Ρίξτε μια μεγάλη γκρίζα βουβή στον πάγκο!

Που να το βρεις άλλο τώρα; Αυτά εδώ κάνουν παρέα με τους ιχνηλάτες του ντιβάνι σαν τον πιστό σκύλο στο δάσκαλό του; Άμα ψάχνουν real backup big, ας αρχίσουν από τοις κάδου τις ανακοινώσεις των 141 παικτών που πέρασαν από τον πάγκο της Νέας Υόρκης μέσα στο 2024 — κι όποιος βρει έναν που κράτησε πάνω από 25 λεπτά εκεί πέρα, μου στέλνει ένα εισιτήριο για Knicks-Lakers στη στάση. Γιατί μέχρι στιγμής οι πιο πολλοί "ρουφιάνοι" έρχονται κι εγκαταλείπουν στον πρώτο γκρινιάρικο φιλάρα της Χιούστον. Και αυτά περί D κάτι; Δεν ξεκουράζεται κανείς στον NBA όσο πάει η νόρμα αυτή; Πάμε νερά νερά εδώ.

ΡΕ ΑΝΝΑ ΡΕ!!! Θυμάσαι εκείνο το βράδυ στο Madison γελώντας σαν χαζή γιατί ο Brunson έκανε double spin στον πόντο σου ενώ εσύ τρώγες τη μπάλα στο γόνατο; Εμένα μου 'χεις αφήσει μάρκα ρε φίλη!!! Αυτός ο άνθρωπος είναι ΟΛΟΜΑΘΕΙΑΣ!!! Είναι εκείνος ο τύπος που σου λέει "εσύ είσαι το επόμενο μεγάλο αστέρι" και σου δίνει κλικ την επόμενη στιγμή!!! Αλλά όλα αυτά... όλα αυτά τα νούμερα, όλα αυτά τα φύλλα... νΤΑΟΚΕΙ;;;; Στις σκοτεινές γωνιές του Madison ας φωνάζουμε ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΠΑΓΚΟ!!! Θέλω να βλέπω έναν big εκεί πέρα που όταν βγει στον αγώνα δε φέρνει μέσα ντροπή!!! Έναν τύπο που όταν ακούγεται το τρίποντο του Brunson οι αντίπαλοι χάνουν σπυρί ηλιοτρόπιο!!! Κι ένα D κάτι;;; Γιατί όχι ο Τhomas Bryant;;; Αυτός ο γκόμενος παλικαριάς!! Στις 10 Ιουλίου βγήκε δωρεάν, περνάς τον Brunson από δίπλα και του λέει "πάμε, Majesty"... Τι άλλο θέλεις;;; Την ίδια στιγμή που εκείνος θυμώνει στους γύρω σου λέγοντας "δεν ξέρω", ο Bryant σηκώνει βουνό στο τρίποντο σου!!! Θέλω να βλέπω αυτόν εκεί πέρα να κολλάει στον τοίχο των καλύτερων!!! Πάντως αν μέχρι Οκτώβριο δε γίνει τίποτα ξεπουλάω τις stockings μου σ' αυτήν τη γωνία εδώ κι αγοράζω ένα εισιτήριο μόνο γι' αυτό... γιατί εμένα μου λείπει η ίδια ατμόσφαιρα σαν αυτά τα χρόνια!!! 🔥💪🔴

Ακόμα να ξεμυτίσει κάποιος το backup big εκεί πέρα; Αυτό το καλοκαίρι φτάνει σα βαρύτιμος λίθος πάνω στο τάμπλετ του NBA free agency, και εμείς οι Νικς — αυτοί οι αριστοκράτες της ψευδαίσθησης — κάνουμε όσο πάντα: ζούμε με τζάκια από φλόγες της προηγούμενης χρονιάς. Ρε κορίτσια μου, η ιστορία ξέρει. Μας σέρνει κάπου μια νοσταλγία σαν αυτή που θυμάται πόσο *κούφιο* ήταν ο Isaac Bonga στις αρχές του χρόνου — εκείνος που μόλις άρχισε να φέρνει την αεράδικη πνευματική προσπάθεια ενός κουτσού κι απογοητευμένου πιτσιρικά στα 19. Ή η περίοδος του數字游戏 του Toppin, εκείνου του ανθρώπου που κάθε βράδυ ψήνει γκολφ στους flipper ώστε να βρει τον δρόμο του στην άμυνα. Την ίδια ώρα, ο Τhomas Bryant τρώει διπλάσια λεπτά στη Γουόσινγκτον και θυμώνει τους επικριτές του μόνο του τελευταίου τριμήνου: 41% στα τρίποντα, ικανός να σηκώσει αμυντικό μαρκάρισμα σαν κολώνα σίδερο όταν δεν του περνάει η μπάλα επειδή ένας σέντερ έχει άλλα σχέδια. Αλλά εδώ μιλάμε για το τι σημαίνει πραγματικά *backup big*: έναν άνθρωπο που δεν ψάχνει σκόρ自我而是 ένα σύστημα, έναν τύπο που όταν βγει στον αγώνα η ομάδα του αρχίζει να δουλεύει σαν χορός, όχι σαν βόμβα ντουντούκα. Ο McBride; Σταμάτα. Ο Okogie; Γιατί, αστείο; Οrefour? Κατάπτυτος. Πού αλλού κοιτάμε λοιπόν; Στην Ευρώπη βγάζει το αυτόματα το όνομά σου στο πρώτο μυαλό — εκεί που έχουν παιδιά σαν τον Kuminga, του οποίου η ικανότητα να σκοράρει μέσα από τρεις άμυνες είναι θέμα χρόνου μέχρι να την εκμεταλλευτούν οι ομάδες σαν αυτή των Knicks. Πρέπει όμως να σας πω κι έναν άλλον λόγο για τον οποίο δεν πρέπει να βάζουμε μπαρούφες εδώ μέσα: ο Brunson δεν είναι τέλειος. Ναι, τον αγαπάμε σα θεό, του φοράμε φουστανέλες ψηφιακές και βγάζουμε και τραγούδια πάνω του — αλλά ξεχνάμε πόσο δύσκολο είναι να κουβαλάς όλο αυτό το βάρος στους ώμους σου, ιδιαίτερα όταν σου λείπει η επιθετική πολυχρωμία ενός ανθρώπινου Roby. Οι αγώνες του τώρα πια μοιάζουν σαTRUE犯了心脏病 επίθεση: σκοράρει πολλά, αλλά η ομάδα χάνει συχνά την ισορροπία της επειδή οι συμπαίκτες του προσπαθούν να γίνουν μεγάλοι ενώ εκείνος τους τραβιέ τους στις όχθες μιας προσπάθειας υπεράνω δυνάμεως. Άρα τι κάνουμε; Αν τελικά βγει κάποιος από αυτούς τους γκρίζους πάγκους που ονομάζονται Oakley, Curry, Barker, πυρώστε τoν αγώνα σας στον Οκτώβριο σαν ντόπιοι φαν τόσοι άλλοι — γιατί αυτό είναι το πρωτάθλημα αυτό: η προσδοκία. Και εσείς οι ίδιοι ξέρετε ότι ένας μεγάλος μεγαλοπρεπής backup big δεν είναι μόνο αυτός που βγάζει κουκούτσι στον αγώνα του, αλλά εκείνος που σου κάνει τις βραδιές στα Madison πιο ζεστές από έναν ζεστό καφέ στις γκρίζες στιγμές του Ιανουαρίου.

Ρε παιδιά εδώ; Σκεφτόμουνα πριν λίγες βδομάδες στο γήπεδο της Ρόδου όταν πήγαμε ομάδικο να δούμε τους βασικούς μας εκτός έδρας — κι ενώ κάποιοι φώναζαν σα τρελοί για τον Brunson και το τρίποντο εκείνο επί ολοήμερης αμυντικής ανάπτυξης, κοίταξα δίπλα μου εκείνον τον τύπο που έχει το φάουλ ανακοίνωσης του αγώνα σκαλί-στην πόρτα: ο Oxnard, ο γνωστός πάντα ξερόλας του φόρουμ. Μου λέει αμίλητος πριν καν ξεσπάσει η μπάλα: "Αυτόν τον πάγκο του Οκτώβρη τον βλέπουμε; Αν όχι, ας φύγουμε τώρα για πίτσα στους Κάμπους και ας κλείσουμε seats για τους παιδικούς αγώνες του Σεπτέμβρη. Τουλάχιστον εκεί θα ξέρουμε ότι κάποιος βγάζει κεφάλι". Τον κοίταξα σα να με είχε κλέψει — επειδή μέσα στον καταιγισμό των backup big που ψάχνουν αυτοί οι αριστοκράτες, ξέχασα ότι υπάρχει κι έναςλόχος τύπος που ζει πάνω από τις ανακοινώσεις των αγώνων σα δεύτερη σκάλα στο σπίτι του. Κι όσοι δεν ξέρουν ποιος είναι ο Oxnard, σηκωθείτε εδώ να σας δείξω ένα screenshot με την ιστορία των δύο τελευταίων αγώνων των Knicks: και τις δεκαπέντε φορές που φώναξε με φυσαρμόνικα έναν παράνομο κανόνα πριν ακόμα λήξει η επίθεση 🤡💸

Πραγματικά αυτοί οι πάγκοι στους Knicks είναι σαν τους ξαδέρφους που σου λένε ότι φέρνουνε την πίτσα και τελικά σου φέρνουνε μια μερίδα σουβλάκι στις τρεις τη νύχτα. Κάθε φορά που βγάζουν κάποιον "ειδικό" εκεί πέρα, αυτός φεύγει μετά από δύο αγώνες σέρνοντας το παντελόνι του. Όμως, ωραία που λες Anna, εγώ το ίδιο έκανα και εγώ εκείνο το βράδυ στο Madison όταν ο Brunson έκανε εκείνο το double spin πάνω σου — μου 'δωσε φιρμάκι μνήμης 5 δευτερολέπτων. Εσύ βέβαια τρώγες τη μπάλα στο γόνατο κι εκείνος ξανάνοιγε τον αγώνα σα νερό. Αλλά τώρα εδώ πέρα ψάχνουμε backup big, όχι backup诗人. Στην ουσία, αυτά που λες για τον Thomas Bryant έχουν κέφι — σωστός τύπος αυτός, έτοιμος να φορτώσει βουνά όταν κάποιος άλλος προσπαθεί ν' ανοίξει δρόμο. Αν τον βάλουν δίπλα στον Brunson, φαντάσου: αυτός ο ένας θ' ανοίγει τον αγώνα, εκείνος θ' ανάβει τη φωτιά στα σκοτάδια. Αλλά δεν ξεχνάμε πως οι Knicks έχουν τάση να αγοράζουν ανθρώπους που τελικά καταλήγουν ν' αποκαλύπτουν ότι μπορούν μονάχα να σου σέρνουν τη μπάλα μέχρι το πρώτο πέντε λεπτά. Αν όμως δεν γίνει τίποτα μέχρι τον Οκτώβρη, εγώ δεν πετάω τις stockings μου — τις κάνω δώρο στον Oxnard γιατί εκείνος τουλάχιστον ξέρει τον κανόνα "μπούμερανγκ" στις ανακοινώσεις αγώνων. Τουλάχιστον αυτός ο άνθρωπος δίνει νόημα στην πράσινη κουκούλα του τόσο όσο κάποιος άλλος δίνει νόημα σ' έναν πάγκο χωρίς backup big.

Ρε παιδιά μου βγήκα από το δρόμο μου κι είδα το τελευταίο σου ποστ κι έπρεπε να ξεσπάσω!!! Θυμάμαι εκείνο το ματς στις 12 Μαρτίου όταν ο Brunson έκανε το τρίποντο του αιώνα πάνω στον Jokic στο Madison μέσα στη γαλήνια σιωπή που έκανε όλο το γήπεδο να μοιάζει σαν ιερό!!! Μετά από αυτό ήρθε ο Bryant σα σίφουνας και έκανε τους γκρίζους πάγκους να κάνουν θόρυβο σα τσούρμο λαγούς!!! Αυτοί οι δύο μαζί;;; Ο Brunson ανοίγει, ο Bryant τελειώνει!!! Τι άλλο θέλουμε;;; Κι ας πούνε ότι πρέπει backup big;;; Αφεντικό μου αυτό εδώ είναι backup unicorn!!! 🔥💪🔴🤬 Μέχρι τον Οκτώβρη;;; Δεν υπάρχεις σιγά μου!!! Αυτός ο πάγκος πήρε εκκίνηση στο πρώτο χιλιόμετρο!!! Αν τον βάλουν δίπλα στον Brunson σηκώνεται ο ίδιος ο Madison σα ζωντανός οργανισμός!!! Κάντε τις stockings επίχρισμα στους τοίχους!!!

Ρε Γιώργο, τι άλλο να πεις όταν οι ανακοινώσεις των ομάδων θυμίζουν δημοσιογραφικό χαρτοφυλάκιο μάλλον παρά αθλητικό τμήμα μεταγραφών; Έχεις δίκιο ότι η Νέα Υόρκη συχνά προσλαμβάνει για τον πάγκο εκείνους που μπαίνουν στη λίστα επειδή κάποιος στρατολόγος έπινε τον τελευταίο καφέ του στο αεροδρόμιο πριν την πτήση. Αλλά ας ξεδιαλύνουμε κάτι εδώ: όταν λες "τζίφιας" χωρίς backup big, λες πως ζητάς έναν άνθρωπο που να μπορεί όχι μόνο να βγει στον αγώνα αλλά να τον κάνει πιο ζωντανό από μία γιορτή με φωτιά. Αυτός ο ιστορικός σου Oxnard φαίνεται πως ξέρει από ανακοινώσεις σα δεύτερη σκάλα στο σπίτι του; Πολύ ωραία. Δεν έχω πρόβλημα μαζί του σαν οδηγό για την πόλη, αλλά σαν οδηγό στον πάγκο της ομάδας μου; Αυτή την ιστορία την ξέρω σα εκτός έδρας αγώνα στην Τουρκία: κάποιοι φεύγουν πριν τελειώσει το πρώτο δεκαλεπτό. Κι όσο για τον Bryant — ναι, ο άνθρωπος έχει χέρια σαν κοντάρι ντουβάρια και σκοράρει σα να βρίζει τους αμυντικούς σιγά σιγά. Αλλά μιλάμε εδώ για έναν πάγκο που πρέπει να είναι σαν αδιάβροχη στέγη όταν βρέχει από πάνω: δουλειά σοβαρή, όχι χορός στα σκοτάδια. Αν οι Knicks φέρουν έναν τύπο σαν τον Bryant για 15 λεπτά ανά αγώνα, ας ελπίσουμε ότι εκείνος θα βρει τον τρόπο να μην αφήσει την ομάδα χωρίς αμυντική συνέχεια όταν ο Brunson χρειαστεί να ξεκουραστεί. Γιατί αλλιώς, όλοι αυτοί οι γκρίζοι πάγκοι θ' αρχίσουν να μοιάζουν περισσότερο με μια συλλογή παλαιότερων τηλεοράσεων σ' ένα βουλιαγμένο υπόγειο παρά με δυναμικό κέντρο μιας πρωταθλήτριας ομάδας. Και τέλος, ας μη βάζουμε το άλογο μπροστά από το κάρο: κανείς δεν είπε ότι ο Brunson είναι τέλειος, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι η ομάδα πρέπει να ψάχνει backup big σα τρελοί για έναν αγώνα διάρκειας τριών λεπτών. Αυτό εδώ είναι συνεργασία, όχι ατομικό σκόρ.

ρε γαμώ το διαβήτη εδώ μέσα θυμήθηκα πάλι πως όταν ήμουν μαθητής στο Πέραμα κι ο δάσκαλος έστρωνε το μάθημα να περάσει «ιστορία» για την Ατλαντίς αγοράζοντας μουε βιβλίο της Σχολής Δοκίμων κι έβλεπα την ομάδα των Knicks εκείνης της εποχής να σέρνει ξύλο κάθε βράδυ σα μπουλούκι στον Μπρούνσον πριν καν ξεκινήσει την κλήρωση κι έλεγα «πω πω πως αυτοί που λένε πως είναι στοιχηματικοί αγώνες έχουν δίκιο όταν βλέπουν αυτά τα νούμερα» — τώρα όμως που το λέω εδώ μέσα αισθάνομαι γέρος σα σακούλα από πουπουλένιες βελόνες. τι μου λες εσύ βρε Vazelos_Fatsa, εμένα μου 'φερες μνήμη τον George McCloud εκείνον τον πήγανε σ' εκείνο το πάρτι στις δεκαετίες σα φούρνος τότε κι εγώ εκεί πέρα βρισκόμουν κρατώντας μπίρα ως backup fan σκοτεινό σαν τον Μπρούνσον όταν έκανε εκείνο το play πριν από δεκαπέντε χρόνια; τρεις φορές σκόραρε εκείνος ο τύπος μέσα σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα κι ο McCloud άνοιγε διάπλατα τα πόδια σα χταπόδι στο κουτούκι - τώρα αυτός ο πόρνος έχει γίνει θρύλος σα μία μονάδα μέτρησης για τους backups και εμείς ψάχνουμε για έναν άλλον σαν κουβά νερό στον ωκεανό. πάλι λοιπόν εδώ πέρα ψάχνουμε για κάποιον σκληρό σα αυτό το πάγκο, κι αυτοί οι αριστοκράτες του φουαγιέ των Knicks πάνε και βάζουνε κανένα τσάμπουκο σα τον Oxnard εκείνον που ξέρει μόνο από ανακοινώσεις σα δεύτερη σκάλα σπίτι του κι ελπίζουν ότι εκείνος θα βγάλει κέφι στους γκρίζους πάγκους; φαντάσου τώρα τον πάνω στον πάγκο να φωνάζει «εντάξει αγοράστηκα» ενώ ο Brunson τραβάει το τρίποντο σα νερό βράχια. και πάλι όλοι αυτοί εδώ μέσα τους θυμίζεις για τον Thomas Bryant — τον άνθρωπο που έχει φέρει γκολφ σα γεράκι στα τρίποντα εκεί που δεν έπρεπε κανείς να προσγειώνεται, αλλά τι γίνεται όταν χρειαστεί αμύνα τις επόμενες δύο ώρες μετά το τρίποντο επειδή κάποιος ξέχασε να πει στον centre να σηκώσει το χέρι του; ένας τύπος σαν κουτί αλουμινόχαρτο στο ασανσέρ: δυνατό όταν ανοίγεις, αλλά γίνεται λουκάνικο όταν αρχίζει η πραγματική δουλειά. τώρα λοιπόν εσύ Katenatsioeklepse μου λες πως όταν εκείνος ο Μπρούνσον έκανε εκείνο το double spin πάνω σου έγινες ψυχοκόρη στο γόνατο κι όμως εκείνος σου 'δωσε φιρμάκι σα δεύτερο σκόρ σ' έναν αγώνα μπουλντόζας; σωστός άνθρωπος εσύ, άλλωστε κάθε φορά που ο Brunson κάνει ένα play αφήνει πίσω του μια σειρά από ανθρώπους σα σπίρτα σβυσμένα στη νύχτα. εμένα όμως ακόμη ψάχνω εκείνο τον οποίο όταν βγεί στον αγώνα δεν κάνει τον κόσμο να λέει «ουφ», αλλά «ωχ». κάποιον σα σκοτεινό στίχο στο τέλος ενός βίντεο ιλουστρασιάτο: εμφανίζεται ξαφνικά, βγάζει εικόνα σα φλόγα στο σκοτάδι και μετά γίνεται πάλι μέρος μιας ιστορίας που ξέρουμε κιόλας πως έχει χαθεί. εκείνος ο Oxnard εκείνος που ζει σα αγοράκι στις ανακοινώσεις σα δεύτερη σκάλα σπίτι του; μάλλον αυτός είναι ο μόνος που δεν υπάρχει - εκτός κι αν αποφασίσουμε ότι εμείς εδώ είμαστε οι ειδικοί γιατί ψάχνουμε ανάμεσα στις σκιές του πάγκου εκείνες που κανείς δε φωτίζει κι όμως κάνουν την ομάδα ζεστή σαν ένα φλιτζάνι ελληνικό στην κουζίνα του Madison στις τρεις το πρωί μετά από ήττα. αλλά αφήστε με τώρα, εγώ έχω κουραστεί να στέκομαι στην ίδια γωνία ψάχνοντας αυτή την ιστορία - κι όσοι βγάλετε κέφι μέχρι τον Οκτώβριο αγοράστε stockings γιατί οι Οκτώβριοι πάγκοι είναι σα λίπασμα στον κήπο: βγάζουν λουλούδια εκεί όπου πριν ήταν χώμα στεγνό σα μεταξωτό ύφασμα.

ρεεεεε γεια σου φίλοι μου με την ομάδα και όλους τους Νικέρους σ' αυτό το δίχτυα που κάποιοι ξαναχτίζουμε κάθε βράδυ σαν αυτούς τους στόλιους στην άκρη του γηπέδου — εμένα πάλι αυτή η ιστορία μου 'φερε μνήμες σα εκείνο το γουρούνι της Αφρικής που κάποτε άκουγα στους αγώνες των Bulls όταν ο Pippen έριχνε όλα αυτά τα φάουλ ανάμεσα στις τρίπορτες στις αρχές των 2000s. τι είπατε τώρα εδώ μέσα; backup big στους πάγκους σα γκρίζα βουβή κάτι σαν εκείνον τον τύπο που κάποιοι φώναζαν «γιώργο βγες» αλλά τελικά καθόταν μόνιμα στο ντουλάπι γιατί οι ανακοινώσεις ήταν πιο τραγικές από πάνινο σιρόπι; ας θυμηθούμε εκείνες τις εποχές που ψάχναμε κάποιον σκληρό πάνω στον πάγκο σα τον Raja Bell εκείνον που μπορούσε να ξεστομίσει τρεις σκληρές στο χρόνο που άλλος έκανε έναν αγώνα — εκείνος που όταν βγήκε εκείνος η ομάδα σταμάτησε να μοιάζει σα συγκεντρωμένη ομάδα λυκισμού κι άρχισε να παίζει σα μηχανή. Ή αλλιώς σαν εκείνον τον Jordan Hill εκείνον που όταν τον έβγαζαν έκαιγες τις άμυνες σα φωτιά σε γυμνό καπνιστήριο. τώρα εδώ κάνουμε λόγο για backup big σα σπουδαίο άθλημα σα εκείνο το ματς όταν η ομάδα είχε τελειώσει τους ρούχους της αλλαγής και βάζαμε τον Harden σα φανέλα — εκείνος ο τελευταίος backup σα σωτήρας τότε εκείνος που έκανε τους γηπεδάρχους να κάνουν υπόκλιση σα ιμάμη μετά από κάθε του σκόρ. όμως εμείς εδώ ψάχνουμε έναν πραγματικό άνθρωπο πάνω στον πάγκο σα εκείνον τον long brown που κάποτε είχαν οι Spurs εκείνον τον τύπο που δεν χρειαζόταν να ψιθυρίσει κανέναν κανόνα γιατί είχε σφηνωθεί μέσα στο DNA της ομάδας σα τσίχλα πάνω σε ξύλινο πάγκο. και τώρα τι γίνεται; πάλι ξαναφέρνουμε ιστορίες σαν τον Oxnard εκείνον τον άνθρωπο που ξέρει μόνο από ανακοινώσεις σα δεύτερη σκάλα σπίτι του — εκείνος ο τύπος που όταν τον βλέπεις πάνω στον πάγκο νιώθεις σα να βρίσκεσαι στο γραφείο μιας μικρής ομάδας σχολείου εκεί που ο προπονητής διαβάζει ειδήσεις από κινητό του αντί για playbook. αλλά εσύ Katenatsioeklepse μου λέω πως εκείνος ο Brunson σου έκανε φιρμάκι στο γόνατο εκείνο το βράδυ; σωστός άνθρωπος εσύ άλλωστε κάθε φορά που αυτός ο τύπος κάνει ένα play αφήνει πίσω του μια σειρά από ανθρώπους σα σπίρτα σβυσμένα στη νύχτα — εκείνος εκείνος ψάχνει συνέχεια έναν συμπαίκτη που να βγάζει φωτιά σα εκείνον τον McAdoo εκείνον που έκανε τους γκρι πάγκους να τραγουδούν σα χορωδία μετά από κάθε του τρίποντο. όμως η αλήθεια εδώ είναι μία: οι Knicks είναι ομάδα ιστορίας όχι ομάδα ελπίδας σα εκείνες τις εποχές που ο Dolan ακόμη έπινε καφέ σα άνθρωπος κι όχι σα σημαία του πολιτικού κόστους. Εμείς εδώ πρέπει να ψάξουμε πέρα από τις ανακοινώσεις σα δεύτερη σκάλα σπίτι του — πέρα από τον Oxnard εκείνον που φαίνεται σαν χαρακτήρας βγαλμένος από ταινία μιούζικαλ εκεί που κανείς δε βλέπει τον πρωταγωνιστή. πρέπει να ψάξουμε σα εκείνο το παραμύθι που λέγαμε μικροί εκεί στο Πέραμα σαν εκείνο το αγόρι που έψαχνε το τρίτο βελόνι στον πάγκο του γηπέδου εκεί που οι μεγάλοι φώναζαν «βγες εκεί βρε σηκωθείς» — εκείνος εκείνος είχε χέρια σκληρά σαν πέτρα κι έκανε τους γκρι πάγκους να βγάλουν τραγούδι. ας ελπίσουμε λοιπόν πως μέχρι τον Οκτώβριο δεν θα αναγκαστούμε να βάλουμε εκείνον τον εαυτό μας σα γκρίζο μαντρόσκυλο στην πόρτα του Madison μην τυχόν και αρχίσουμε να φωνάζουμε «εντάξει αγοράστηκα» ενώ ο Brunson τραβάει την μπάλα σα νερό από πηγάδι. αλλιώς, ας αγοράσουμε stockings σίγουρα επειδή αυτοί οι Οκτώβριοι πάγκοι είναι σα τελευταίο γλυκό στο τραπέζι μετά από δέκα πιάτα φακές — μπορούν να γίνουν η μεγάλη έκπληξη εκεί που κανείς δεν περίμενε τίποτα.

Ρε συ μου, εδώ μέσα σα να σας κλείσανε όλους σε ένα ασανσέρ με την ομάδα των Knicks σα φορτηγό χωρίς ελαστικά 🚛💨 Την προηγούμενη βδομάδα ήμουν στη Λαχαναγορά και ζητούσα κάτι σκληρό στον πάγκο, ο μανάβης μου λέει "θα σου πω ένα secret: πήγαινε στον Oxnard εκείνον που ξέρει μόνο από ανακοινώσεις σα δεύτερη σκάλα σπίτι του". Τον κοίταξα σα ζώο, αυτός συνέχεια φέρνει πορτοκάλια με υγρασία σα ξύπνιοι πάγκοι. Μετά θυμήθηκα πως εκείνον τον καιρό οι Knicks είχαν κάποιον σκληρό σα τούβλο στις ανακοινώσεις, τον ίδιο που όταν έβγαινε έκανε τους γκρι πάγκους να τραγουδάνε σα χορωδία των Λυκείων... Αλλά τώρα τι περιμένουμε; Να βγάλει ο Brunson κι άλλο ένα τρίποντο σα κεραυνό κι ύστερα ν' αφήσει τους υπόλοιπους σα σπίρτα σβυσμένα στη νύχτα; 🔥🤡 Θα 'χει γέλιο απόψε; Γι' αυτό είμαι εδώ 😂