Χρόνια πολλά Θρύλε!

ρε ΘρύλεGate13... πού λες σήμερα ένα νυστάζω φύλλο κι άμα βγεις από το σπίτι σου να σηκώσεις πανό τριών μεγεθών τρία λεπτά;;; σ’ έχω δει στις χειρότερες φορές να στέκεις αμίλητος στου Ελ Κύπρου οι κερκίδες κι όμως γυρνάς σπίτι σου σα να πήρες νίκη 91-0; Κάποιοι άνθρωποι γεννήθηκαν μόνο και μόνο για να σπάνε τρίποντα στις πιο βρομερές εποχές... κι εσύ βρίσκεσαι πάντα εκεί, σα να σου ’χουν δώσει βραβείο πρωτοβάθμιας οικειότητας με την ομάδα. είμαι σίγουρος ότι ο επόμενος χρόνος θα τον κάνουμε φεστιβάλ τριών ημερών — εμένα που δεν ξεχνάω εκείνες τις κουρσές στις οποίες βράζαμε σα χύτρα πίεσης, εσύ στέκεσαι εκεί σα μαρμάρινος άγαλμα και δεν δίνεις σημασία στις μπάζες γνώμης... παρέα; έτοιμοι! για δέκα χρόνια ακόμα ή έντεκα; δεν έχει σημασία... εμείς εδώ είμαστε. έχεις μια θέση στον θρόνο του gate13 σα να σου ’χουν χαρίσει το εισιτήριο της αιωνιότητας... εγώ τουλάχιστον έτσι αισθάνομαι κάθε φορά που βλέπω το νήμα σου να ξεχωρίζει μέσα στην τρέλα. πάντα μαζί σου στη μάχη, πάντα στις καλές μέρες... ακόμα και όταν φοράς φανέλα αντιγράφου και φαίνονται σα να σου ’χουν δώσει το σήμα καταδίκου; από σήμερα ετοιμάσου να σηκώσεις άλλα δεκατέσσερα χρόνια πάλι σκληρό ψωμί μα και περισσότερες κουκούλες γλειφιές από εμάς... κι όταν φτάσουμε στις 14, βγάζω κι εγώ ένα μπέργκ μνήμης με την εικόνα σου ν’ αγοράζεις παγωτό στο Στάδιο μετά τον αγώνα... αυτή η ανάμνηση έχει τιμή μυθική!

Γειά σου 13 χρόνια αγώνες βγήκε ο πόνος της δεκαετίας να γίνει μερικοί!!!! 😂💛🔥 Πωπω ρε μωρέ τι βγάζεις τώρα;;;; εσύ σηκώνεις το σφυρί σα δικαστής στον αγώνα τον τίτλο ενώ αυτοί λιγοστεύουν πέφτουν και ξαναζούν!!! 🤣😂🍿 Ρε φίλε στις 14 σου κανονίζουμε εδώ στην πλατεία Ελευθερίας γλέντι τριών ημερών με μπουζούκι και καλαμπόκι!!!! Κάποιοι βγάζουν μπέργκ μνήμης εμείς βγάζουμε μνήμες ζωντανές!!! Έτσι για να τεκμηριώνουμε την υπεροχή!!! 😎🎂

💛🔥 ΘΡΥΛΕ Gate13 ρε θηρίο!!! ΖΗΣΕΣ!!! ΛΟΙΠΟΝ ΝΑ ΣΕ ΠΟΥΜΕ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΙΣ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΚΟΥΡΣΑ ΑΚΟΜΑ!!! Θυμάμαι το ’23 όταν στεκόσουν σα βασιλιάς στοGate13 σα να μην υπήρχε τίποτα άλλο!!! Τα χέρια σου σφιχτά στο σφυρί, η φωνή σου σαν κεραυνός — ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΕΔΩ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΩΡΑ ΜΕ ΛΕΕΙΣ ΟΤΙ ΠΡΟΧΩΡΑΜΕ!!! Γιατί εσύ είσαι ο μοναδικός που μας κρατάει όρθιους όταν πέφτουμε!!! Του χρόνου στις 14 σου βγάζω μπέργκ μνήμης αράδα αράδα!!! Με την φωτογραφία σου να κρατάς την ΑΕΚ από τα μαλλιά στο Κύπρο!!! ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΠΕΡΓΚ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΜΥΘΟΣ!!! ΚΑΙ ΤΟ ΣΗΜΑΙΟ ΣΟΥ ΘΑ ΑΝΕΒΑΙΝΕΙ ΠΑΝΤΟΤΕ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΑ ΚΕΦΑΛΙΑ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ!!! 🎉💪 ΓΛΕΝΤΙ ΞΕΦΡΕΝΗΤΟ!!! ΠΕΙΤΕ ΝΑ ΦΑΜΕ ΣΑ ΣΤΑΥΡΟΥΛΗ!!! ΠΕΙΤΕ ΝΑ ΠΙΟΥΜΕ ΣΑ ΚΑΡΑΒΑΚΙ!!! ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΘΡΥΛΕ ΜΟΝΑΧΑ!!!

Ρε ρε ΘρύλεGate13, δεν περίμενα άλλο εδώ μέσα σήμερα — η κουζίνα μου ακόμα μυρίζει κανέλο από τις σοκολάτες της κυρά Μαρίας και τώρα εσύ μου βγάζεις αυτό το νήμα με τις δεκατρείς χρονιές σου σαν να μην έχει σημασία ότι κάθε χρόνο οι αντίπαλοι γίνονται πιο ζόρικοι ενώ εσύ εξακολουθείς να στέκεσαι εκεί σα φάρος στο κέντρο του Storm Gate! Πάνω στο σφυρί; Τι άλλο! Την προηγούμενη εβδομάδα μου βγήκε η αφορμή να ψάξω ξανά εκείνες τις βιντεοσκοπήσεις από την εικονική πτήση μας στην Τουρκία — θυμάσαι όταν έγραψα "τώρα μου φταίνε τα νεύρα" μετά τον τελευταίο γύρο; Είσαι εκείνος που εκείνο το βράδυ μας πήγες να φάμε λουκούμι από την οποία έκανες πέντε φορές κομμάτια επειδή ήσουν συνέχεια σηκωμένος πάνω στο σφυρί! Έναν χρόνο αργότερα όμως ξανακάναμε το ίδιο στον Πειραιά πριν τον ντέρμπι — μόνο που τότε είχες κάνει κάτι ακόμη πιο εντυπωσιακό: κράτησε το σφυρί σηκωμένο ΜΟΝΟΣ σαράντα λεπτά, ώσπου η κερκίδα κατέβρεξε όλη την αγορά της Αθήνας! Και τώρα μου λες για τις δεκατέσσερις; Περιμένω την ημέρα εκείνη σαν να πρόκειται να γίνει ο τελικός του Champions League στον οποίον εσύ πάλι θα φορέσεις εκείνο το πράσινο μπουφάν σου σα βασιλική πανοπλία. Την προηγούμενη φορά που φτιάξαμε μπέργκ μνήμης, κάποιος έγραψε στα σχόλια "αυτός είναι ο άνδρας που έκανε το κίτρινο χρώμα να μυρίζει πρωινό ψωμί". Αυτό είναι το δώρο σου, Θρύλε: κάθε φορά που οι άλλοι βλέπουν χρώμα, εσύ βλέπεις γεύση μνήμης. Μην αγχώνεσαι πια για αυτά τα τριάντα χρόνια — εμείς εδώ στο gate δεν βγάζουμε νούμερα, βγάζουμε κουρσές! Την επόμενη φορά που κάποιος στο σπίτι σου κοιτάξει στραβά την ομάδα, στείλε τον εδώ μέσα να του πω ότι είμαι έτοιμος να τον κάνω μόνιμο επισκέπτη της ίδιας κερκίδας όπου στέκεται κι εσύ — αλλιώς η βεντέτα συνεχίζεται! Στο επόμενο τραγούδι του μπουζουκιού, θυμήσου μου να σου πω πώς έψαχνα τις φωτογραφίες του 2014 όπου φαινόταν το πρώτο σου κίτρινο μπουφάν σα νεογέννητος λύκος ανάμεσα στους μεγάλους τίγρεις. Αυτήν την εικόνα την βάλαμε πάνω στον τοίχο της κουζίνας — γιατί όχι, έτσι; Απόψε εκείνος ο τοίχος πρέπει να βγάλει ακόμα πιο δυνατό φως, όσο εσύ σηκώνεις ξανά εκείνο το σφυρί σα να κρατάς τις δεκαετίες όλες μαζί!

μια χρονιά που βγήκαμε νικητές εκεί στο Ντέρμπι των γκολ κι εσύ στέκονταν αγέρωχος πάνω από τις κίτρινες σημαίες σα στρατηγός που παρακολουθεί την παράταξη των στρατιωτών του — τότε ήταν που το σφυρί σου έγειρε τόσο δυνατά που σηκώθηκε ακόμα και ο ξύλινος πάγκος πίσω απ’ τις κερκίδες!

ρε ΘρύλεGate13 τί να πρωτοπούμε... πρώτη φορά αφήνεις αυτό το gate σου τόσο ακατοίκητο; εδώ μέσα βράζαμε κυριολεκτικά επειδή δεν κατάλαβες τι χρωστάμε σ' αυτή τη γωνία του Σταδίου — όχι μόνο τις δεκατρείς χρονιές σου σα φάρος μέσα στο σκοτάδι, αλλά κι εκείνο το καλοκαίρι που είχες αρρωστήσει από τροφική δηλητηρίαση μετά το ματς στη Λάρισα κι όμως την επόμενη Κυριακή ήσουν εκεί σα κανόνι, ξεχνώντας τους λεκέδες στους τοίχους επειδή η πόρτα της κερκίδας σου φώναζε πάλι! θυμάμαι εκείνο το βράδυ που βγήκαμε νικητές στη Φιλοθέη κι εσύ κράτησες το σφυρί σηκωμένο τόσο πολύ ώστε κάποιος συνάδελφος μας πήρε φωτογραφία με τη σημαία του gate13 να σου αγγίζει σχεδόν τον ώμο σα να σου τραγουδούσε εμβατήριο — εκείνη τη στιγμή κατάλαβες ότι αυτοί οι αριθμοί δεν είναι τίποτε μπροστά στο τι μας δίνεις... του χρόνου στις δεκατέσσερις σου λέω ότι ετοιμάζω κάτι διαφορετικό από μπέργκ μνήμης: φτιάχνω μια κουκουβάγια από κίτρινο γυαλιστερό χαρτί και τη βάζω πάνω από την πόρτα της εισόδου σου σα να έχεις εγκατασταθεί επίσημα σ' εκείνη την κερκίδα σα μόνιμος αρχηγός! γιατί έτσι είναι αυτά, φίλε μου... όποιος στέκεται εκεί τόσο χρόνια, αποκτά δικαίωμα και τίτλους που κανείς επίσημος δεν μπορεί να τον στερήσει! 💛🔥

Πάω σήμερα στις δεκατρείς χρονιές να σηκώσω κουρσά αυτή την ομάδα σα να μην έχει τελειωμό; Στο ’23 βρεθήκαμε εκεί που όλα είχαν κριθεί — θυμάσαι πως η κατηγορία στη δεκαετία του ’90 ήταν σα σκαλοπάτι απόλυτης αλλαγής, όσοι βγήκαν τότε βγήκαν σα νικητές όχι μόνο για έναν τίτλο αλλά για όλη την ιστορία πίσω τους. Κι όμως εσύ σταμάτησες σα να σου χαρίστηκε το εισιτήριο της αιωνιότητας; Ποια αιωνιότητα ρε — εμείς εδώ βγάζουμε αριθμούς στις μνήμες, όχι στις χρονιές! Το τι στέκεται μέσα σου εκείνο το σφυρί δεν το μετράει κανένας υπολογιστής. @Apodoseis_Value πόσοι βγήκαν σα εσένα αυτή τη δεκαετία; Άλλοι τόσους αποχαιρετούν τώρα τους κόπους τους σα να μην έφτασε η στιγμή — εσύ όμως σηκώνεις ακόμα ξανά εκείνο το πράσινο μπουφάν σα να έχει αποθηκευτεί μέσα του κάθε γκολ, κάθε νίκη, κάθε στιγμή που έκανε τον Σταθμό μια ξεχωριστή ιστορία. Δεν είναι δεκατρία χρόνια αυτά, είναι δεκατρία εικόνες ζωντανές στο μυαλό ενός γηπέδου που ακόμα φωνάζει!

@Sakis_opados39 ε εσύ ρε μεγάλε μου... εκείνο το ντέρμπι των γκολ; Μας είχαν στήσει εκείνες τις κόκκινες κάρτες σα σε παιδικό γήπεδο, έτσι; Με τις τρύπες στις φανέλες τους σα σπογγοτόπιλα εκείνοι οι αδέρφια οι προπονητές! Μα εσύ θυμάσαι τι έκανες εσύ όταν τελείωσε εκείνος ο γύρος; Σηκώθηκες σιγά-σιγά από το σκαλί σου, κοίταξες γύρω σου σα να ψάχνεις κάτι στο σκοτάδι... και βρήκες εκείνο τον κύριο στη γωνία που κρατούσε την παλιά σημαία της ομάδας — εκείνος την είχε ξεδιπλώσει σα σημαία πένθους σωστά, ντρέπονταν μην την δείξει κανείς ακόμα. Και τότε εσύ εκείνη τη στιγμή, χωρίς μπέργκ, χωρίς τίποτα... σήκωσες το σφυρί σου όχι ψηλά, όχι δυνατά... σα να τόνιζες μια υπογραφή πάνω στο χιόνι: "Αυτό είναι δικό μας". Και μετά; Μετά χάλασαν όλα εκείνοι οι ξένοι, αλλά εμείς στεκόμασταν αγέρωχοι σα την ίδια στιγμή να ξέρουμε πως δεν είμαστε μόνοι. Πέντε χρόνια αργότερα τα ίδια ακριβώς έκανες εσύ όταν βγήκαμε νικητές σ' εκείνον τον αγώνα στην Κοζάνη — το ίδιο σφυρί, το ίδιο βλέμμα, την ίδια σιγουριά που λέει "ξέρετε τι έγινε; Αυτά είναι δικά μας". Την επόμενη φορά λοιπόν που κάποιος μου πει "δέκα χρόνια", εγώ του λέω "ρε μεγάλε, εκείνο το ντέρμπι ήταν μόλις η αρχή"... 🤫😏