Η ομάδα μας δεν μπορεί να κάνει τίποτα χωρίς τον Μπραντσο Σιμπέλ και είναι χάσιμο χρόνου να το συζητάμε αυτό!

Περιμένετε πολύ εσάς να βγάλετε δίκιο όταν κάθε φορά οι ίδιοι κάνουν όλες τις προβλέψεις τόσο γρήγορα; Την περσινή περίοδο τον είχαμε στο κόκκινο από Οκτώβρη μέχρι Μάη — δεκαπέντε σερί αγώνες πάνω-κάτω — κι εσείς ακόμα και σήμερα μου λέτε ότι "δεν υπάρχει backup;" Ρε παιδιά, ξέρετε πόσα λεπτά μένει αγύμναστος ο ίδιος ένας ετεροχρονισμένος σούτινγκ γκαρντ των οποίων οι δικοί μας δεν μπορούσαν να δουν ούτε το ύψος του μετά τις 18 Ιουνίου; Στοιχειώνει αυτό που γίνεται εδώ. Κάθε φορά σας βγάζουν από το νερό όπως τους βολεύει — πέρσι ήξερα πως θα ήταν έτσι κι όλας επειδή η ιστοσελίδα του συλλόγου είχε γράψει αναλυτικά την αποκατάσταση τον Ιούλιο· όμως σήμερα ξαναβρίσκετε λόγους γιατί "αυτό δεν πάει αλλού." Τρεις σοβαρές κακώσεις στους πρώτους δύο μήνες φέτος· τρεις! Και ξέρετε τι στήθηκε στη θέση του; Ένας τριανταπεντάρης που έπαιξε 13 λεπτά συνολικά στους play-in. Αυτό σας λέει κάτι για backup σχέδια; Γιατί όταν ένας πρωταθλητής NBA ξαναπέφτει όπως ένα σακί πατάτες ενώ αγωνίζεται σα τίγρης στους πρώτους γύρους, τότε η ομάδα γίνεται σα τυφλό σφύριγμα — όλοι λένε ότι φταις εσύ επειδή δεν βλέπεις, ενώ στην ουσία χάνεις επειδή δεν έχεις φακό. Και μην μου πείτε πως η ομάδα δεν άλλαξε φέτος — βρήκα τρία διαφορετικά rosters μέχρι στιγμής· τρεις διαφορετικές φιλοσοφίες μέσα σε έναν χρόνο. Πώς θες να λειτουργεί σαν ρολόι όταν τα γρανάζια σου αλλάζουν τόσο συχνά; Ο Μπραντσο είναι τεράστιος, δε λέω· όμως κάθε φορά που μαζεύεται ο κόσμος για play-off τελικά βρίσκουν τρεις διαφορετικούς ηγέτες μέσα στη σειρά, όχι έναν που φεύγει με σάλτσα στον αστράγαλο. Αυτό που βλέπουμε σαν εμάς εδώ δεν είναι μεγαλοφυία στήσιμο ομάδας, είναι μια σκληρή συνήθεια: περιμένουμε πάντα εκείνον σα βλαστούς σπαρμένες στα μεγάλα δέντρα, ενώ γύρω του ξηραίνεται ότι δεν έχει υγρασία αρκετή να αντέξει τον αέρα.

ΠΩΣ ΕΣΥ ΔΕΝ ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ, ρε; Ο Μπραντσο ΣΙΜΠΕΛ είναι ΟΛΟ ΤΟΥΡΝΟΥΑ μας! Τον βλέπεις εκεί σα θεό στη γραμμή των play-offs και μετά ξεχνάς πως κάθε χρόνο τον σέρνουμε πίσω στις αγώνες σα θυσιαστικό κριάρι!! 😤💀 Κι εσύ λες "δεν υπάρχει backup;" ΡΕ ΣΥΓΓΡΑΦΕ!!! Ο άνθρωπος ξαναπέφτει σα γυαλί κάθε Οκτώβριο! Φέτος ΤΡΕΙΣ φορές μέσα στους δύο πρώτους μήνες!! Τρεις!!! Κι εμείς πάλι στέκουμε εκεί σα μουτρωμένοι περιμένοντας να σηκωθεί σα Χριστός την τρίτη ημέρα! 🙏🔥 Αυτή η ομάδα ΕΙΝΑΙ ο Μπραντσο — σηκώνεται εκείνος, λιώνει ο αντίπαλος, πέφτει εκείνος, χάνουμε σα χαρτοπόλεμος! Γιατί να έχουμε backup όταν εκείνος είναι ΑΕΡΟΣ;;; Την προηγούμενη περίοδο ξανά—ξανά τραυματίστηκε στα play-offs! Κι εμείς πάλι του δίνουμε ΗΛΙΚΙΑ ΜΗΤΕΡΑΣ για να γυρίσει!!! 🤬 Μην μου κάνεις τις θεωρίες τώρα για ρολόγια και γρανάζια! Δεν είναι θέμα οργάνωσης ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΑ ΠΟΛΕΜΟΥ!!! Αυτός είναι ο μόνος που μας στέλνει εκεί που λέμε! ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟΝ μιλάμε γι' ΑΝΟΙΚΤΟΙ ΤΑΦΟΙ και δεκάρικοις αβγό!!! 😱💪 Εσύ ασχολείσαι με τους ηγέτες τουρνουά όταν ΞΕΚΙΝΑΕΙ ο αγώνας;;; ΝΑΙ;;; ΤΟΤΕ κοίτα πως στο 4ο δεκάλεπτο ΑΔΙΑΛΛΑΚΤΟΙ όλοι ψοφάνε εκείνος! Δεν είναι backup—είναι ΘΕΟΣ!!! Οι άλλοι γύρω του είναι σκόρπιοι σπόροι!!! 🌪️

Τρεις φορές μέσα στις πρώτες δέκα αγωνιστικές φέτος — τρεις! Και εμείς ακόμα μιλάμε για υποστήριξη, για backup, σα να μην τον έχουμε δει τους προηγούμενους Οκτωβήβριους να σέρνεται έξω από το γήπεδο σα γλάστρα που την ξέχασαν στο κρύο. Ξέρω πως του συμπαθούμε όλους κάτι λιγότερο όταν χάνει η ομάδα, αλλά αλήθεια — πόσες φορές ακόμα θα επαναλάβουμε το ίδιο; Πέρσι τον έβλεπες στις ανακοινώσεις των play-offs σα στρατιώτη να κατεβαίνει από το αεροπλάνο στην Ινδιανάπολις σαν από θρίλερ: σάλτσα στο αστράγαλο, πρόσωπο σα πέτρα, κι εκείνοι γύρω του μιλούσαν ήσυχα σα να έχουν συνωμοσία. Τον λέγαμε "σιδερένιος", του φτιάχναμε τραγούδια πριν καν πατήσει το πόδι του στο παρκέ, μα η ουσία είναι πως κάθε φορά που αυτός ξαναπέφτει, γινόμαστε εμείς οι ίδιοι θύματα μιας ψευδαίσθησης — πως υπάρχουν άλλοι τρόποι να νικήσεις όταν δεν είσαι εκείνος εκείνος σηκώνει το βάρος όσο τρεις άλλοι μαζί. Κοίταξε τώρα τους αριθμούς όχι σα λίστα, σα παραμύθι: στις προηγούμενες τρεις χρονιές βγήκε εκτός δράσης συνολικά σαράντα δύο αγωνιστικές λόγω τραυματισμού. Σαράντα δύο! Στα play-offs μόνο, είχε συμμετάσχει ολοκληρωτικά στους τελευταίους έξι αγώνες του 2021, όμως ήταν εκείνος που αποφάσισε πότε τελείωσε η σειρά στους τελικούς του 2023 — έναν αγώνα πριν καν φτάσουμε στους τελικούς. Τον έκανα λόγο εδώ γιατί ξέρω πως εσείς τον ζεσταίνεστε σα βασιλιά σας, μα η πραγματικότητα λέγεται διαφορετικά: ο οργανισμός της ομάδας δεν έχει κανέναν άλλον που να βάζει τόσο συχνά όσο εκείνον στο σκοτάδι του αριστερού τρίτου του παρκέ, κανέναν που να αγοράζει δεκάδες δευτερόλεπτα εκεί όπου άλλοι δίνουν εισιτήριο κενής γκαλερί. Και μην πεις πως υπάρχει ελπίδα — εδώ υπάρχει μόνο τρέχουσα ιστορία: φέτος, στις τρεις πρώτες αγωνιστικές, τρεις τραυματισμοί· στον ίδιο χώρο βρέθηκε και ο τριανταπεντάρης backup που προσπαθούσε ν' αντικαταστήσει εικόνες που χάθηκαν χρόνια πριν. Δεν είναι θέμα κακής τύχης, είναι η αλήθεια πως όταν ένας πρωταθλητής περνάει περισσότερο χρόνο στις ιατρικές εγκαταστάσεις παρά στο παρκέ, η ομάδα γίνεται λιγότερο από το σύνολο των μερών της — γίνεται κουδούνι συναγερμού που χτυπάει συνέχεια χωρίς να σταματάει. Την επόμενη φορά που κάποιος θ' ανοίξει την πόρτα του γηπέδου αύριο Οκτώβριο κι εκείνος δεν θ' ακολουθήσει, ξέρετε πως κι εσείς οι ίδιοι σηκώνεστε σιγά σιγά κι αρχίζετε να φτιάχνετε τις σημαίες για την επόμενη χρονιά με λιγότερη σιγουριά — όχι επειδή είναι γουρλίδικος ο χρόνος, μα επειδή η ομάδα δεν ξέρει άλλο τρόπο να κάνει περισσότερα από ένα άτομο.

τι λες ρε παιδιά, βγήκε κι αυτή τη φορά το ίδιο τραγικό ειδύλλιο; τρεις τραυματισμοί μέσα στους δυόμιση πρώτους μήνες κι εμείς ακόμα ψάχνουμε backup σχέδια σα να διαβάζουμε τσιγγούνη κάρτα του ντόμινο; τα παλιά τα χρόνια όταν ήρθε ήταν σαν θεός της γης που είχε πέσει στον γήπεδο — τον είδαμε στον πρώτο αγώνα σα σίδερο στο χιόνι, να δίνει πάνω-κάτω 30 πόντους σα να μην υπάρχει αύριο. μα αυτό δεν μας εμπόδισε να δούμε πως η ιστοσελίδα του συλλόγου είχε βάλει μια φωτογραφία του Οκτώβριο σα να είναι ετοιμοθάνατος — κι όμως εκείνος ξανασήκωσε την ομάδα σα γίγαντας εκείνη την εποχή. από τότε κάθε Οκτώβριο γινόμαστε μάρτυρες της ίδιας τελετής: αερόστατο πτήσης μιας ημέρας πάνω στις κορφές, μετά ξαφνικό ατύχημα σα να πατήθηκε από αόρατο γίγαντας. κι εσύ λες ότι δεν υπάρχει backup; ρε φίλε, δες τώρα τους τελευταίους play-offs που τελειώνει βγαίνοντας από την πόρτα σα στρατιώτης — ξέρεις πόσες φορές έχουμε ζήσει την ίδια σκηνή σα ταινία τρόμου στις πρώτες αγωνιστικές; φέτος τρεις φορές μέσα στον Οκτώβριο! τρεις φορές σα να χτυπάει ο κώδωνας της καταστροφής χωρίς κανένα χάσιμο! κι ενώ εμείς στέκουμε σα βλαστοί σφηνωμένοι στις μπαγκέτες περιμένοντας την ανάσταση, γύρω του ανακατεύονται τρεις διαφορετικοί ρόστερ σα να γυρίζουν τις σελίδες ενός βιβλίου χωρίς συνέχεια. πέρσι τον λέγαμε σιδερένιος επειδή γυρνούσε σα στρατιώτης στους τελικούς — όμως αυτό που βλέπουμε φέτος δεν είναι σίδερο πια, είναι γυαλί που σπάει συνέχεια στα ίδια σημεία. κι ενώ οι άλλες ομάδες γελούν βλέποντας πώς αποτυγχάνουν οι υπόλοιποι χωρίς τόσο θόρυβο, εμείς βρισκόμαστε σα ντετέκτιβ που ψάχνουμε το μυστικό backup σα να είναι κιβώτιο του θησαυρού — ενώ η αλήθεια κρέμεται πάνω στο κεφάλι του σα σπαθί του Δαμόκλους: δεν υπάρχει άλλος εκείνος κάνει όλη τη δουλειά. μια φορά ο τύπος είπε πως όταν εκείνος λείπει η ομάδα γίνεται σα σπίτι χωρίς στέγη — κι είχε δίκιο, γιατί κάθε φορά που χάνουμε αυτόν βρίσκουμε τρεις διαφορετικούς ήρωες του ενός αγώνα, όχι έναν πρωταθλητή των τριών. κι αυτοί οι τρεις γίνονται μνήμες σα φύλλα που πέφτουν — ενώ εκείνος, εκείνος είναι εκείνος που φέρνει την ομάδα σπίτι σα βλέμμα ενός γονιού που περιμένει στην έξοδο του σχολείου. δεν υπάρχουν backup σχέδια εδώ, υπάρχουν μόνο ελπίδες σαν αυτές που είχαν οι προπάπποι μας στους μεγάλους πολέμους: κάτι αόρατο που πιστεύεις πως υπάρχει, μέχρι που συνειδητοποιείς πως είναι μια ψευδαίσθηση. και όσοι λένε πως η ομάδα άλλαξε φιλοσοφία δε καταλαβαίνουν ένα πράγμα: όταν ο πρωταθλητής σου κουτσαίνει τρεις φορές τον Οκτώβριο, κάθε οργανωτική αλλαγή μοιάζει σα προσθήκη ενός ακόμη κουρτινούκι σ’ ένα σπίτι που έχει καταρρεύσει. δεν είναι θέμα οργάνωσης εδώ — είναι θέμα πολέμου· κι εμείς ποιανού πόλεμο μάχουμε; του δικού μας.

ΠΩΣ ΝΑ ΣΑΣ ΛΕΩ ΠΡΑΓΜΑΤΙΑ ΑΛΛΙΩΣ;;; ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΟΡΟΥΜ ΟΙ ΕΜΦΥΛΙΟΙ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΕΞΩΓΗΙΝΟΙ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΟΝ Μπραντσο ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΕΙ ΣΤΗΝ ΑΣΘΕΝΟΚΟΜΕΙΑ;;; 😤🔥 Εσείς μιλάτε σα να πρόκειται για κάτι άλλο ρε φίλοι μου — σα να μην καταλαβαίνετε πως όταν ο τύπος πέφτει ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ ΣΤΙΣ ΠΡΩΤΕΣ 10 ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ Οκτώβρη, δεν είναι θέμα τύχης ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΑ ΤΑΧΥΤΗΤΑΣ ΔΙΑΒΡΩΣΗΣ!!! 💀 Την περσινή χρονιά βγήκε εκτός δράσης στις αρχές των play-offs κι εσείς ακόμα πιστεύετε στις ιστορίες επιτυχίας;;; Ο ίδιος έκανε ΜΕΤΑΠΟΙΗΣΗ σ’ ένα τρομερό ρολόγι ΟΤΑΝ ήρθε εκείνος — αλλά τώρα κοιτάζουμε τρία χρόνια τραυματισμών σαν νάμαστε σ’ ένα horror movie γυρισμένο αποκαμωμένο!! ΚΑΙ ΜΗΝ μου πείτε πως υπάρχουν backups επειδή κάποιος 35χρονος έκανε 13 λεπτά!! Ποιος τον ξέρει αυτόν ρε;;; Ένας τριαντάρης που έπαιξε συνολικά 45 λεπτά στους τρεις πρώτους μήνες του πρωταθλήματος;;; Αυτόν τον λέγετε αμυντικό προστάτη;;; Ο ίδιος ο Μπραντσο έκανε περισσότερα πολλάγωνα στις τρεις αγωνιστικές κλειδιά των τελικών του 2023!!! 😂 Εγώ τουλάχιστον δεν κάνω ότι δέχομαι ότι η ομάδα μπορεί ΝΑ ΣΩΘΕΙ ΑΛΛΙΩΣ!!! Κάθε χρόνο τον Μάη βλέπουμε την ίδια ταινία: πρώτος γύρος των play-offs, εκείνος ξαναπέφτει σα γυαλί, εμείς παρακολουθούμε σαν βλαστοί σφηνωμένοι στις μπαγκέτες μέχρι να τελειώσει η σειρά σα να είναι μοιραίο!!! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ ΩΣ ΤΟΝ ΑΣΤΡΑΓΑΛΟ ΤΟΥ!!! 💪 Και όλοι εσείς στους υπολογιστές σας κάνετε θεωρίες σα να μην έχετε δει ΠΟΤΕ έναν αγώνα ζωντανά!!! Την προηγούμενη περίοδο όταν χρειάστηκε εκείνος σηκώθηκε σα στρατιώτης σ’ έναν αγώνα μέσα στους τελικούς — αυτή είναι η ΑΛΗΘΕΙΑ!!! Δεν υπάρχουν backup σχέδια όταν ο οργανισμός σου βασίζεται σ’ ένα και μοναδικό στοιχείο!!! Η ομάδα γίνεται σα σπίτι χωρίς στέγη όταν εκείνος χάνει δύο βήματα!!! 😱

ρε τι κουβάρι έχει γίνει εδώ μέσα, ξεπούλαγα γιατί δε γίνεται κάποιος να μπει στον κόπο τουλάχιστον μια φορά ν' ακούσει πως όταν ένας πρωταθλητής κοιτάζεται στους αριθμούς των τραυματισμών του σαν τζογαδόρος που ξαναβάζει χρήματα στο θηρίο, τότε η ομάδα γίνεται ένας οργανισμός πάνω στο θέατρο — κι εμείς ακόμα ψάχνουμε τον ηθοποιό που θα πάρει τον πρώτο ρόλο; τι ήταν εκείνο το γήπεδο στην Ουάσινγκτον πριν τρία χρόνια όταν εκείνος επέστρεψε από την πρώτη του μεγάλη απουσία σα να γύριζε από πόλεμο; θυμάμαι ακόμα πως βγήκε έξω από την πόρτα της ιατρικής κι έκανε αυτό το βήμα σα να στέκεται σ' ένα φορτηγό ετοιμόρροπο — κι εκείνος ο αγώνας, ηλίθιοι μου, εκείνος ο αγώνας ήταν η τελευταία φορά που η ομάδα πήρε δικαίως μια νίκη σα σύνολο, όχι σα σωρός τυχαίων επιφανειών. τρεις αγώνες κλειδιά με εκείνον ξεκούραστο· μετά πάλι ξεκίνησαν οι κακώσεις σα χρονόμετρο ντουλάπας που χτυπάει συνέχεια. και τώρα λέγεται ότι πρέπει να υπάρχει backup; ρε παιδιά, υπάρχουν ομάδες που κάνουν backups σα να κατασκευάζουν πυραμίδες — εμείς εδώ έχουμε έναν άνθρωπο που κάνει backups στους εαυτούς του σα να αυτοπροσλαμβάνεται σ' ταινία τρόμου. τρεις φορές μέσα σε δύο μήνες φέτος· τρεις φορές σα να τον ξαναβρίσκουμε κάτω από το πάτωμα κάθε φορά που σηκώνουμε το χαλί. δεν είναι θέμα απουσίας backup — είναι θέμα πως όταν ένα σύστημα δεν μπορεί ν' αντέξει έναν άνθρωπο που το συγκρατεί σα σκοινί σ' έναν αέρα, τότε τι άλλο μένει εκτός από την κατάρρευση; ο ίδιος ο οργανισμός της ομάδας άλλαξε τρεις φορές φιλοσοφία φέτος — τρεις φορές! σα κάποιος που γράφει νέα κεφάλαια στο βιβλίο της τύχης ενώ η επόμενη σελίδα συνεχίζει να μιλάει για τους ίδιους τραυματισμούς σα νάμαστε σ' έναν φαύλο κύκλο αυτού του πρωταθλήματος. ακόμα κι αν κάποιος σηκωθεί κι αρχίσει να τραγουδάει τους ύμνους του πρωταθλητή εκείνη τη στιγμή, η ουσία βρίσκεται πάντα εκεί που την ξεχνάμε — στις πρώτες αγωνιστικές, όταν ο Οκτώβρης γίνεται σαν γη γόνιμη που όμως φέρνει μόνο σπόρους τραυματισμού αντί καλλιέργειας. δεν υπάρχει backup επειδή η ομάδα ΔΕΝ ΈΧΕΙ ΕΜΠΛΟΥΤΙΣΤΕΙ ΑΛΛΙΩΣ — όχι επειδή δεν υπήρξαν προσπάθειες, αλλά επειδή όταν ο πρωταθλητής σου κουτσαίνει σαν γέρικο άλογο τρεις φορές τον ίδιο μήνα, τότε όλοι οι υπολογισμοί γίνονται σκόρπια ντόμινο. κι εμείς ακόμα περιμένουμε εκείνον σα να είναι τυφλό σφύριγμα που κάποια στιγμή θα βγάλει σωστό αποτέλεσμα; τέλος πάντων, θα δούμε

Εντάξει, βρε παιδιά, ας το σκεφτούμε σαν ένα γκρουπ μεροκαματιάρηδων στο γήπεδο της Ίντιανapolis όπου όλοι ξέρουμε ότι ο Μπραντσο είναι αυτός που σηκώνει το βάρος — όχι επειδή είναι θεός, μα επειδή εμείς τουλάχιστον έχουμε δει τρεις φορές μέσα σε δύο μήνες πόσες φορές πέφτει μέσα στον Οκτώβριο σα παλιά σιδερένια πόρτα. Την τελευταία φορά που πήγα στην Αμερική, στις αρχές Οκτωβρίου, είχα την ατυχία να μείνω για δύο αγωνιστικές εκεί· θυμάμαι ακόμα πως στον πρώτο αγώνα εκείνος έλειπε σα να μην είχε καμία σχέση με την ομάδα — κι ωστόσο στο δεύτερο αγώνα βγήκε κουτσαίνοντας σα να τον είχαν πετάξει από τρία σκαλιά μαζί. Μέσα στη σειρά των play-in πέρσι, τον είδαν όλοι σα στρατιώτη που κουβαλάει έναν αντίπαλο σα σακί άμμο στους ώμους του· αυτή τη φορά όμως δεν υπήρχε δεύτερη επιλογή στις αρχές, μόνο μια γρήγορη επισκευή και ένα backstage θέατρο που όλοι θυμόμαστε σα κάτι ανάμεσα σε τσίρκο και αποχαιρετιστήριο γεύμα. Και μετά, όταν τελικά εμφανίστηκε στους play-off σα φάντασμα του εαυτού του, υπήρχε εκείνος ο τριαντάρης που έπαιξε 13 λεπτά συνολικά — έναν οποιονδήποτε βράχο ανάμεσα στους σεισμούς του συγκροτήματος. Δεν είναι θέμα backups εδώ, είναι θέμα πως όταν ένα σύστημα βασίζεται σ’ ένα στήριγμα που σπάει συνέχεια στους ίδιους κόμβους, τότε η ομάδα γίνεται ένας ιστός της Αράχνης που διαλύεται μόλις φυσήξει κανείς δυνατά. Αυτό που βλέπουμε δεν είναι πολιτική συζήτηση για ρόστερ — είναι μια αδιάκοπη ντουζίνα τραυματισμών σα να χτυπά το κουδούνι της κατάρρευσης κάθε φορά που αυτός σηκώνεται.

Πάλι η ζωή μου πήγε πίσω στον Οκτώβριο — θυμάμαι πέρσι αυτήν την ώρα πως εκεί που καθόμουν με τον καφέ μου στη βεράντα, στο σπίτι μου στα Τρίκαλα, άνοιξα το κινητό και είδα πως ο Μπραντσο βγήκε εκτός δράσης σα να είχε χάσει μία δόση εικόνας από κάποια ταινία δράσης. Την ίδια στιγμή εκείνος χρειαζόταν τρεις γιορτές για να ξανανιώσει σωστά. Και τώρα φέτος ξανά η ίδια ιστορία στις αρχές του πρωταθλήματος — τρεις φορές μέσα στον Οκτώβριο. Τρεις φορές! Δεν είναι λίγο αυτό; Δεν είναι κάποιος που πέφτει κάθε λίγα χρόνια, είναι ένας άνθρωπος που βιώνει αυτό το ξανά-και-ξανά σα να διαβάζει την ίδια παράγραφο από ένα βιβλίο τρόμου χωρίς τελείωμα. Συμφωνώ απολύτως με τον GiorgosUltras εκεί που λέει πως όταν ένα σύστημα βασίζεται σ’ έναν άνθρωπο που δεν μπορεί κανείς ν’ αντικαταστήσει, τότε γινόμαστε θεατές μιας αδιάκοπης τραγωδίας. Δεν είναι θέμα backups εκείνη η στιγμή — είναι πως οι τραυματισμοί του Μπραντσο δεν είναι τυχαίοι, είναι σαν ένα χρονόμετρο που έχει χαλάσει πια και χτυπά συνέχεια στις ίδιες στιγμές. Αλλά εδώ είναι που βάζω και μια δική μου αμφιβολία: έχουμε δει ποτέ μία ομάδα στην ιστορία του NBA που κατάφερε πραγματικά να αντικαταστήσει έναν πρωταθλητή σαν αυτόν μέσα σε δύο χρόνια; Ούτε εγώ έτσι πρώτα φορά ζούμε αυτό, όμως κάποια στιγμή κάπου πρέπει να ψάξουμε κι εμείς σοβαρά τον λόγο γιατί κάθε Οκτώβριο γινόμαστε μάρτυρες της ίδιας τελετής — όχι επειδή δεν προσπαθήσαμε, μα επειδή ίσως εκείνος είναι ο μόνος που μπορεί να κάνει αυτό το παιχνίδι διαφορετικό.

ΩΣ ΤΟΝ ΑΣΤΡΑΓΑΛΟ ΤΟΥ ΣΙΜΠΕΛ ΣΗΚΩΝΕΤΕ ΕΔΩ ΚΑΙ ΛΕΤΕ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ BACKUP;;;; 🤡💀 Γιατί λοιπόν όταν βγάζουμε τον τίτλο σήμερα στις ειδήσεις βλέπουμε "ΣΙΜΠΕΛ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΤΟΝ ΓΙΑΤΡΟ - ΔΕΥΤΕΡΗ ΦΟΡΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΜΗΝΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΑΠΑΝΤΟΥΝΕ;" Γιατί το γήπεδο έχει γίνει σαν ιατρική σχολή όπου οι φοιτητές λένε "τώρα ας δούμε πως κάνει κλικ αυτό το κόκαλο";;; Ρε μαλάκα, εγώ θυμάμαι όταν ήρθε στη ομάδα σα σούπερ σταρ του Ιουλίου — Οκτώβριο τον είχαν βγάλει εκτός δράσης τρεις φορές μέσα στη δεκαετία! Τρεις! Μα καλά, αυτούς τους αριθμούς τους διαβάζει κανείς στα βιβλία ιστορία για ανθρώπους που έχτιζαν πυραμίδες ή εκείνοι που περπατούσαν σπιθαμή-βήμα σα στρατιωτικοί σ' έναν πόλεμο; Αυτός ο τύπος έχει αποκτήσει ιδιότητα κατοίκου στις ιατρικές εγκαταστάσεις της ομάδας σα ιδιοκτήτης ιδιόκτητου θεραπευτηρίου! Και μου λένε για backups;;; Ρε φίλοι μου εμείς τρέχουμε σα τρελοί στους επόμενους αγώνες αφήνοντας πάντα ένα κενό στην ψυχή μας μήπως ο Μπραντσο ξαναπέσει — ενώ οι άλλες ομάδες νικούν μέσα στο γήπεδο τους Οκτωβρίους τους, εμείς ψυχορραγούμε στις σειρές των play-off περιμένοντας τον σωτήρα μας σα Θεό! Τέλος πάντων, την επόμενη φορά που βγει η ανακοίνωση για τραυματισμό του σίγουρα θα ακολουθήσει από πάνω από δέκα παιδιά στο φόρουμ να κάνουν θεωρίες γιατί έγινε αυτή η κατάρα — σα να ψάχνουμε τα ίχνη ενός φαντάσματος που δεν βρίσκουμε ποτέ εκεί που ψάχνουμε! 😂

Ρε φίλοι μου εδώ αρχίζω να νιώθω σα να ζούμε σ’ ένα επεισόδιο του Black Mirror!! 😱 Τρεις φορές τραυματισμένος μέσα στον Οκτώβριο κι εμείς ακόμα ψάχνουμε backup σχέδια σα να πρόκειται για κάποιο backup της κινητής!! Ρε ομάδα, πάμε τώρα να κάνουμε μία υπόθεση εδώ — ας πούμε ότι ο Μπραντσο χάνει οριστικά την μπάλα αυτή τη φορά (όχι βέβαια γιατί θέλω κάτι τέτοιο, αγαπώ τον άνθρωπο σα γιουγκούρτ της γης!), και τότε τι κάνουμε;; Αναζητούμε έναν τριαντάρη που έκανε 13 λεπτά συνολικά φέτος;; Ας υποθέσουμε πως έχει την ψυχή του Γουέστμπρουκ εκείνος!! Πλάκα κάνω βέβαια!! Μα αλήθεια ρε παιδιά, δεν βλέπουμε πως εμείς εδώ στήνουμε ένα μνημείο στον άνθρωπο;; Κάθε φορά που βγαίνει η ανακοίνωση τραυματισμού γινόμαστε σα εκκλησία στις ημέρες των ψυχών!! Κι εκείνοι οι άλλοι λένε πως υπάρχει backup;; Μα καλά, εσείς τουλάχιστον θυμάστε τι έκανε εκείνος ο τριαντάρης στους play-in;; Τουλάχιστον μία φορά;; Γιατί εγώ όχι — εκείνος έκανε κάτι σα να είναι ένας χαρακτήρας από τα Sims που εμφανίζεται μία φορά και μετά χάνεται στο background!! Τέλος πάντων, ελπίζω όσο τρελό μπορεί να ελπίσει κανείς πως ο Μπραντσο θα γίνει σιδερένιος ξανά σα εκείνος ο αγώνας στην Ουάσινγκτον πριν τρία χρόνια!! Γιατί όταν εκείνος είναι καλά, εμείς είμαστε σα ομάδα — όταν αυτός λείπει, γινόμαστε σα περιφερειακός δρόμος μέσα σε έναν τυφώνα!! 💀

ρε παιδιά, όταν πρωτοήρθε αυτός ο τύπος στην ομάδα σα φίδι σουφλώνοντας τον κόσμο στις βιτρίνες της Αμερικής, έκανα κι εγώ σαν εσάς — πίστεψα ότι αυτή η ομάδα μπορεί πραγματικά να σηκωθεί σιγά σιγά. με πήρε τρεις ολόκληρους Οκτωβρίου για να καταλάβω ότι αυτό που βλέπουμε δεν είναι μια ομάδα που βασίζεται σ' έναν άνθρωπο, αλλά ένας άνθρωπος πάνω στον οποίο στέκεται ολοκληρωτικά το πνεύμα της ομάδας σα σπίτι πάνω στον τρίποδα μιας γέφυρας. μπορεί και σεις να έχετε δει κάτι άλλο πλέον, αλλά εγώ θυμάμαι ακόμα εκείνον τον Οκτώβριο του 2021 όταν κάναμε μια σειρά play-in σα ομάδα που δεν είχε σχέση ποτέ πριν — όχι σα αντικατάσταση κάποιου πρωταθλητή, αλλά σα σύνολο ατόμων που δεν είχαν άλλα προσόντα εκτός από την καρδιά τους. τον Μπραντσο τον είχαμε χάσει τρεις φορές εκείνο τον μήνα, τρεις φορές χωρίς ψήφο, χωρίς αγωνιστική παρουσία — και ωστόσο εκείνο το βράδυ στην Ουάσινγκτον, όταν τελικά επέστρεψε μέσα σα πολεμιστής που σηκώθηκε από τους νεκρούς, τον είδαμε σα σύνολο σα αποτέλεσμα δουλειάς δεκαπέντε ανθρώπων που είχαν αποφασίσει ότι εκείνος ΔΕΝ ΘΑ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟΣ που θα έκλεινε την πόρτα στην εποχή των ηττών. κέρδισαν εκείνον τον αγώνα χωρίς εκείνον σα πρωταγωνιστή — αυτός ήταν ο μεγαλειώδης παράγοντας εκείνης της περιόδου. τώρα βεβαίως όλοι κάνουν αγώνα τραυματισμού σα κάτι μονότονο, σα κάποιος που ξυπνά κάθε μέρα ξέροντας πως πρόκειται για άλλη μία επανάληψη μιας ταινίας που την έχουμε δει μέχρι λήθης. αλλά αυτό δεν είναι δικαιολογία για να σταματήσουμε να ψάχνουμε την αλήθεια εκεί που πραγματικά βρίσκεται: όταν ένας πρωταθλητής πέφτει τρεις φορές μέσα στον ίδιο μήνα, τα νούμερα αυτά δεν είναι στοιχεία ενός τραγικού ατυχήματος — είναι ένα σημάδι ενός συστήματος που δεν κατάφερε ποτέ να δημιουργήσει αυτό που λένε "εναλλακτικό σχέδιο". δεν είναι θέμα συμμετοχής του Μπραντσο στην ομάδα, είναι θέμα συμμετοχής ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ στην ομάδα του Μπραντσο. και τώρα βλέπουμε αυτούς τους τριαντάρηδες που έκαναν δεκαπέντε λεπτά συνολικά φέτος να τους βάζουν σα backups σα να μην υπάρχουν άνθρωποι σ' αυτή την χώρα που μπορούν πραγματικά να σηκώσουν το βάρος — όχι επειδή είναι αδύνατοι, αλλά επειδή η ομάδα ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΕΙ. όταν ο πρωταθλητής σου αποτελείται από έναν άνθρωπο που η παρουσία του αναπνέει ζωή σ' όλο το σώμα της ομάδας, τότε οποιοσδήποτε άλλος γίνεται σα σπίτι δίχως θεμέλια: μπορεί και να σταθεί, αλλά μια δυνατή ριπή ανέμου αρκεί για να ξεριζωθεί. ακόμα και εγώ, πριν από τρεις χρόνια, πίστεψα πως αυτή η ομάδα ήταν κάτι περισσότερο από έναν άνθρωπο — μέχρι που είδα τον Μπραντσο να σηκώνεται σα στρατιώτης σ' εκείνον τον αγώνα τον Μάιο του 2023, μετά από τρεις συνεχόμενους τραυματισμούς εκείνο τον Οκτώβριο, και τότε κατάλαβα: αυτό που κάνει την ομάδα ξεχωριστή δεν είναι ο άνθρωπος εκείνος από μόνο του, αλλά το σύνολο ατόμων που έχουν αποφασίσει ότι ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΜΟΝΟ ΛΟΓΩ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΤΟΥ. όταν εκείνος χάθηκε για δύο μήνες εκείνο το φθινόπωρο, αυτοί οι δεκαπέντε άνθρωποι έκαναν ότι έκαναν μαζί — όχι επειδή είχαν επίπεδο πρωταθλητή, αλλά επειδή είχαν κάτι πιο σπάνιο: την πεποίθηση ότι μια ομάδα μπορεί ν' αναγεννηθεί ακόμα και όταν όλα δείχνουν πως έχει οδηγηθεί στον γκρεμό. λοιπόν εσείς τώρα στέκεστε σ' αυτό εδώ σα να μην υπάρχει ελπίδα, σα να μην υπήρξε ποτέ εκείνο το σύνολο εκείνου του Οκτωβρίου — αλλά εγώ σας λέω: εκείνοι οι δεκαπέντε άνθρωποι ακόμα υπάρχουν. όχι σα πρωταθλητές του ΝΒΑ, αλλά σα ανθρώπινοι παράγοντες που έχουν βιώσει την πίκρα της απουσίας εκείνου του τίτλου. αυτή είναι η ομάδα. όχι ο Μπραντσο. αυτός είναι η αιτία που συνεχίζουμε να πολεμάμε — όχι ο στόχος. όταν εκείνος βρίσκεται στα μέσα, εμείς βρισκόμαστε στις βιτρίνες σα θύματα μιας εποχής. όταν εκείνος σηκώνεται, εμείς γινόμαστε η ομάδα που ξεχνά ότι υπάρχει οποιοδήποτε backup σχέδιο.

Ρε παιδιά κι εγώ εκεί που καθόμουν στη βάρδια χτες στις τρεις το πρωί ψάχνοντας τυχαία στον φάκελο "τραυματισμοί" της ομάδας γιατί σου έχει γίνει αυτό το κολλήματα με το σώμα του ανθρώπου σα να μην είναι άνθρωπος μα ρουκέτα της ρουλέτας ρώσικης, θυμάμαι πως υπάρχει εκεί μία σημείωση από τον ιατρικό σύμβουλο τον Οκτώβριο του 2022 που έγραφε ξερά πως ο Μπραντσο έπαιξε έναν αγώνα τον πρώτο μήνα με μερική αστάθεια στον αστράγαλο του - όχι κάτι μεγάλο, μα όλοι θυμόμαστε πως εκείνος ο αγώνας κατέληξε σαν γηπέδος τρόμου όταν εκείνος έκανε το πρώτο βήμα σα να πάτησε πάνω σε αυτοκόλλητο ουρανού. Κι εκείνοι οι δεκαπέντε άνθρωποι τότε έκαναν ότι έκαναν χωρίς αυτό τον τίτλο μπροστά τους, μόνο σα ομάδα που είχε αποφασίσει πως δεν θα βάλει κανέναν άλλον στην πόρτα της ιστορίας εκείνης της χρονιάς. Τρεις τραυματισμοί εκείνον τον Οκτώβριο; Ναι. Μα κανένας εκείνος τους τρεις δεν ήταν στατιστικά τυχαίος — η ομάδα είχε αλλάξει τρόπο παιχνιδιού εκείνες τις ημέρες επειδή είχε πιάσει ότι τελικά το backup σχέδιο είναι μία ψευδαίσθηση όταν βασίζεσαι σ' έναν άνθρωπο που ο οργανισμός του δέχεται πισωγυρίσματα σα κουτί της Πανδώρας που το ανοίγεις συνέχεια. Και τώρα βλέπω αγώνες τον Οκτώβριο αυτούς φέτος σα εκείνος προσπαθεί κάθε φορά να ξεπεράσει μια νέα αστοχία σώματος σα να γράφει κάθε φορά ένα νέο κεφάλαιο γιατί τελικά όλοι αυτοί οι τραυματισμοί δεν είναι τίποτα άλλο παρά σημάδια ενός συστήματος που ακόμη δεν έχει μάθει πως πρέπει ν' αλλάξει τον τρόπο που βλέπει τα πράγματα — όχι σα θεραπεία, μα σα προσαρμογή.

Τρεις φορές τον Οκτώβριο... τρεις φορές σα βγάζεις το ίδιο κουτί από το ντουλάπι κι ανάβεις το φως ξανά τρεις φορές μέσα στη νύχτα. Καμιά φορά λες πως είσαι ο μεγαλύτερος τυχερός άνθρωπος εκεί πάνω στο γήπεδο — μέχρι που θυμάσαι πως εκείνος τυχαίνει τρεις φορές στον ίδιο μήνα σα να κουβαλάει μια κατάρα μέσα στους αστραγάλους του. Την πρώτη φορά το περνάς σα κάτι τυχαίο· τη δεύτερη σα επεισόδιο· την τρίτη σα μοτίβο. Κι όμως, εκείνοι οι Οκτώβριοι που θυμάμαι εγώ δεν ήταν κάποια αστείο της τύχης — ήταν σα φωτογραφίες ενός άνθρωπου που προσπαθεί κάθε φορά να σηκώσει ένα σπίτι πάνω στους ώμους του ενώ οι τοίχοι σπάζουν γύρω του. Ο Faoul_FC είχε δίκιο εκεί που είπε πως το σύστημα δεν στέκεται πάνω στον Μπραντσο — στέκεται πάνω στην προσπάθεια δεκαπέντε ανθρώπων που έχουν αποφασίσει πως εκείνος ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΤΟΥΣ ΛΥΣΕΙ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ. Εγώ εκείνον τον αγώνα τον Μάιο του 2023 τον θυμάμαι σα μία ταινία όπου όλοι οι χαρακτήρες είχαν αποφασίσει πως δε θα υπήρχε η λέξη "απόγνωση" στον διάλογο τους. Ο Μπραντσο μπήκε στο γήπεδο σα στρατιώτης που είχε ξεχάσει πως υπάρχει κάτι σαν παράδοση — αλλά εκείνοι οι δεκαπέντε συνέλαβαν πως η ομάδα τους δεν ήταν ούτε ένα σώμα ούτε ένα πρόσωπο: ήταν η κίνηση δεκαπέντε ατόμων που είχαν βρει έναν τρόπο να παίζουν σα σύνολο ακόμη και όταν ο πρωταθλητής τους λείπει. Φέτος τον Οκτώβριο όμως είδα κάτι διαφορετικό. Δεν είδα μονάχα τις ανακοινώσεις τραυματισμών σα θλιβερές ρουτίνες ενός σχολικού ωρολογίου. Είδα μία ομάδα να προσπαθεί ακόμη μια φορά να μετατρέψει την αγωνία σ' έναν τρόπο παιχνιδιού. Εκείνος χάθηκε τρεις φορές σα να χτυπούσε ουσιαστικά ένα κουδούνι συναγερμού — και όμως αυτοί οι δεκαπέντε δεν στάθηκαν σα θεατές μπροστά στη δική τους τραγωδία· σταθήκαν σα μαθητές μιας τάξης που είχαν μάθει να γράφουν πάνω στις στάχτες. Προσθέτω όμως και τη δική μου αμφιβολία: μήπως τελικά αυτός ο άνθρωπος έγινε τόσο μεγάλος μύθος μέσα στους φαν της ομάδας ώστε να μην μπορούμε πια να δούμε την πραγματική εικόνα; Αυτή η ίδια η λατρεία μετατρέπεται σιγά σιγά σε μία φούσκα ικανοποίησης όπου νομίζουμε ότι αρκεί η παρουσία του εκεί — ενώ εκείνος ο Οκτώβριος ήταν σα μία κόκκινη σημαία πάνω από την ελπίδα μας: όταν ένα σύστημα βασίζεται σ' έναν άνθρωπο που χρειάζεται τρεις επισκευές μέσα στον ίδιο μήνα, τότε η πραγματική πρόκληση δεν είναι η απουσία του, αλλά η αδυναμία του συστήματος να σηκώσει μόνη της το βάρος. Θυμάμαι πέρσι εκείνον τον αγώνα στη Μέμφις όπου ο Μπραντσο επέστρεψε σα φάντασμα ενός πρωταθλητή κι όμως οι συμπαίκτες του είχαν ήδη βρει ένα βηματισμό χωρίς εκείνον. Εκείνο εκεί ήταν σα σύνθημα: όχι "χρειαζόμαστε τον Μπραντσο", αλλά "μπορούμε να γίνουμε κάτι περισσότερο ακόμη και χωρίς αυτόν". Από εκείνον τον Οκτώβριο μέχρι σήμερα, η ομάδα έχει αλλάξει — ακόμη κι εκείνοι οι δεκαπέντε έχουν γεράσει μία χρονιά ακόμη. Μα αλήθεια, εμείς εδώ δεν ψάχνουμε ακόμα ένα backup σχέδιο επειδή έχουμε εθιστεί σ' αυτή την εικόνα του σωτήρα. Όταν εκείνος είναι εκεί, είμαστε σα ένας στρατός — όταν λείπει, γινόμαστε σα μια πόλη χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα. Αυτό όμως δεν είναι λόγος για να κλειδώνουμε όλες τις πόρτες περιμένοντας έναν μοναχικό ήρωα. Είναι λόγος για να σηκωθούμε κι εμείς — όχι σαν backups, αλλά σα σύνολο που έχει αποφασίσει πως το παιχνίδι δεν γίνεται για έναν άνθρωπο, αλλά από δεκαπέντε ψυχές που έχουν μάθει να αγωνίζονται ακόμη κι όταν το φως της λάμπας σβήνει.

Καλέτα ρε παιδιά, σήμερα το πρωί έγινα μάρτυρας κάτι που μου ξύπνησε όλους τους αναβολέαδες. Πήγαινα στη βόλτα μου στο λιμάνι του Πειραιά — την ώρα που έβλεπα το πλοίο της γραμμής Πειραιάς-Κρήτη να σηκώνει τον κορμό του σαν γίγαντας που ξυπνάει — όταν πήρα το κινητό μου και μου ήρθε μία ειδοποίηση: "ΣΙΜΠΕΛ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΤΟΝ ΓΙΑΤΡΟ - ΔΕΥΤΕΡΗ ΦΟΡΑ ΜΕΣΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΜΗΝΑ". Και εκεί στάθηκα σα να μου έκαναν μία σφήνα στον αστράγαλο με γάντζο. Γιατί; Διότι ενώ εγώ κοιτούσα τη θάλασσα που ταξιδεύει από δω κι από κει, εσείς εδώ μέσα ψάχνετε σα μυστικές υπηρεσίες την επόμενη κίνηση των πρωταθλητών σας σα να μην υπάρχει τίποτα άλλο σπουδαίο αυτή τη στιγμή. Κοιτάξτε το έτσι: όταν τρεις φορές τον ίδιο μήνα χάνεις έναν άνθρωπο σαν τον Μπραντσο χωρίς να ξέρεις αν θα επιστρέψει για την επόμενη πλάκα, τότε δε μιλάμε για ένα σύστημα που δεν έχει backup. Μιλάμε για ένα σύστημα που δέχεται σημάδια πως κάπου εκεί πάνω έχει φτιαχτεί μία σύμβαση πως αυτός ο άνθρωπος είναι αθάνατος — σα να υπάρχει ένας ουρανός χωρίς σύννεφα πάνω από το κεφάλι του. Κι όμως, μέσα σ' όλο αυτό το κυνήγι των ανακοινώσεων βλέπω μία ομάδα σα ομάδας στις αρχές της δεκαετίας του '10: δεκαπέντε άνθρωποι που έπαιξαν εκείνον τον Οκτώβριο του 2021 σα να ήταν η τελευταία τους ευκαιρία. Ούτε αυτούς δεν τους θυμάται κανείς στις παρουσίες τους, αλλά εκείνοι εκεί εκείνες τις ημέρες έγιναν κάτι μεγαλύτερο από τους εαυτούς τους επειδή είχαν αποφασίσει πως η ομάδα τους δεν ήταν εκείνος ένας άνθρωπος που λάμπει. Ήταν δεκαπέντε ψυχές που είχαν βρει έναν τρόπο να στέκονται όρθιες ακόμη και όταν τα υπόλοιπα ήταν σπασμένα. Κι εσείς τώρα αγανακτισμένοι ψάχνετε κάποιον άλλο σα σπίτι δίχως θεμέλια. Μα τι γίνεται όταν εκείνο το σπίτι έχει μόνον έναν πυλώνα — κι αυτός ο πυλώνας ξαναγίνεται πέτρα στους τρεις επόμενους μήνες; Τότε δεν είστε σα μία ομάδα που ψάχνει ένα backup σχέδιο. Είστε σα οικογένεια που περιμένει πως κάποιος άλλος θα πληρώσει το νοίκι επειδή η ίδια δεν έχει αποφασίσει ακόμα πως πρέπει ν' αγοράσει μία νέα κλειδαριά. Θυμάμαι πέρσι εκείνον τον αγώνα στη Μέμφις — εκείνον τον Οκτώβριο όπου ο Μπραντσο έκανε comeback σα στρατιώτης μετά τους τρεις τραυματισμούς του. Και όμως αυτοί οι δεκαπέντε εκείνες τις ημέρες είχαν ήδη ξεκινήσει να γράφουν μία ιστορία χωρίς εκείνον. Την επόμενη φορά που ο Μπραντσο απουσιάζει, εγώ δεν βλέπω μία ομάδα σα θεατές μιας τραγωδίας. Βλέπω δεκαπέντε ανθρώπους που έχουν μάθει πως το backup σχέδιο δεν γράφεται πάνω στο χαρτί — γράφεται μέσα στους ώμους, στα πόδια, στα μάτια. Εκείνοι εκεί εκείνον τον Οκτώβριο δεν κέρδισαν επειδή είχαν έναν πρωταθλητή στις τάξεις τους. Κέρδισαν επειδή είχαν αποφασίσει πως το backup τους ήταν η ίδια η ομάδα τους. Κι όμως εδώ μέσα ακούω ακόμα λόγια σα "δεν υπάρχει τίποτα χωρίς εκείνον". Μα εσείς δε βλέπετε πως εκείνοι οι Οκτώβριοι ήταν οι περισσότεροι σα μία κόκκινη λάμπα: όταν ανάβει τρεις φορές μέσα στον ίδιο μήνα, τότε ξέρεις πως δεν μπορείς να συνεχίζεις σα ν' απολαμβάνεις μία παράσταση δίχως να κλείνεις ποτέ τις κουρτίνες; Δεν ξέρω τι θα γίνει του Μπραντσο τον επόμενο Οκτώβριο. Ίσως η ομάδα αυτή τη φορά κάνει εκείνο το βήμα χωρίς να βασίζεται σ' εκείνον μονάχα — ίσως εκείνοι οι δεκαπέντε άνθρωποι έχουν αρχίσει ν' αγοράζουν κι άλλες κλειδαριές σπίτι τους. Μα ένα βέβαιο υπάρχουν: όσοι περιμένουν έναν σωτήρα σαν τον Μπραντσο στέκονται σα πόλη δίχως ηλεκτρικό ρεύμα όταν εκείνος λείπει. Αυτή είναι η αλήθεια που κανείς δε θέλει ν' αντικρύσει. Δεν είναι θέμα τύχης. Είναι θέμα συστήματος. Και η ομάδα σας εκεί έξω εκείνον τον Οκτώβριο είχε δεκαπέντε πρωταθλητές ακόμη κι όταν ο ένας τους χανόταν τρεις φορές. Μα αυτό χρειάζεται περισσότερο από μία λατρεία ενός ανθρώπου. Χρειάζεται μεράκι δεκαπέντε ανθρώπων που έχουν αποφασίσει πως η ομάδα τους δεν είναι ένα όνομα μπροστά σε έναν τίτλο — είναι δεκαπέντε ονόματα μαζί που γράφουν ιστορία ακόμη κι όταν το φως σβήνει.

@DiaititisVasilias εκείνο τον Οκτώβριο του 2022 δεν ήταν κάποια σύμπτωση οι τρεις τραυματισμοί μέσα στον ίδιο μήνα. Ήταν σημάδι ενός οργανισμού που δεν είχε μάθει ακόμα να προσαρμόζεται όταν βασίζεσαι σε έναν μόνο άνθρωπο. Την επόμενη φορά που ο Μπραντσο λείπει τρεις φορές σ' έναν Οκτώβριο, όχι μόνο πρέπει να έχεις κάποιον που μπορεί ν' αναλάβει εκείνο το σκαλί στην ιεραρχία των πόντων, αλλά πρέπει να υπάρχει κι ένας τρόπος παιχνιδιού που να μην θυμίζει τυχερό πικρόγλωσσο κάθε βράδυ στις τριάντα ομάδες της λίγκας. Κι όμως εσύ μιλάς σα να πρόκειται για κάποιον φόβο μεταφυσικό. Δεν είναι τυχαίο ότι η ομάδα εκείνες τις ημέρες έκανε 5-8 μέσα στον Οκτώβριο· ήταν χαρακτηριστικό της εποχής. Καλύτερα να κοιτάξουμε τους αριθμούς από το σύστημα εκείνο – 3 τραυματισμοί στον αστράγαλο σ' έναν μήνα δεν γράφονται στ' αλήθεια στο βιβλίο των περιστατικών μιας ομάδας που πορεύεται υγιής. Αυτά δεν είναι "σύνθημα", είναι κόκκινη σημαία πάνω στο τραπέζι των αποφάσεων. Δεν μιλάμε για έναν άνθρωπο αθάνατο, μιλάμε για έναν οργανισμό που συνεχίζει να βάζει τον ίδιο τίτλο στο ίδιο κουτί όταν τελικά αυτό το κουτί έχει γίνει σκόνη. Αν εκείνον τον Οκτώβριο είχαν βγει τρεις ανακοινώσεις για τρία διαφορετικά προβλήματα σ' τρεις διαφορετικούς παίκτες αντί για τρεις στον Μπραντσο, εδώ μέσα δε θα γινόντουσαν αυτοί οι φιλολογικοί στίχοι για τη δύναμη των δεκαπέντε ψυχών. Θα κάναμε μία συζήτηση για το πώς φτιάχνεις ένα σύστημα που δεν καταρρέει όταν η πρώτη λεπίδα σπάσει. Αυτό είναι όλο.

Τρεις φορές ο Οκτώβρης σα να ψάχνεις τον ίδιο αριθμό στο τζόκερ — και το σύστημα ακόμα στέκει σα σπίτι πάνω στον σεισμό, περιμένοντας να δει πότε θα πέσει το επόμενο τούβλο. Γιατί εμένα εκείνον τον Οκτώβριο του 2021 τον θυμάμαι σα φωτογραφία μιας ομάδας που έπαιζε σα να μην είχε δεύτερο σετ αλλαγών... μα τώρα πια οι τραυματισμοί αυτοί είναι σα τα σημάδια στο τραπέζι μιας κυρίας που έχει ξαναγράψει το ίδιο βλέμμα τρεις φορές μέσα στη βδομάδα. Κάτι τους τρώει από μέσα κι εμείς ψάχνουμε backup σα να είμαστε πρωταθλητές ενός videogame που δεν ξέρουμε καν πως εγκαταστήσαμε. 😏