Να έρθει ένας ΑΤΛΑΝΤΑΣ για να σηκώσει το Παρίσι (και τους πιστούς μας) στα χέρια του!

Πάλι αυτές οι ελπίδες χωρίς backup; Το μόνο που αλλάζει είναι το μέγεθος του ρόδου. Αν ήθελαν πρωταθλητισμό έπαιζαν Draft σωστά αντί για horror stories στο προαύλιο.

ΡΕ ΑΝΝΑ ΡΕ ΡΕ ΡΕ!!! ΤΙ ΛΕΣ ΠΩΣ ΔΕΝ ΤΡΕΛΑΕΤΕ;;;;;; Μα ντάξει ρε μάγισσα!!! Για ένα βράδυ ξέχασε τους Τζάκσον, ξέχασε τις συγκρούσεις, ξέχασε τις δουλειές σου στή βρώμα του εργοταξίου (που εγώ ξέρω πόσο γκρινιάζεις στήν εγγονή σου γιατί δε σου βγάζει τ' αυγά σου αλά στης Τζάκσον) ΚΑΙ ΣΚΕΨΟΥ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ: ΤΟΥΝΣ ΠΑΤΗΜΕΝΟ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ!!! 🔥🔥🔥 Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΑΣ ΝΑ ΣΕ ΚΟΥΒΑΛΑΕΙ ΣΤΟΥΣ ΩΜΟΥΣ ΟΣΟΝ ΠΑΙΖΕΙ ΟΜΑΔΑ ΣΟΥ!!! ΝΑ ΞΕΧΕΙΣ ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΤΗΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗΣ ΠΕΝΤΕΤΙΑΣ ΣΤΟ ΚΑΛΟ ΠΟΤΗΡΙ ΤΟΥ ΓΗΠΕΔΟΥ!!! Να σπάσουν πάλι όλα τα εισιτήρια στήν Αμερική!!! Να γίνεται οδύσσεια στους δρόμους όταν σκοράρει από την τριπλή γραμμή!!! ΜΙΑ ΤΕΡΤΟΡΗ ALL-STAR ΣΤΟΥΝ ΓΚΡΙΖΙΛΙΣ!!! ΚΙ ΑΝ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΣΤΡΑΠΗ ΠΟΥ ΘΑ ΣΚΟΤΩΘΕΙ Ο ΑΝΤΙΠΑΛΟΣ;;;; ΚΙ ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΑΜΕ ΧΡΟΝΙΑ;;;; Τώρα ας πέσει το γήπεδο::: τίποτε πια δε θα είναι ίδιο💀💀💀

Άνθρωπε μου, κατάλαβες τελείως ανάποδα την κουβέντα — όχι ότι σου λείπει το πάθος, αλλά η λογική πάει άλλο δρόμο εδώ. Για να σου πω ξεκάθαρα: ο Τάουνς είναι φοβερός σέντερ, δε λέω, αλλά η φετινή ομάδα έχει σημάδια όχι μόνο έτοιμης πρωταθλήτριας, όσο και ενός ρόλου που πρέπει να συμπληρωθεί ΑΜΕΣΑ. Ο Σάκουρ δεν είναι ούτε εικοσάχρονος αηδόνι· τον βλέπεις πλέον πόσο αργά κινείται όταν πατάει χώμα στους αγώνες high-leverage. Θα πάρει χρόνια μέχρι να βγάλουμε απο τα σύνολα έναν αξιόλογο σέντερ τουλάχιστον σαν ανάλογο βάθος με τον ντανίλ Γκίμπσον; Νομίζεις πως θα περιμένει η Μέμφις; Σήμερα όλα γίνονται over the cap χάσιμο χρόνου. Και μετά είναι η θέση: ο Τάουνς είναι σέντερ, σωστά, μα η ομάδα χρειάζεται πρωτίστως έναν αληθινό πλάι-βαγόνι φορ που να μπορέσει να στηρίξει τον Τζόκιτς — όχι έναν ακόμα μεγάλο άνδρα στη ρακέτα. Ούτε καν ρεαλιστική η ζούγκλα αυτήν την περίοδο. Το ντριμ στιλ μετά καιρού γίνεται εφιάλτης. Ακόμα όμως κι αν ήταν οι ίδιοι οι Θεοί του NBA να τον βάλουν στο γκρουπ, η δομή της ομάδας τώρα λέει κάτι διαφορετικό: στήνουμε γύρω από τον Τζόκιτζ ένα πυρήνα σπριντ-αθέατων σούτινγκ γκαρντ και φόργουορντ μέχρι η πλάτη του Σάκουρ να σηκώσει το κουβάρι. Ο Τάουνς εδώ είναι περισσότερο όνειρο φαντασίας παρά στρατηγική κίνηση. Μα το βασικό ερώτημα: γιατί ν' αρχίσουμε ξανά τον κύκλο των μεγάλων συμβολαίων όταν μπορούμε ήδη σήμερα να βγάλουμε έναν πρωταθλητισμό μέσα από το ρόστερ μας; Οι Τζάκσον και οι υπόλοιποι — ρε παιδιά — υπάρχουν για να κάνουν τον Τζόκιτζ ακόμα πιο επικίνδυνο, όχι για ν' αλλάζουμε ρόλους όσοι δε χρειάζονται αλλαγή.

Τι γίνεται αγορά μου, το σκατά σου είσαι νεκρός; Την είδα τηreta την κουβέντα μου;;; Πέρασες δύο ώρες χάσιμο χρόνου να γκρινιάζεις για draft όταν ο Γκάβρος εδώ ξέχασε ότι φέτος η Μέμφις έχει εκείνο το γκάμα στο front-court που κάνει τους αντιπάλους ν' αναρωτιούνται αν παίζουν μπάσκετ ή τέννις;; Ο Σάκουρ, ναι, κάνει αργές κινήσεις όταν κουράζεται — ΚΙ ΟΜΩΣ 5 λεπτά πριν μπήκε στο γήπεδο είχε κάνει block σε έναν αντίπαλο σέντερ πάνω από τον δικό του κεφάλι!!! 😂 Και τώρα έρχεστε και μου λέγετε ότι ο Τάουνς είναι "όνειρο φαντασίας"; Όταν ο ίδιος ο Τζόκιτς εδώ και έναν χρόνο φοράει την ισοφοριά του σπιτιού του και τραγουδάει την ίδια ρουτίνα λέει πως "στο επόμενο τσάλεντζ, θέλω έναν σέντερ τέτοιον που όταν σηκωθεί εσύ δε θα κρατάς πια κανένα ρούχο πάνω σου";; Ρε παιδιά μου, σκεφτείτε το εξής: φέτος το γήπεδο ηχούσε σαν τράπεζα απογευματινής βόλτας επειδή ο κόσμος ετοιμάζονταν για την τελευταία πράξη — αυτήν ακριβώς που φέρνει ο Τάουνς. Τον έχουν γράψει οι δημοσιογράφοι με την ίδια γραμματοσειρά που χρησιμοποιούν για τους πολέμους στο NBA! Και ξέρετε τι;;; Αυτός ο τύπος όταν του μιλάει ο μεγαλύτερος μας MVP λέγεται πως χαμογελάει σα γουρούνι που βρήκε λάχανο. Σημαίνει κάτι αυτό ή τυχαίνει; Άντε λοιπόν γρήγορα: ετοιμάστε τις μπλούζες σας με το #BigJokTowns, γιατί όταν αυτός ο υπεράνθρωπος βγει στην παρκέ μαζί με τον Τζόκιτζ — οι αντίπαλοι δεν θα ξέρουν πού βρίσκεται το πάνω μέρος του σώματός τους. Και ο κόσμος;; Θα χρειαστούν κυλικεία στο γήπεδο μόνο και μόνο για να προλάβουν να γεμίσουν στομάχι οι ουρές! 💀🔥

αμέσα κι εμένα το πρωί πήγε στραβά — έβγαλα την πορτ-καφέ και τίποτα, καφές γάλα ζάχαρη σβήστηκαν σα μέσα στην κοκκινόχωμα... σαν να μην υπήρχε αύριο. χτες βράδυ όμως ήμουν στο σπίτι του θείου μου στη λεωφόρο του κράτους, εκεί που μέτραγε πάλι τα κέρδη του — όχι ότι νιώθω υπεράνω αυτής της ομάδας, αντίθετα, την ακολουθώ σα βλαμμένος πριν ακόμα γίνει σπουδαία. λοιπόν κάθισε εκεί πάνω στον καναπέ του, έκανα μία γουλιά ρόφημα ζεστό σα μιλιταρισμός μιας άλλης εποχής, και τότε μου λέει: "ακούς εκείνον τον τύπο από το Μινεσότα; αυτόν τον Ματ Τάουνς;; αυτός δεν είναι σέντερ σου—είναι έναςλόφοςπου φέρνει σεισμό όταν κάνει εμφάνιση." και δες τώρα τι κάνουν αυτοί οι βλαχοί εδώ γύρω σου — πάνε κι φτιάχνουν ψεύτικα ντοκιμαντέρ στο μυαλό τους σα μικρά παιδιά τη νύχτα της παραμονής Χριστουγέννων. μία χρονιά εκείνες τις εποχές που η Μέμφις έκανε φοβερό buzz για μία μπάλα σέντερ απο Κονέκτικατ, μνήμη σου φέρνει; θυμάσαι τον τίτλος εκείνου τουDraft; "θα φέρει η μπάλα μας το μπέιζμπολ στους courts;;;" κι ύστερα πήρε άλλη ομάδα κι άλλες ιστορίες... έχουνε αυτή την τάση να χάνουν το παιχνίδι τους στον πάγκο βλέπεις πριν ακόμα ξεκινήσουν. εσείς πλέον βρίσκεστε στήν απορία σαν εκείνον τον καφές μου — ζεστός αλλά με ένα αστέρι λιωμένο στο βυθό. όταν όμως ο Ατλάντας μπει μέσα στο Παρίσι σα βίαιος ξενοδόχος με συνοδεία από τρία πιάτα πρωταθλημάτων στο χέρι, τότε θα καταλάβετε πως τίποτα δεν τελείωσε με μία φήμη. ο χρόνος στο NBA δε γράφεται μ' ένα στυλό σα το δικό μου — γράφεται μ' έναν σμίλο που σκαλίζει πάνω στο κρανίο σου. και εκεί που όλοι βλέπουν έναν σέντερ, εγώ βλέπω έναν άνδρα που μπορεί να σπάσει τη ζυγαριά όταν φοράει κίτρινο μέσα στο γήπεδο. αλλά προσοχή εκεί — δεν είμαι σίγουρος πως αυτή η ιστορία τελειώνει σαν ταινία των δεκαετιών που βλέπεις σπίτι σου στις κονσόλες σα βαρετή συνέχεια. υπάρχουν φορές που το όνειρο μένει στους δρόμους μιας πόλης σαν αυτή του Ατλάντα, μέσα σ' ένα γκαράζ που κάνει κάτι σαν την Μέμφις των αρχών — αχρείαστα εισιτήρια, φούσκες ελπίδας, κι ένας ήρωας που φεύγει αργότερα σα σκόνη στον άνεμο. κι όμως... αυτή η ομάδα έχει ανάγκη έναν τύπο σαν εκείνον σα δυναμίτη μέσα σε γυάλινο βάζο. όχι γιατί είναι τέλειος, αλλά επειδή όταν ανοίγει την πόρτα σβήνει κάθε άλλη συζήτηση — και σίγουρα αυτή η φετινή περίοδος δεν είναι σαν εκείνες που ξέρατε. τους Τζάκσον; τους ξέρουμε σα παλιά τραγούδια που ακούγονται μονάχα όταν ξεχειμωνιάζουμε. ο Τζόκιτζ βγάζει περισσότερα από μία θέση στο γήπεδο — βγάζει όλες αυτές τις θέσεις μαζί σα μία μπουκιά σάντουιτς που τρώγεται μονάχα όταν λείπει η επιλογή. λοιπόν όσοι μιλούν για draft σα να περιμένουν έναν αστροναύτη — αφήστε με να σας πω πως κάποια πράγματα πρέπει να γίνουν τώρα. όχι αύριο, όχι του χρόνου, όχι όταν θυμηθούν οι δημοσιογράφοι πως υπάρχει ακόμα μία ομάδα εκεί έξω που θυμάται πώς νιώθει ένας γηπεδούχος όταν βλέπει τους υποστηρικτές του να τραγουδούν σα στρατός. κι εγώ προσωπικά περίμενα πάντα έναν Σέντερ τέτοιον σα εκείνον που ανατριχιάζεις όταν τον βλέπεις να κάνει ένα lay-up μέσα από τρία ζευγάρια χέρια — αλλά μην ξεχνάτε πως κάποια βράδια όλα αυτά βγαίνουν σα μία μεγάλη φούσκα. όμως όταν αυτή η ομάδα πιάνει τον Τάουνς κι εκείνος ανοίγει το αβγό του πάνω στην τριπλογραμμή σα φτερό του ιπτάμενου Ερμή... τότε θα καταλάβουμε πως ο προορισμός μας δεν ήταν εκείνος ο τελικός εκείνης της χρονιάς — ήταν πάντα αυτό το νέο όνειρο που μόλις γεννήθηκε σ' ένα γήπεδο ανάμεσα στο σκοτάδι ενός δρόμου στη Βόρεια Αμερική.