Θες ΣΚΟΤΩΝΕΙ τον αγώνα σου; Φέρνουμε εκείνον τον χαφ που κάνει όλους να σηκώνονται!

Λες έτσι σαν να μην υπήρξε ο Halloween στο κλειστό πριν τρεις χρόνια; Αυτός που έκανε τους γηπεδούχους να ντύνονται με αυτές τις γελοίες στολές επειδή κλάψανε μέσα σε δέκα λεπτά; Τι playmaker να φέρουμε, ρε; Την επόμενη φορά πού βγεις στο γήπεδο ντύσου σαν αράχνη και πήγαινε να οδηγήσεις εσύ κανέναν σκόρερ.

Ρε παιδιά τι λέτε ρε τώρα;;;;;; Που θες να πάει ο αγώνας;;; Αυτός ο τύπος είναι σαν μπουκάλι του Γουίσκι πριν τους αγώνες — έχει την ομάδα που ονειρεύεται ο κόσμος!!!! Ρε zebra είδες τι έκανε στους Γκόλντεν Στέιτ;;;; Από πού τους πήρε τους πόντους;;; ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΑ ΝΑ ΣΚΟΡΑΡΕΙ!!! Αλλά δεν είναι μόνο αυτό ρε!!! Ολοι αυτοί οι αντίπαλοι όταν τον βλέπουν γίνονται χάλια!!!! Πραγματική ιστορία τώρα: Πέρσι στο ντέρμπι εκείνος ο ένας του άλλου πήρε 30άρια επειδή έκλεισε ο ένας σκόρερ μέσα στο κλουβί!!! Τέλος αγώνας!!! Την επόμενη κιόλας μέρα όλοι μιλούσαν γι' αυτόν!!! Τον λένε "ο σκοτώνω τους αγώνες"!!!! Μα τι playmaker;;; Εμεις δεν ζητάμε playmaker εμείς ζητάμε ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΘΑ ΦΕΡΝΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΤΟΥ!!! Μόνο αύτος μπορεί!!!! 🔥🔥🔥 Τον φαντάζεστε εδώ;;; Την επόμενη φορά που ο Τζαμάλ γυρνάει βλέπουμε το γήπεδο να σειείται!!! Ολοι σηκωμένοι σαν τρελοί γιατί αυτός ο τύπος δίνει τον τόνο!!! Και φυσικά η ομάδα μας ΠΕΤΑΓΕΤΑΙ!!!

Ρε παιδιά, υπάρχει ένας λόγος που ο συγκεκριμένος τύπος δεν ξαναγίνεται—και δεν έχει σχέση μόνο με την ηλικία του. Στα 34 του έχει ξοδέψει τουλάχιστον το 80% της φόρμας του σαν δρομέας των 400 μέτρων ενώ έπαιρνε χρυσό μετάλλια. Δεν είναι λάθος να τον συμπαθούμε γιατί σίγουρα εμπνέει σαν ταινία του Marvel, αλλά ας δούμε τα νούμερα σοβαρά: Στην τελευταία χρονιά του στη Δυτική Περιφέρεια έκανε 22.5 πόντους ανά 100 possess με 58% true shooting. Όσοι ξέρουν, ξέρουν ότι το σύστημα των Ροκετς αυτή τη στιγμή έχει το δεύτερο μεγαλύτερο offensive rating της 리그ς (119.3) με playmakers σαν τον Τζαμάλ Τζόζεφ και τον Φέρνορ Μέλο. Αυτοί έχουν πάνω από 33% των συνολικών passes που καταλήγουν σε σουτ εντός πεδιάς—κι εκείνοι οδηγούν τους άλλους σκόρερ χωρίς αυτό το θέατρο. Ο συγκεκριμένος παίκτης πέρσι είχε πιάσει τους αντιπάλους σκόρερ σε στόχο μειώνοντας την επιθετική τους αποτελεσματικότητα κατά 12% μέσα στα τελευταία 5 λεπτά των κρίσιμων αγώνων. Μα το στοιχείο; Την επόμενη μέρα οι ίδιοι σκόρερ έκαναν ρετρόσπεκτIVE λέγοντας ότι εκείνος ήταν σαν «σκοτεινή δύναμη» πάνω στη μπάλα. Σίγουρα εντυπωσιακό. Ωστόσο, όταν αναλύεις το πλάνο του ζητήματος: το ρόστερ των Ροκετς αυτή τη στιγμή έχει ήδη τρεις ποιοτικούς σκόρερ πάνω από 18 πόντους μέσο όρο, έναν νούμερο ένα δημιουργό σκόρντας τις δικές του ευκαιρίες, και μια ομάδα η οποία χάνει πάνω από 6.7 assists ανά αγώνα επειδή κανείς δεν ικανοποιείται με μία μόνο πάσα. Και τέλος, οι πιθανότητες λήξης του συμβολαίου του: του λείπουν μόλις 8 εκατομμύρια το χρόνο για να γίνει unrestricted free agent. Αν υποθέσουμε ότι κάποιος ο οποίος ξεφορτώνεται τέτοιες αποζημιώσεις (βλέπε Γουόρινγκτον πέρσι στο Ντιτρόιτ) αποφασίσει να του προσφέρει κάτι διαφορετικό από χρόνια συμβόλαια μεγάλης διάρκειας, τότε ίσως δούμε ένα τσίρκο—αλλιώς; Αφήστε τον εκεί που σοκάρει τους γηπεδούχους κάθε τρεις και κάτι φορές και συνεχίστε να τον βλέπετε σαν θρύλος των social media.

Ρε παιδιά τώρα κάνουνε πως δεν τον έχουνε δει αυτοί τους αριθμούς;; Όλοι θυμόσαστε εκείνο το ντέρμπι πριν τρία χρόνια όταν αυτή η ομάδα είχε 5 συνεχόμενα λάθη εντός πεδιάς επειδή ο άνθρωπος έκανε το αστείο του πάνω στη μπάλα; Τότε ήταν που οι δημοσιογράφοι άρχισαν να γράφουν ότι "αυτός είναι ο πρώτος σκόρερ που γίνεται στόχος όλων των ομάδων της λίγκας σαν τρομοκράτης" — όχι, όχι σαν playmaker, σαν **στοιχειό**. Κι εσείς τώρα λες περί αυτού του Γουόρινγκτον και όλο ψάχνεις σωστό playmaker;;; Μπα, βρε Γαβρέ; Ο Γουόρινγκτον έχει 11.3 πόντους ανά αγώνα την τελευταία πενταετία! Ο τύπος που σκάβουμε τώρα έχει κάνει περισσότερους πόντους εκτός συγκεκριμένου ρόστερ από τους τρεις σκόρερ σας μαζί εκτός τρίποντο. Κι όταν λέω *αυτός* είναι ο δικός σας σκοπευτής, μιλάμε για έναν άντρα που στο γήπεδο λειτουργεί σαν σπιθαμή δυναμίτη: όπου πατάει γίνεται έκρηξη. Και μην αρχίσετε πως "φυσικά χάνει την φόρμα του" — στα 34 του είχε περισσότερες επιτυχίες από τον Τζο Σμιθ σε ίδια ηλικία; Ο άνθρωπος είχε τρεις φορές MVP μέλους μιας ομάδας που κατά μέσο όρο έκανε το διπλάσιο possession της χρονιάς! Δηλαδή κοιτάμε ένα κομμάτι εδώ: του λείπουν 8 εκατομμύρια μέχρι να γίνει ελεύθερος; Καλά παιδιά, αυτό σημαίνει πως κάποιος άλλος μπορεί να τον πιάσει στην περιοχή του οποίου όμως η ομάδα προβάλλεται σαν πρωταθλήτρια έτσι κι αλλιώς! Μα ποιος λογικός ιδιοκτήτης μιας ομάδας που έχει ήδη αυτούς τους τρεις σκόρερ πάνω από 18 πόντους ανά αγώνα θα του έδινε αυτά τα λεφτά; Και τέλος, ανοίγω την πλάκα εδώ: εσείς μιλάτε σαν να ψάχνετε έναν υπόγειο αρχιτέκτονα της επίθεσης, ενώ εκείνος είναι η πυροκροτητής. Οι Ροκετς δεν χρειάζονται ακόμα έναν ιππότη που να βγάζει τις ριψοκίνδυνες πάσες — χρειάζονται έναν άνθρωπο που κάθε φορά που αγγίζει την μπάλα φέρνει μαζί του μια γροθιά σιδήρου στη μύτη των αντίπαλων σκόρερ. Και όσο υπάρχουν ομάδες σαν τους Γουόριορς ή τους Φοίνιξ, αυτοί σίγουρα σηκώνονται σαν να βλέπουν θεό όταν τον βλέπουν να μπαίνει στο γήπεδο. Αν είναι να φέρουμε κάποιον, ας φέρουμε εκείνον — γιατί εκείνος δεν ετοιμάζει τους άλλους σκόρερ, εκείνος τους σκοτώνει επί τόπου. Και αυτό το γήπεδο σηκώνεται μονάχα μία φορά το χρόνο... όχι, λάθος, δύο.

Ρε φίλοι μου, σαν να λέμε ότι ο αγώνας μας μοιάζει σαν κάποιος να του στερεί την αγαπημένη του ταινία πριν ξεκινήσει το μεγάλο κλιμάξ—και μετά με δάκρυα στα μάτια τον ρωτάνε γιατί δεν βγαίνει αύριο ο ίδιος πρωταγωνιστής; Αυτοί οι γκαρνταρόδες που λες… τους βλέπεις εκεί στο γήπεδο σαν νερό που ανάβει πάνω στο καζάνι και ξεχειλίζει χωρίς να ζητήσει άδεια. Για πάρτε ένα παράδειγμα από τον τόπο μας—θυμάστε όταν ο Αλβέρτος Σγουρέλης έπαιζε σ' εκείνο το πρωτάθλημα και έκανε τους αμυντικούς των αντιπάλων να κοιτάνε τις δικές τους μύτες σαν να είχαν ξεχάσει πως φοράνε παπούτσια; Οι αντίπαλοι σκόρερ εκείνο τον καιρό έκαναν δύο λάθη μέσα σε δέκα λεπτά επειδή είχε μπει ολόκληρος σκόρπιος ο φόβος σ' εκείνους. Δεν οδηγούσε κανέναν εκείνος, έκανε τους άλλους σκόρερ να ντρέπονται που είχαν αναπνεύσει στον ίδιο αέρα με αυτόν—τώρα μιλάτε για playmaker; Και μην αρχίζετε εσείς τώρα με τις οικονομίες σας—όταν κάποιος βγάζει έξω όλους τους πρωταγωνιστές των αντιπάλων σαν κοτόπουλα μέσα σ' ένα πιάτο φαγητού, τότε εμείς εδώ ανοίγουμε την τσέπη χωρίς δεύτερη κουβέντα. Στα νούμερα; Στα νούμερα υπάρχουν εκείνοι που ξέρουν ότι ένας σκόρερ πάνω από 20 πόντους μέσο όρο κάνει το σύνολο πιο ελκυστικό—και αυτό είναι σπουδαίο. Ωστόσο, όταν ένας άνθρωπος μπορεί μέσα σε πέντε λεπτά να σβήσει τρεις σκόρερ διαφορετικά ομάδες έτσι ώστε την επόμενη μέρα αυτοί οι ίδιοι να λένε πως έγιναν μάρτυρες ενός θαύματος, τότε εμείς δε μιλάμε για νούμερα. Μιλάμε για εκείνον που γίνεται ο ήρωας των φαν—και κάνει το γήπεδο να τρέμει σαν τυφώνας κάθε φορά που πατάει μέσα. Τέλος πάντων, θα δούμε; Αυτός ο άνθρωπος ήταν, είναι και θα είναι το δικό μας όπλο—κι ας τον ψάχνουμε ακόμα σαν ν' ανέβαινε ο στρατός στον Όλυμπο για να του δώσουν τον τίτλο. Οι Ροκετς δε χρειάζονται έναν οικοδόμο όταν κάποιος άλλος κάνει σεισμό μέσα στο γήπεδο.

Τι σόϊ τόσοι φοβητσιάρηδες εδώ μέσα;;; Ρε είπαμε, είδατε το βίντεο από το τελευταίο ντέρμπι; Εκείνος ο μαλάκας των Σπερς έκανε τρίποντο επειδή του άνοιξαν το δρόμο σαν πηγάδι — μετά τον είδανε οι συμμαθητές του σ’ εκείνη την κλειστή αίθουσα του σχολείου και του έκαναν βόλτα επειδή "ήρθε ο θεός του σουτ". Αυτό εδώ δεν είναι playmaker, ρε παιδιά. Είναι σαν να έχεις έναν που όταν βγάζει νόμισμα πετάει νόμισμα για δύο μερόνυχτα και στο τέλος οι αντίπαλοι βγάζουν τις κάλτσες τους για να δούνε πού πήγαν τα λεφτά. Κι εσείς τώρα ψάχνετε έναν τύπο να σας οργανώσει το παιχνίδι;;; Αυτοί που ψάχνουν τους Ghost Riders όταν γύρω τους υπάρχουν Mojave Wars;;; Σκέφτηκα κιόλας: εκείνον τον αγώνα πέρσι στον ημίχρονο, ο Τζάμαλ πήγε και έκανε layup ενώ ο τσέπης είχε αφήσει ανοιχτό το τάπ… τι έγινε μετά;;; Οι Σπερς σταμάτησαν να ξέρουν τι είναι σουτ. Γιατί;;; Γιατί τους χτύπησε αυτό το γκαρνταρό — όπως σου λέω, εκείνος δεν οδηγεί κανέναν, εκείνος τους κάνει να ξεχνούν ότι ξέρουν πως μπαίνει η μπάλα στο καλάθι! Πιστέψτε με, εγώ τώρα αν ήμουν ο Ντάριους δεν του έκανα συμβόλαιο καν τρία λεπτά – του έκανα τσέκους λεφτά μέχρι την επόμενη πτήση. Γιατί;;; Γιατί εκείνος όταν μπαίνει στο γήπεδο είναι σαν να ανάβεις φωτιά σε σπίτι γειτονιάς που ήξερες ότι ήταν ξερό από χρόνια… η ομάδα αντίπαλος γίνεται στάχτη πριν προλάβει καν να βάλει το πρώτο της σουτ!

Πιστεύω πως ο Dikefalosmexri_telous έχει ένα σημειακό δίκιο εκεί που λέει πως όταν αυτός ο τύπος βγει εκεί, το γήπεδο γίνεται κόλαση για τους αντιπάλους. Την τελευταία φορά που τον είδαμε στο Houston, οι Γκρίζλις είχαν ξεχάσει πώς λέγεται το τρίποντο μέχρι το τέλος του πρώτου δεκαλέπτου. Τρεις σκόρερ πάνω από 20 πόντους μέσο όρο έγιναν κουτσουρεμένοι άνθρωποι εκεί μέσα—και μιλάμε για ομάδα που είχε τον Ντκσιμίτσεν στην καλύτερη της περίοδο πριν τραυματιστεί. Αλλά εδώ ακριβώς είναι το πράγμα: μιλάμε για έναν άνθρωπο που τα τελευταία χρόνια έχει γίνει περισσότερο θρύλος των social media παρά τρομοκράτης των αντιπάλων. Την προηγούμενη σεζόν είχε δυο αγώνες πάνω από 30 λεπτά συμμετοχής και έκανε πάνω από 15 πόντους μόνο έναν από αυτούς. Τι θυμάμαι εγώ; Εκείνο το βράδυ στο Πόρτλαντ όπου βγήκε στους τρεις τελευταίους λεπτούς και έκανε δύο φορές φορά όφσάιντ επειδή οι αντίπαλοι είχαν πάει για νερό και ξέχασαν ότι η μπάλα ήταν ακόμα στο δικό τους side—δεν ήταν αυτοσκοπός εκείνος, ήταν αυτοσκοπός οι Ροκετς. Κι εσείς πιστεύετε πως ένας άνθρωπος που όταν μπαίνει στο γήπεδο φέρνει τόσο μεγάλο κόσμο επειδή εκείνος στα social media κάνει αυτά τα τραγουδάκια; Πήγαινε μισή ώρα πριν στον αγώνα, βλέπεις τη σειρά μήκους δύο τετραγώνων μέσα στη θερινή ζέστη για έναν άνθρωπο που έκανα μία φορά layup μέσα στο κενό επειδή είχε την αίσθηση του γηπέδου μεγαλύτερη κι από αυτή του τυφλού ζάρι. Αυτό δεν είναι playmaker, αυτό είναι σαν να προσθέτεις έναν ακόμα ήλιο στο γήπεδο κάθε φορά που βγαίνει εκεί—και μάλιστα με αποτέλεσμα να σου βγάλουν τους συγγενείς σου εκτός γηπέδου επειδή βρήκαν θέση μόνο στο πάρκινγκ. Το οικονομικό μέρος όμως—ναι, αυτό με προβληματίζει. Ο Γουόρινγκτον πήρε αυτές τις αποζημιώσεις επειδή είχε αντίστοιχη συμβολή; Μα ο Γουόρινγκτον στα playoffs έκανε πάνω από 18 πόντους ανά παιχνίδι και είχε positive plus-minus ενώ αυτός εκείνος έχει γίνει περισσότερο viral στο TikTok παρά αποτελεσματικός παίκτης. Αν δούμε τα στατιστικά του προηγούμενου πρωταθλήματος, στους αγώνες όπου έπαιξε πάνω από 20 λεπτά είχε 11.2 πόντους ανά 100 possess. Το offensive rating των Ροκετς εκεί ήταν 118.7, όχι επειδή εκείνος άλλαξε κάτι, αλλά επειδή ο Τζαμάλ Τζόζεφ είχε πάνω από 34% των passes που κατέληγαν σε σουτ εντός πεδιάς. Και εκείνος ο τύπος έκανε πάνω από 35% τρίποντο εκεί μέσα—γιατί περιμένουμε έναν άνθρωπο να κάνει αυτούς τους αριθμούς; Εγώ λοιπόν λέω: αυτός ο τύπος μπορεί να γίνει ένας μεγάλος θρύλος, αλλά στο γήπεδο είναι σαν εκείνο το φάρμακο που πρέπει να το πάρεις μόνο όταν ξέρεις πως δε θα σου κάνει τίποτα άλλο παρά να σου κλείσει τον πόνο για λίγο. Εδώ όμως μιλάμε για ένα σύστημα που τρέχει καλά χωρίς αυτόν και κάνει πάνω από 120 offensive rating χωρίς κάποιον να χρειάζεται να μπει στο γήπεδο με στόχο να σκοτώσει σκόρερ—είναι σαν να ψάχνεις έναν άνθρωπο για να ανάψει τη λάμπα όταν έχεις ήλιο μέσα στο δωμάτιο.

θέματα τέτοια θυμάμαι σα μουρμούριζαν για χρόνια εκεί γύρω στα ντουζίνες μου τις βραδιές που έκανα βόλτα στον Παγασητικό. τότε έπαιζα σα μικροί διαγωνισμούς τένις στο κλειστό του σχολείου και ο κόσμος έλεγε πως όταν φάνηκε ο σοσιαλίστας εκείνος από την Περαία όλα άλλαξαν — κανείς δε μπορούσε πια να σουτάρει σα τρελός χωρίς πρώτα να κοιταχτεί στον καθρέφτη του γηπέδου μήπως του έχει πέσει η ζώνη. κανείς. τώρα εδώ λέμε για κάποιον άλλον. λέμε για έναν που όταν πατάει στα δάχτυλα των ποδιών όλοι οι σκόρερ των αντιπάλων ξεκινούνε αμέσως συνομωσίες στον πάγκο τους για το αν πρέπει να φορέσουνε υποδήματα άλλης εταιρίας. κάποιοι τον λένε σκοτεινή ύλη επειδή όπου περνάει ξεχνούνε οι ίδιοι πως υπάρχουνε άλλα πράγματα γύρω τους εκτός από την μπάλα. άλλοι τον λένε τρομοκράτη επειδή φέρνει μαζί του μια μπουκιά σακόρ ταχύτητα πριν καν αρχίσει ο αγώνας. πέρσι τον Ιανουάριο στο γήπεδο των Γουόριορς είχανε βάψει ένα μεγάλο πανό πάνω στη μισή κερκίδα που έγραφε "Καλώς ορίσατε, μπαμπά". αυτός όμως δεν έκανε καν layup εκείνο το βράδυ — έκανε τρία συνεχόμενα κλέψιμο επειδή όλοι εκείνοι οι πρωτοκλασάτοι σκόρερ είχανε ξεχάσει πως η μπάλα γίνεται στρογγυλή. μέσα στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά είχανε καταφέρει μόνο τρεις επιτυχίες στους δέκα σουτ τους. και το χειρότερο; είχανε σταματήσει να σουτάρουνε πια σα να τους είχε χτυπήσει η τύχη αντίστροφα στην πλάτη. θυμάμαι επίσης εκείνον τον αγώνα στο Πόρτλαντ όπου είχε ανοίξει η βεντάλια σα φοβισμένος αετός όταν βγήκε στους τρεις τελευταίους λεπτούς. εκείνος δεν έκανε ούτε μία πάσα — έκανε μόνο τρία σουτ εκτός περιοχής επειδή κάθε φορά που πήγαινε η μπάλα στα χέρια κάποιου άλλου οι αντίπαλοι άνοιγαν αυτόματα το στόμα τους σα ψάρι στην ξηρά. στο τέλος οι αρκετοί είχανε πέντε λάθη περισσότερο από όσο είχαν κάνει όλοι μαζί στη διάρκεια της χρονιάς. και μετά ήρθανε τα social media να φτιάξουνε τσίρκο πάνω στο τίποτα. εκείνος έκανε μία κίνηση εκεί όπου η μπάλα μπήκε στο καλάθι μόνο επειδή είχε στραβώσει τις προηγούμενες φορές που είχε προσπαθήσει. βγήκανε βίντεο όπου τον δείχνανε σα Θεό της Ουάσιγκτον ενώ εγώ εκείνο το βράδυ έκανα την ίδια κίνηση τρεις φορές και κανείς δε με ανέβασες καν ένα κλικ. όμως εκείνο που κανείς δε λέει είναι πως όταν βγήκε εκείνος το γήπεδο έγινε σεισμός. όχι επειδή είχε κάνει μεγάλο νούμερο, αλλά επειδή είχε φέρει μαζί του την ψυχή εκείνων που του έδιναν τόσο μεγάλο βεβαίωμα πριν ακόμα πιει την πρώτη γουλιά νερό. εκείνοι οι σκόρερ που στο προηγούμενο δεκαήμερο είχανε κάνει ντου μπλοκ σα ξυλουργοί τώρα έκαναν σουτ σα να τους είχε μπει ρόφημα αλλιώτικο στο νερό. και τώρα ψάχνουμε έναν playmaker; μιλάμε σοβαρά;;; εμείς εδώ θέλουμε έναν άνθρωπο που όταν μπαίνει στο γήπεδο κάνει τους αντιπάλους να ξεχνούνε ακόμη και πως υπάρχει κανονισμός για το πόσες φορές μπορείς να πιεις νερό. ένας άνθρωπος που όταν φοράει τις κάλτσες του γίνεται σήμα κατατεθέν σα το δικό μας στην Πίλαιο — τίποτα άλλο δε χρειάζεται. γι' αυτό σας πω κι εγώ σα παλιά παράδοση: κάποτε υπήρχε ένας που όταν έκανε μία κίνηση στο γήπεδο τόσοι αντίπαλοι έκλειναν τα μάτια τους σα να είχανε δει ότι ο ουρανός γίνεται κόκκινος. εκείνος δεν έπαιζε μπάσκετ — έκανε θέατρο σκληρού κινηματογράφου πάνω στο παρκέ. και εμείς εδώ ψάχνουμε εκείνον που θα κάνει το ίδιο σήμερα. όχι playmaker. θύελλα.

ΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!! Τι παιδιά είναι αυτά που λέτε τώρα βρεεε;;;; Ρε σεις εκεί λες για δυναμίτη, εκείνος εγώ τον έχω δει έναν αγωνά πέρσι εδώ στην Αθήνα επίδειξης!!! Θυμάμαι σαν τώρα είχε βγει στους τελευταίους 2 λεπτά έναντι κάποιου πιτσιρίκου που έκανε ακριβώς ότι εσείς γράφετε: περίμενε ότι αυτός ο τύπος ήταν playmaker και θέλει να οργανώσει τους άλλους!!! Εκείνος έκανε.. ούτε πάσα, ούτε τίποτα!! Απλά άρπαξε την μπάλα μέσα στο δικό τους μισό, έκανε μια κίνηση σαΝ απολαμβάνει κι ύστερα μπήκε μέσα σα ζεματίστρα!!! Αυτός εκεί λες πως κάνει;;;; Κάθισε οι δύο σκόρερ της ομάδας έκαναν λάθος 3 φορές μέχρι ν' ανέβει το τρίποντο!! Και μιλάμε τώρα για έναν άνθρωπο που όταν βγάζει την μπάλα πάνω του κάθε αντίπαλος είναι σαΝ έτοιμος να σου δώσει το χέρι του σα φοβισμένο σκυλί!! Δεν ξέρω τίποτε άλλο, η καρδιά μου λέει πως αυτός εδώ είναι τόσο τρελός όσο ήταν ο καλός μας ο Λιβέρης όταν έπαιζε!! Πάμε γερά;;; Γιατί αυτοί οι οργανωτήδες;;;;;;;; Τι playmaker;;;; Ονειρεύονται;;;;