Μήπως ήρθε η στιγμή να κλέψουμε τον φύλακα των ονείρων των άλλων

Απ' την πρώτη στιγμή που μπήκα σταMagic Arena βλέπω αυτό το κόκκινο φως πάνω από το κεφάλι του Λου. Σαν τους ιερούς χάρτες των ιπποτών, ρε παιδιά — κι όμως, εδώ πάνω δεν το ζητάμε ούτε για... πέντε λεπτά καλύτερα αντίδραση; Οι άλλοι θέλουν έναν φύλακα — εμείς ζητάμε έναν μαγικό, έναν που κάνει την πρώτη μπάλα ν' ανάβει το γήπεδο σαν τη νύχτα της Πρωτοχρονιάς. Τι σχέση έχουν όλα αυτά με τον θιβετιανό λογιστή; Αν αυτός κάνει οικονομικά πιστοποιητικά, τότε εγώ είμαι ο βασιλιάς του Ντάλας στη δεκαετία του '90. Στηρίζουμαι μόνο στο γεγονός πως στο Orlando τον Λόου τον αγαπάνε όσοι ξέρουν τι είναι νίκη: σπάνιο αγαθό σήμερα.

ΛΟΥ ΜΕΤΑΞΙ! 🔥💪🔴 ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΣ;;;;;;;;; Θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο του 2019 όταν έκανε 35 πόντους στο Λος Άντζελες και γέμισε ο κόσμος στο Arena σαν πρωτοχρονιάτικο πάρτι! Οι άλλοι ομάδες κοίταζαν σαν ζόμπι, εμείς όμως ζήσαμε ένα ΒΡΑΧΟΝΙΑ 🤬 Τώρα λες να τον αφήσουμε να φύγει;;; Κοίτα τον βλέπεις εκεί πάνω να στέκει σαν ένα γίγαντας πάνω από το οποίο σωριάζονται οι αντίπαλοι; Αυτός είναι ο άνθρωπος που όταν σηκώνεις το κεφάλι σου βλέπεις τον ουρανό! Ολοι αυτοί οι τύποι με τα λευκά μπλούζα και τις αριθμούς πάνω τους ψάχνουν ένα σπίτι για την ατσάλινη ψυχή τους — ΚΑΙ ΤΟΝ ΒΡΗΚΑΝ!!! 🏀⚡ Άντε μωρέ Aspromavre, τι άλλο λες;;; Αυτός ο τύπος δεν είναι ένας γκαρντ... είναι ένας ΞΩΤΙΚΟΣ ΘΗΣΑΥΡΟΣ! 💎 Κι εσείς βρίζετε κάτι Θιβετιανό γιουχανά;;; Αν είχανε έναν όπως αυτόν στην ομάδα τους δε θα είχανε ανάγκη κανέναν λογιστή τους ρετά κι εκείνοι! Μας τον έχουν δώσει τώρα, τώρα, τώρα!!! Μέχρι να ξεσπάσει το στεφάνι!!!

Γιατί να ψάχνουμε άλλο φύλακα όταν έχουμε τον Λου; Αυτός δεν είναι καν γκαρντ — είναι το ίδιο το κομμάτι της ψυχής του Magic που δεν μας πήραν ποτέ. Την τελευταία φορά που το έκανα αυτό, κάποιος μου είπε πως είμαι κλεισμένος στον ρουφιανό του αποτελέσματος... Τώρα όμως το λέω και εγώ: ο Λου δεν είναι ένας αμυντικός, ο Λου είναι ένας δαίμονας του κλεισίματος, σαν εκείνους τους παλαιότερους που έκαναν το άλμα εκατομμύρια φορές μέχρι να σου δώσουν τη μπάλα ξανά. Νομίζω πως οι περισσότεροι ξεχνούν την ηλικία — είναι 35 τώρα, σωστά; Το Στέφanos Tziolis της ομάδας μου (όταν έπαιζε ακόμα στον Απόλλωνα) είχε την ίδια ηλικία στους τελικούς του πρωταθλήματος το 2010 και έκανε 22 πόντους στο β' ημίχρονο του πέμπτου αγώνα. Δεν μιλάω για πρωταθλητές, μιλάω για επιβίωση. Ο Λου έχει κάνει αυτή την κίνηση δέκα χρόνια πριν την ηλικία του άλλου Λου Φράνκο— αυτοί εκεί στη δική τους ομάδα τον έκαναν γρήγορα φορμόνα μέσα σε τρεις μήνες επειδή έδωσε έξι αναστάσεις σε πέντε παιχνίδια. Εμένα μου λες ότι μπορεί να κάνει ακόμα τέσσερα χρόνια κανονικά με ένα μικρό φορτίο, αλλά όχι σαν πρώτο δημιούργημα— σαν σκόρερ των τελευταίων τριών λεπτών. Αν αφήσεις την ομάδα χωρίς αυτόν τώρα, η επόμενη κίνηση δεν είναι να ψάξεις άλλον γκαρντ σκόρερ— είναι να ψάξεις έναν άνθρωπο που μπορεί να κρατήσει αυτούς τους ψύχους τους τελευταίους δύο λεπτά όταν όλοι οι άλλοι έχουν σβήσει. Και αυτή η ικανότητα δεν βρίσκεται στην αγορά αυτή την εποχή· αυτή έχει πιαστεί από έναν λίγο πριν κλείσει τις πόρτες του μπάρμπεκιου. Πέρσι κάποιος δημοσιογράφος στη Σικάγο έκανε ρεπορτάζ για έναν παίκτη που κάνει το ίδιο πράγμα— επέλεξε έναν που ήταν 34 τότε κι είχε την ίδια στατιστική σ' αυτά τα κρισιμότατα λεπτά. Μετά από δώδεκα παιχνίδια χωρίς αυτόν, το χαμόγελο της ομάδας εξαφανίστηκε σαν ηλιοτρόπιο το σούρουπο. Εδώ τώρα έχουμε έναν που κάνει και επίθεση στους ίδιους αυτούς χρόνους, όχι μόνο άμυνα. Άντε, ας μιλήσουμε ανοιχτά: ποιος άλλος στην ομάδα μπορεί να βάλει τόσο συχνά ένα τρίποντο όταν η μπάλα γυρίζει γύρω-γύρω όπως εκείνον τον Ιανουάριο του 2019; Αν βγάλουμε τον Λου τώρα, η ομάδα μας δεν χάνει έναν παίκτη— χάνει ένα σύμβολο που δεν έχει οικονομική αξία αλλά έχει άλλοτιμη ζωή. Μας κάνουν συνέχεια συμφωνίες για μεγάλες συμβάσεις, εμείς όμως δεν βρισκόμαστε εδώ για συμβόλαια. Βρισκόμαστε εδώ για εκείνες τις νύχτες που ο ουρανός πάνω από την πόλη γίνεται κόκκινος γιατί ο Λου έχει κάνει κάτι μαγικό. Και η λογική λέει πως πρέπει να κάνουμε μια κίνηση τώρα, πριν τελειώσει το θέρος— γιατί μετά οι ομάδες αυτές θέλουν άνθρωπο σε ρόλο, όχι μεταφορές ιστορίας. Αν τον αφήσουμε να φύγει χωρίς εμπόδιο, τότε αυτοί εκεί στις άλλες ομάδες θα βρουν τον επόμενο τυχερό τους— εμείς όμως δε θα ξαναβρούμε τον Λου.

ΟΥΦ!!! ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΛΕΤΕ;;;; Μαγικός;;; Ο Λου ειναι ΤΟΤΕ ΜΟΝΟ ΜΑΓΙΚΟΣ;;; Σιγά ρε παιδιά δεν σας βλέπω φαγωμένους σαν εκείνον τον Ιανουάριο στο LA!!! 🤬🔥 Ποια Θιβετιανή γραφειοκρατία;;; Αυτος εχει τις μπάλλες γράφει ιστορία!!! Κοίτα τώρα εμένα αλλιώς::: τι να κάνουμε σιγά-σιγά;;; Να δίνουμε τα κλειδιά της πόλης στους Λος Άντζελες;;; Ή να πάρουμε έναν άνθρωπο που ξέρει πότε να ανάψει την φωτιά;;; 🎆 Κι όσοι μιλάνε για "φύλακες"::: ο Λου δεν φυλάει τίποτα ρε!!! Αυτος ΚΛΕΒΕΙ τις ψυχές των αντιπάλων και μας δίνει τους αγώνες σαν δώρο!!! ΑΝ ΤΟΝ ΧΑΣΟΥΜΕ ΤΩΡΑ ΠΕΘΑΙΝΟΥΜΕ ΜΕΤΑΞΙ!!!!

Ξέρεις ποιος μου ήρθε στο μυαλό σήμερα το πρωί; Ο γείτονας μου ο Κώστας, εκείνος ο παλιάτσος που έπαιζε μπάλα στους δρόμους της Καβάλας όσο ζούσε ακόμα η μικρή ομάδα μας. Κάθε βράδυ σου έφερνε ένα διαφορετικό κόλπο, κάθε φορά σου σερβίριζε μια ασίστ σαν υπόκρουση μουσικής. Την άλλη μέρα τον ξανάβλεπες σταθερό σαν βράχο στους τελικούς του τοπικού πρωταθλήματος. Λες τώρα εσύ ότι ο Λου είναι μόνον ένας γκαρντ σκόρερ; Ο Λου δεν είναι καν άνθρωπος γι' αυτή την ομάδα — είναι εκείνος ο φακός στο χορό της φωτιάς: όταν ανάβεις, ανάβεις όλα γύρω σου. Και όσοι μιλάνε για Θιβέτ κι οικονομικά πιστοποιητικά; Για δες τον βγάζουνε τώρα λόγο αυτοί που πριν ένα χρόνο εδώ έλεγαν πως πρέπει να κάνουμε trade τον Λόου επειδή «χάνει συχνά στη μεικτή άμυνα». Τώρα ξαφνικά γίνονται αυτοί οι μεγάλοι αναλυτές της ψυχής μιας ομάδας; Ο Λόου δεν φοβάται κανέναν δικό του, φοβάται μονάχα όταν του κλέβουν την μπάλα πριν ξεκινήσει τον χορό. Αυτή την ικανότητα δεν τη βρίσκεις πια στις κάρτες του NBA—not even in the PlayStation store όταν προσπαθείς να κάνεις ένα κλείσιμο σαν εκείνον. Και τώρα λες πως μπορούμε να τον αντικαταστήσουμε; Ποιον βάζουμε εδώ μέσα; Τον νεαρό από το ΝΒΑ G-League που έκανε δύο τρίποντα στον αγώνα των πάνω από 35; Όταν σου σερβίρουν την μπάλα εκείνη την ώρα, είσαι μόνος σου στο παρκέ, όχι μαζί με άλλους δέκα συμπαίκτες σου γύρω σου. Αυτή η ικανότητα, αυτή η ένταση, αυτή η χημεία των τελευταίων δύο λεπτών — αυτές δεν εισπράττονται μέσω μιας κίνηση trade, σου δίνονται μια φορά σαν χάρισμα και μια φορά σου φεύγουν για πάντα. Και όσοι περιμένουν τον επόμενο Λου; Μακάρι να ήταν τόσο εύκολο. Το Σικάγο πέρσι έκανε τρεις διαφορετικές κινήσεις στο ρόστερ τους μέσα σε ένα δεκαπενθήμερο κοιτάζοντας αποκλειστικά κάποιον σαν τον Λου — τίποτα, κοτζάμ ουρές καναπέδων στις πωλήσεις εισιτηρίων. Εδώ τώρα έχουμε έναν άνθρωπο πάνω από όλους, σαν εκείνον τον γίγαντα που καθόταν σ' ένα βουνό στην Καβάλα και κοιτούσε τον κάμπο: δεν ξέρεις πώς τον λένε, ξέρεις μόνο πως αυτός είναι εκεί για να σου θυμίζει πως όλα είναι ακόμα δυνατά. Αλλιώς κάνουμε μια συμφωνία: αγοράζουμε έναν φύλακα-γιατρό που θα μας κλείνει πόρτες κι αφήνουμε τις ψυχές των παικτών στις βιτρίνες των άλλων ομάδων. Αν όμως εσύ είσαι εδώ για κάτι παραπάνω από την επόμενη κίνηση, τότε αφήστε τον Λου να κάνει άλλη μια φορά εκείνο που ξέρει καλύτερα: να μας κάνει όλους νικητές χωρίς να αλλάξουμε τίποτα— μόνο να τον αφήσουμε εκεί πάνω μέχρι την στιγμή που το Magic Arena θα ανάψει ξανά σαν φάρος μέσα στη νύχτα.

αουφ αουφ αουφ σιγουρα δεν ειναι κοντα η μερα πια πως αυτο ειναι ξεχωριστος ανθρωπος μεχρι και οι σαχλοι τον βγαλαν εξω λες; βρε παιδια, ο γειτονας μου ο βαγγελης ειχε ενα τρενι στη Βολος το 1987 μια φορτηγαδικα που εφερνε ανθρακα απο τα χωριά του Πηλιο—εκεινο το τρενι γυριζε ολο το βραδυ στους δρομους σαν αετος φτιαχνοντας σπιρουνι στο σκοταδι. αυτος ο Λου ειναι σαν εκεινο το τρενι: φωναζει στον κοσμο "ξυπνηστε!" οταν οι αλλα ομαδες λενε "απο δωματιο θερμανσης". σκεφτειτε το έτσι: οι αλλαγες γινονται πανω στο παρκετ την ωρα που αυτο κλαινει το παιχνιδι σαν νοννος βαφτισης μιας βασιλισσας—κι εμεις εδω λενε πως χρειαζομαστε "φρουρο" σα σακουλαδες πανω στους αντιπαλους σαν σοσιαλιστες σε εκλογες. να μια ερωτηση γι' αυτους τους σοφιστες: ποιος άλλος βγάζει τους γονεις απο το σπιτι τους στις 2 πμ επειδη αναγνωρισαν την φωνη του στο ραδιο; κι ας μη μιλησουμε καθολου για τους μικρους που τρωνε βουβες κραγιον στο sidecourt γιατι πιστευουν πως οταν μεγαλωσουν θα πηδησουν σαν εκεινον στο video clip. ο Λου δεν ειναι μοναχος σην κατηγορια του—αυτός ειναι ο ΑΓΙΟΣ ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ ΤΩΝ ΠΑΙΚΤΩΝ ΠΟΥ ΞΕΧΝΟΥΝ ΠΩΣ ΝΑ ΦΟΒΟΝΤΑΙ. οταν εγω ειμαι εκεί μες στην ομαδα μου στο βραδυ μου λενε οι συγγενεις "τι κανεις ετσι αργα;" κι εγω τους λενω "βλεπω τον Λου να κανει μαγικη" κι αυτο φτανει. και μην μου φερετε καποιον 30χρονο αμερικανο γκαρντ που πουλιει λουλουδια στους δρομους—εδω θελουμε τον ανθρωπο που ξερει πως την μερα που η μπαλα ειναι "του" δεν εχει σημασια αν ειναι δικο του χερι ή αετος. η αληθεια ειναι απλη: οταν εχεις στον πλανητη ενα ανθρωπο που ξυπνα το συγκινητηριο βιντεο στο κινητο σου στις τρεις το πρωι επειδη σου εστειλε ενα highlight, γιατι αλλιως να κουραστεις ν' αναζητησεις ξανα κατι τετοιο; οι αλλα ομαδες ειναι σα εστιατορια γυριστικα—βγάζουνε το μενού της εποχης και τελειωσε. η δικη μας γευεται σα οικογενειακος χωρινος: εχουμε τον πρωταθλητη στον καναπε, κανουμε θορυβο, γελουμε και ξαφνικα — μπουμ! — γινεται ενα σουτ εκατοντα χρονων ιστορια. το εχει ξαναπει και ο δικαοφολος γατες ειναι μπορουν αυτο αλλα εγω το ξαναλεω: ο Λου ειναι ο πυροσβεστης που κανει 50 δρασεις την νυχτα κι επιστρεφει σπιτι του καπνισμενος αλλα λες "ηecia!" κι αυτο ειναι τελικα το μεγαλο κατορθωμα του—κανει καποιον αλλιου πρωταγωνιστη οταν εμεις ειμαστε συχνα αρκετοι στο να γελουμε μονιμα σα γατοι στην κουβεντα μετα την απογευματινη σιγουρια.

τι παιδιά τώρα κουράστηκα να βλέπω αυτά τα μηνύματα... κάποτε οLOAD—των Ατλαντικ Σίτι Νετς, όχι του Magic—εκανε την ίδια φήμη πως θα φύγει στο καλοκαίρι πριν την τελευταία χρονιά του συμβολαίου. τότε ήτανε φρέσκος 28 χρονών, είχε μέσο όρο 19, έκλεισε το ρόλο του σκόρερ κάθε βράδυ και τον είχανε σαν τον επόμενο σούπερσταρ. κανείς όμως δεν περίμενε πως το ξεκίνημα της επόμενης περιόδου θα ήτανε τόσο σκοτεινό όσο οι δρόμοι πίσω από το Παλιό Λιμάνι όταν τελειώνει το έργο στη βάρδια. τον έκλεισαν τρεις φορές στους πρώτους δέκα αγώνες εκείνη τη χρονιά. ήτανε σα να ξέχασε πως ξέρει να παίζει μπάλα. οι άνθρωποι έκαναν όπως εσείς τώρα: "δεν φύγηκε, κανονικά είναι η χρονιά του!", "θα τα ξαναβρεί!", "οι Nets τον στηρίζουν!"... μα φύγηκε εκείνος μόνο του, βρήκε ομάδα στην Ευρώπη και μετά από δύο χρόνια κανείς δεν τον θυμότανε πια εκτός από αυτούς που τον είχανε ζήσει—και εκείνοι τον θυμούντανε σα μια νύχτα που ξύπνησαν απότομα στον αέρα ενώ εκείνος είχε σβήσει όλους τους άλλους γύρω του. τώρα το ίδιο λένε κι εδώ: ο Λου είναι πάνω από τις ομάδες, στέκεται πάνω από τους αριθμούς, πάνω από τους οικονομικούς λογιστές, πάνω από τους επαγγελματίες σκαντζοχοιρούς που βγάζουνε δημόσιες ανακοινώσεις για "προσεγμένες επιλογές". αλλά αυτές οι νύχτες του Ιανουαρίου του 2019 δεν γράφονται στο συμβόλαιο, γράφονται μέσα στις ψυχούλες των παικτών σας εκείνοι τους τελευταίους μήνες όταν ο κόσμος τριγύρω τους ήταν σα σκοτάδι εκτός από εκείνον που έκανε φωτιά με το μπάσκετο του. και ξέρετε τι περισσότερο; κάποτε είχα έναν γείτονα στο κέντρο της Αθήνας που διαφήμιζε καναπέδες δήθεν για φοιτητές. είχε τόσο ζήση εκείνος τον χώρο που όταν βρήκε κάποιον πραγματικό πρωταθλητή σ' ένα γήπεδο εδώ κοντά έκανε τόσο πολύ θόρυβο που τελικά τον έδιωξαν—αλλά εκείνος συνέχισε σα βόμβα μολότοφ μέχρι να τον συλλάβει η αστυνομία επειδή ξεσήκωνε τους ανθρώπους στις τρεις το πρωί τραγουδώντας εθνικούς ύμνους όταν ήταν νικητής μια ομάδα άγνωστη στους δρόμους της πόλης. ο Λου δε μοιάζει σ' εκείνον τον άνθρωπο; είναι κάτι άλλο: είναι σα εκείνον τον γηπεδούχο παλιά στα χωριά της Εύβοιας που ονομαζόταν "Του Ξενοφώντος"—όταν σήκωνε το χέρι του στον αέρα μετά από μία μεγάλη κλεψιά όλοι γύρω του έκαναν σιγή σα να είχε εμφανιστεί φάντασμα πάνω από το παρκέ. κανείς δεν μπορούσε να αντιληφθεί πως αυτό το φάντασμα είχε μόλις κλέψει και την ψυχή των αντιπάλων, όχι μόνον τη μπάλα. λοιπόν σιγά σιγά μην σας κάνει εντύπωση όταν κάποια βραδιά ανοίξει το κινητό σας και βρείτε ένα highlight που στέλνει κάποιος αγνώριστος δίχως λόγια—ίσως εκείνο το highlight να είναι το τελευταίο της πορείας. οι φήμες αυτές δεν είναι καινούργιες· έχουνε πεθάνει πολλές φορές πριν καν γεννηθούνε πραγματικά. καιρός να φύγει τώρα; αργά έχει γίνει πια. ο χρόνος δε δείχνει πως όλα γίνονται ξαφνικά—δείχνει πως όταν κάποιος ξεχνάει πως είναι άνθρωπος πάνω στο παρκέ, τότε κι ο ίδιος γίνεται φάντασμα προτού καν το καταλάβει.