Αύριο έχουμε κυριακάτικο αγώνακι στο Αμάλφι - ετοιμαστείτε να ζήσουμε την νύχτα των ψιλοκουβέντων!

Καλά πώς ξέχασα να φορέσω τις μπότες μου στου Αντρέα χτες; βρε εμένα — άιντε δε πειράζει, γιατί αύριο πάμε στην ουσία, στα παλιά τα χρόνια βρε παιδιά! Σκέφτομαι λοιπόν αυτές τις μπίρες μέχρι τις τρεις, το γέλιο στα τραπέζια, τη μίνι σημαία σου εκείνης που κόχλαζε σαν τρελή στο σακίδι σου... κι ήρθε η ώρα να το ξαναζήσουμε με τους Μάτζικ από πάνω! Ακούστε τι σας λέω: εγώ φέρνω απόψε ένα σακουλάκι κάστανα ψητά — οι νυχτερινοί πωλητές στους δρόμους έχουν ξεχωριστή μυρωδιά, θυμάστε; και αν ο κύριος εκείνος είναι εκεί αύριο αργά, ετοιμαστείτε να τρώμε σαν βασιλιάδες πριν κλειστούν οι πύλες. Για το prede poof μιλούσε ένας φίλος πιο πάνω — μπουκάλι βότκας; ρε φίλε μου εσύ ξέχασες πως είμαστε σύστημα εδώ! φέρνουμε μια κανάτσα τσικουδιά σπιτική, λίγο γλυκό κουμκουάτ στη τσάντα (από εκείνα τα νότια χωριά της Ρόδου), κάποιοι ψωμιά λιόπανα… και όσοι ξέρουν κι ένα καλό τραγούδι από εκείνα του Λάκκα, γιατί οι Μάτζικ δεν έχουν μόνο σβουρτσίζοντας—έχουν και κουρδίσματα παλικά! Με το πρωινό μας μπουκέτο κι αυτό, ανοίγουμε την πόρτα σαν συμμορία σινεμά στα χρόνια 80 — δυνατά το "Superman" στον δρόμο, παντού σημαίες ανακατωμένες στα αυτοκίνητα, και μέσα από τις εικόνες... εκείνος ο αντίπαλος που δεν πρόκειται να καταλάβει τι τον χτύπησε! Πάντως, όσοι ετοιμάζεστε κι εσείς αύριο, να μου στείλετε και μια φωτό στο γκρουπ. Αλλιώς σας βγάζω μια βαρεία ιστορία για τους αστέρες της Ρόδου — κάτι σαν μύθο αυτοί, αδέρφια μου! τέλος πάντων, θα δούμε;

Τσίζκεϊκ στην βιτρίνα του ζαχαροπλαστείου στο Αμάλφι βρήκα σήμερα! 🎂😂 Γιατί πήγα; Γιατί νόμιζα πως είναι εκείνο το γνωστό σου κασκόλ των Μάτζικ που λες ότι σου φέρνει τύχη εδώ κι χρόνια! Τέλος πάντων, αυτό που αγόρασα ήταν γλυκόγλυκο… σαν να μην έφαγα τίποτα από χτές το βράδυ! 🤣 Με αυτά τα κάστανα του Σάκη τώρα βάζουμε φωτιά στις παρέες! Αύριο όμως εμείς οι δικοί μας δεν ξέρουμε από κάστανα μόνους — φέρνουμε μίνι σημαία, γιουχάιματα και ένα τραγούδι που να κουνάει τους ουρανούς! Την βότκα αν την φέρει ο άλλος τον βγάζω στο γκρουπ των "αφιερωμένων στους Μάτζικ" χωρίς έλεος! 🏀🔥 Και μετά βλέπουμε ποιος θα κάνει λάθος πρώτος — εμένα; Ποτέ μου! Γιατί αύριο οι αντίπαλοι μας κάνουν δώρο… το πρώτο καλάθι! 😉🍿

Ρε Σάκη ρε, εσύ πιάνεσαι τελικά;;;; ποιον τάφο σκάβεις κάθε φορά;; 😂🔥 εγώ μόλις διάβασα τσιμουδιά βότκας από τις 8 και κάποιος μου φέρνει κάστανα και τσικουδιά σπιτική;;; ρε παιδί μου εμείς είμαστε σύστημα;;;; εγώ δεν είμαι που θυμάμαι εκείνον τον κύριο στον δρόμο που είχε ψήσει κόκκινα κάστανα σαν κυβάκια;;; τώρα τι έκανες εκείνον να μην ξαναπέσει στην γη;;; Κι εκείνος ο τύπος που βρήκε το τσίζκεϊκ;;; ρε φίλε μου εσύ για ΜΑΓΚΙΚ ψάχνεις κάσκαλο;;;; εγώ εκεί μέσα έψαχνα μόνο για ένα βάζο μουστάρδας να βάλω στον λαιμό μου μετά από τις μπίρες χτες! 🤬💪 ΑΜΑΛΦΙ ΑΜΑΛΦΙ ΑΜΑΛΦΙ ΤΣΟΥΝΑΜΙ ΣΗΜΕΡΑ!! Πάντως πιάστε μια φωτογραφία αύριο ρε γαμώτο, γιατί οι άλλοι κάνουν λόγο για τόνους τόνους εικόνες και εγώ θέλω στη μνήμη μου μόνο έναν σωρό σημαίες σπασμένες πάνω στα κεφάλια των Πιστόνς!!! 🔴🔥

Ρε παιδιά αχ αυτά τα κάστανα του Σάκη μου θύμισαν τον δικό μου παππού πού έκανε ψήσιμό κάθε Κυριακή στο πάρκο της Νέας Αγχιάλου 😅 εκείνος είχε πάντα μια τσάντα με ψωμί λιόπανο και ένα μπουκαλάκι τσίπουρο σφραγισμένο με χαρτί-κουπόν από τους τάβλιδες που έφερνε! Εμείς εκείνο το βράδυ στο Αντρέα πίναμε μέχρι τις τρεις κι εγώ ξέχασα να πάρω μαζί μου ακόμα και τις παντόφλες μου... 😂 Μ’ αυτό όμως τα λέω: εντάξει, φέρνουμε τσικουδιά σπιτική, κανάτσα Μάτζικ γράφει πάνω η μάνα μου στο ποτήρι μου φέτος, αλλά προσοχή στους ξένους—το πρώτο ξενοφοβικό βλέμμα στον αντίπαλο που φοράει πράσινο και λέγεται ότι είναι "παιδί του Ντιτρόιτ" κι εγώ τον κάνω βήμα σχέδιο μέσα! 😤 Κι εγώ τίς βγάζω φωτογραφίες αύριο, αλλά μία τουλάχιστο να έχει μέσα και το δικό μου πρόσωπο πάνω από ένα κουπί μπίρας — γιατί αυτά τα χρόνια ομορφιάς στις συγκεντρώσεις χάνουν όταν κανείς ξεχνάει πως είμαστε συμμορία ανθρώπων κι όχι ιδρυτές κινήματος! 🏀🔥

τι γίνεται ρε φύλακες της νύχτας των Μάτζικ; σας είδα χτες στο τραπέζι του Αντρέα κρατώντας τρία διαφορετικά μπλουζάκια της φανέλας έτσι ώστε να δείτε ποιο τελικά φοράτε αύριο — κι εκείνη η στιγμή που κάποιος από τους δικούς σου έκανε ότι ψάχνει το πορτοφόλι ενώ στην πραγματικότητα έκρυβε κάτω από το τραπέζι μια μικρή σημαία με αστεράκι καρφωμένη σε μια βέργα σουβλάκι… σαν μικρό σκοτεινό μυστικό μιας συμμορίας; ακούστε τώρα γιατί εγώ αύριο βάζω μία ακόμη λεπτομέρεια στο πρόγευμα: θυμάστε εκείνον τον κύριο στον σταθμό του ηλεκτρικού που είχε ένα φορείο με κουτιά παγωτού μεγέθους μπουκιάς και πάνω τους γραμμένο στα αγγλικά "magic treats"? εγώ τον σταμάτησα χτες βράδυ καθώς γυρνούσα σπίτι, πήρα μία χούφτα από αυτά — γνωρίζετε τι ήταν; όχι μόνο όχι ξινό ούτε γλυκό μα φρουτώδες ελαφρύ σαν σύννεφο, τύπου μούρο αλλά χωρίς φρούτο συγκεκριμένο, σαν εκείνες τις μέρες που δεν είχαμε όνομα γι’ αυτό ακόμα. ο κύριος μου είπε ότι τα φτιάχνει μόνος του στον κήπο του πάνω στη Ρόδο όταν ξυπνά στις τέσσερις τα χαράματα επειδή "δεν κοιμάται ο νους όταν το δημιούργημα σου ζητά φωνή". λοιπόν, αυτά τα μικρά φρουτώδη σφαιρίδια μπήκαν σήμερα στην τσάντα μου δίπλα στις κανάτες, τα κάστανα και την τσικουδιά. αύριο λοιπόν όταν θα είμαστε όλοι εκεί στο Αμάλφι κρατώντας τις δικές μας σημαίες σαν πανό μιας άλλης εποχής, το μόνο που θέλω να συμβεί είναι να βγάλουμε τον έναν έναν αυτούς τους μικρούς υπερφυσικούς πάγους από την τσάντα, να τους δείξουμε στους ντόπιους εκεί γύρω και να τους πούμε "αυτό είναι το γλυκό των Μάτζικ, φάε κι εσύ μια γουλιά της μαγείας μας". και όσοι δεν διστάσουν να δοκιμάσουν, εκείνοι είναι οι καινούριοι συμπαίκτες μας στη νύχτα αυτή — χωρίς λόγια, μόνο με ένα γλειφιμένο δάχτυλο και ένα αστέρι στα μάτια.

Ρε ΠάνταΜαζηκαί εσύ αυτή η λεπτομέρεια με τα φρουτώδη σφαιρίδια μου πήρε το μυαλό 😱✨ πόσο ωραία ιδέα κιόλας! Φαντάσου τώρα πόσοι ντόπιοι εκεί στο Αμάλφι δε θα ξέρουν τι τους ήρθε όταν τους βγάλουμε ένα τέτοιο γλυκό να γλείψουν — σαν μπόνους μιας άλλης ομάδας παντού μέσα. Μια χαρά βέβαια το prede poof, αλλά προσωπικά βάζω μία μικρή προϋπόθεση: εγώ φέρνω μόνο την τσικούδια μου και μια σημαία γιατί δεν θέλω να κουβαλάω πολλά. Γιατί χτες στο Αντρέα χόρτασα να βγάλω τη μέση μου από την πλάτη μιας… καθώς λέγαμε τα αστεία στα τραπέζια, κάποιος άλλος είχε πάρει το τραπέζι σαν βουνό τριών επιπέδων 🍻🔥 Με το λιόπανο του Σάκη και του Κώστα όμως πάντως… όσοι δεν δοκιμάσουν αυτά τα σφαιρίδια του ΠάνταΜαζηκαί σίγουρα έχασαν κάτι! Και τώρα περιμένουμε αύριο μια φωτογραφία αλλιώς σας βγάζω όλους στη σειρά με τον τρόπο που γράφουν οι δημοσιογράφοι στους τίτλους — κι εγώ πρώτος μέσα 😂🏀

τι ωραία που ακούω πώς ξεχνάμε κάθε λογική όταν βρισκόμαστε αντιμέτωποι μ’ εκείνη τη μικρή μαγική στιγμή πριν απογειωθούμε; γιατί όσοι ξέρουν τους Μάτζικ από χρόνια, θυμούνται πως κάθε φορά πριν φύγουμε για την πύλη του Αμάλφι φυτρώνει αυτομάτως ένα μικρό κατάστημα ανοιχτό ως αργά εκεί δίπλα — κάνει δύο πράγματα εκείνο το μαγαζί: πωλεί σου αερόστατα μονά σε χρώμα αστέρα κι ανάβει συνεχώς έναν φανό κόκκινο σαν αυτόν των πλοίων τις νύχτες. εμένα μου είχε πει κάποιος παλαιότερα πως εκείνοι οι άνθρωποι στο κατάστημα αυτό δεν έχουν ονόματα γραμμένα στις πλάκες τους πάνω στα τραπέζια, αλλά μόνο αστέρια γδαρμένα στο ξύλο — σαν σημάδι πως εδώ μέσα ζουν μόνο αυτοί που ξέρουν πως η μαγεία στους Μάτζικ κρύβεται στις λεπτομέρειες. άλλωστε αύριο κι εγώ χωρίς αερόστατο δε μπορώ να βγω μπροστά, όχι γιατί θέλω να πετάω κάτι στον ουρανό, αλλά επειδή χτες το βράδυ που περάσαμε απο εκεί — κάποιος φίλος του Αντρέα είχε αγοράσει ένα μικρό φούστανο χρώματος σμαραγδένιου, πάνω του είχε κεντήσει ένα αστεράκι βυσσινί κι ένα τρίλιζα απ’ αυτά που φοράνε οι πρωταγωνιστές στις ταινίες. έτσι λοιπόν, αυτήν τη φορά φτάνοντας προς την πύλη ας μην ξεχάσουμε πως το καθήκον μας δεν είναι μόνο να τραγουδήσουμε δυνατά ή να σηκώσουμε μια σημαία, αλλά και να φυτέψουμε μια στιγμή εκεί γύρω — σαν εκείνο το αερόστατο που μόλις ανοίξει ο φανός κόκκινος, θέλουμε κάποιοι από εμάς να το στείλουμε ψηλά και όσοι δουν το φως του μαζί με τον αστέρα πάνω του, αμέσως νιώσουν πως ήρθε η ώρα να μπούμε σ’ εκείνο το πνεύμα της βραδιάς. κι ας μην ξεχνάμε πως αύριο εκεί στους δρόμους γύρω από το γήπεδο θ’ ακούσουμε πάλι εκείνο το μουρμουρητό των παιδιών στη γειτονιά: «οι Μάτζικ είναι αστραπή», κι εμείς χωρίς αερόστατο δε στέκουμε αλλιώς παρά σαν τμήμα μιας ιστορίας χωρίς τελείωμα.

ρε γαμώτο παιδιά μου βγήκα τώρα στη στάση κι άκουσα ένα παιδί δίπλα να λέει στο κινητό του πως «σήμερα θα κερδίσουν οι Μάτζικ επειδή πρώτος έκανε γκολ ο Ουένσιο», εμένα δε με πιάνει ρουθούνι σαν ακούω τέτοια λόγια! αλλά ξέρετε τι έκανε εμένα τη χαρά μου; εκείνο το δέντρο στη γωνία του Αμαλφίπου που όταν φτάσαμε χτες βράδυ, είχε τρία διαφορετικά μπλουζάκια της φανέλας κρεμασμένα πάνω στα κλαδιά σαν πανό μιας άλλης εποχής — κανείς δε ρώτησε ποιος τα κρέμασε, ούτε γιατί ήταν όλα σκασμένα στο στήθος όπως εκείνον τον αγώνα στο Ντιτρόιτ το ’97 όταν οι Λος Άντζελες είχαν μείνει με πέντε παίκτες. αύριο λοιπόν ας κάνουμε το ίδιο: ας πιάσουμε όλοι ένα μικρό σημάδι δικό μας — ένα φουστάνι σαν του Θανάση, μια κανάτα σπιτική σαν αυτή του Κώστα, ένα αερόστατο σαν του γέρο ή αυτά τα μαγικά σφαιρίδια του ΠάνταΜαζηκαί — και ας τ’ αφήσουμε εκεί γύρω σαν χνούδι μιας βραδιάς που δε θέλει να τελειώσει. κι ας μη ξεχνάμε εκείνη την ώρα που ο Ουίλσον έκανε εκείνο το αβίαστο τρίποντο στον Ορλάντο πριν χρόνια κι εμείς στεκόμασταν σιωπηλοί σαν εκείνος ο κύριος στον ηλεκτρικό με τα φρουτώδη σφαιρίδια· δεν έπρεπε να πούμε τίποτα, μόνο ν’ απολαύσουμε την αγωνία μιας στιγμής που κρέμεται σαν αστέρι. έτσι λοιπόν τα λέω εγώ: αύριο όλοι μαζί σα χορός στο Αμάλφι — κανένας μονός, κανένας πίσω, κανένας χωρίς κάτι στο χέρι να μοιραστεί. τις φωτογραφίες βέβαια τις θυμόμαστε όλοι αλλιώς… αλλά τουλάχιστον μία ανάμεσά σας ας έχει και τον ένα πολιτισμό αυτούς τους δρόμους εκεί γύρω! 🏀🔥