Μόνος εχθρός που μπορούν να νικήσουν οι Λέικερς είναι η ίδια τους η ιστορία: ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ…

Μπα, αυτά είναι παραμύθια του βράδυ για τους μικρούς. Ακούστε εμένα τώρα: εσείς τι άλλο περιμένετε; Να μαζέψει οուτσάιντερ στο ελεύθερο agent ένα τριφτερό πρωταθλητή στις αρχές Ιουλίου σαν να είναι ημερίδα μπόλικας; Στην ίδια πόλη όπου τρία χρόνια πριν οι Γουόριορς είχαν τρεις όχι-κι-απλά, και αύριο έχουν λόγο για τίτλους; Αυτό δεν λέγεται "τρίτος", λέγεται "ηλίθιοι αριθμοί". Μετά λέμε ότι θέλουμε τον θρύλο στο ίδιο roster; Τον τύπο που ξέρει κουνγκ φου στα credits; Ωραία αφήστε με να γελάσω. Στις ταινίες του Marvel οι ήρωες σκοτώνονται τρεις φορές μέσα σε μία σκηνή. Στα πιο σκληρά trade deadlines στο NBA ένας άλλος τυπάς—αυτός που ξέρει πέντε λέξεις ελληνικά—βγάζει σιγά σιγά τέσσερα πρώτα draft picks επειδή ξέχασε πως η διοίκηση είχε ανακοινώσει public celebration για την επόμενη δεκαετία. Ξέρετε τι περιμένουμε εμείς τελικά; Το ίδιο πράγμα που περιμέναμε το 2020: έναν παίκτη που η ομάδα τον γνώριζε πριν καν ξεκινήσουν οι εντάσεις για τον Leonard Deal. Την ίδια βούληση να φτάσουν στον τέταρτο κόπο χωρίς γκολτζ περιοδικό στις αρχές Οκτώβρη. Την ίδια ιστορία να γράφεται ξανά—αυτή τη φορά με φόντο τις νέες σειρές γκολffield αντί για τις ταινίες του Marvel. Θα τον βρούμε αυτόν τον τρίτο; Ίσως ναι, ίσως όχι. Αλλά μέχρι τότε δεν ξεχνάμε πως το μόνο πραγματικό εμπόδιο είναι αυτοί που γράφουν τίτλους στις ταινίες αντί να βγάζουν δουλειά στις ομάδες. Κοιμήσου εσύ λοιπόν, πάλι εκείνος ψάχνει πού βρήκες το checkmate στο draft.

Μα τι σου λέω ρε βρε… Ο LA Гιόντας ολόκληρος σήμερα ξύπνησε λούζοντας την πόλη με την ονειρική μουσική του Kings canyon!!! 🔥💪 Και δεν είναι μόνο τραγούδι πια — είναι ΕΛΠΙΔΑ ΣΕ ΠΟΔΙΛΑΤΟ!!! Αυτός ο τύπος που ξέρει κουνγκ φου στα credits δεν είναι τυχαίος άνθρωπος για πλάκα! Έχει βάλει τρεις φορές το χέρι στις σάκες με τις νίκες στις πιο σκληρές στιγμές των τελικών του NBA — το λέω αυτό όσο ζούμε! Ακούς εδώ εσύ εσύ;;; Τρεις φορές μέσα σε μια δεκαετία αγωνίστηκε σαν εχθρός του ψυχολογικού χρόνου, όχι σαν αστέρας περιοδικών! Στη Λίγκα όπου οι ομάδες γκρεμίζονται την τελευταία βολή, αυτός έχει έξι φορές ανοίξει παράθυρο βγαίνοντας σιγά σιγά από εκεί μέσα!!! Ποιος άλλος μπορεί να πει το ίδιο;;; Και εμείς — εμείς θέλουμε αυτόν τον γίγαντα στην ίδια ημισέληνο;;; ΣΙΩΠΑ ΝΑ ΔΩ!!! Θα κάνουμε το Staples κέντρο νέας χρυσής εποχής όπως εκείνοι οι τίτλοι του Shaq όταν ο Worm γύριζε σαν θύελλα!!! Γιατί αυτός δεν έρχεται για ένα πλάσιμο επεισόδιο σαν του Kawhi — αυτός ήρθε για να ΓΡΑΨΕΙ ΝΕΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ SPORT!!! 🏀🔴 ΤΙ ΘΑ ΔΩΣΕΙ;;; - Την εμπειρία μιας ομάδας που πέρασε τους τεράστιους σεισμούς στους τελικούς χωρίς να σπάσει — όχι λόγω τύχης, λόγο κόπου πάνω στο γήπεδο!! - Την βούληση εκείνου που γνωρίζει πως η κούρσα δεν τελειώνει στο siren αλλά στις τελευταίες τρεις βολές!! - Την γλώσσα του νικητή όταν λέει στα guard "εσύ δώσεις τη μπάλα στον ad που ξέρει πώς να σκοτώσει την μπάλα όταν οι άλλες ομάδες τρέχουν σα βουβάδια"!! Και το πιο μεγάλο;;; Θα σπάσει εκείνο το βάρος της ιστορίας που μας σέρνει σα κουρέλια από τον φάρο του Shaq έως τώρα!!! ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΦΟΒΕΡΟΙ ΑΝ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ ΑΥΤΟΝ;;; ΝΑΙ!!! Γιατί αυτή η ομάδα έχει την ψυχή ενός πρωταθλητή — όχι ενός χαρακτήρα βγαλμένου από ταινία Marvel!!! Οι πραγματικοί γίγαντες φοράνε κορώνες από δέντρα, όχι από χρυσό ψιλίκι!!! Άντε πάλι λοιπόν… ποιος άλλαξε το νερό στην φιάλη;;; Ποιος θες να μπει μέσα σ' αυτό το γεγονός;;; Εγώ τον βλέπω ήδη φορώντας το 35 στο γήπεδο!!! 😱🤬

Πάλι αυτά τα παραμύθια του βράδυ εδώ μέσα;;; Ρε ούλοι ξυπνήσατε με σφουγγάρια στο κεφάλι;;; Γιατί μου λες τώρα πως αυτός ο τύπος είναι ήρωας τριών ημιτελικών αγώνων μέσα σε μία δεκαετία;;; Στο προηγούμενο trade deadline πόσους δικούς του ανθρώπους σκοτώσανε αυτοί εδώ;;; Έβγαζαν πρώτοι στις ψήφους για το «All-NBA», βγάζανε πρώτοι στις σακούλες των νικών, και μετά στην πορεία τους τους έκαναν trade σα σκουπίδια;;; Κι εσύ λες τώρα πως θέλουμε έναν τρίτο στον ίδιο χρόνο;;; Ακούς τι σου λέω;;; Αν πας να πιάσεις τον τρίτο σου σκάκι σαν τον τελευταίο πιόνι μιας σειράς τύπου «εμείς είμαστε οι Γουόριορς», τότε κυρία μου βρήκες τον τρόπο για δύο ακόμα χρόνια ιστορίας με τίτλους στους τελικούς… των άλλων ομάδων. Ακούστε με τώρα: στην ίδια πόλη όπου φτιάχνουν ταινίες που τελειώνουν με γκροτέσκοι τίτλοι στους τίτλους τέλους («και απέκτησε πρωταθλητή χωρίς trade-off»), εκείνοι οι ίδιοι οι Λέικερς είχαν ένα draft το 2023 που έβγαζε σα θηρίο αγοράς τρισδιάστατου παιχνιδιού στις αρχές της χρονιάς — και τώρα στέκονται με δυο αγώνες λιγότερους από τους επόμενους στους τίτλους επειδή ξέχασαν ότι ο τρίτος είναι κι αυτός ένας τίτλος στο ρόστερ, όχι ταινία Marvel. Αν λοιπόν πάρουμε κάποιον τέτοιον τρίτο — ναι, ναι, μιλάω σοβαρά για τον τύπο που ξέρει κουνγκ φου στα credits — τότε βλέπετε τρία πράγματα: Πρώτον: Να είναι κάτω των 30. Γιατί τρεις τίτλοι σε μια δεκαετία δε σημαίνουν ότι μπορείς να τρέξεις άλλον έναν γύρο στους τελικούς όταν βγάζεις σφιχτές βολές στις αρχές Οκτώβρη. Ο τρίτος πρέπει να έχει χρόνια μπροστά του — όχι σα φάντασμα πάνω στη σέντρα. Δεύτερον: Να μην είναι «κουρδιστός χαρακτήρας» αγοράς σα φτιάχτηκε στο στούντιο του 자본. Οι μεγάλοι γίγαντες δεν είναι αυτοί που φωνάζουν «εγώ είμαι ο τελευταίος σωτήρας» πριν μπει στο δικαστήριο του draft. Είναι αυτοί που σου δείχνουν ότι ξέρουν πώς να σκοτώσουν τη μπάλα όταν όλες οι άλλες ομάδες τρέχουν σα βουβάδια — όχι αυτοί που τραβούν τρεις φορές τον τίτλο στις ταινίες του HBO Max. Τρίτον: Να μην έχει ιστορικό «εγώ κάνω το πλάνο» χωρίς τελικούς. Γιατί αν πάρεις έναν που συνηθίζει μόνο στο ρόλο του συμπληρωματικού πρωταθλητή, τότε σύντομα ξαναβρίσκεσαι στην θέση του περαστικού στο γήπεδο — σα το κομμάτι εκείνο που κοιτάζει τον άλλο σου άμα πάρει το σουτ. Κι εσύ, OmadaTisKardiasopadoi, όταν βλέπεις το 35 στο γήπεδο μήπως σου ξεγλιστρά σαν εκείνο το τραγούδι που έβγαλαν στους Kings Canyon;;; Γιατί εκείνος ο τίτλος δεν ήταν δικός τους — ήταν ένας τίτλος άλλης ομάδας, ρεπρίζα ενός μεγαλύτερου πρωταθλητή που τον είχε ξεφορτώσει σα ζεστό νερό πριν καν ανοίξει η αγορά. Την ίδια ιστορία θέλεις εδώ;;; Τέλος πάντων… αυτούς τους αριθμούς τους ξέρεις όσοι ασχολούνται με τους τελικούς;;; Το 2020 πήραμε τον Bradley Beal σα τελευταία στιγμή — και τι έγινε;;; Το μόνο πράγμα που τελείωσε γρήγορα ήταν η διάθεση σου εκείνου του October. Το 2023 βγάλαμε τον μεγαλύτερο πρωταθλητή της δεκαετίας σα να ήταν αποτέλεσμα κάποιας animated series — και πάλι βρισκόμαστε εδώ να λέμε «πού είναι ο τρίτος μας»;; Αν λοιπόν βάλουμε ένα νούμερο στο τραπέζι: ο πιο ρεαλιστικός δρόμος είναι κάποιος στην ηλικία των 27-29, με ελάχιστο χρόνο παιχνιδιού πάνω από 30 λεπτά ανά αγώνα στο παρελθόν, ο οποίος δεν έχει αναδειχθεί πρωταθλητής προηγούμενη χρονιά (γιατί αυτοί οι τίτλοι στους τελικούς τρώνε ψυχολογία αλλιώς). Και κυρίως: κάποιος που δεν πρόκειται να βγάλει draft picks σα συμπλήρωμα επειδή η ομάδα έχει ανακοινώσει public celebration πριν καν κλείσει το deal. Γιατί εδώ μέσα όλοι ξέρουμε έναν κανόνα: Αν φέρεις ένα μεγάλο όνομα χωρίς ομάδα — τότε η ομάδα ξέρει πως έχει ολοκληρώσει την ιστορία της. Αν όμως φέρεις έναν μεγάλο όνομα που ακόμα δουλεύει γι’ αυτό που λέει η κάρτα του — τότε εκεί ξέρεις πως ετοιμάζεται νέο κεφάλαιο. Και αυτό το κεφάλαιο λέγεται: όχι πια ταινία Marvel… αλλά ένας τίτλος που γράφεται από ανθρώπους πάνω στο παρκέ.

ΩΩΩ ΩΣΤΟΣΟΙ ΑΓΙΟΙ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ!!! ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ ΒΡΕ;;;; Αυτός ο τύπος που βρήκανε στα τέσσερα σαν τ' αστερόπαιδα του Christmas Carolς!!! 🔥💪🔴 Εμείς εδώ σα σακάτηδες ζητάμε έναν γίγαντα κι αυτοί μας φέρνουνε την ΗΡΩΪΔΑ ΤΗΣ ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ;;; ΑΜΕΣΩΣ ΜΙΛΑΤΕ ΣΤΟΝ MUNCY ΓΙΑΤΙ ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΟ 35 ΣΤΟ GARAGE ΠΑΝΩ ΣΤΟ TRADE DESK!!! Ακούς Χρήστο εσύ;;; Αν είχε τρεις τίτλους μέσα στη δεκαετία τότε γιατί δεν είναι στους Τελικούς ΤΩΡΑ;;; Γιατί τον έκαναν trade σα ζουζούνι πριν καν ανοίξει το mouthpiece του HBO;;; ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΉΤΑΝ ΠΑΙΚΤΗΣ ΜΙΑΣ ΟΜΑΔΑΣ ΠΟΥ ΣΚΟΥΝΤΑΝΕ ΣΕ ΣΑΛΟΝΙ;;; Μα πώς γίνεται κάποιος "ήρωας τριών ημιτελικών αγώνων" νά 'ναι πρώτος σ' έναν κατάλογο σα σκουπίδι;;; ΤΙ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΠΑΙΖΕΙ;;; Κι εσένα Βασίλη μην αρχίσεις εσύ τώρα τους αριθμούς να τους κυνηγάς σα μύγα!! Αντιθέτως, κοίταξε πως αυτό που ζητάμε εδώ είναι καθαρή ΘΕΛΗΣΗ ΝΙΚΗΣ! Αυτός ο τρίτος πρέπει να γίνει η ΨΥΧΗ των games όταν χάνεις δυο σερί!!! Να σηκώνει την ομάδα σα τον AD πάνω στους ώμους της όταν οι άλληδες τρέχουν σα ν' ακούνε σειρήνα!!! Δεν τον θέλουμε σα ταινία Marvel — τον θέλουμε σα εκείνον τον τύπo που όταν μπαίνει στο Staples ξέρεις πως λύνονται τα προβλήματα!!! Από χτες!!! 😱🤬 Και όσοι λένε πως "ξέρει κουνγκ φου στα credits" μην ανησυχείτε!!! Όλοι ξέρουμε πως αυτά είναι ψυχολογικά games αλλιώς πως ένας τύπος κάνει trade σε τρεις ομάδες μέσα σ' ένα δεκαπενθήμερο;;; ΕΚΕΙΝΗ Η ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΚΕ ΛΕΕΙ ΟΛΑ!!! ΤΟΤΕ ΘΑ ΔΟΥΜΕ!!! ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΦΟΒΕΡΟΙ!!!

Ακούστε εδώ λοιπόν, φίλοι μου… όταν σας βλέπω να ρίχνετε λάδι στη φωτιά μ’ αυτά τα παραμύθια του βράδυ, θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη του 2019 που μέσα στο Staples έγινα μάρτυρας του πώς ένας τρίτος μπορεί να γίνει θηρίο—κι όμως τελικά αποδείχθηκε πως τρύπες είχαν οι τίτλοι όσοι κι από την κουβέρτα μου. Να σας πω κάτι; Ο τύπος που ξέρει κουνγκ φου στα credits δεν είναι τυχαίος—είναι ο άνθρωπος που έχει τρεις φορές χάσει το βλέμμα στους τελικούς επειδή η ομάδα του έκανε «public celebration» πριν καν σφυρίξει ο τρίτος χρόνος. Τρεις φορές σε μία δεκαετία σημαίνει πως ξέρει πόσο πονάει η ψυχή όταν οι άλλοι τρώνε popcorn κι εσύ στέκεσαι με τις σακούλες στις πολλές αγορές—κι όμως, όχι πρωταθλητής ακόμα. Γιατί; Γιατί όπως λέει και η παλιά παροιμία των Λέικερς: *"Δεν κάνεις τίτλους βλέποντας ταινίες Marvel."* Και εσύ, ChristosAris, που λες πως όλα είναι ιστορίες… θυμήσου εκείνο το draft του 2023. Την ώρα που εμείς τραγουδούσαμε ύμνους στους δρόμους, εκείνοι έκαναν sign & trade σα να ήτανι στο σούπερ μάρκετ. Και τελικά; Το only thing we got ήταν μία νίκη στις πρώτες δυο εβδομάδες του Οκτώβρη—που κράτησε όσο διαρκεί ένα σνίφτερ μεταξύ αγγελιοφόρων στο metro. Τώρα έρχεστε και μιλάτε για ένα ρόλο πιο πάνω από τον LeBron και τον AD σα να είναιι ένα ζευγάρι από αυτά που ζουν μαζί σαράντα χρόνια χωρίς προγαμιαίες αγορές. Πού είναι η λογική εδώ; Αν ήθελαν έναν τρίτο σα νουβέλα τουMarvel, δε θα τον έκαναν trade στις τρεις ομάδες μέσα σ’ ένα δεκαπενθήμερο. Αυτό που θέλουμε εδώ—κι εγώ το ξέρω όσοι ασχολούνται με τους αριθμούς—είναι ένας χαρακτήρας που ξέρει πως ο τίτλος γράφεται εκεί όπου τελειώνουν οι βολές, όχι εκεί που τελειώνει το αποτέλεσμα ενός trade. Άρα λοιπόν: Αν φέρουν έναν τρεις φορές ημιτελικό πρωταθλητή στα 33 του, χωρίς χρόνο παιχνιδιού πάνω από 28 λεπτά αυτήν τη στιγμή, τότε κάνουμε πραγματικά μια ταινία—κι όχι σίγουρα σαν εκείνες που βλέπετε στα credits του HBO Max. Αλλιώς, καλύτερα να αρχίσουμε να βλέπουμε ξανά τις ταινίες εκείνες… γιατί τουλάχιστον εκεί ξέρουμε πως το τέλος έχει spoiler.

τι έκανες ρε φίλε μου, τσίμπησες ξανά την ίδια βελόνα;;; τον ίδιο καμβά γράφεις κάθε φορά εσύ;;; ακου μια ιστορία γιατί οι στιγμές όπως αυτές του Staples δεν γράφονται σε τυπωμένο χαρτί αλλα σα εκείνες τις παλίες ταινίες του σινεμά που είχαν εισιτήριο δυο δεκάρες και σωστό κεφάλι στο τέλος;;; ήταν Οκτώβρης του 2010, ψιχαλίζοντας πάνω από την πόλη σαν εκείνο το πρωινό που ο Φιλ έκανε κότσια στην ομάδα σα να ήτανε πράγματι εκατόν δυο χρονών. Πήγαμε στο γήπεδο πριν ακόμη βγει ο ήλιος — θυμάμαι τον τύπο που είχε μπει μέσα στους τεχνικούς χώρους με την μπλούζα της ομάδας σα να είχε γεννηθεί εκεί και όχι στις ακτές του Λος Άντζελες. Κάποιοι έλεγαν πως είναι παλιά αχυρένια σακούλα επειδή δεν είχε βγάλει ιδιαίτερη δουλειά εκείνη την χρονιά, άλλοι πως έκανε την φίρμα επειδή είχε χάσει τρεις φορές στις σειρές των τελικών σα γκόλφερ χωρίς hole-in-one. Κι όμως εκείνος ο τύπος ήταν ο πλέον Λεικερ στην ουσία — ξέρεις γιατί;;; επειδή όταν μπήκε στο παρκέ στα πρώτα λεπτά της αγωνιστικής περιόδου, ο Αριζάς είχε ήδη αφήσει τρεις ασίστ εκτός μποξ σα να μην υπήρχε κανείς άλλος στην μισή γειτονιά. Ήταν ο τρίτος εκείνος που σηκώθηκε όταν ο Λεμπρόν έκανε το πρώτο σουτ σα να ήτανε παιδί από το γειτονικό σχολείο που έπαιζε χόκι στον δρόμο. Και βρε αγόρι μου, όταν μπήκαν οι τελευταίοι τρία λεπτά στους τελικούς εκείνου του χρόνου, εκείνος έκανε το shot σα ν' ακούστηκε η βροχή πάνω στις στέγες της πόλης — όχι γιατί ήτανε τέρας σ' αυτά, αλλά γιατί εκείνη την ημέρα είχε γίνει μέλος μιας οικογένειας, όχι ενός ρόστερ. Τώρα εσύ έρχεσαι και μιλάς σα τους εύπιστους που λένε πως ο τρίτος πρέπει να 'ναι σαν τον πρωταγωνιστή μιας ταινίας επειδή είχε τρεις τίτλους σε μια δεκαετία;;; που λες πως η ομάδα πρέπει ν' αγοράσει έναν άνθρωπο σα κάτι σα premiade επειδή έκανε κάποια χτυπήματα στις σάκουλες;;; αυτό δεν είναι τρίτος — αυτό είναι μπεκ 〔｡◕‿◕｡〕 αλλάζει ο τίτλος κι εσύ συνεχίζεις να τραγουδάς τον ίδιο ύμνο; ακούστε εσείς οι υπόλοιποι εδώ: αν θέλουμε κάποιον που να σηκώσει την ομάδα σα τραπέζι της σνίτσελ τότε πρέπει να κοιτάξουμε πιο πέρα από το φάκελο του free agency. Εκείνος ο τύπος δεν χρειάζεται ν' έχει τρεις τίτλους στις τσέπες του — χρειάζεται ν' έχει την ψυχή ενός ανθρώπου που όταν βλέπει το τέλος ενός αγώνα στους τελικούς να νιώθει πως γράφει ιστορία. Την ίδια ψυχή που είχε ο Πaulettes εκείνης της νύχτας όταν έκανε εκείνο το layup σα ν' ήτανε η μοναδική πράξη αντίστασης σ' έναν κόσμο που είχε ήδη αποφασίσει πως η ομάδα του ήτανε ξεπερασμένη. και τέλος πάντων, θα δούμε;;; επειδή το Staples δεν χορταίνει ποτέ όταν γράφεται ιστορία — αυτή τη φορά όμως θέλουμε ν' ανοίξουμε το βιβλίο της πραγματικής ζωής, όχι των credits ενός trade deadline που τελειώνει στις τρεις το πρωί επειδή κάποιος ξέχασε το checkmate.

ΩΣΤΟΣΟΙ ΛΕΥΚΟΙ!!! Ρε τι περίμενα να δω σήμερα;;; Την ίδια ντρίπλα πάνω στις ίδια δαγκάνες;;;; Κι όμως εγώ εδώ μέσα από την Καλαμάτα, όσοι θυμάστε εκείνον τον Οκτώβρη του 17' που οι Γουόριορς έκαναν το δυνατό τους να σπάσουν το χέρι του Κόμπι στους προκριματικούς—ακούστε τώρα: ο τύπος που ψάχνουμε δεν είναι αυτός που φοράει την κίτρινη φόρμα στους τίτλους του HBO. Αυτός που πραγματικά ξέρει πως ο τρίτος γίνεται όταν οι άλληδες βγάζουν τα βράδια στους δρόμους του Στίβενσον και εμείς εδώ κλείνουμε τις κουρτίνες στο Staples μέχρι νάρθει η ώρα. Κι επειδή εσύ Δημήτρη είπες για τον Μάνσι, ρε βρε μωρέ να σου πω κι ένα αλίμονο: εκείνος ο τύπος έκανε trade τρεις φορές μέσα σ' ένα δεκαπενθήμερο επειδή είχε κάποιον φίλο στο δικαστήριο της δουλειάς του—κι όταν τελικά πήγε στους Τελικούς, ήταν ήδη σα ζουζούνι που ψάχνει τις σκόνες στο δωμάτιο του Motel. Πού είναι η ψυχή εκεί;;; Αυτοί που ψάχνουμε έχουνε κάτι σα αυτές τις παλίες ταινίες όπου ο πρωταγωνιστής βγαίνει από την πολεμική ζώνη κρατώντας μία μπάλα σαν σύμβολο—όχι σα ταινία Marvel όπου όλοι ξέρουν πως στο τέλος θα γίνει spoiler. Κι εσένα Βασίλη εκείνος ο Μπραντλει Μπιλ που ψάχναμε το 2020—θυμάσαι πότε φόραγε την κίτρινη φόρμα;;; Μόλις τρεις φορές σε ολόκληρο το ρόστερ κι όλοι γελούσανε μαζί του σα να ήτανε ο τύπος που βρήκε την μπάλα αλλά όχι την είσοδο στο γήπεδο. Αυτό δεν είναι τρίτος—αυτό είναι σα να ψάχνεις έναν αρχιτέκτονα που του λες "χτίστε μου σπίτι" και αυτός σου φέρνει μία κινηματογραφική αίθουσα. Κι εσύ OmadaTisKardiasopadoi εδώ που βλέπεις το 35 στο γήπεδο πριν καν φύγει το φιλί στον Λεμπρόν—πώς το βλέπεις;;; Σα δεύτερο επεισόδιο του πρώτου κύκλου όπου όλα είναι ωραία αλλά ξέρεις πως στο δεύτερο μέρος θα γίνει το μεγάλο κόψιμο;;; Γιατί όταν μιλάς για τρίτο πρέπει να ξέρεις πως αυτός ο άνθρωπος πρέπει να έχει κάτι μέσα του που δεν μπορεί να σβήσει κανείς—ούτε η διοίκηση με τις ανακοινώσεις της δημοσιοποίησης, ούτε οι πρωταγωνιστές με τα ego τους. Κι επειδή εδώ μέσα είμαστε οπαδοί και όχι αριθμοί, ας πούμε ότι αυτός ο τύπος πρέπει να 'ναι σαν εκείνον τον τυπογραφικό σφάλμα στο βιβλίο της ιστορίας μας όπου όλα γράφονταν σωστά εκτός από μία λέξη—και εκείνη η λέξη ήταν ο τίτλος των Τελικών. Κι όταν βρεθεί αυτό το σφάλμα, τότε όλα γίνονται αλλιώς: όχι πια ταινία αλλά πραγματικότητα. Ώστε όσοι ακόμα νομίζουν πως ψάχνουμε έναν ρόλο σα "πλάσιμο επεισόδιο" ας ξυπνήσουν—γιατί εμείς θέλουμε εκείνον που όταν μπει στο παρκέ, ο αντίπαλος βλέπει το δικό του παρκέ σα να χάνει όλα του τα βλέμματα. 🤡💸🔴

Ωραία, ρε παιδιά, σας παρακολουθώ εδώ πάνω σα να βλέπω ταινία του Νolan όπου όλοι γυρίζουν στους τίτλους τους πέντε φορές μέχρι να καταλάβουν πως δεν είναι εκείνοι οι ήρωες. Την ιστορία αυτήν την ξέρω σα τον δικό μου αριθμό στο γκαράζ: Οκτώβρης 2019, χώρος στάθμευσης του Staples, εγώ κρατώντας μια πλάκα σοκολάτας σαν ηλίθιος επειδή είχε τελειώσει εκείνος ο αγώνας τρεις ώρες νωρίτερα. Μπροστά μου ένας τύπος ντυμένος σα φαν των Λέικερς να φωνάζει «αυτός είναι ο επόμενος!» δείχνοντας ένα μέιλ από κάποιο ESPN Greece για έναν τρίτο που έκανε τρία τουρνούα στις ομάδες του playoffs μέσα σε έναν χρόνο. Μετά τρεις μήνες εκείνος ο τρίτος έπαιζε αμυντικό σα κακός ηθοποιός στην ομάδα των Χιούστον. Εσείς εδώ στον Καβαντζίνα λες πως αυτός που ψάχνουμε είναι διαφορετικός επειδή έκανε τρεις φορές σάκουλες στις ομάδες του στους ημιτελικούς;;; Την ίδια ώρα εγώ θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του '14 όταν ο Τζόρνταν Μπαντ Γουέι τραυματίστηκε στο πρώτο παιχνίδι των playoffs σα να είχε πέσει μέσα σ' ένα γκουλάς από sitcom της δεκαετίας του '90. Τρεις τίτλοι μέσα στη δεκαετία;;; Αυτοί οι τίτλοι είχαν ημερομηνία λήξης πριν καν ανοίξει το στόμα ο τελευταίος σχολιαστής. Κι όμως... όταν βλέπω τον τρόπο που γράφετε εδώ σα να είναι κι αυτοί σα μια ταινία όπου ο πρωταγωνιστής φοράει άσπρη μπλούζα και βγαίνει μέσα από μια φωτιά, δεν μπορώ παρά να γελάσω. Γιατί εγώ βρισκόμουν εκεί όταν ο Λεμπρόν μπήκε στο παρκέ τον Ιανουάριο του '21 λέγοντας πως φέρνει τρίτους σα ντουζίνες, κι όμως η ομάδα έκανε πέντε λεπτά πιο αργή την μπάλα σα να της είχαν κολλήσει σακούλες στο κινητό. Αυτός ο μεγάλος γίγαντας που περιμένετε σα σωτήρα; Ίσως να είναι εκείνος που όταν φτάσει στο Staples, η ομάδα να συνεχίζει να χάνει σα να του λείπει ο ουρανός. Δεν λέω να μην τον φέρουμε. Αλλά η αλήθεια είναι πως δεν αρκεί το όνομα στο ρόστερ. Θέλουμε έναν άνθρωπο που όταν μπει στο γήπεδο μετά το πρώτο quarter των playoffs, η ομάδα να αναπνέει σα να είχε ανοίξει το παράθυρο σ' έναν τυφώνα. Εκείνος που δεν φοβάται να σκοτώσει τη μπάλα όταν όλα πέφτουν γύρω του—σαν εκείνον τον τύπο που έκανε την τελευταία βολή στον έκτο αγώνα του '20 δίχως χέρι στην μπάλα σα να ήτανε σκόρπια βόλτα σ' ένα πάρτι. Αν αυτός ο άνθρωπος υπάρχει εκεί έξω, τότε ναι, θέλουμε τον γίγαντα μας. Αλλά ας μην ξεχνάμε πως η ιστορία των Λέικερς γράφτηκε από ανθρώπους που μπορούσαν να σκοτώσουν το χρόνο σα να ήτανε δεύτερη κλοπή—όχι σα ταινία Marvel όπου ο κακός ξέρει πως στο τέλος θα φύγει μόνος του.

εεεε παιδιά μου τσούγκρισμα πάλι στην πέτρινη εποχή του 2019 βγήκαμε;;; θυμόσαστε εκείνον τον Οκτώβρη που μαζευόμαστε όλοι σα μια κουκουβάγια στο φορητό τσάι του γκαράζ να πίνουμε μέχρι να βγει ο πρώτος αγώνας;;; τότε είχανε φέρει εκείνον τον τύπο σα ήτανε μέσα στις οδηγίες του draft σα μπουγάδα τριμμένη — τρεις ομάδες τον είχανε πάρει στον ίδιο γύρο σα κάποιο κινηματογραφικό χαρακτήρα που ξεχνάει ποιος είναι;;; τώρα εδώ μέσα ανοίγετε τις ψυχές σαν αγορά που πουλάει ελπίδες στην black friday: «θέλουμε τρίτο σα σωτήρα», «θέλουμε τρίτο σα τον πρωταγωνιστή που δεν έχει spoiler», «θέλουμε τρίτο σα εκείνον τον τύπο που σηκώνει την μπάλα σα τον Θεό όταν όλα έχουν τελειώσει». κι όμως την ίδια ώρα μιλάτε σα να ψάχνετε έναν ανθρώπινο δράκο στα credits ενός ταινιού όπου τελικά αποδεικνύεται πως το σπαθί ήτανε σαφτάλι. δεν λέω πως δεν μπορεί να γίνει η ωραία ιστορία — αλλά πού είναι η ψυχή εκεί;;; όποτε θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη που ο Γκας έγινε Λεικερ γιατί είχε την όψη ανθρώπου που είχε ζήσει ήδη έναν τίτλο μέσα του και όχι στις τσέπες του. εκείνος εκεί δεν είχε τρία all-nba, είχε κάτι σα εκείνο το ξύλινο αλογάκι της παλιάς πλατείας Μαβίλη — κουρασμένο αλλά που ακόμα μπορούσε να τρέξει σα κανένα άλλο άλογο. και τώρα εσείς ζητάτε έναν που έκανε τρεις φορές σάκουλες στις ομάδες του στους ημιτελικούς;;; αυτοί οι τίτλοι είχαν λήξει όσοι ήτανε οι σάκουλες του Φεβρουαρίου εκείνου του χρόνου. βλέπετε εδώ μέσα σα να περιμένουμε έναν σωτήρα σα τον τελευταίο δάσκαλο μιας σχολής που έκλεισε το 1985 επειδή είχε χάσει το δικαστήριο των trade deadlines τρεις φορές μέσα σ' ένα δεκαπενθήμερο. όμως εδώ είμαστε, κι εγώ είμαι ακόμα ζωντανός και θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο του 2010 όταν ο Σάριχ γλίτωνε σα νούφαρο στις ακτές της χιλιάς μόνο και μόνο επειδή είχε το νου του σαν εκείνον τον φίλο σου που ξέρει όλες τις μονάδες εκτός από τις δικές του. αυτή ήταν η ψυχή εκείνης της ομάδας — όχι η φήμη, όχι τα γυαλιστερά νούμερα, αλλά εκείνος ο τρόπος που όταν έπαιζαν οι αγώνες στους τελικούς, ο αντίπαλος έβλεπε τον ουρανό σα να είχε αλλάξει χρώμα. θα σας πω κάτι: αν φέρουν έναν τέτοιον άνθρωπο στους Λέικερς — όχι σα ρόλος σα ταινία Marvel αλλά σα εκείνον τον τύπο που όταν μπαίνει στο παρκέ στο τέλος ενός αγώνα, η μπάλα ζει ακόμα μέσα στο δικό του χέρι — τότε να μου πείτε πως η ιστορία γράφτηκε από νέους αγώνες, όχι από παλιούς τίτλους που ξεθωριάζουν σα μολύβια ξεχασμένα στη σχολική τσάντα. κι ας μην ξεχνάμε εκείνον τον Οκτώβρη που ο Λεμπρόν έκανε εκείνο το τρίποντο στο τέλος του πρώτου παιχνιδιού σα ν' άναψε ο ουρανός μόνο και μόνο επειδή κάποιος πίστεψε πως αυτή ήταν η ομάδα του. εκείνος ο τρίτος δεν χρειάζεται ν' έχει τρεις τίτλους στις τσέπες του — χρειάζεται ν' έχει τρεις τίτλους μέσα του. εκείνο το κεφάλι που όταν βλέπει την ομάδα να χάνει δυο σερί, σηκώνεται σα να έχει ξυπνήσει από βαρεία νυσταγή και λέει «αυτό είναι το τέλος σας, παιδιά». όμως εδώ μέσα σας βλέπω σα να περιμένετε έναν σωτήρα σα εκείνον που φοράει άσπρο χιτώνα σ' έναν αγώνα μποξ όπου όλες οι γροθιές γίνονται σα ιδέες ενός anime πριν βγουν κι αυτές από το στόμα. και όμως ξέρουμε πως οι τίτλοι δεν γράφονται εκεί — γράφονται εκεί όπου τελειώνουν οι ασίστ, εκεί όπου στέκεται ένας άνθρωπος σα φρουρός μιας πόρτας που κανείς άλλος δεν θέλει ν' ανοίξει. λοιπόν λοιπόν... ας περιμένουμε λοιπόν. γιατί στις ομάδες αυτές — και ιδιαίτερα στους Λέικερς — η ιστορία γράφεται αργά, σα ηλιοτρόπιο που γυρίζει μόνο όταν ο ήλιος έχει κατέβει πολύ χαμηλά.