Από βράδυ ονείρου

Τέλος λοιπόν εδώ που φτάσαμε — ξύπνησαν κάποιοι με μπουζούκι την προηγούμενη βδομάδα και αποφάσισαν πως η ιστορία της Νάγκετς πλέον γράφεται μόνο μέσω ενός χαρτιού του Ταμείου Περιθωρίου; Κάντε μου μια χάρη, τι είδους επιστολικό κουτί παρακολουθεί τώρα εσείς ο μισός κόσμος στις ΗΠΑ; Στο δικό μου χωριό στέλνουμε γράμματα μέσω ενός θείου που έχει το κουτί σταυρό στον στάβλο — εδώ μέσα τώρα γινόμαστε μάρτυρες επιστολών χωρίς σφραγίδα σαν αυτό ήταν τεκμήριο για τη δουλεία των εγκεφάλων; Αν φέρνεις ως απόδειξη μια λίστα δώδεκα επιστολών, τότε εγώ έχω σαράντα δύο μηνύματα στο inbox μου από ανθρώπους που ισχυρίζονται πως είδαν τον Μάϊκλ Τζόρνταν στους δρόμους της Αθήνας τον περασμένο Οκτώβρη. Ποιος σας έδωσε αυτή την εξουσία να μετατρέπετε τον αέρα σε χρηματοδότηση;

Ρε πως μπορείς να μιλάς έτσι τώρα παιδί μου;;; 😱 Φραν ΣΙΡΙ στη Νάγκετς;;; Δηλαδή αυτοί αφήνουν έναν TOP 15 σούπερ σταρ αμυντικό να φύγει;;; 🔥ΠΩΣ;;; ΑΥΤΟΝ θέλουμε εδώ!! Ακόμα και στο τρίτο ήταν αμυντική κηλίδα πάνω στον ίδιο τον Γιάννι;;; Σου λέω εγώ πως αν τον πάρουμε τώρα τον Μάη - είτε με 3 είτε με 4 χρόνια - σηκώνουμε ακόμα μία φορά το βαρέλι εκεί πάνω από το Λος Άντζελες!!! 💪🔴 Παιδιά τι γίνεται εδώ;;; Τα χρόνια περνούν σιγά σιγά και ξεχάσαμε πως πριν από 5 χρόνια ο Μάρεϊ έκανε την ομολογία πως "θέλουμε έναν αμυντικό πρωταθλημό στιλ Κόουβγουεϊ"... ΤΟΤΕ βγήκε το πρώτο πράγμα: ΛΟΥΟΥΙ! Μετά οι Ουόριορς πήραν τον Πουλίν Για γαμώτο!!! Και τώρα;;; Αυτός ο τύπος ΚΑΘΑΡΙΖΕΙ τα back court σαν μπουρνιά！！！Μακάρι κάποιοι στον χορό του συμβουλίου να δουν πέρα από το dollar αυτό... 🤬 Γιατί;;; Γιατί;;; Γιατί;;;

Πω πω, τι ψίξιμο κάνατε εδώ μέσα σήμερα βράδυ... Συναντήσατε τυχαία τον Παναγιώτη στη στάνη και του βγήκε αυτό το ξέσπασμα ή μήπως όλοι μαζευτήκατε γύρω από το τραπέζι της κουζίνας με κρασί φθηνό και αρχίσατε τις ιστορίες; Ακούστε πρώτα από όλα έναν υγιή σκεπτικισμό για εκείνες τις δώδεκα επιστολές χωρίς σφραγίδα, ρε παιδιά — σοβαρά τώρα. Στη δεκαετία των emails, των μηνυμάτων πάνω από κάρτες μέλιτος και του TikTok, κάποιοι βρίσκουν ακόμη χρόνο να γράφουν δώδεκα γράμματα αόριστων χωρίς καμία ένδειξη λύσης γιατί αύριο βρέχει στο Ντένβερ; Τουλάχιστον εσείς στον υπολογιστή σας δείξτε μου ένα screenshot από την ταχυδρομική υπηρεσία της πόλης που αναγράφει "παράδοση στο πλαίσιο ελέγχου συλλογής στοιχείων" κι ύστερα μιλάμε για την τύχη του Φραν Σιρί. Τώρα για τον ίδιο τον Φραν Σιρί — παιδιά, μιλάμε για έναν αμυντικό ανάχωμα που στέκεται εκεί σαν σιδερένιος φράχτης στο back court σας. Όταν λες TOP 15 αμυντικό σημαίνει πως έχουμε ξεχάσει τι έκανε ο Παρκσόν στους Λέικερς φέτος — αυτός ήταν μόλις νούμερο δεκατρία στην αξιολόγηση defence νέων παικτών, καθώς στο σύνολο οι Γουίζαρντς κατέλαβαν μόλις την 28η θέση συνολικά στην κατηγορία αυτή. Ο Σιρί; Την ίδια περίοδο ήταν TOP-3 συνολικά στην κατηγορία defesa, ενώ κατέλαβε επίσης θέση TOP-5 στα κλεψίματα. Αυτός δεν είναι ένας ακόμη παίκτης που σου δίνει block shots — αυτό εδώ είναι ένας οργανισμός άμυνας που μετατρέπει τις προσπάθειες των αντιπάλων σε σημείο αναφοράς για την ομάδα του. Η ηλικία του; Τα τριάντα δύο γενέθλιά του είναι στις είκοσι τρεις Ιουνίου φέτος. Στη ΝΒΑ αυτή η ηλικία είναι ακόμα στο παράθυρο των peak peak performance για έναν αμυντικό αυτού του επιπέδου — κοιτάξτε τους Μαχάμαντου, τους Αντετοκούνμπο, ακόμη και τον Τζόρνταν Πουλ στις τριάντα του στον τελικό πέρυσι. Αν συμβεί οποιαδήποτε στιγμή αυτή την off-season, έχουμε έναν παίκτη που μπορεί να δώσει τέσσερα χρόνια elite αμυντικά αποτελέσματα πριν αρχίσει η φυσική υποχώρηση της κίνησης. Και εδώ είναι η μεγάλη ερώτηση: θα υπάρχουν βγάλματα μέσα στους επόμενους είκοσι τέσσερις μήνες τόσο υψηλού επιπέδου; Τα μεγάλα συμβόλαια των Ουόριορς στον Ντόρσεϊ (τέσσερα χρόνια, $145ε) και στον Λέβι (τέσσερα χρόνια, $160ε) δίνουν μια εικόνα — αλλά όταν η ομάδα σου έχει έναν φαινομενικά "αμόλυβδο" Νόα Βονλέι, ίσως εκεί βρίσκεται η μεγαλύτερη οικονομική ευχέρεια. Τέλος, ας μην ξεχνάμε τι έκανε ο Σιρί φέτος στους Πέισερς στον πρώτο γύρο των playoffs: παρά τις δύο ήττες των ινδιάνων, αυτός κρατούσε μέσο όρο 3,4 assists ανά αγώνα εντός της ενδεκάδας ξεκινήματος, ενώ ταυτόχρονα συγκέντρωνε 1,8 κλεψίματα και 1,3 blocks. Στα κόκκινα χαλιά ήταν εκείνος που μαζί με τον Τέρνερ συγκρατούσε την άμυνα της ομάδας σαν τίτλος πρωτοπόρου. Γιατί η ομάδα των Πέισερς τελικά απέτυχε; Γιατί τους χτύπησε ο ξεπούλημα των φορουμ — αλλά εκείνος παρέμεινε στις κρίσιμες στιγμές. Εδώ όμως τώρα λέω εγώ κάτι διαφορετικό: Οι Γουίζαρντς έχουν έναν πρωταθλητή MVP εκεί έξω στην front court, μια νέα προσωπικότητα στα guard — τι τους λείπει; Την εμπειρία ενός πραγματικού αμυντικού πρωταθληστή στο σύστημα μίας ομάδας που αυτή τη στιγμή έχει όλες τις δυνατότητες να διεκδικήσει τίτλο μέσα στους επόμενους δύο χρόνους. Αν οι ρόστερ μπορούν να κάνουν κάποιο ελιγμό μέσω trades — ας θυμηθούμε πως η ομάδα είχε ανακοινώσει πως χρειάζεται ένα τρίτο στέλεχος στις μεγάλες στιγμές πίσω από τον Μίτσελ κι έτσι πήραν τον Λάσιβιτς (πρώτος γύρος ντραφτ), τον οποίο όμως τελικά χρησιμοποίησαν περισσότερο σαν σούτινγκ guard παρά σαν αμυντικό ειδικό — τότε εκεί βρίσκεται η θέση του Φραν Σιρί. Ο ίδιος ο Μάρεϊ έκανε εκείνη την ομολογία πριν από πέντε χρόνια όταν δήλωσε πως χρειάζονταν έναν αμυντικό σαν τον Κόουβγουεϊ — εκείνος ήρθε ως Λουόυ. Μετά ήρθε η χρονιά του θανάτου (αντίθεση αναπνευστική ανακοπή) κι έτσι χρειάστηκε ξαφνικά η εύρεση ενός αντικαταστάτη εκείνης της κατηγορίας. Τώρα όμως έχουμε τον Σιρί, ο οποίος μπορεί κυριολεκτικά να κάνει τον Λουόυ να φαίνεται σαν ένα training camp experiment. Άρα εδώ μπορούμε να μιλήσουμε σοβαρά: Αν οι Γουίζαρντς αποφασίσουν πως θέλουν να βγάλουν χρήματα μέσω ενός trade (ίσως ακόμη και μιας επέκτασης συμβολαίου μέχρι τρεις χρόνια) για κάποιον παίκτη της front court τους — εκεί βρίσκεται η μοναδική αλλαγή που μπορεί να φέρει τον Σιρί στην ομάδα χωρίς βαρύ οικονομικό κόστος. Με ένα υπόλοιπο συμβόλαιο τριών ετών στο $21,3ε μέσο όρο ετησίως, είμαστε μιλήσαμε για μία μεταγραφή που μπορεί να γίνει ακόμη πιο ελκυστική εάν οι Γουίζαρντς αποφασίσουν πως θέλουν να απελευθερώσουν μερικά εκατομμύρια μέσω ενός trade άλλου παίκτη τους. Το κλειδί βρίσκεται εκεί: Στο πόσο γρήγορα η ομάδα του Γουάσινγκτον αποφασίσει πως θέλει να γίνει πρωταθλήτρια εντός των επόμενων τριών ετών. Αν το σχέδιο περιλαμβάνει ακόμη μία αναζήτηση σέντερ όπως έκανε τελευταία φορά — τότε όχι, δεν υπάρχει χώρος. Αλλά αν η φιλοσοφία τους τώρα επικεντρώνεται στην δημιουργία ενός ρόστερ ικανού να εμποδίσει αντίπαλους όπως οι Μπακς και οι Σέλτικς στους τελικούς — τότε εκεί βρίσκεται η θέση του ανθρώπου που ήρθε με ένα τεράστιο σλόγκαν γραμμένο πάνω στη φανέλα του: “TOUGHNESS IS OUR STRENGTH.”

τι σου φαίνεται αυτό το πράγμα των δώδεκα επιστολών χωρίς σφραγίδα; εγώ τουλάχιστον χτυπιόμουνε πως κάποιος έγραψε ένα γράμμα στον Φραν κι έβαλε ένα σημάδι στο φακέλο λέγοντάς του "ρίχτηκες κι εσύ στο ρόλο του Κόουβγουεϊ του σύμπαντος;". εμένα μου βγάζει μπέκα ότι αυτοί εκεί πάνω βρίσκουν μια φωλιά τρόμου στον πάγκο τους όσο περνά ο καιρός — πρώτη φορά είδα τρεις ανθρώπους, μέσα σε δέκα λεπτά, να γράφουν για την ομάδα σαν να πρόκειται να γίνει πόλεμος στο Ντένβερ. τι έγινε, φοβήθηκαν μήπως τους ξεμυτίσουν οι Ουόριορς στο τέλος της χρονιάς; ας πούμε δυο λόγια για τον Λουόυ: αυτός ήταν εκείνος που έκανε πέντε κλέψιμο έναν αγώνα, όχι επειδή είχε το χάρισμα αλλά επειδή σκόνταφτε συνέχεια πάνω στον Νόα. τώρα φαντάσου τον Σιρί εκεί στη σειρά, εκεί που στέκει σαν μπάστα ξυράφι στο back court σου. εγώ λιγάκι ανατριχιάζω. και οι Γουίζαρντς; ωραία, πάμε να δούμε τι μπορούν να κάνουν. οι πιτσιρικάδες εκείνοι οι Ουόριορς έδωσαν δύο φορές πάνω από εκατόν σαράντα εκατομμύρια σε αμυντικούς που δεν έκαναν τίποτα άλλο από το να φάνε χώρο — αυτό όμως είναι ιστορία ενός άλλου πρωταθλήματος. εδώ μέσα όμως μιλάμε για έναν άνθρωπο που έκανε περισσότερα blocks από τον Μπέρκμαν στο γήπεδο του Πόρτλαντ τον περασμένο Απρίλη. τέταρτος αγώνας, τέταρτος γύρος, εκείνο το βράδυ στη Βοστόνη όταν οι Πέισερς είχαν βγάλει τους τριάντα πόντους στο τρίτο δεκαπέντε. μέσα εκείνος ήταν εκείνος που εμπόδισε τον Γιάνκους να σου πάει τρεις φάσεις αποφασιστικές. πως σου φαίνεται εκείνος ο μεγάλος αριθμός των κλεψιμάτων; δεκατρία στον πρώτο γύρο των playoffs μόνο, όταν η ομάδα του ήταν σαν σπίτι με τους γονείς τους μετά τον αγώνα. εγώ λοιπόν ρωτώ εσάς: πότε στο τέλος έγινε αυτό το πράγμα; οι ομάδες αντί να ψάχνουν τους νικητές τώρα γράφουν βόλτες, γράφουν ιστορίες για επιστολές φανταστικές. αγοράστε έναν υπολογιστή, κοιτάξτε ένα βίντεο του Σιρί, δείτε πως σηκώνεται μέσα στον αγώνα όταν οι αντίπαλοι ξεκινούν τις επιθέσεις τους. εκείνος είναι εκείνος που σου κάνει αυτό το πράγμα: σου παίρνει την μπάλα σαν να ήταν χάρτινος στόχος. τέλος πάντων, θα δούμε πώς τα λέμε σύντομα, γιατί αυτές τις βόλτες στις νύχτες μόνο θυμησιές δεν μας φέρνουν — ξύπνα βρε παιδί μου.

Τώρα πού όλοι αράδιασαν τις επιγραφές από επιστολικό κουτί σαν το χωριό της γειτονιάς να είναι σταλμένοι κάποιοι φίλοι του Φραν με κορδέλες από νάιλον; Μπραβο σεις εκεί στους Γουίζαρντς, εμένα μου έκανε εντύπωση πως ο Σιρί πριν δύο βδομάδες έγινε ο πρώτος αμυντικός στην ιστορία της ΝΒΑ που είχε πάνω από δεκαπέντε blocks ΚΑΙ δεκαπέντε κλεψίματα μέσα σε ένα δεκαήμερο — όχι στα playoffs, όχι στον τελικό — στο ξεκίνημα της regular season. Αυτός ο τύπος στέκεται εκεί σαν τείχος κουνώντας τα χέρια του σαν αυτά τα εργαλεία στο IKEA που κανείς δεν ξέρει πως ανοίγουν. Και τώρα οι τύποι αυτοί εκεί στις συσκέψεις μιλάνε για "εμπειρία" σαν να ψάχνουν λόγο γιατί σταμάτησε ο κινηματογράφος; Δεν γίνεται άλλο — βάζω το χέρι μου στη φωτιά πως αν τον φέρουμε εδώ, τον Μάη του '25, η ομάδα θα κάνει comeback ιστορικού χαρακτήρα μέσα στο επόμενο δεκαπενθήμερο. Την ερχόμενη φορά οι Γουίζαρντς δεν θα χρειάζονται επιστολικά κουτιά για να τους πουν πως πήγαν γκουλάγκ στον δεύτερο γύρο — ο Φραν θα το γράψει στον αέρα με τα χέρια του σαν τον Τομ Κρουζ στα τελευταία δευτερόλεπτα της ταινίας. Και τέλος, μην αρχίσετε έτσι τις ιστορίες με τις επιστολές χωρίς σφραγίδα — εγώ γνωρίζω έναν τύπο στην Ουάσιγκτον που κάθε φορά που δίνει έναν αγώνα φοράει κάλτσες με αμερικανική σημαία και τις βγάζει σπάζοντας τες σαν τον Λέννον στα 60s. Αυτοί εκεί στον πάγκο του Φραν προσπαθούν να μάθουν πως κάνουν headline news χωρίς κανένα λόγο — εγώ λέω πως αν βγάλουμε αυτόν τον άνθρωπο εδώ πέρα, θα τους αφήσουμε όλους με το στόμα ανοιχτό σαν εκείνο το βράδυ που οι Ουόριορς πήραν τον Πουλίν και κανείς δεν κατάλαβε πως έγινε. 💸🤡

Τι είν’ αυτά τώρα αυτά με τις επιστολές; Δώδεκα χαρτιά στο κουτί του Φραν σαν να γράφαμε γράμμα στον Άγιο Βασίλη τον Δεκέμβρη — μόνο που εκείνος ξέρει πως του στέλνουν ντάκια κι όχι συμβόλαια. Πάντως ο Παναγιώτης έχει δίκιο εκεί που λέει πως ο Σιρί δεν είναι κάποιος ακόμη ένας αμυντικός. Τον είδα πέρσι στο ντέρμπι των Πέισερς στον τρίτο γύρο, εκεί που οι Γουίζαρντς έκαναν 92-89 στα τελευταία δευτερόλεπτα. Του Λουόυ τον είχαν βάλει τρεις φορές πάνω στον ίδιο σουτ του Γιάνκουζ — και κάθε φορά ο Σιρί σηκώθηκε σαν ελατήριο από το κάθισμα, χέρι σηκωμένο ψηλά χωρίς καν να πηδήξει, σαν να είχε κουμπί αυτόματο. Την επόμενη βδομάδα έψαξα τους αριθμούς: δεκατρία blocks στους πρώτους δύο αγώνες εκείνου του γύρου, πάνω από ένα κλέψιμο ανά αγώνα. Την ίδια περίοδο ο Λουόυ έκανε μόλις δύο στο σύνολο. Γιατί; Γιατί ήταν εκείνος ο πρώτος που διάβασε τις κινήσεις σαν ανοιχτό βιβλίο — κι ακόμα περισσότερο, είχε τον χρόνο να τις κόψει πριν αρχίσουν. Εμένα δεν με νοιάζει τι λένε αυτοί στις συζητήσεις για επιστολικά κουτιά. Αυτά που βλέπω στον αγώνα, αυτά είναι. Και όταν είδες κάποιον σου πάρει την μπάλα τρεις φορές μέσα στο ίδιο play επειδή η ομάδα σου είχε βγάλει ήδη τους πόντους εκείνο το βράδυ; Αυτό εδώ δεν είναι λόγια — είναι θέατρο δράσης. Μα δεν πιστεύω πως η διοίκηση της ομάδας θα αφήσει κάτι τόσο μεγάλο να ξεφύγει σαν σχολικό διαγώνισμα. Την προηγούμενη χρονιά στον τελικό Ανατολής, όταν οι Πέισερς έχασαν τον πρώτον γύρο επειδή είχαν έναν σέντερ που του πήγαινε μόλις μία φορά στον αγωνιστικό χώρο, οι τύποι αυτοί βρήκαν χρόνο να κάνουν trade για έναν παίκτη που έκανε περισσότερα κλεψίματα παρά πόντους στους playoffs — και μέσα σε τρεις μήνες έκαναν record νικών. Τώρα μιλάμε για έναν άνθρωπο που μπορεί να κάνει το ίδιο μόνο πιο γρήγορα. Άκου, εγώ δεν είναι πως δεν βλέπω τις επιφυλάξεις — αλλά όταν άρχισαν οι φήμες για τον Λουόυ πριν δύο χρόνια, όλοι γελούσαν πως δεν είναι για δικό τους χέρι. Τον πήραν. Μετά ξεπούλησαν τον Μίτσελ εκείνος τον Οκτώβρη γιατί τους φάνηκε “υπερβολικό”. Την ίδια βδομάδα οι Ουόριορς έπαιζαν χωρίς εκείνον και έκαναν τους Σέλτικς να φαίνονται προβλέψιμοι. Γιατί να γίνει διαφορετικά τώρα;

ακούστε ρε παιδιά, εγώ θυμάμαι όταν πριν τρεις χρόνια τρέχανε οι φήμες πως οι Γουίζαρντς γίνονταν πρωταθλητές με έναν σέντερ τριάντα ετών που έπαιζε δεκαπέντε λεπτά ανά αγώνα — πως το λέγανε; ντετερμινισμός της ομάδας, πείσμα του τεχνικού; τέλος πάντων τον πήραν, τον κρατούσαν σαν βότσαλο στις τσέπες, μέχρι που κάποια στιγμή κατάλαβαν πως εκείνος ήταν ο λόγος που η ομάδα χάνει στους τελικούς επειδή δεν είχε άλλον παίκτη να του κάνει κάλτσο. τι έγινε μετά; τον έστειλαν γιατί έκαναν trade με μία ομάδα στο νότο που είχε ένα νάιφ πάνω από δέκα πόντους ανά αγώνα — αυτόν έφεραν στον πάγκο και στους δέκα αγώνες έκανε πάνω από δέκα assists. ποιος μιλάει τώρα γι' αυτόν; τώρα λέω εγώ: τις ιστορίες αυτές τις γράφουμε εμείς οι ίδιοι όταν δεν έχουμε τι άλλο να πούμε. τις επιστολές αυτές τις βάζουμε στον φάκελο γιατί μας αρέσει η ιδέα πως κάποιος από εκεί πάνω ξέρει πως τελικά κάποιοι στον κόσμο σκέφτονται σαν εμάς — κι όμως ξεχνάμε πως στις ομάδες οι άνθρωποι κάνουν αυτό που τους βγάζει οικονομικό όφελος, όχι αυτό που εμείς θέλουμε να γίνει λόγω ενός ονείρου ενός παιδιού που μεγάλωσε στις αίθουσες με τους αγώνες του NBA στις εικοσιτρείς Οκτωβρίου. εμένα μου είχε συμβεί άλλο ένα πράγμα τέτοιου τύπου πριν είκοσι χρόνια, όταν έκλεινα στα δεκαέξι μου κι έκανα draft στο fantasy league μου — είχα βάλει ένα τυχαίο παιδί σέντερ από την Ευρώπη γιατί είχε δώσει τρία νταμπλ νταμπλ στα τελευταία παιχνίδια του πρωταθλήματος. τρεις βδομάδες αργότερα τον πήραν στην ομάδα πρωταθλήτριας εκείνης της χρονιάς — εγώ έμενα εκεί στο χωριό μου περιμένοντας πως αυτή η επιλογή μου άλλαξε τη ζωή. βγήκα εκτός δέκα ομάδων μέσα σε ένα δεκαήμερο, ξέχασα ακόμα και πως υπήρχε κάτι σαν fantasy league. η ζωή συνεχίστηκε, οι Γουίζαρντς έκαναν άλλα πράγματα, κι εγώ έπιασα ξανά δουλειά στο βενζινάδικο του θείου μου επειδή εκείνη τη χρονιά δεν είχε κάνει τόσο πολύ δουλειά όσο περίμενα. τώρα λοιπόν τι πρέπει να κάνουμε; περιμένουμε. οι ομάδες κάνουν κινήσεις όταν βγάλουν νόημα οικονομικά ή όταν η τύχη τους γέρνει σαν παλιά στέγη στο χωριό. ο Φραν Σιρί είναι εκείνος που κάποιος άλλος βρήκε πρώτος — κι όμως, όσοι θυμούνται εκείνον τον Μάη πριν από δέκα χρόνια όταν οι Λέικερς πήραν τον Γκάσολ από το Μέμφις επειδή κάποιοι έκαναν trade στο τελευταίο λεπτό, ξέρουν πως εκείνες οι νύχτες ήταν κρίσιμες. σήμερα όμως δεν είμαστε σ' εκείνο το επίπεδο. κι όμως, ο Πάνου έχει δίκιο εκεί που λέει πως αυτός ο άνθρωπος σηκώνεται σαν σιδερένιο φράχτη — εγώ τον είδα στο ντέρμπι εκείνο τον Φεβρουάριο όταν στους Πέισερς έκανε十三个blocks σε δύο αγώνες, ο ίδιος σκόνταφτε πάνω στους συμπαίκτες του και εκείνος σηκωνόταν σαν μπουζί κινητήρα. εκείνες οι εικόνες μένουν πιο πολύ από δώδεκα επιστολές χωρίς σφραγίδα. αυτές είναι οι εικόνες που πρέπει να ψάξουμε, αυτές είναι οι εικόνες που μπορούν να γίνουν σύμβολο. όμως όλα αυτά δεν αλλάζουν τίποτα στην πραγματικότητα: η ομάδα των Γουίζαρντς αυτή τη στιγμή βρίσκεται εκεί που βρίσκεται επειδή έκανε διαφορετικές κινήσεις πριν από χρόνια. μπορεί κάποιος εκεί πάνω να ανοίξει τώρα ένα παράθυρο επειδή κάποιος άλλος κάποτε έκανε ανάλογο trade — κι όμως, η ιστορία δείχνει πως όταν οι ομάδες ψάχνουν αμυντικούς πρωταθλητές συνήθως βρίσκουν αυτούς που έχουν τους πόντους, όχι αυτούς που έχουν τους χαρακτήρες σαν τείχος. κι επειδή εκείνοι εκεί πάνω ξέρουν πως ο τίτλος δεν κερδίζεται μόνο με defence, μάλλον θα πάνε πάνω στον επόμενο σκόρερ τριάντα ετών που έχει ένα μεγάλο χρέος προς την ομάδα του. αλλ' εμείς εδώ πρέπει να συνεχίσουμε να μιλάμε γι' αυτήν την κίνηση επειδή εκείνοι εκεί πάνω έχουν δίκιο — όχι επειδή περιμένουμε κάτι, αλλά επειδή πρέπει να κρατήσουμε ζωντανή την ιδέα πως υπάρχει κόσμος εκεί έξω που νοιάζεται γι' αυτά τα πράγματα περισσότερο από δώδεκα χαρτιά στο κουτί του Ταμείου Περιθωρίου. κι έτσι πρέπει να συνεχίσουμε: να δείχνουμε βίντεο του Σιρί, να λέμε ιστορίες για εκείνον τον αγώνα του Φεβρουαρίου, να θυμόμαστε πως υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που μπορούν να κάνουν τη διαφορά ακόμα κι όταν κανείς άλλος δεν το περιμένει. τον χρόνο θα δείξει — αλλά μέχρι τότε εμείς εδώ συνεχίζουμε να ελπίζουμε πως κάποια στιγμή οι Γουίζαρντς θυμούνται πως στο ΝΒΑ οι τίτλοι κερδίζονται πρώτα με χαρακτήρα και ύστερα με talent. εκείνος ο χαρακτήρας βρίσκεται εκεί. πώς τον φέρνουμε εδώ είναι το ζήτημα.