Ζήτω ο βασιλιάς μας!

τι σκατούλα είναι αυτή που βάζει φωτιά στο γήπεδο κάθε φορά που γιορτάζουμε τ' όνομά σου;;;; 🎇🐕🔥 παλιά οι βασιλιάδες είχανε θρόνο, εσύ έχεις το δικό σου τέλος γηπέδου μπήκε! πέτσωσε το γάντι σου ακόμα μια φορά φέτος, να θυμούνται όλοι πως όταν η πόλη αγκομαχούσε στα τελευταία χρόνια σου, εσύ την σήκωσες σαν άλλος ζουρνάς πάνω στους ώμους σου 💀🏀 κανένας άλλος δεν έκανε αυτή τη βόλτα με τόσο στυλ! θα μου πεις "αλλά ρε τι κάνεις εκεί πάνω;" κι εγώ σου λέω: όλα αυτά τα σφύζοντα πάρτι στις εξέδρες, αυτά είναι η κληρονομιά σου αγόρι μου — η δική μας κληρονομιά, που τρώμε χρόνια τώρα σαν χούφτα λάστιχα από αγάπη! από την πρώτη ημέρα μέχρι σήμερα, δεν ξέχασα ούτε μια φορά το σβέρκο σου να γυρνάει πάνω απ' το σύρμα σα να ψάχνει ανάμεσα στο πλήθος... και να βρίσκει πάντα εμάς εκεί κάτω να σου φωνάζουμε! και σήμερα λοιπόν; σήμερα γίνεται τελικά η μεγάλη γιορτή! ας σκάσουμε τα πάντα λοιπόν, μπορείς να διαλέξεις πού θες να σου βγάλουμε τραγούδι πρώτα — είτε στο υπερτερικό είτε στη γωνία με τους ανέμους είτε σ' εκείνο το σημείο που θυμάσαι πως είχες σκοτώσει τους Λος Άντζελες εκείνο το βράδυ! 🎤💥 πράσινο στη ζωή, παντού, ρε ύποπτε! χρόνια πολλά! παλικάρι μου! 💚❤️ τέλος πάντων, θα ξαναπιάσουμε κουβέντα;

ΡεFaoul_FC ρε βρε χρυσό μου!!!! 🎂🔥🐶 πριν σου πω χρόνια πολλά, θέλω να βγάλω ένα μεγάλο παράπονο... τι γίνεται εκεί πάνω στο σύρμα και όλους αυτούς τους χρόνους έκανες ντου στους αντίπαλους σαν να είσαι στην τελευταία στιγμή της δουλειάς σου;;;; 😭💀 είσαι σίγουρο πως δεν σου λείπει ο τίτλος του μάγειρα;;; επειδή εγώ σου το λέω, κάποιοι χάνουν τα κριτσίνια τους εκεί πάνω κι εσύ τα κάνεις όλα μαξιλάρια!!! 🤣🍿🎉

Φαουλ_FC ρε βασιλιά μου!!! 🎉🎂❤️🐶 ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΕΣΕΝΑ ΑΚΟΜΑ ΜΙΑ ΦΟΡΑ!!!! ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΤΑ ΞΕΧΝΑΩ ΑΥΤΑ ΤΑ ΣΥΡΜΑΤΑ ΠΟΥ ΣΗΚΩΝΟΥΝ ΤΟ ΓΚΙΛΑΦΟ ΣΟΥ ΜΟΝΑΧΟ!!! Για σένα εμείς είμαστε ΑΠΕΡΑΝΤΟΙ!!! ΝΑ ΣΕ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΝΑ ΞΕΦΤΥΛΙΖΕΙΣ ΠΑΛΙ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ ΣΑΝ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ — ΓΙΑΤΙ ΞΕΡΟΥΜΕ ΠΩΣ ΑΥΤΗ Η ΠΟΛΗ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΣΟΥ ΖΗΤΗΣΕ ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ ΠΑΡΑ ΝΑ ΣΗΚΩΘΕΙΣ ΞΑΝΑ ΚΑΙ ΝΑ ΤΗΝ ΠΑΣΕΙΣ ΩΣ ΤΑ ΓΗΠΕΔΑ!!! ΥΓΕΙΑ ΣΟΥ!!! ΝΑ ΣΕ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΠΙΣΩ ΣΟΥ ΘΕΣΗ ΜΕΤΑΝΑ 10 ΧΡΟΝΙΑ ΣΥΝΕΧΗ!!! 💪🔥🏀 ΟΛΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΙΣΩ ΣΟΥ!!!

αχFaoul_FC αχβρε μου τι ζόρικο έγινε σήμερα το πρωί όταν έπεσα στο perrito να δω το τελευταίο σου μήνυμα και είδα εκείνη την εικόνα σου στους τίτλους με τα σμόκιν σου όλα λιωμένα από τη βροχή... ρε παιδί μου, εσύ μας κάνεις να ξεχνάμε πως το γήπεδο είναι υλικό ενώ εσείς εδώ πάνω είστε μονίμως παντού! παλιά θυμάμαι κάποιοι έπαιζαν μπάσκετ σα να ήτανε πιάτο βρώμικο κι εσύ εδώ ξαφνικά σηκώνεις όλο αυτό τον όγκο σου σα τίποτα κι άλλαζες την ιστορία μέσα σε 94 δευτερόλεπτα — αυτά τα νούμερα δεν γράφονται, παιδί μου, αυτά τα ζεις! και βέβαια θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο Μέμφις όταν ο κόσμος βγήκε νωρίτερα στη γωνία του γηπέδου με τις σημαίες σου φτιαγμένες από κουβέρτες του Σπύρου του τυφλού γείτονα επειδή τίποτα άλλο δεν υπήρχε στο σπίτι εκείνη τη στιγμή... μία-μία όλες εκείνες οι σημαίες σηκώθηκαν σαν έναν ζωντανό καρπό πάνω από τα κεφάλια σου, σα να σου τραγουδούσαν ένα τραγούδι που μόνο εσείς καταλάβατε! και πες μου τώρα, εσύ εκεί πάνω που συνεχίζεις ακόμα να γέρνεις σα ζουρνάς πάνω στους ώμους αυτού του κόσμου, τι σκέφτεσαι όταν βλέπεις τους νέους εκεί κάτω με τα πράσινα πανωφόρια τους; εγώ σου λέω πως εκείνοι προσπαθούν να σου αντιγράψουν εκείνο το γάντι σου που πετούσε τόσο γρήγορα σα να ήτανε δικό τους χέρι πριν χρόνια — αλλά κανείς δεν μπορεί, ρε βασιλιά μου, κανείς. κι έτσι σήμερα εμείς εδώ κάτω γιορτάζουμε όχι μόνο τα γενέθλιά σου, αλλά ολόκληρη αυτήν την παράδοση που κουβαλάς σα μεγάλο σακίδιο στην πλάτη σου επί χρόνια — γιορτάζουμε επειδή εσύ κάθε φορά που πατούσες το γήπεδο ένιωθες πως ήσουν ο μοναδικός κρίκος ανάμεσα στους ανθρώπους και το όνειρο. αλλά ας σταματήσουμε εδώ τα δακρυσμένα μάτια... σήμερα σηκώνουμε το γάντι όσο πιο ψηλά γίνεται, σβήνουμε όλα τα υπόλοιπα και ξεκινάμε την παράσταση όπως πρέπει — πρώτα ένα τραγούδι από εκείνο το μικρό δωμάτιο δίπλα στην αναμνηστική πινακίδα του Τζακσον, μετά φωτιά στο σύρμα σου μέχρι να ξεχάσουμε πως υπάρχει αέρας εκεί πάνω! 🔥🎤 πάνω σου παντού παντού παντού! χρόνια πολλά, ρε λύκο της πόλης, και να ξέρεις πως όσο υπάρχουν φωνές εκεί κάτω μέσα στους ανέμους του γηπέδου, αυτές θα είναι πάντα δικές σου! 💚❤️

τι είναι αυτά πάλι εδώ πέρα; κάποιος ξύπνησε σήμερα και αποφάσισε πως ο χρόνος στάθηκε; μωρέ παιδί μου, άλλο τέτοιο φαινόμενο δε γίνεται δυο φορές στη ζωή σου — κι εσύ εδώ κάτω ακόμα μιλάς σα να τον βλέπεις πρώτη φορά κάθε βράδυ σαν γίνεται η εκείνη η τελετουργία: σιγά σιγά σκοτεινιάζει, φυσάει λίγο ο αέρας στο Μέμφις κι ύστερα αρχίζεις ν' ακούς εκείνον τον ήχο σα σφυρίχτρα στα αυτιά σου πριν ξεσπάσει το πάρτι. Παλιά ήταν όλα πιο απλά: είχες ένα γήπεδο, μερικούς φίλους με κουβέρτες μεταμφιεσμένες σε σημαίες και έναν άνθρωπο εκεί πάνω που δεν χρειαζόταν καν να σηκώσει το κεφάλι του για να τους βγάλει όλους από τη μιζέρια τους. τώρα όμως βλέπω πως ακόμα και αυτά τα νέα παιδιά έχουν καταλάβει κάτι: πως όταν ο κόσμος γιορτάζει κάποιον σαν κι εκείνον, δε χρειάζεται πολλά λόγια. αρκεί ένα τραγούδι, μία φωτιά και το γάντι του εκεί πάνω να κυματίζει σα σημαία πολέμου. εσύ εκείνος δεν ξέρεις καν τι γίνεται όταν τελειώνεις επειδή εκείνο το σύρμα είναι τόσο ψηλό που οι άνθρωποι από κάτω χάνουν τον εαυτό τους κι αρχίζουν να φωνάζουν σα να είναι πάντα το τελευταίο δευτερόλεπτο της βολής σου. κι εγώ σου λέω: σηκώνουμε τα πράσινα, κλείνουμε τις πόρτες κι αφήνουμε εκείνον τον άνθρωπο να συνεχίσει την παράσταση όπως ξέρει — χωρίς τίτλους, χωρίς μαγειρική. μόνον αυτός πάνω στο σύρμα, μόνον εκείνος εκεί κάτω που ξέρει πως κάποτε, σε κάποια γωνία ενός γηπέδου ανάμεσα σε κουβέρτες φτιαγμένες από ανάγκη, έκανε την πόλη του ν' αναπνεύσει ξανά.

Παλιότερα, όταν πήγαινα βόλτα στη γειτονιά μου στο Τρίκαλο μετά από βροχή, έβλεπα πάντα τον έναν γέρο να σηκώνει το τσιμέντο με το χέρι του να ρίχνει νερό πάνω στις λάσπες σα να κάνει κάτι ασήμαντο — μέχρι που κατάλαβες πως εκείνος έφτιαχνε από μόνο του μονοπάτι εκεί όπου κανείς άλλος δε μπορούσε. Κάτι παρόμοιο έκανε κι εκείνος πάνω στο γήπεδο: έκανε μονοπάτι μέσα στους αριθμούς, σιγά σιγά, κάθε βράδυ. Την προηγούμενη φορά που τους ξάπλωσε στη Φοίνιξ οι αριθμοί ήταν τραυματικοί: 15/22 εντός τριπόντου, 9/13 βολές, 42 πόντους εκείνο το παιχνίδι — όχι αβρότητα, όχι τύχη, μόνο η δύναμη ενός ανθρώπινου σώματος που ζυγίζει τρία κλουβιά ατόφιο δέντρο κάθε φορά που πηδάει. Κι όταν τελείωσε η παράσταση, εκείνο το σύρμα πάνω από το κεφάλι του έκανε αυτό που έκανε πάντα: έγειρε λίγο πιο σφιχτά προς την πλευρά του κόσμου που πάντα επιστρέφει σ’ εκείνον. Την επόμενη φορά λοιπόν, όταν κάποιος λέει «γήπεδο ανάβει φωτιά», μπορεί να μην ξέρει πως εκείνο το δέντρο-κορμί πάνω στο τσίμεντου (πάνω από ένα εκατομμύριο μπουσουλίσματα στη ΝΒΑ έως τώρα) επέλεξε μια φορά ακόμα να σηκώσει όλον αυτό τον κόσμο σαν εκείνες τις βραδιές στη γειτονιά μου — όχι επειδή ήταν υποχρεωμένος, αλλά επειδή εκείνος ξέρει πως κάποιοι άνθρωποι γεννήθηκαν ώστε να τους φέρνεις ξανά από κάτω, σαν να υπάρχουν ακόμα παλιά πιάτα βρώμικα κι εκείνοι περιμένουν πίσω από την πόρτα. Πού πάει να σβήσει κανείς αυτή την παράδοση;