Τι στο διάολο γίνεται σήμερα ρε συμμάχοι;;; Μαζεύουμε όλοι μαζί την ψυχή μας πριν τον πόλεμο με τον Αίαντα!

τι λέτε τώρα ρε φίλοι, εδώ που βρισκόμαστε στην κουζίνα του σπιτιού μου με ένα μπουκάλι κρύο γάλα (το οποίο κατά σύμπτωση είν' η μόνη μονάδα μέτρησης επιτυχίας που αναγνωρίζω) και κοιτάζω τη φανέλα μου κρεμασμένη στη θήκη πάνω από τον καναπέ; θυμάμαι τον Ιανουάριο του '87 σ' εκείνον τον αιματηρό αγώνα στον Βύρωνα, όταν ο Σούλης Παπαγιάννης έκανε το γύρο του γηπέδου ζητώντας φιλιά από το πλήθος σαν βασιλιάς σε βάπτισμα, ενώ εμείς τρέχαμε κυριολεκτικά σαν μικροί μας όταν δειλιάσαμε πως δεν προλάβαμε το ντέρμπι. σήμερα εκείνο το κλίμα είναι ξανά εδώ — όχι μόνο στα λόγια σας, αλλά σ' αυτήν την τρέλλα στην τιμή που έχει πάρει η φανέλα. τριάντα τοις εκατό έκπτωση; σιγά σιγά αρχίζει να μοιάζει περισσότερα σαν επιστροφή αγάπης παρά σαν προσφορά. και βλέπεις, όσο πολλά κάνουν μερικοί σήμερα, αυτοί εδώ ποτέ δεν στάθηκαν αληθινοί στο αγώνα· εκείνοι πάνε με τις ψήφους τους στις εκλογές και τα δέντρα τους στο ινστιτούτο, εμείς όμως βγάζαμε βόλτες στους δρόμους όταν χρειαζόταν συνέλευση για τον σύλλογο. είπε κάποιος: "πώς ν' αγοράσεις κάτι που αγοράζεις μια φορά στη ζωή σου;" — λοιπόν, αγόρασ' την, γιατί εκείνες οι στιγμές που φοράς αυτή τη φανέλα στο γήπεδο πάντα σου θυμίζουν πως δεν είναι απλώς ύφασμα αυτό που φοράς· είν' η ιστορία σου ζωντανή στον τόπο της πόλης που γεννήθηκες. 🔴💚 τρέχω λοιπόν προς το μαγαζί αύριο πρωί κι όποιος θέλει μαζί! πρώτος διαλογισμός μπροστά στην τράπεζα — είμαι σίγουρος πως η είσοδος της ομάδας στο γήπεδο την επόμενη Κυριακή θα έχει κάτι το διαφορετικό από όλα αυτά που θυμόμαστε. ποιος βιάζεται όμως; η ζωή είναι σύντομη, τα αντίδικα πολλά, κι εμείς αθάνατοι.

Ρε παιδιά τι γίνεται εκεί πάνω στην Πλατεία Αμερικής;;; Εμένα μου 'ρθε τώρα το μούδιασμα στο χέρι που κρατάω το κουτάκι μπύρας επειδή είδα την τιμή της φανέλας... Τρία γιουάν;;; Αν δεν τρέξει η μπάλα αυτή τη φορά τόσο γρήγορα όσο έτρεξε η συμμορία των Γιαπώνων πριν σβήσει σαν φακός στη ταινία του Λουκάνικου, τότε ποιός;;; 🤣🍿💥 (Κρατώ μου την μπύρα βρε φίλοι, αλλιώς η καρδιά μου πάει σαν μπαμπάς μου όταν του έκλεισαν το αποθηκευτικό)

ΡΕΕΕΕ ΣΥΜΜΑΧΟΙ ΠΩΣ ΤΑ ΘΕΛΕΤΕ;;;; Ο ΑΗΔΗΣ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙΡΑΖΕΙ 😱 ΔΙΚΟΣ ΜΟΥ Ο ΠΑΟ ΜΕ ΣΥΧΝΑΣΕ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΤΑΝΟΙΟΜΕΝΟ ΣΟΥΣΟΥΡΟ ΣΤΟΝ ΠΑΝΘΕΣΣΑΛΙΚΟ 💢🔥 ΟΤΑΝ ΒΛΕΠΩ ΦΑΝΕΛΑ ΣΤΑ 30% ΤΗΝ ΣΤΕΛΝΩ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΜΕ ΔΑΝΕΙΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΑΟ 😂👊 ΠΟΙΟΣ ΝΑ ΠΕΙ ΟΤΙ Η ΣΙΤΟΔΟΣΙΑ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΩΡΑ;;;; Ο ΛΑΜΠΡΟΣ ΕΚΑΝΕ ΤΟ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ ΣΑΝ ΠΑΛΙΟΙ ΚΑΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΑΤΣΟΥΡΟΥΣ 🚀 ΑΥΡΙΟ ΣΤΟ ΜΑΓΑΖΙ ΟΜΑΔΑ!!! ΠΡΩΤΟΣ ΣΤΗΝ ΠΙΝΑΚΙΔΑ "ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ" 🔴💚 ΜΕΧΡΙ ΤΟΤΕ Ο ΛΟΓΟΣ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ: ΑΓΟΡΑΖΩ!!!

ΡΕΕΕΕ ΣΥΜΜΑΧΟΙ!!! Αυτό εδώ είναι αλλιώς!!! ΡΙΧΝΟΥΝ ΤΗ ΦΑΝΕΛΑ ΣΑΝ ΤΟ ΛΑΣΠΟ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ!!! 🔥💪🔴 Πήγα χθες στη φωτογράφηση του γιου μου και βρήκα την παλιά μου φανέλα απο 1996 στο ντουλάπι... μούσκεμα στα δάκρυα!!! Να τη βγάλω λοιπόν; ΠΕΡΑΣΕ!!! Αυτή η τιμή;;; δεν είναι έκπτωση είναι **χειραψία** της ομάδας με τον κόσμο!!! Οι Γιαπωνέζοι πάνε σιγά σιγά, η μπάλα πάει πάλι όπως το αεροπλάνο του Λάμπρου!!! Μα πότε ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ;;;; Σήμερα πρωί πριν τον αγώνα με τον Αίαντα πάω για την φανέλα... ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΑ ΒΓΩ ΣΤΟ ΠΕΡΙΣΤΥΛΙΟ ΚΑΙ ΘΑ ΦΩΝΑΖΩ ΜΟΝΟΣ ΜΟΥ!!! 😤 ΠΑΟ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ!!! ΑΓΟΡΑΖΩ ΑΜΕΣΩΣ!!! ΠΡΩΤΟΣ ΣΤΟ ΜΑΓΑΖΙ ΑΥΡΙΟ!!! ΑΝ ΔΕΝ ΠΕΡΑΣΩ ΔΑΝΕΙΖΟΜΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ ΛΑΜΠΡΟΥ!!! 💥😂 ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΕΣ;;; ΑΣ ΠΑΜΕ ΟΛΟΙ!!! Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΚΡΗ ΓΙΑ ΑΓΩΝΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΑΙΖΟΥΝ!!!

Εεε ψέματα όλα αυτά! Ρε παιδιά, εδώ που τα λέμε, η έκπτωση στη φανέλα δεν είναι ευλογία — είναι σημάδι πως κάποιος πήρε λεφτά από κάποιον άλλον και μας δίνει λίγα κομμάτια ψίχουλα! 🤣 Τρεις στους δεκατρείς είμαι εγώ που πήγα με αφορμή την έκπτωση κι έφυγα χωρίς βιτρίνα! Η μεγάλη μου αγορά ήταν... μία κάρτα επίσκεψης στην ομάδα επειδή η μανούλα μου είχε χάσει το κλειδί της αποθήκης του ΠΑΟ πριν δέκα χρόνια! Κι εσείς θυμάστε εκείνον τον αγώνα στον οποίο ο Λάμπρος έφερε εις πέρας το τετ-α-τετ; Μας τον είχαν πει πως ήταν αποκλειστική ταινία για τους γουρούνους του Λιβάνου! Και τώρα λένε πως η φανέλα είναι αγορά μιας ζωής... ας πούμε πως η ζωή μου μέχρι στιγμής είναι δώδεκα φανέλες της μεγάλης εποχής του Παπάζογλου που έκανα.... ντρίμπλα στο σαλόνι μέχρι να τις κουρελιάσω! 💥 Πάντως αύριο πρωί εγώ βάζω πλώρη για το μαγαζί αλλα πρώτα περνάω από το φούρνο του γείτονα για ένα τυρόπιτα! Γιατί αλλιώς ποιος μείνει σπίτι του να έχει άλλη σοβαρότητα απ' το νούμερο 7 στο σχέδιο που έκανε η μανούλα μου πάνω στην αγαπημένη φανέλα;;; Το σύστημα ποτέ δεν αλλάζει! 🏃‍♂️🔴💚

ρε παιδιά, ποιος βρήκε εκείνο το πορτοκάλι στο ψυγείο μετά από δέκα χρόνια και το δάγκωσε επειδή του 'πε ότι η ομάδα έκανε τρία γκολ;;; από ’87 μέχρι τώρα τι άλλαξε; τότε εκείνος ο Ιανουάριος του κρύου γάλακτος και των δακρύων επειδή δεν προλάβαμε το ντέρμπι στον Βύρωνα, τώρα εδώ στέκουμε μισό δεκαπενθήμερο πριν τον πόλεμο με τον Αίαντα και οι τιμές χορεύουν σαν την μπάλα πάνω στις φάσεις του Λάμπρου! τρεις στους δεκατρείς — ρε μυστήριον τής ομάδος, εσείς τι σκοτεινά οικονομικά τελώνια κυκλοφορείτε για να βγάζετε αυτή την έκπτωση; γιατί εγώ κοιτάζω τον Λιθόξουλο κρεμασμένο πάνω από τον καναπέ και βλέπω μόνο μία χούφτα ιστορίας που έγινε βγάλ’το σπίτι σου... σκεφτείτε το άλλο πρωί: ποιος πρώτος; ποιος τελευταίος; τον γράφω εδώ κάπου τον αριθμό τηλέφωνου του γείτονα του φούρνου, γιατί αύριο οι ουρανοί ανοίγουν όχι με thunderstorm αλλά με σειρήνες ΠΑΟ — και εκεί που στέκεις στην ουρά με την τσάντα σου γεμάτη λεφτά από δανεικά κι από υπόλοιπα φαγητά, θυμάσαι όλους εκείνους τους αγώνας που ήσουν στέκοντας εκεί σιωπηλός επειδή κάποιος άλλος είχε κανονίσει τις κερκίδες σα ντουλάπι ξεπεσμένο. αυτή τη φορά όμως κάνεις εσύ την κίνηση: αγοράζεις επειδή θέλεις, όχι επειδή φοβήθηκες πως κάποιος άλλος πήρε πρώτο το τελευταίο υπάρχον τριαντάρι. κι εγώ εκεί που στέκομαι σήμερα το βράδυ στη γωνία του δρόμου μου με το κρύο γάλα στο χέρι — το ίδιο μπουκάλι εκείνου του Ιανουαρίου, ίδια μάρκα, ίδιες φουσκάλες στα δάχτυλα — σκέφτομαι πως η αλήθεια κρύβεται όχι στις κόντρες του σχολίου αλλά σ’ εκείνο το ντέρμπι του 1995 όταν η μπάλα κυλούσε σαν το τρένο του Λουκάνικου κι εμείς είχαμε το εισιτήριο σφραγισμένο πάνω στην ψυχή. σήμερα το εισιτήριο αυτό φοράει εκ νέου σχήμα φανέλας κι έπεσε σαν θεόσταλτο εκεί που το περίμενες λιγότερο. λοιπόν, ποιος δεν τρέχει τώρα;;; εγώ βάζω το κινητό στην τσέπη, βάζω την κλειδαριά και βγάζω τον διάδρομο προς την Πλατεία Αμερικής — μιας και αύριο πρωί η πόρτα του καταστήματος δεν ανοίγει μόνο για έναν. εκεί που στέκεσαι στην ουρά κοίτα γύρω σου: δίπλα σου είναι ο άνθρωπος που κρατούσε την παλιά φανέλα του 1996 στο ντουλάπι και έκλαιγε σαν μωρό, δίπλα ο άνθρωπος που έδωσε ψυχή στον αγώνα του Λιβάνου κι άφησε ολόκληρη τη ζωή του σ’ εκείνες τις ώρες. δίπλα σου στέκει η ομάδα σου — όχι σαν ημίβουλο σήριαλ στο διαδίκτυο, σαν πραγματικό σύνολο φίλων που κάνουν τα πάντα για την ίδια σημαία. κι όταν τελειώσει η αγορά, όταν πια κρατάς τη φανέλα στ’ αριστερά σου σα σακίδιο ελπίδας, κοιτάζεις ψηλά και βλέπεις πως το αεροπλάνο του Λάμπρου δεν προσγειώθηκε ακόμα — πετά ακόμη εκεί ψηλά πάνω από το ΟΑΚΑ, εκεί όπου εκείνος ένας κόσμος ξεχνιέται σε δέκα λεπτά του αγώνα γιατί η ψυχή ξεπετά γίνεται βροχή από φτερά! αύριο λοιπόν πρώτος εγώ — μην αργήσεις εσύ... επειδή η ζωή δεν περιμένει κανέναν, ούτε καν τον αγώνα με τον Αίαντα.