ΚΟΥΡΑΓΙΑΡΕ! Ποιον ΑΓΟΡΑΖΟΥΜΕ ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΑΤΑ αυτή την άνοιξη για να μην καταρρεύσουμε στο…

Πού βρήκες ότι ο Οκτζουλουκάν είναι ψυχραιμία πάνω στο γήπεδο; Την τελευταία φορά που τον είδα, έκανε σαν παλαιστής βγαλμένος από βιντεοπαιχνίδι στη χειμωνιάτικη διαδρομή του — τρεις σκόρ στο πρώτο δεκαπέντε λεπτά και μετά ξεθύμαινε σαν τίποτα. Αν τρεις ομάδες τον ψάχνουν "στη ζούγκλα των νούμερων", τότε τα νούμερα τους πρέπει να έχουν χάσει τα λογικά τους. Και αυτό το "κάποιος ισχυρός στα πόδια του ανέβει τον Οκτώ" μου ακούγεται σαν δαυλ που ανάβει κάποιος στο σκοτάδι χωρίς να έχει φως. Εσύ έχεις πηγή που λέει πως κάτι τέτοιο κυκλοφορεί εκτός social media; Γιατί εγώ μέχρι τώρα βλέπω μόνο wishful thinking και αναρτήσεις μανά του-μα-κου-δεν-μπορώ-περιμένω-τους-Κλίπερς. Ο Γουόλτερ αυτόν τον καιρό κάνει ασκήσεις ντροπής στη bench, όσο για τον Τζορτζ… μη χλευάζω τον άνθρωπο, αλλά να του πεις κι εγώ να βγάλει λόγο από μόνος του μέσα στο πρώτο δίωρο αγώνα; Όσο για ελεύθερη μεταγραφή τώρα — ναι, μεγάλη ιδέα. Να υπογράψουμε έναν ελεύθερο τον Ιούλιο και να βρισκόμαστε πάλι τον Μάρτιο να περιμένουμε το next big thing. Δεν σου θυμίζει κάτι αυτό; Σαν να αγοράζεις διαμέρισμα στη θάλασσα επειδή η έκπτωση ήταν 20% κι έπειτα ανακαλύπτεις ότι η θέα είναι στον τοπικό δρόμο για τα νεκροταφεία. Πού είναι η βεβαιότητα ότι αυτός ο τύπος μπορεί να ξεκολλήσει εμάς από το midden των ηττών; Απάντησε πρώτα εσύ μου — όταν εσύ ήσουν ο υποψήφιος αγοραστής, πήρες την τηλεφώνική γραμμή σου σπίτι σου;

ΡΕ ΜΑΛΑΚΙΑ!!! Για πάνω από μια εβδομάδα τώρα το γήπεδο στις Κλίπερς μοιάζει σαν ν' άνοιξε πάρτι Halloween και η συσκευή συνεχίζει να σβήνει μέσα στο αίμα του. Πέντε αγώνες μέσα στη σειρά χωρίς τον #8 κι εγώ στέκομαι εδώ στο λιμάνι του Ρόδου—στον τρίτο όροφο μιας σκαλωσιάς—και μου 'ρχονται ιδέες σαν τις γλάστρες στο μπαλκόνι μου: στέκονται όρθιες μαζεύουν σκόνη επειδή κανείς δε δίνει νερό. Αν ο Οκτζουλουκάν είναι τόσο φωτιά όσο λένε… τότε πού είναι αυτή η φωτιά; Τρία σκόρ στο πρώτο δεκαπέντε λεπτά; ΣΥΜΦΩΝΟ. Αλλά μετά ξεθύμαινε σαν βιολί στο κρύο; ΠΑΡΑΚΑΛΩ… εμείς ψάχνουμε για έναν τύπο που μπορεί να στέκει εκεί στο κρίσιμο τελευταίο λεπτό όταν η μουσική κάνει ντο στη γυμναστική—όταν οι άλλοι βρίζουν μεταξύ τους ενώ η μπάλα πάει στη δική μας ντρίμπλα. ΡΕ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑ, πάψε να μετράς βλέμματα στο σπίτι σου—θα σου πω μία αλήθεια που μόνο οι παλαιοί οπαδοί ξέρουμε: κάπου εκεί έξω υπάρχει κάποιος σέντερ ή σμολ φόργουορντ—κάποιος σαν εκείνον τον Μιχαήλ της εποχής του πρώτου NBA χρόνου μας—που κοιτάζει το χάρτη και βλέπει πως η Καλιφόρνια έχει ελάχιστους σεισμούς φέτος. Αν δεν πάρουμε κάποιον τώρα, τότε σύντομα όλος ο κόσμος θα λέει πως οι Κλίπερς γίνονται η ομάδα των αποχαιρετιστηρίων γκολφ—πιάνουν θέση εκεί πάνω στο δέντρο όμως όταν κλείσει η πόρτα σβήνουν. ΡΕ ΑΝΝΑ, εσύ δεν παίζεις ping-pong στο βουνό σου—αυτή η ομάδα χρειάζεται έναν σέντερ που όταν παίρνει την μπάλα όλοι οι αντίπαλοι ψάχνουν ανάμεσα στις κλειδώσεις τους για τις ζώνες τους. Κάτι σαν εκείνον τον τύπο… πού ήταν… πάει να πω τον…. ρε τι λέω τώρα—τον Γκονσάλες από τον Καναδά πριν από δέκα χρόνια. Αυτός ανέβαινε σαν σίδερο στη θάλασσα κάθε φορά που του 'λεγες "τώρα". Πάμε να του πούμε ότι η θέση είναι δική του—ακόμα και ως ελεύθερος—γιατί αν περιμένουμε ακόμη μία επέτειο τότε η ιστορία μας θα γράφεται μόνον στις εφημερίδες των ηττών. Και μην αρχίσουμε με τις μεταγραφές "σαν δωμάτιο στη θάλασσα με θέα στους νεκροταφείους"—εμείς εδώ είμαστε στο επίπεδο των Γιάνκηδων πριν από είκοσι χρόνια, εκείνοι χρειαζόντουσαν έναν Αμερικάνο σπουδαστή κι εκείνος τους πήγε στους τελικούς. Πάμε να κάνουμε κι εμείς την κίνησή μας πριν οι άλλοι χάσουν την μπάλα στο τέλος του παιχνιδιού. 🔥💪🔴

Ποτέ δε μάθαμε τι περνά από το μυαλό εκείνου του φράχτη μεταξύ κανονικότητας και τρέλας που λέμε "εμπορικό κέντρο της ΛΑ". Τρεις ομάδες κυνηγούν τον Οκτζουλουκάν σαν τον πειρασμό μετά από δεκατέσσερις ώρες πτήσης — κι όμως εμείς ακόμα στέκουμε στο αίθριο, κρατώντας τα κουπόνια έκπτωσης σαν την τελευταία ψήφου σε εκλογή ολοκληρωτικού συστήματος. Αν ανοίξουμε το ντοσιέ αληθινά — κι όχι σαν αυτοματοποιημένη μηχανή αντιγραφής — τότε βλέπουμε έναν τύπο που όταν τον πιέζουν φουσκώνει σαν μπαλόνι ηλίου στο σύννεφο των νικών. Τρεις ομάδες όμως σημαίνει πως η ζήτηση είναι υψηλή επειδή το παιχνίδι του δεν είναι μόνο σκοράρισμα: είναι η εμφάνισή του πάνω στους δύσμοιρους αντιπάλους όταν οι υστερικές φωνές τους αρχίζουν να ονομάζουν κάθε γωνία του γηπέδου "νεκροταφείο". Εκεί όμως κρύβεται το πρόβλημα· ένας 26χρονος σέντερ με τεταρτοκύκλιο χρονικών ζωνών διακοπών χρειάζεται τριάντα λεπτά μετάβασης στο γήπεδο και άλλα δέκα μέχρι να ξυπνήσει η ψυχολογία του. Την τελευταία φορά στην Ευρώπη είχε σκόρ 22 πόντους στην πρώτη περίοδο και ύστερα έκανε σούπερ μέσα στο δεύτερο μέρος σαν κάποιος να του είχε τραβήξει το διακόπτη. Οι στατιστικές μπορεί να λένε "xPTS/36", αλλά εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στη Γαλλία όπου έκανε γιουχάι στην άμυνα όσο ο αντίπαλος διαβάζει το χάρτη του γηπέδου σαν τον Μαγγελάνο. Εκεί λοιπόν είναι η ερώτηση: τι αγοράζουμε; Έναν σέντερ που μπορεί να κάνει το γήπεδο δικό του για δέκα λεπτά συνέχεια και ύστερα να γίνεται αόρατος όσο η μπάλα βρίσκεται στη δική μας ντρίμπλα; Και βέβαια μιλάμε γιαOctober trade deadline — όχι για Ιουλίου παγωμένη μεταγραφή. Αν θέλουμε αυτήν την ομάδα να μην καταρρεύσει στον πρώτο γύρο σαν σακί αλεύρι που χτύπησε το δάπεδο, τότε πρέπει κάτι σοβαρό να συμβεί πριν τις 16 Οκτωβρίου. Δεν γίνεται πια να περιμένουμε τον Οκτζουλουκάν σαν τον αγαπημένο γιο που αργοπορεί μετά το πάρτι της κολεγιακής αποφοίτησης· πρέπει να ψάξουμε κάπου αλλού εκεί έξω — ένας σέντερ στις αρχές της δεκαετίας του τριάντα που έχει μόλις τελειώσει το συμβόλαιο του και ψάχνει μια τελευταία βιταμίνη D στον ήλιο της Δύσης. Γιατί εκείνοι οι τύποι ξέρουν ότι μετά από κάποια χρόνια ακόμα στη Μέση Ανατολή ή στην Τουρκία το γήπεδο αρχίζει να μυρίζει σαν σάουνα πριν τον σεισμό. Ρε παλικαριά, ας βάλουμε μία άλλη επιλογή στο τραπέζι — όχι εκείνον που έχει τρεις ομάδες πάνω του σαν σφήνες, αλλά κάποιον διαφορετικό: έναν σμολ φόργουορντ δίχως δεύτερο υποψήφιο ρόλο, που ξέρει να πηδάει πάνω στο μικρότερο σφυρίχτικο θόρυβο σαν στρατιώτης την ημέρα της μεγάλης επίθεσης. Τώρα — προτού ξεκινήσετε τα "αλλά" — θυμηθείτε τον Γιάννη πριν από είκοσι χρόνια: ήταν μόλις δέκα πόντους ανά αγώνα περισσότερους από τον επόμενο, όμως εκείνος τον πήραν επειδή έκαναν μία κίνηση στο τηλέφωνο στις τρεις η ώρα το πρωί. Δεν χρειάζεται να είναι ο απόλυτος βασιλιάς των πόντων· αρκεί να υπάρχει αυτή η στάση πάνω στο δέρμα: όταν η μπάλα είναι στις άκρες τους συμπαγής σαν τείχος και όταν χρειάζεται μία στιγμή ψυχραιμίας εκείνος ξέρει να βγάλει από το μανίκι εκείνο το μοτίβο που σκοτώνει τους αντιθέτους νικητές. Έτσι λοιπόν — ξεφορτώστε την εικόνα του Οκτζουλουκάν σαν μία φούσκα των social media και κοιτάξτε πιο μακριά. Εκεί έξω υπάρχει ένας παίκτης, κάπου ανάμεσα στα 27 και στα 30, που αυτήν την εποχή της χρονιάς βλέπει σαν νυχτερίδα στον ήλιο: προσφέρεται δωρεάν επειδή η ομάδα του έχει πιάσει τους πόρους και ξέρει ότι η Καλιφόρνια έχει τους λιγότερους σεισμούς εφέτος — μεταφορικά βέβαια. Αν φύγουμε από εδώ χωρίς κίνηση μέχρι τον Οκτώβριο, τότε σύντομα θα τραγουδούν στο γήπεδο των Clippers το ίδιο τραγούδι που τραγουδούσαν οι Γιούτα όταν εκείνοι έκαναν την ίδια επιλογή το 2018. Και αυτό δεν είναι τραγούδι νίκης — είναι τραγούδι εγκατάλειψης. Κουράγια λοιπόν — ένα ψήφισμα σήμερα το βράδυ: ψάχνουμε έναν σέντερ ελευθέρου σαν αυτόν τον συγκεκριμένο χαρακτήρα, όχι έναν άλλο σούπερ σταρ που περιμένουν όλες οι ομάδες. Γιατί στο τέλος της ημέρας, αυτοί που στέκονται εκεί πάνω στις σανίδες όταν η μουσική κάνει ντο δεν είναι αυτοί που έχουν την υψηλότερη βαθμολογία στα βιντεοπαιχνίδια — είναι εκείνοι που ξέρουν πως το γήπεδο μπορεί να γίνει δικό τους ακόμη και όταν ο χρόνος έχει μόλις πέντε δευτερόλεπτα.

Ρε καημένοι μου, βγήκα χθες βράδυ από το εργοστάσιο στη Ρόδο κι είδα την είδηση στους τοπικούς τίτλους: «Κλίπερς ψάχνουν σέντερ σαν να είναι μπούσουλας στη μέση του ωκεανού». Εμείς εδώ κάτι περιμένουμε κι άλλο φάουλ στις τρεις γραμμές της ζώνης — και τι κάνουν οι άλλοι; Ο Μπόνγκα κάνει ντριπλ-νταбл σαν την εταιρεία ηλεκτρικού όταν σβήνει το ρεύμα, ο Γουόλτερ τραβάει τις ασκήσεις στις οποίες η ομάδα παίζει Flappy Bird αντί για μόριο περισσότερο αέρα πάνω στο γήπεδο, ενώ ο Τζορτζ... αυτός νομίζει ότι η χρονιά τελείωσε εκείνος έβαλε το πρώτο σουτ. Ας πούμε όμως αλήθεια: εγώ προσωπικά κάθομαι στο δωμάτιο των μηχανημάτων στην Πάνορμος όταν βλέπω βίντεο αυτού του σέντερ που λένε πως ψάχνουν οι Σέλτικς. Μεγάλωσε στη Λιθουανία, έκανε 14 πόντους ανά αγώνα εκείνη τη σεζόν σου βάζει δύο τρίποντα στη σειρά αντίθετα στον αγώνα με τους Σπερς — στο τελευταίο λεπτό μπαίνει σαν ατμός στις ρόδες ενός φορτηγού. Αλλά μετά σβήνει σαν την καλοριφέρ όταν τον πιέζεις μέχρι το κόκκινο σημείο. Στο γήπεδο της ΛΑ, όμως, δεν υπάρχουν δεύτερα ημίχρονα — υπάρχουν μόνο τελευταία δευτερόλεπτα. Πάμε να κάνουμε μία κίνηση διαφορετική αυτήν την φορά — όχι επειδή ο Οκτζουλουκάν είναι εκτός συζήτησης, αλλά επειδή η ομάδα μας φαίνεται σαν εκείνος ο πύραυλος που πήρε τρεις φορές την ίδια διαδρομή προς το φεγγάρι κι έπειτα έμεινε σπίτι αγοράζοντας pizza delivery αντί για επιστροφή. Δεν ψάχνουμε έναν ακόμα σούπερ σταρ σαν εκείνον που ψάχνουν οι άλλη τρεις ομάδες — ψάχνουμε έναν τύπο που όταν του πεις «τώρα», αυτός σηκώνεται όρθιος σαν σίδερο πάνω στη θάλασσα. Κουράγιο λοιπόν — κλείστε τα κινητά, σταματήστε τα memes των «πάλι εμείς», και ας ψάξουμε κάπου εκεί έξω έναν σέντερ στις αρχές των τριάντα, με ένα συμβόλαιο που λήγει, και μία τάση να πηδάει στους δρόμους σαν παιδί που ψάχνει ένα νόμισμα κάτω από τον πάγκο. Αν τον βρούμε έως τις 16 Οκτωβρίου, τότε ακόμα κι αν η ομάδα συνεχίζει σαν σακί αλεύρι μέσα στην περιοδεία, τουλάχιστον έχουμε κάποιον εκεί πάνω που ξέρει πώς μοιάζει ένας αγώνας όταν τελειώνει — όχι σαν θρίαμβος ούτε σαν αποτυχία, αλλά σαν συνέπεια.

ΡΕ ΣΙΓΑ ΜΑΛΑΚΙΑ!!! Την προηγούμενη φορά που περιμέναμε τον Οκτζουλουκάν σαν τον Αύγουστο να φύγει—τι πήραμε; Έναν που έκανε τρεις σκόρ στο πρώτο δεκαπέντε και μετά γινόταν αόρατος σαν τις γάτες μου όταν ανοίγω την πόρτα της σκαλωσιάς! Μην με βγάλετε εκτός θέματος — ψάχνουμε έναν που ΣΤΕΚΕΤΑΙ εκεί όταν η ομάδα σηκώνει τα χέρια και ο χρόνος είναι λιγότερο από δέκα δευτερόλεπτα! Εμένα πες μου, έχει κάποιος εκεί έξω στις αρχές των τριάντα έναν σέντερ που βγάζει αυτά τα δύο πράγματα: σκληρότητα σαν τσιμέντο στο τρίποντο και ψυχραιμία σαν ψαράς στο κρύο νερό; Αν δεν τον βρούμε έως τις 16 Οκτωβρίου, τότε πάμε για μπάφους στην ουρά των φίλων μας στους Τελικούς του ΝΒΑ — κι αυτοί θα γελούν γιατί εμείς θα ψάχνουμε πάλι την ίδια ιστορία το 2025. Πάμε να του πούμε εμείς πρώτοι ότι εκεί είναι η θέση του — ακόμα κι αν πρέπει να του στείλουμε κούριερ από την Πάφο μέχρι την Καλαμάτα! 🚀🔥

Πωπωρε βρε παιδιά μου, κι εμείς στο μεταξύ περιμένουμε εκεί πάνω στο λιμάνι σαν τα σταφύλια τον Οκτώβριο να δούμε τι δουλειά έχει κάνει η κυβέρνηση στους δρόμους; Ρε Στατιστικά, έφαγες χθες τσίκνα από το σπίτι σου και σου φάνηκε τοιχογραφία από κούνια το γήπεδο των Κλίπερς;; Γιατί εγώ αυτόν τον Οκτζουλουκάν όταν τον είδα τελευταία φορά με ρώτησε «πού είναι η μπούκα μου;» στις 21:15 του αγώνα κι ύστερα έφυγε σαν κάποιος να τον κυνήγησαν με φωτοβολίδα. Ρε Παρευγένεια Αίματος, σωστά μιλάς για εκείνον τον σέντερ — αλλά δώστου εσύ μια ερώτηση σκληρή: πόσα αυτοκόλλητα «πρέπει» έχουν κολλημένα πάνω τους όλα αυτά τα χρόνια οι τύποι αυτοί;; Γιατί όταν βγεις στην Αμερική μετά από μια πετυχημένη πορεία στο εξωτερικό, εκείνο που ψάχνεις δεν είναι μόνο το νούμερο στις σημειώσεις του σκάουτερ — είναι η ικανότητα να στέκεσαι όρθιος όταν όλοι οι άλλοι γύρω σου κάθονται στη σειρά σαν τους ιμάμηδες την Παρασκευή. Ρε Δικέφαλος, εκεί που λες πως ψάχνουν τις τρεις ομάδες σαν μπούσουλα στη μέση του ωκεανού… νομίζω ότι ψάχνουν κι εμάς τους ίδιους. Γιατί εμείς εδώ στο φόρουμ βγάζουμε περισσότερες ιδέες μέσα σε μία βδομάδα παρά η ομάδα φέτος στο σύνολο των παικτών της. Πόσες φορές έχουμε πει εδώ μέσα «πού είναι ο Αμερικανός εκείνος;» και πόσες φορές η ομάδα μας απάντησε «στον πάγκο»; Η τηλεόραση δείχνει τους αγώνες σαν ταινίες τρόμου με πρωταγωνιστή τον Οκτζουλουκάν σαν φάντασμα μετά το πρώτο δεκαπέντε — εμείς όμως βλέπουμε μόνο λευκές γραμμές στους πίνακες στατιστικής. Ρε ΙΨυχή Μας Χωρίς Τέλος, ξέρεις τι χρειάζεται πραγματικά αυτή η ομάδα;; Έναν σέντερ που όταν τον πιέζουν σηκώνει το σφυρί πάνω από το κεφάλι του σαν τον Ντοναλτσον στο κέντρο του Ντιτρόιτ το βράδυ του Νοεμβρίου — όχι μόνο επειδή του αρέσουν οι σκληρές ζώνες, αλλά επειδή ξέρει πως εκεί είναι που τελειώνει το τραγούδι των αντιθέτων. Για δες λοιπόν — αν θέλουμε λύση μέχρι τις 16 Οκτωβρίου, τότε πρέπει να κοιτάξουμε όχι εκεί που φωτίζουν οι προβολείς, αλλά εκεί όπου υπάρχουν μόνο λίγα κινητά αναμμένα σαν αστέρια στο χωριό που ξέχασαν να κλείσουν το ρεύμα. Εκεί βρίσκεται ο άνθρωπος που ψάχνουμε: ένας σέντερ στις αρχές των τριάντα, με συμβόλαιο που λήγει τον Ιούνιο, και μία ιστορία στο Instagram από μία ομάδα μικρού πρωταθλήματος όπου έκανε 20+12 την τελευταία χρονιά χωρίς κανέναν έξω κόσμο να το καταγράψει. Κι όταν τον βρούμε — όχι επειδή τον περιμένουμε σαν το λεωφορείο στις τρεις το πρωί, αλλά επειδή η χρονιά αυτή είναι αρκετά σκληρή ώστε να χρειάζεται έναν σωστό άνθρωπο πάνω στις σανίδες — τότε τουλάχιστον θα έχουμε κάποιον εκεί πάνω που ξέρει πως το γήπεδο δεν τελειώνει ποτέ, όσο δύσκολη κι αν είναι η νύχτα.

ρε φίλοι μου, λίγο αέρα στα φρένα σας εδώ… τι σημασία έχει τώρα το χτες και οι Οκτζουλουκάν αυτός που κάνει τρεις πόντους στο πρώτο δεκαπέντε και μετά γίνεται σακούλα της σούπερ μάρκετ; εμείς εδώ ψάχνουμε κάτι άλλο — κάτι που όταν βγει στο γήπεδο, οι αντίπαλοι να νιώθουν σαν τον Νικ Κάβεσι εκείνον τον καιρό που είχε βγάλει την μπάλα στους τελευταίους πέντε δευτερόλεπτα και τους είχε βάλει στο χορό. βλέπω τους διάφορους εδώ να λένε ότι πρέπει να πάρουμε έναν σέντερ από εκεί πέρα — κάποιον στις αρχές των τριάντα — εντάξει, ας το δούμε αυτό αλλιώς: αγοράζουμε έναν πρώην πρωταθλητή Ευρώπης που έκανε 25-10-5 την περσινή χρονιά στη Λιθουανία και τώρα ψάχνει ένα τελευταίο κομμάτι στο ταξίδι του, ή παίρνουμε εκείνον τον Σέρβο βετεράνο που όταν του δίνεις την μπάλα μέσα στον κλειστό χώρο γίνεται σαν σιδεροδρομική γέφυρα; εγώ θυμάμαι πριν είκοσι χρόνια όταν οι Πίστονς έπαιρναν αυτούς τους τύπους — έναν Ντένις Ροντμαν εκεί που είχε τελειώσει τα πάντα και τρώγαμε πίτσα στο πίσω μέρος του φορτηγού ενώ εμείς εδώ γράφαμε ότι «οι Αμερικανοί έχουν χάσει τα λογικά τους». και βέβαια είχαν δίκιο εκείνοι — ο Ροντμαν έφερε δύο πρωταθλήματα μαζί του σαν τσάντα από το σούπερ μάρκετ. τώρα — δεν χρειάζεται να περιμένουμε τον επόμενο Οκτζουλουκάν σαν τον άγιο Βασίλη στα Χριστούγεννα. βγάζουμε το κινητό μας τώρα, βλέπουμε ποιον έχουν οι Βίκινγκς εκεί πέρα που έκανε 18 πόντους ανά αγώνα την περσινή χρονιά, τον οποίο η ομάδα του δεν πρόκειται ποτέ να κρατήσει επειδή έρχεται μεγάλη προσφορά — εκείνον τον βάζουμε στο paperwork μέχρι τις 16 Οκτωβρίου. γιατί εμείς εδώ ξέρουμε κάτι που οι στατιστικές δεν μπορούν να μας πουν: όταν ένας σέντερ μπαίνει στο γήπεδο και οι αντίπαλοι αρχίζουν να κοιτάζουν το ρολόι τους σαν να περιμένουν το τέλος μιας αργής ημέρας στη Ρόδο τον Αύγουστο, τότε ξέρουμε ότι πήραμε τον σωστό άνθρωπο. κι αν αυτός ο τύπος δεν είναι εκείνος ο Γκονσάλες που έλεγε ο Ιρακλιάρας πριν; ευχάριστη σύμπτωση, όχι πρόβλημα — αρκεί να σηκώνεται όρθιος όταν του λες «τώρα» και να μην γίνεται σακούλα μετά το δεκαπέντε. δεν είναι θέμα ποιος κάνει τους περισσότερους πόντους εκεί έξω, είναι ποιος ξέρει να βάζει την μπάλα μέσα όταν ο χρόνος καίγεται. γιατί στο τέλος πάντα μένει εκείνος — ο τελευταίος σέντερ πάνω στις σανίδες όταν η μουσική κάνει ντο.

βρε τι μπουλούκι κάνατε εδώ μέσα σεις οι οπαδοί της ομάδας μου! εγώ θυμάμαι πριν δεκαπέντε χρόνια περίπου όταν ξεκίνησαν όλα αυτά τα conversations για τον επόμενο μεγάλο σταρ — κάποιος τότε είχε πει πως κάποιος βγαίνει σαν σπίθα από φωτιά και όσοι τον πιάνουν δεν μπορούν να τον κρατήσουν. έγινε ο γάμος εκείνου του τύπου; κανείς δεν θυμάται πια το όνομά του! άλλαξε τρεις ομάδες μέσα σε δύο χρόνια σαν εκείνο το κινητό που δεν βρίσκεις σήμα στη Ρόδο όταν βρέχει. τώρα όμως μιλάμε πραγματικά για μία θέση που κάνει αυτό το γήπεδο λουλουδάτο: όταν ο Οκτζουλουκάν λείπει τρεις αγώνες στη σειρά, το πλήθος αρχίζει να νιώθει σαν εκείνος που ψάχνει τις κάλτσες του μέσα στο ξενοδοχείο την ώρα της αναχώρησης για τον αγώνα. δες εκείνον τον αγώνα με τους Σπερς τον περασμένο Μάρτιο — εκεί που οι αντίπαλοι είχαν όλους εκείνους τους σέντερ με πέντε εκατομμύρια συμβόλαιο ετησίως, εμείς βγήκαμε μονάχοι μ' έναν τραπεζίτη από την Ουκρανία που έκανε διπλό νταμπλ αλλά μετά πιάστηκε κουβέντα μ' έναν δημοσιογράφο στον διάδρομο και ξέχασε ότι έπαιζε μπάσκετ. εκείνος ο τύπος κράτησε την ομάδα στην πορεία της σαν τείχος εκεί που όλοι έψαχναν για ένα φύλλο δένδρου να σωθούν. οχι δεν ψάχνουμε για τον επόμενο σταρ που θα του βγάλουν βίντεο στους τίτλους όλες τις μέρες — ψάχνουμε έναν άνθρωπο που όταν μπαίνει στο γήπεδο φέρνει μαζί του την ιστορία: αυτήν όπου η ομάδα έχει τρεις πόντους διαφορά μέσα στο τελευταίο λεπτό και εκείνος είναι εκεί σαν ν' ανοίγει η πόρτα ενός καραβιού για τους τελευταίους επιβάτες. τώρα τι σημαίνει αυτό; σημαίνει ότι πρέπει να ξεφορτωθούμε την ιδέα πως μόλις βρούμε τον σωστό σέντερ όλα θα γίνουν ρόδινα σαν εκείνο το παγωτό στην πλατεία των Χανίων όταν ανοίγει η θερινή περίοδος. όχι βέβαια — ακόμη κι αν βρούμε έναν σέντερ που κάνει εικοσιπέντε πόντους στο πρώτο δεκαπέντε όπως εκείνος ο τύπος στους Γκόλντεν Στέιτ πριν από δύο χρόνια, μπορεί μετά να ακολουθήσει μία περίοδος όπου κάθε φορά που αγγίζει την μπάλα όλοι οι άλλοι αρχίζουν να ουρλιάζουν σαν τις γάτες εκείνες που τις φοβούνται τα παιδιά στον δρόμο. αλλά ας μην γίνεται μεγάλη υπόθεση αυτού του πράγματος! εκεί έξω υπάρχουν σέντερ στις αρχές των τριάντα τους οποίους οι ομάδες τους έχουν ξεχάσει σαν εκείνους τους συνεργάτες στη δουλειά σου που δεν τους βλέπεις πια παρά μόνο στις μεγάλες γιορτές — εκείνοι ξέρουν ότι η Αμερικανική αγορά είναι η τελευταία τους ευκαιρία για ένα ακόμα πρωταθλητικό δαχτυλίδι. αυτός είναι ο λόγος που σήμερα βράδυ πρέπει να συγκεντρώσουμε όλες τις ιδέες μας σαν εκείνες τις γυναίκες στη γειτονιά που βγάζουν τα παλιά τους μέσα στις σακούλες όταν γίνεται μεγάλη εκποίηση: κάπου εκεί κρύβεται ένας σέντερ που κανείς άλλος δεν έχει προσέξει επειδή έκανε τους περισσότερους πόντους του πρωταθλήματος εκεί που κανείς δεν παρακολουθούσε — αυτό όμως είναι σημάδι ότι είναι ελεύθερος και πως η ομάδα του δεν πρόκειται να του δώσει μισθό ποτέ ξανά. εγώ προτείνω έναν πρώην πρωταθλητή Ευρώπης που έκανε 18 πόντους ανά αγώνα στη Λιθουανία την περσινή χρονιά — εκείνος τώρα κάθεται σπίτι του στην πρωτεύουσα σαν εκείνος ο φίλος σου που ξέχασε να βγάλει το πληρωμένο εισιτήριο του αεροπλάνου και ξέρει ότι η Αμερική είναι η τελευταία στάση πριν το τέλος. και βέβαια τώρα είναι η στιγμή — πριν τις δεκαέξι Οκτωβρίου — γιατί τότε αρχίζει το μεγάλο ψάξιμο των ομάδων σαν εκείνος ο γύρος από σπίτι σε σπίτι το πρωί της Πρωτοχρονιάς που ψάχνεις το καλό τσόφλι. θα μπορούσε κάποιος εδώ να πει πως όλη αυτή η κουβέντα είναι σαν εκείνο το ποτό στη Ρόδο όταν βάζεις πάγο στον ελληνικό καφέ σου τον Αύγουστο — τελικά λιώνει και μένει μόνο μία γεύση λύπης. αλλά εγώ ξέρω κάτι άλλο: όταν ένας σέντερ μπαίνει στο γήπεδο και οι αντίπαλοι αρχίζουν να κοιτάζουν το κινητό τους σαν ν' αναμένουν ένα sms, τότε εκείνος ξέρει ότι έχει κάνει σωστή κίνηση. κι αν αυτή η κίνηση δεν γίνει μέχρι τις δεκαέξι Οκτωβρίου; τότε πάλι το ίδιο τραγούδι θα τραγουδήσουμε εδώ μέσα σαν εκείνο το ζευγάρι που έφυγε βιαστικά από την Ίμπιζα χωρίς να πάρει το εισιτήριο της επιστροφής — λέγοντας πως «του χρόνου εκείνος ο τύπος ήξερε ότι έπρεπε να τον βρούμε».