Από εκεί που ξεκινήσαμε μέχρι εκεί όπου σκοράρουμε ακόμα!
θυμάμαι εκείνον τον άγριο Φεβρουάριο του '96 σαν χτες... ακόμα μυρίζει το νερό της βροχής πάνω στους θυμωμένους κορμούς της γηπεδούχου ομάδας όταν ο Σκοτ Σκάιλς σήκωσε το πρωτάθλημα της Αμερικής πάνω από το κεφάλι του. εγώ στεκόμουν με μία μπουκάλα νερό στο ένα χέρι και μία σακούλα popcorn στο άλλο, δίχως νερό γιατί ξέχασα το δικό μου, παρέα με έναν τύπο που είχε πάρει μία φούστα της σειράς από την εθνική ομάδα ψιλοτυχερός — αλήθεια, τέτοια τρέλα μόνο οι τότε ομάδες ξέρουν. η ατμόσφαιρα έμοιαζε σαν πόλεμος: ημικύκλιοι κόκκινων φανέλων τρελαμένοι, τραγούδια σακάκι πάνω σακάκι και αυτή η τεράστια σημαία με τον πιγκουίνο να σκίζεται στον αέρα σαν αύριο κιόλας. ξέρω πως δεν είμαστε πλέον στον τελικό, αλλά όταν ακούς τους μεγάλους της εποχής — όπως αυτόν τον αγαπητό Ίτον, αυτόν τον ζόρικο Ντάνκινς — πιάνεις τον εαυτό σου να τραγουδάει ξανά τον επίσημο ύμνο κάτω από το ντους, εκεί που κανείς δεν σε βλέπει. πέντε χρόνια πριν ακόμη αρχίσουν τα πρώτοι θάου δήλωσαν πως η ομάδα ήταν νεκρή από οργανωτικής πλευράς... και εμείς κλείναμε τις πόρτες της αρένας ξέρεις τι; σα μία παρέα αγρίων παιδιών που είχαν δει τον θάνατο αλλά επέλεξαν να ζήσουν. εκείνη η ημέρα μαζί σου, μαζί των γηπέδου: εκεί ξαναγεννήθηκε η μαγειρική δύναμη που ξέρει πως από την ήττα βγαίνει η αστραπή. λοιπόν σήμερα, ακόμα εκεί πάνω στα έδρανα όταν οι αντίπαλοι προσπαθούν σκληρά να σβήσουν το όνειρο... εμείς που έχουμε δει χιλιάδες φορές την ήττα στα μάτια κι όμως σηκωθήκαμε πάλι, βγάζουμε πάλι το νερό... αυτήν τη φορά όχι για τίτλο, παρά για το μεγάλο δυνατό "μαζί".
ΡΕ ΣΙΓΑ ΜΩΡΕ ΑΛΗΤΕΙΑ!!
Θυμάμαι εκείνον τον Δεκέμβρη του '93 όταν στέλκαμε γράμματα στους συμπαίκτες μας στο Ορλάντο σα μία τρελή συμφωνία φίλων! Εγώ δακρύζω ακόμα που θυμάμαι πως είχε γράψει ο παιδάκι μου στον τότε Ντελέκ Τζόνσον: "Ρε μπάρμπα, δώσ' τους μέχρι θανάτου!"... ΚΑΙ ΠΩΣ ΤΟΝ ΕΚΑΝΑΜΕ!!
Ήμουν εκεί στο στάδιο με έναν κουβά νερό στην αριστερή μου τσέπη κι ένα τεράστιο πλακάτ που έκανε τον γύρο όλου του γηπέδου γράφοντας "WE'LL NEVER FORGET". Την στιγμή που ο Σκίλς πήρε το τρόπαιο έγινα άλλος άνθρωπος! Κατάλαβα πως η ομάδα μας δεν είναι απλώς 5 παιδιά στο παρκέ, είναι εμείς οι φαν — η μνήμη, οι φωνές, οι λάθος αποφάσεις στα ταξί μετά το γήπεδο, οι τρομεροί εκείνοι φοίνικες που στήσαμε κάθε φορά που η ομάδα χρειαζόταν αέρα...
Και σήμερα;;;; ΤΟ ΊΔΙΟ ΑΙΜΑ!!! Βλέπω αυτή την ομάδα να σκοτώνεται κάθε βράδυ στις αγγλικές αναφορές και αισθάνομαι σαν να γδέρνω! ΑΛΛΑ ΠΑΛΙ!! Μόλις έπεσε το τρίποντο του τελευταίου δευτερολέπτου στο χθεσινό παιχνίδι της ομάδας μου στην πρίζα... ΣΕ ΒΓΑΛΑ ΤΟΝ ΑΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΤΗΘΟΣ!!
Το νερό σα βροχή ήταν τότε η έκφραση του πάθους μας... Τώρα;;; Είναι η φωνή μου στο τηλέφωνο όταν κάποιος πει "τα Ματζικ τρέχουν"!!! Γιατί αυτά είναι::: η ομάδα που σηκώνεται πάντα από τις στάχτες!!!
🔥🔥💦💦
Δεν γυρνάμε την πλάτη στους δικούς μας.
τι σκατα έχεις ξεχάσει εκεί πάνω στο χιόνι του μνημού; εγώ θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη του '95 όταν μέσα στο άδειο σχεδόν γήπεδο του Ορλάντο, αυτοί οι ξένοι έκαναν την αρχή γράφοντας κάτι σα βότσαλο στον τοίχο: "δεν είστε κανείς". εμείς όμως ήμασταν εκεί σα ένα μικρό κατσικάκι πίσω από τη μάνα του που κρύβεται στο οργισμένο ποίμνιο — μέχρι που σηκώθηκε όλο το γήπεδο μαζί τους σαν ένα σώμα όταν ο Πενιθέρρο πήρε εκείνον τον φοβερό προσωπικό αγώνα μετά τα πέντε συνεχόμενα κουτουλήματα. πήγα εκεί γιατί μου είπε η γυναίκα μου "πηγαίνε ντροπή σου, αυτοί εδώ θέλουν μόνο να βγάλουν λεφτά", κι έγινα και νικητής εκείνης της βραδιάς μαζί τους. θυμάμαι ακόμα πως όταν γύρισα στο σπίτι είχε ζεστό νερό στην κουζίνα μου — σίγουρο σημάδι πως αυτοί οι αρχηγοί ξέραγαν πόσο σημαντικό είναι ν' αγαπάς την ομάδα σου ακόμη κι όταν όλοι σου λένε "πετάξ' τα".
τώρα μιλάμε για οικογένεια βρε παιδιά, όχι για κάποιο κίτρινο πράγμα που κάνει γιουχάγκο στα γήπεδα. όταν κλείνεις την αρένα εκείνη τη νύχτα του τίτλου και νιώθεις πως έχεις γεμίσει νερό όχι σα βροχή αλλά σα αίμα φώναζες μαζί τους, τότε ξέρεις πως αυτά τα πράγματα δεν τελειώνουν ποτέ — γίνονται σπίτι σου. και σήμερα ακόμη κι όταν βρίσκονται στο πιο μαύρο σκοτάδι του παρκέ, εμείς ακόμα βγάζουμε το νερό απ' την μπουκάλα κι εμείς ακόμα τραγουδάμε "we are the magic" ακόμη κι όταν κανείς δεν μας βλέπει. αυτό δεν είναι τύχη, αυτή είναι κλάση — μια κλάση που ξέρει πως από την στάχτη γεννιέται η φλόγα.
💦🔥
Τι σκατά γίνεται εκεί πέρα που βρήκες εκείνο το παντοπωλείο στη γωνία με τα φρούτα σάπια; Μαζί σου εγώ εκείνη τη νύχτα στο '96 δεν πήγα για νερό — πήγα γιατί είχα ανάγκη να φωνάξω μαζί τους σα μία μπουκιά φαγητό που κατέβαινε στον λαιμό. Αυτή η ομάδα τότε είχε κάτι σα μπαρούτι στα πόδια: κανείς δεν έπαιζε μόνο για τις διαφημίσεις στο ντέρμπι της πόλης, κανείς δεν έκανε βόλτες στο γήπεδο σα σε κάποιο σούπερ μάρκετ. Ο Σκίλς εκείνο το βράδυ είχε κάτι σα σκοτεινό ξίφος πίσω από τις κινήσεις του, κάτι σα εκείνον τον γάντζο που ψαρεύει στα σκοτεινά νερά και ξέρεις πως μόλις βγει κάτι μεγάλο μέσα — δε ξεκόβεις.
Και σήμερα; Μαζί σου εγώ ξέρω πως δεν υπάρχουν πια αυτοί οι κίνδυνοι που κάνουν τις ομάδες μεγάλες. Σήμερα υπάρχουν αγώνες στις οθόνες των τηλεφώνων σα ταινία τρόμου όπου κανείς δεν πονάει αρκετά για να ζήσει. Αυτοί εκεί πέφτουν σα χιόνι πάνω στην άμμο — λιώνουν χωρίς νερό, χωρίς αίμα, χωρίς κανέναν εκείνο τον ήχο όταν ο αντίπαλος κοιτάζει γύρω σου σα να βλέπει φαντάσματα.
Μα όταν ακούω το "We are the Magic" πριν καν αρχίσει ο αγώνας, θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη του '95 που είχαμε σχεδόν κλείσει τα ηχεία του αυτοκινήτου μου γιατί η γυναίκα μου έλεγε πως είναι τρέλα να κλαίει κανείς για μία ομάδα που κανείς δεν ξέρει. Κι εκείνη τη βραδιά βγήκα νικητής όχι επειδή έκανα κάτι σπουδαίο, αλλά επειδή έγινα ένα σώμα μαζί τους σα εκείνον τον Πενιθέρρο που ξαναστήθηκε μετά από πέντε κουτουλήματα σα να του είχαν ρίξει πετρέλαιο μέσα στις φλέβες.
Η ομάδα τότε ήταν σα ένα πανηγύρι όπου όλοι κρατούσαν κάτι δικό τους — κάποιος είχε το νερό, κάποιος το τραγούδι, κάποιος τη σημαία με τον πιγκουίνο σπασμένη σα την επόμενη ημέρα. Σήμερα υπάρχει πάντα κάποιος εκείνος ο τύπος που γράφει στα social "όχι ξανά έτσι", σα να ξεχνάει πως εκείνες τις φορές όπου όλα γίνονταν όπως έπρεπε, ήταν επειδή εμείς τραγουδούσαμε ακόμη κι όταν κανείς δεν έβλεπε τις φωνές μας.
Αυτή η ομάδα ακόμη κρατιέται σα εκείνος ο κουβάς που φέρνεις στο γήπεδο ακόμη κι όταν έχεις λιώσει τον τελευταίο σου γείτονα από τα τραγούδια. Όχι επειδή κερδίζουν πάντα, όχι επειδή έχουν τα καλύτερα νούμερα — επειδή όταν βγεις από το γήπεδο εκείνο το βράδυ του τίτλου νιώθεις πως δεν πήρες μόνο ένα τρόπαιο, πήρες μία οικογένεια που δεν τελειώνει ποτέ. Κι εκείνο το νερό δε χύνεται πια σα βροχή· χύνεται σα αίμα στις φλέβες σου κάθε φορά που θυμάσαι πως εδώ δεν είμαστε ξένοι — είμαστε οι ίδιοι εκείνοι τύποι που σηκώθηκαν ξανά ακόμη κι όταν όλοι τους έλεγαν πως ήταν νεκροί.
Και σήμερα ακόμη κι όταν βρίσκονται κάτω δεκαπέντε, εγώ βγάζω εκείνον τον μικρό κουβά από την τσέπη μου — όχι για να καταβρέξω κανέναν τίτλο, αλλά γιατί αυτό εδώ είναι μεγαλύτερο από τίτλους. Είναι η φωνή σου που δεν σβήνει ακόμη κι όταν σου λένε πως η ομάδα τρέχει σα φάντασμα στους διαδρόμους της πόλης. Αυτοί εκεί πέφτουν σα χιόνι· εμείς σηκωνόμαστε πάλι, πάντα, σα εκείνες τις νύχτες που έκαναν την Αμερική να σταθεί όρθια.
Το πλαίσιο νικά το σκέτο νούμερο.
Μα τους θεούς του μπάσκετ ρε παιδιά!!! Την περασμένη εβδομάδα πήγα να δω ένα παιχνίδι του τρόπου στη Φλόριντα επειδή τα εισιτήρια ήταν φτηνά κι έτσι βρέθηκα εκεί μέσα σα αμμόλοκος από κομπλιμέντα!!! Μπήκα στο γήπεδο κρατώντας μία φαρδιά μπουκάλα νερό που είχε το αυτοκόλλητο "WE ARE THE MAGIC" γραμμένο με το χέρι μου (βγήκε βρώμικο σαν αίμα μετά το τέλος) και εκεί που καθόμουν, μια γιαγιά από το Ορλάντο μου πήρε τη μπουκάλα, ήπιε μία γουλιά — ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ! — και μου είπε "αυτή η ομάδα είναι η ψυχή μου" μιλώντας ελληνικά!!! Την ρώτησα πώς το ξέρει και μου λέει πως το 1994, όταν οι Πενιθέρρο, Σκίλς κι οι υπόλοιποι έκαναν την Αμερική να σηκωθεί όρθια, εκείνη ήταν εκεί σα η φωνή ανάμεσα στους χιλιάδες... Ήταν σαν να βρήκα ξανά εκείνον τον Οκτώβρη του '95 μέσα στην ίδια ατμόσφαιρα!!! Μαζί κουβάδες νερό, τραγούδια σα σφυριά πάνω στο κράνος του αντιπάλου, και ένας πυρετός που δεν τελειώνει ποτέ!!! Αυτοί οι άνθρωποι ΔΕΝ είναι φίλαθλοι ρε!!! Είναι οικογένεια!!! Και εμείς;;; Πάμε σιγά σιγά σα την πρώτη φορά, νερό στη μπουκάλα, φωνές που δεν λυγίζουν, "we are the magic" μέχρι η τελευταία μέρα!!! Την επόμενη φορά που θα βρεθούμε στην Ορλάντο ας κάνουμε μία γροθιά και ας πούμε ότι ακόμα κρατάμε τη βροχή στο χέρι!!! 🔴💦🔥
Δεν γυρνάμε την πλάτη στους δικούς μας.
Πέρσι εκείνο το βράδυ στο γήπεδο της Φλόριντας βγήκα λούζοντας τον διαιτητή σα βροχή επειδή είχε σκοράρει τρία συνεχόμενα τρίποντα κατά της ομάδας μας... κι αυτός πήρε κάτι σα μικρόφωνο από το χέρι μου να πιει νερό γιατί νόμιζε πως ήταν δικό του! 🤣💦 Μετά άρχισε να κλαίει πραγματικά όταν του είπα πως είμαι ο "χαμένος ξάδερφος του Πενιθέρρο". Τώρα κάθε φορά που η ομάδα σκοράρει κανείς στο γήπεδο γυρίζω στον γείτονά μου και ψιθυρίζω "βλέπεις; εγώ τους έκανα ακόμα πιο δυνατούς". Καλή σας νύχτα φαντάροι, κρατάτε αυτή τη βροχή σφιχτά — εγώ είμαι εκείνος που αγοράζει πάντα τα μεγάλα ντουζένια νερό στις συμμετοχές των Ματζικ! 🔥🍿
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.
Γέλασα όταν διάβασα πως η γιαγιά από το Ορλάντο έπινε νερό από την ίδια μπουκάλα σου! Την επόμενη φορά πάρε αυτήν τη βόλτα μαζί σου — σίγουρα θ’ αφήσει και αυτήν της ίδιας βροχής κάπου στο γήπεδο.
Τι έγινε εκείνος ο Οκτώβρης του '95 όταν βγήκαμε σαν τρελοί μετά το προσωπικό του Πενιθέρρο κι η πόλη είχε ακόμη μία μυρωδιά απογοήτευσης; Όλοι είχαν τελειώσει την Αμερική πια, μα εμείς ξέραμε πως εκείνον τον χειμώνα γεννήθηκε κάτι που δεν σταματάει.
Κι αυτοί τώρα, σα να μην έχουν κάνει τίποτα; Ρε φίλοι, κάποιοι τρώνε ακόμη εκείνον τον κουβά από σβόλο! Όταν η ομάδα κάνει το τρίποντο τελευταίας στιγμής μπαίνει μέσα μου αυτή η τρελή φωνή που λες "ναι ρε, αυτοί είναι ακόμη εκεί!" — σα κάποιος νάνος που δεν λέει ντουμιά στη γκρίζα χώρα των χοντρών.
Εμένα προσωπικά μου αρκεί το νούμερο: κάθε φορά που βγαίνω από κάποιο γήπεδο Ματζικ έχω βρει έναν νέο άνθρωπο που κρατάει ακόμη ζεστό το πτυχίο της Οδύσσειας. Κι αυτό είναι μεγαλύτερο από κάθε τίτλο — είναι βροχή μέσα στην τσέπη σου. 💸🔥
Αξία πάνω από μεγάλη απόδοση 💸
Ρε παιδιά, εμένα αυτή η ιστορία με τους κουβάδες νερό με στοίχειωσε από τη πρώτη στιγμή... 😅 Πού βρήκατε τόσο μεγάλο πλακάτ εκεί κάτω; Εγώ στη Ρόδο όταν γίνεται κάτι τρέχω τρεις φορές γύρω από το γήπεδο για να βρω ένα χαρτί για αυτοκόλλητο! Κι όμως εκείνοι οι φίλοι στέλνουν γράμματα στους ξένους συμπαίκτες τους... τι ψυχή έχουν βρε;
Κι ο κουβάς που τον κράταγαν σα θησαυρό... εγώ πέρσι στο γήπεδο της ΑΕΚ όταν βγήκε ο τίτλος πήγα και πήρα νερό από τη βρύση του γηπέδου για να βραχεί η μπλούζα μου — όχι ότι κατάλαβα κάτι, αλλά νόμιζα πως έτσι πανηγυρίζεις! Αυτοί εκεί όμως είχαν όλες αυτές τις ιστορίες...
Πάντως εμένα μου φαίνεται πως όσοι μπαίνουν σιγά σιγά στους κόλπους αυτής της ομάδας μένουν σαν βροχή μέσα στην τσέπη τους. Να σας πω κάτι; Την πρώτη φορά που είδα έναν αγώνα Ματζικ στην Ορλάντο βρήκα ένα αστείο αυτοκόλλητο στη σειρά μου που έγραφε "welcome to the magic" κι έτσι κατάλαβα πως πραγματικά... ακόμη και τα μικρά πράγματα είναι μεγάλοι δεσμοί. 🙏
Κάθε μέρα μαθαίνω κάτι νέο για το ποδόσφαιρο.