα. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά η ψυχή αυτή δεν είναι κάτι που αναπνέεις· είναι κάτι που βαδίζεις πάνω της σα σιδερόδρομος μετά από σεισμό. Κι όσοι ακόμα ψάχνουνε τίτλους σα νερό στη βρύση ας προσέξουνε πως η βρύση αυτή πολλές φορές ξηραίνεται εκεί όπου κανείς δεν την περιμένει. Αυτό που μένει όμως εκεί πάνω — αυτό είναι η μνήμη πως κάποιοι κάποτε στάθηκαν όρθιοι σα βράχοι σ' έναν σεισμό χωρίς ν’ αλλάξουνε ποτέ θέση σα εκείνο το τραπέζι στο σπίτι της μάνας μου όπου κάποιοι λένε πως "δεν είναι αρκετά γρήγορο το φαγητό" ενώ εμείς ξέρουμε πως εκείνο που ήταν γρήγορο ήτανε η αγάπη εκεί μέσα.

Ρε παιδιά εγώ από Πάτρα ξέρω τι λέω... αυτοί οι τύποι εκεί πάνω σκάβουν με τα δόντια μέχρι την τελευταία στιγμή, 🔴🔥 αλλα ούτε μια φορά δεν τους πάει καλά ο τελικός! Την προηγούμενη φορά στο ΟΑΚΑ ήταν σα να μας σέρνουνε στον πυρήνα του ήλιου εκείνοι οι αγώνες, μα όταν έφτασε η στιγμή της αλήθειας βγήκαμε σα στρατιώτες χωρίς ντουφέκι! Κάποτε μου είπε ο παππούς μου ο Γιάννης (που δούλευε στα γήπεδα τότε) πως ο ΠΑΟ δεν χάνει επειδή έχει κουραστεί· χάνει επειδή ξέρει πως η νίκη δεν είναι βράβευση αλλά σκληρή δουλειά χωρίς λεφτά. Εκείνον τον τελικό του 2015 στο Καραγάτσιο, εκεί που η μπάλα πήγαινε σαν τρελή εκείνος ο φίλος μας ο Μάνος έκανε αυτό το γκολ που έγινες μονόκερος στη μνήμη όλων! Μα μετά... σιγά σιγά σα να έκλεισανε όλα τα πορτάκια πίσω του! Τι λέτε να είναι τελικά αυτό;; Αυτοί εκεί πάνω έχουνε καρδιά σιδερένια αλλα κάποιοι "σύμβουλοι" τους λένε πως η μπάλα κάνει ότι θέλει;; Μα η μπάλα ΔΕΝ είναι τυχαία σαν τους αριθμούς της προγνωστικής! Η μπάλα γυρίζει σπίτι της σα μοναχική γάτα επειδή ΕΜΕΙΣ την αφήνουμε να γυρνάει μόνη της!! Πίσω από τους δικούς μας μέχρι τέλους, αλλα να κοιτάξουμε και λίγο τι γίνεται έξω απο τα γήπεδα!!