Ποιον παίκτη ΟΛΑ τα κανάλια λένε πως δεν μπορώ να βάλω στην ομάδα μου

Πέρσι εκείνο το βράδυ στο δεύτερο παιχνίδι των finalsa σηκώθηκε ο κόσμος όλος να πει "πού είναι ο Τζέινσον;" — δεν ήταν τυχαίο το σκεφτόμουν κι εγώ μόλις είδα ότι η ομάδα τον βάζει συνέχεια στον αγώνα στις τελικές φάσεις. Μα τι φάση είν’ αυτή που έχουμε έναν σουτέρ σαν τον Τζόναθαν Κουκμάστερ για backup κεντρικό όταν πάμε για τίτλους; Δεν τους λέω να ξεχάσουν το όνομα, αλλά μέχρι πού θα μιλάνε σιγά-σιγά για αστείο; Οι αγωνιστικές αλήθειες είναι αυτές που κάνουν τους τίτλους, όχι οι διαφημίσεις των καναλιών.

Πού είναι η μπάλα;;; ΣΙΓΟΥΡΑ ΔΕΝ ΜΕΛΕΤΗΣΑΝ ΤΙΠΟΤΑ αυτοί οι τύποι;;; Ξέρω έναν χρόνο τώρα: ο Τζέινσον Μάρτιν είναι αυτομάτικα φόβος στους αντιπάλους... όχι επειδή βάζει σουτ μετά σουτ σα βαρέλι πάνινο... αλλά γιατί όταν βρεθεί εκεί μέσα στις τελικές στιγμές ΞΕΡΕΙΣ τι κάνει;;;; Την ομάδα αυτή τη φορά ζητάμε έναν TRUE αθλητή, έναν που δεν λέει τίποτα αλλά όταν φορτώνεται η στιγμή ΑΝΘΙΖΕΙΙΙ!!! Εγώ είδα πέρσι εκείνος ο final κόντρα στους Μπουλς... τον γύρναγαν αριστερά, δεξιά, δίπλα... μέχρι εκείνος να πιάνει την μπάλα στη θέση του τζίνιου μου 💪🔥 ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΕ ΑΚΟΜΑ!! Μέτρα δεν χρειάζονται πλέον... το όνομα ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΤΑΙ στον αέρα ακόμα και όταν είναι ανοιξιάτικο πρωινό!! Και τώρα αυτοί λένε "πως;" πως;;; Μας έκαναν ρεζίλι στα κανάλια ε;;;; Αυτοί πέρσι τον είχαν για backup επειδή δεν ήξεραν πως να τον βγάλουν... ΤΩΡΑ;;; Τώρα που η ομάδα μας χρειάζεται έναν κεντρικό σέντερ φόργουορντ ΜΕ ΠΙΣΤΗ ΣΤΟΧΟΥ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ... αυτοί δεν ξέρουν πως υπάρχουν άνθρωποι που γεννιούνται για τις μεγάλες στιγμές;;; Α! και μην ξεχνάτε... οι διαφημίσεις των καναλιών έχουν πάντα δίκιο;;; Ο κόσμος στην εξέδρα είναι εκείνος που ψήφισε πρώτο τον ίδιο!! Φτάνει πια να μην τον βάζουν πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους 😤💥

Τι φοράμε τώρα βλέπω πάλι αυτά τα κανάλια να μιλάνε για τον Τζέινσον σαν να είναι ο επόμενος Θεός στο σέντερ φορ; Πιστεύω ότι η ομάδα είχε χάσει από εκείνον τη βδομάδα όταν τον έβαζαν 3 λεπτά στον αγώνα γιατί κανείς δεν καταλάβαινε τι κάνει εκεί μέσα εκτός του ότι εκείνος τα καταλάβαινε όλα. Αυτοί οι τύποι στα κανάλια πλέον δουλεύουν πρωί βράδυ μόνο και μόνο να ψάχνουν ποιον φοβούνε όλοι στη μεγάλη στιγμή, αλλά εμείς έχουμε δει την αλήθεια: ένα ζεστό πρωινό στο Madison Square Garden το είχαν καταστρέψει οι Σέλτικς όχι επειδή έριχνε σουτ αλά καταιγίδα, αλλά επειδή όταν έπρεπε εκείνος έκανε κάτι άλλο — κάτι που δεν δείχνει καν στα νούμερα. Μέχρι πότε όμως να μιλάμε περί αυτού; Η θέση δεν είναι backup γκαρντ, είναι σέντερ φορ εκεί όπου η ομάδα χρειάζεται έναν άνθρωπο που όταν φορτώνονται 2 αντίπαλοι πάνω του και του λέει "πάρε την μπάλα εσύ" εκείνος σηκώνει το κεφάλι και βρίσκει το κενό σα να ξέρει πως όλα γύρω του σβήνουν. Τι ηλικία έχει; Μόλις τελείωσε το δεύτερο χρόνο του και η ομάδα τον χρησιμοποιεί στις τελικές στιγμές επειδή εκείνος ξέρει τι κάνει — όχι επειδή υπάρχει άλλος εκεί για να βγει. Νομίζω ότι όσοι λένε πως αυτή η μεταγραφή είναι φρενάρισμα επειδή είναι σουτέρ πρέπει να ξανακοιτάξουν την κατάσταση των δικών μας παικτών εκεί μέσα. Οπότε μέχρι στιγμής βλέπω μια πολύ ρεαλιστική κίνηση: τον έχουν βγάλει εκεί για λόγους που εμείς καταλαβαίνουμε καλύτερα από οποιονδήποτε σχολιαστή — και αυτοί οι ίδιοι οι κανονισμοί τώρα γράφουν πως τον ξέρουν, ενώ ακόμα εμείς περιμένουμε τον μεγάλο αγώνα όπου εκείνος αποφασίζει τον τίτλο πάνω από τους άλλους.

Τώρα θυμήθηκα γιατί εδώ και τρεις μέρες δεν μπορώ να κοιμηθώ ήσυχος. Μου πέρασε από το μυαλό πως αυτά που βλέπω κάθε βράδυ στα κανάλια είναι λιγότερο σαν επαγγελματική κάλυψη και περισσότερο σαν κάτι ανάμεσα σε αυτοσυγκέντρωση υποψήφιου γαμπρού και επεισόδιο υπερήρωα της δεκαετίας του '90. Λοιπόν ας δούμε τα πράγματα υπό μία διαφορετική οπτική: ο Τζέινσον σίγουρα έχει εκείνες τις στιγμές όπου φαίνεται σαν να έχει γεννηθεί πάνω στη μπάλα και οι αντίπαλοι στέκονται σα να βλέπουν έναν καλλιτέχνη — αλλά στο κάτω κάτω της γραφής είναι κι αυτός σουτέρ. Και εδώ χάνουμε τον πυρήνα του προβλήματος. Σήμερα η ομάδα μας παίζει σέντερ φορ όταν έχουμε τον Τζαμσόν, τον Πόρτερ, τον Γκράχαμ — τρεις σουτέρ όλες τους πρώτες επιλογές για σουτ από πέρυσι. Τι έγινε λοιπόν όταν χρειαστήκαμε έναν άνθρωπο να χτίσει την επίθεση μέσα στη ρακέτα; Τα νούμερα μιλούν, λένε πως όταν έπρεπε εκείνος ήταν εκεί — όχι επειδή έριχνε αλά κολύμβηση τριών πόντων αλλά επειδή έπαιρνε την μπάλα στις δύσκολες περιοχές και έδινε assist ή έκανε παιχνίδι στη θέση. Αλλά εδώ το θέμα δεν είναι τι έκανε πέρσι. Το θέμα είναι τι μπορούμε να περιμένουμε φέτος όταν εκείνοι οι τρεις σουτέρ αναγκαστικά θα βρίσκονται στον αγωνιστικό χώρο ταυτόχρονα σε κρίσιμους αγώνες. Εκεί λοιπόν, στις τελικές φάσεις ενός τίτλου, πόσο χρόνο μπορεί να δώσει ο Μάικλ Πόρτερ εκείνος ο οποίος όταν του φορτώσουν τρεις παίκτες αργεί να αποφορτίσει; Πόσο χρόνο μπορεί να βρει ο Τζακ Γκόσλιν εκείνος που κάθε φορά που ανοίγει στόμα του στον αέρα δημιουργεί κενό; Και εκεί εμπλέκεται ο Τζέινσον — ένας τύπος που σπάνια ξεχνιέται όταν βρεθεί στην περιοχή από το ζουμί. Ωστόσο, όταν μιλάμε για σέντερ φορ, μιλάμε για έναν άνθρωπο που εκτός από το σουτ του πρέπει να μπορεί να δώσει επίθεση μέσα στη ρακέτα, να σηκώσει τον αμυντικό φορτίο όταν οι άλλοι γίνουν ζουμί, να μην σαμποτάρει το defence όταν βρεθεί εκεί μέσα. Οι αμυντικές εικόνες του Τζέινσον δείχνουν έναν τεράστιο τομέα βελτίωσης — όχι γιατί είναι κακός, αλλά επειδή σπάνια βρίσκεται εκεί όπου πρέπει όταν αυτό χρειαστεί. Την προηγούμενη χρονιά βρισκόταν στο 40% των αμυντικών προσπαθειών του εκτός θέσης όταν η ομάδα χρειαζόταν κάλυψη εκεί. Και τώρα ερχόμαστε στα περίφημα νούμερα των καναλιών — εκείνοι λένε πως είναι ο επόμενος μεγάλος θρίαμβος επειδή εκείνος "ξέρει τι κάνει στις μεγάλες στιγμές". Ωστόσο, τι δείχνουν αυτά τα μεγάλα νούμερα; Τον Ιανουάριο είχαμε δύο αγώνες όπου έπρεπε να κάνουμε comeback στις τελευταίες στιγμές: εκείνος είχε 14/28 σουτ αλλά 0 assist και 2 λάθη. Την ίδια περίοδο ο Τζακ Γκόσλιν είχε 12/22 σουτ, αλλά εκείνος είχε 5 assist και μόνο ένα λάθος. Αν λοιπόν η ομάδα βρεθεί εκεί πάλι φέτος με τρεις σουτέρ που θέλουν να φορτώσουν τις βολές τους εκείνοι οι τελευταίοι 3 λεπτά; Ποιος θα είναι εκείνος που θα δώσει την τελική πάσα; Μην ξεχνάτε: το σύλλογο στοιχηματίζουμε εμείς οι οπαδοί, όχι αυτοί οι τύποι στα κανάλια που πουλάνε θεωρίες ως βεβαιότητες. Και όσοι λένε πως αυτή η ομάδα πρέπει να βασιστεί αποκλειστικά στον χαρακτήρα μιας υπερμεγέθους προσωπικότητας στους τελικούς έχουν χάσει το μεγάλο ζήτημα — εκείνος ο χαρακτήρας δεν μπορεί να αντικαταστήσει την τακτική ανάγκη της ομάδας εκείνη την στιγμή. Δεν μιλάμε πλέον για μια ομάδα backup players που βγαίνουν σαν σωσίβιο όταν κάποιος πάει για ντους, μιλάμε για μια ομάδα πρωταθλήματος όπου κάθε απόφαση μετράει διπλά. Άρα λοιπόν, ενώ σίγουρα ο Τζέινσον έχει εκείνες τις στιγμές όπου γίνεται ο ήρωας που όλοι ονειρεύονται, η ερώτηση παραμένει: όταν η ομάδα χρειαστεί έναν άνθρωπο όχι μόνο να ρίξει ένα σουτ αλά εκτόξευση, αλλά εκείνον που μπορεί να χτίσει από το μηδέν μια επίθεση όταν όλοι έχουν χάσει την αίσθησή τους... εκείνος θα είναι εκείνος; Ή μήπως κάποια άλλη στιγμή στις αθλητικές αλήθειες — όταν όλα γυρίζουν γύρω από τον χαρακτήρα ενός ανθρώπου — εμείς θα ανακαλύψουμε ότι αυτοί οι ίδιοι οι σχολιαστές ξέχασαν να πούνε πως αυτό που χρειάζεται η ομάδα είναι ένας σέντερ φορ που δεν έχει μόνο χαρακτήρα αλλά και την ικανότητα να υπάρχει εκεί όπου πρέπει όταν όλα γύρω σβήνουν;

πού τον βρήκες αυτό το τσαντίλα;" γιατί όχι τους υπόλοιπους τρεις τους έχει βάλει η ομάδα εκτός; γιατί ξέρουμε πως ο μισός πληθυσμός της Αμερικής έχει ξεχάσει πως η ομάδα μας έπαιζε πριν καν εμφανιστεί αυτός στις ιστορίες; δώστε μου έναν αγώνα χωρίς τριφύλλι παντού και θα σας πω ότι εκείνος έκανε τους άλλους πέντε να μοιάζουν με φοιτητές που παίζουν μπάσκετ για το γλέντι μετά — αυτό θυμάμαι εγώ, όχι εκείνο το φιλαράκι που είχε σπάσει ένα ρεκόρ στο NCAA επειδή έριχνε σαν ντουλάπι. δες τώρα εσύ τον τύπο εκεί που σκάβει κάθε φορά που ανοίγει η μπάλα σα να του στέλνουν ερωτηματολόγιο στον αέρα: ποιοι είναι αυτοί οι σχολιαστές που ψάχνουν πάντα τον επόμενο υπερήρωα σα να διαγωνίζονται για δώρο πάνω στο αεροπλάνο; εγώ τουλάχιστον όταν τον έπαιζαν 3 λεπτά είδα έναν άνθρωπο που έκανε την μπάλα να φαίνεται σα σιγουράκι — όχι επειδή είχε ουρά ελέφαντα αλλά επειδή εκείνοι οι τρεις λεπτά ήταν εκείνοι που κάπου μεταξύ αέρα και πάτωμα έκαναν όλους να κοιτάζουν πάνω από τον ώμο τους σα να υπάρχει ακόμα κανένας εκεί πάνω που περιμένει να τους κρίνει. και για σένα που ανησυχείς μήπως χρειαστεί τρεις σουτέρ μαζί στους τελικούς: εγώ αυτά τα τρία χρόνια πόσες φορές είδα τον Τζαμσόν να στέκεται σα αγάλωμα μέσα στη ρακέτα χωρίς να καταλαβαίνει τι γίνεται γύρω του; πόσες φορές είδα τον Πόρτερ να φορτώνει την μπάλα σα να κουβαλάει κόκκινο πανό στους δρόμους; και πόσες φορές είδα εκείνον εκεί να σηκώνει το κεφάλι σα να ακούει μια φωνή από πάνω λέγοντας "εσύ τώρα είσαι ο άνθρωπος"; αυτός δεν είναι σουτέρ μου λέτε;; μακάρι όλοι μας να γινόμασταν σουτέρ έτσι

Τι λες τώρα εσύ με την ιεροτελεστία των καναλιών;;; Πέρσι στη σειρά των τελικών με τους Σέλτικς εκείνος ο αγώνας του Game 4; Θυμάσαι πόσες φορές ο Τζέινσον μπήκε στο παιχνίδι στις τελευταίες φάσεις σα να ήταν εκείνος που φοράει τις ζώνες του σούπερμαν;;; Ο Ντάνκαν Ρόμπινσον βγήκε σαν νικητής εκείνο το βράδυ όχι γιατί είχε περισσότερες βολές, αλλά επειδή εκείνος που μπήκε στο ψυχικό κλείστρο της ομάδας ήταν ο Τζέινσον — όχι με κάποιο σουτ που έριξε, αλλά επειδή έκανε έναν αμυντικό στον Ντάνκαν να κοιτάει γύρω του σα χαμένος όταν πήρε την μπάλα από αυτόν σα να τον είχε αγοράσει ο δρόμος;;; Και τώρα αυτοί ξαφνικά θυμούνται πως έχει τέχνη;; Μακάρι αυτοί οι σχολιαστές να είχαν δώσει το βλέμμα τους πριν χρόνια εκεί που αυτός έκανε την ομάδα να κοιτάει σαν ομάδα — όχι σαν τρεις σουτέρ που ψάχνουν πότε να πυροβολήσουν;;;

τι γίνεται παιδιά, κάτστε να σας πω κι ένα μυστικό που η ψυχή μου χρόνια τρώει... αυτή η ιστορία του "τι φάση αυτοί εκεί στους σχολιαστές που δεν ξέρουν τι λένε για τον Τζέινσον" μου θύμισε κάτι από παλιά... τότε που εμείς βλέπαμε έναν τριαντάχρονο μάγο σαν τον Πεπ Μπάγερν να τον βάζουν τελευταία στιγμή στις τελικές φάσεις ενός πρωταθλήματος επειδή κάποιος θεωρούσε ότι είναι ακόμα μικρός γιατί είχε χρόνια να κάνει ονόματα; και όμως εκείνος εκεί μέσα έκανε σα να γεννήθηκε με το νούμερο στο χέρι... θυμάμαι ακόμα τον τρόμο στους αντίπαλους όταν εκείνος έπιανε την μπάλα κοντά στο καλάθι — σαν να είχε δει μέσα τους πόθους τους πριν εκείνοι καταλάβουν τι γίνεται. και τώρα εδώ έχουμε τον Τζέινσον... αυτόν τον τύπο που όταν σηκώνει το κεφάλι στον αέρα όλοι μαζεύονται γύρω του σα να του κάνουν θέση. όλα αυτά τα χρόνια η ομάδα μας βρέθηκε να ψάχνει έναν άνθρωπο που όταν η μπάλα γίνεται βαρύ φορτίο, εκείνος ξέρει να σηκώνει το χέρι του για να πάρει τη δημιουργική ευθύνη. και μην μου πείτε πως αυτός δεν είναι εκείνος — επειδή τον έχουμε δει τόσο συχνά στις μικρές αγοράζεις του παιχνιδιού που οι αντίπαλοι έρχονται στην μπάντα κοιτάζοντας πίσω σα να τους ξέφυγε κάτι εκεί μέσα στο χάος. για τους σχολιαστές όμως... αυτοί έχουν πάντα την τάση να ψάχνουν τον επόμενο υπερήρωα σα να διαγωνίζονται ποιος θα βρει την μεγαλύτερη έκπληξη — και μετά ξεχνούν πως η αλήθεια βγαίνει μέσα από τις αγωνιστικές ανάγκες, όχι από τις διαφημίσεις των καναλιών. κοίταξα πριν μερικά χρόνια τον Τζαμσόν εκείνον στον πρώτο του χρόνο στη σειρά των τελικών: τον είχαν βγάλει στον αγώνα σαν backup σέντερ φορ επειδή είχαν βρει κάποιον άλλον που τους φαινόταν πιο σίγουρος εκείνη την στιγμή... και όμως εκείνος έκανε την ομάδα να νιώσει σα να έπαιζαν πέντε άνθρωποι για πρώτη φορά σαν πραγματική ομάδα. και τώρα εδώ ο Τζέινσον... αυτοί λένε πως είναι σουτέρ και πως δεν ξέρουμε τι να κάνουμε μαζί του. μα εγώ θυμάμαι ακόμη εκείνον τον αγώνα πέρσι όπου οι Μπουλς είχαν κάνει comeback στους τελευταίους τρεις λεπτά — εκείνος μπήκε σα να ήταν εκείνος που φοράει την προσωπίδα του πρωταθλητή και όλοι ξέραμε πως εκείνο το σημείο ήταν δικό του. τρεις φορές πήρε την μπάλα στις δύσκολες περιοχές και έκανε assist σα να είχε βγει από ταινία της δεκαετίας του '80... ενώ οι σχολιαστές εκείνη την στιγμή έψαχναν άλλον παίκτη επειδή είχαν μια λίστα με ονόματα από ένα φύλλο Excel. και όταν κάποιος μου λέει πως υπάρχει κάποιος άλλος εκεί έξω που πρέπει να βάλουμε... εγώ του λέω πως πρέπει να ξανακοιτάξει την ιστορία της ομάδας. επειδή εκείνοι που ζουν μόνο με τα νούμερα στις τελευταίες σειρές των ειδήσεων χάνουν πάντα εκείνο το πνεύμα που κάνει μια ομάδα πρωταθλήτρια — αυτό που κάνει έναν άνθρωπο σα τον Τζέινσον να σηκώνεται όχι επειδή του το ζητάει κάποιος αλλά επειδή εκείνος ξέρει πως εκείνη η στιγμή είναι εκεί για εκείνον. δεν με νοιάζει τι λένε αυτοί οι τύποι στα κανάλια... εγώ ξέρω πως όταν η ομάδα χρειαστεί κάποιον να φορτώσει την τελευταία επίθεση εκείνος θα βρίσκεται εκεί — όχι επειδή έχει στήσει κάποιο ρεκόρ αλλα επειδή εκείνος ξέρει πως η μπάλα όταν φορτωθεί στους ώμους του γίνεται σιγουριά. κι αν κάποιος ακόμα ψάχνει νούμερα... εγώ θυμάμαι ακόμη εκείνον τον αγώνα όπου μετά από τρεις αγώνες χάνω το μεγαλύτερο μέρος της ομάδας είχε δυσαρεστημένο ύφος, μέχρι εκείνος να εμφανιστεί σαν αστραπή στην ρακέτα και να κάνει την ομάδα να νιώσει πάλι σα πρωταθλήτρια. όμως αυτοί... αυτοί συνεχίζουν να ψάχνουν τον επόμενο ήρωα σα να μην έχουν ζήσει αυτά τα χρόνια. εμείς όμως θυμόμαστε... και εκείνος θυμάται... επειδή εκείνος εκείνη την ημέρα έφτιαξε μια ιστορία που κανείς δεν μπορεί πλέον να ξεχάσει.