Ποιον θεό να στείλουμε στους Νάγκετς για να σώσει την επίθεση μας

Μεγάλοι γκρίζοι αστέρες εκεί πάνω — βγάζουν κι αυτοί δικό τους λόγο σπάνια. Αν ο Τζακ Ουάιτ τους ξαναστήσει στο γήπεδο τόσο δυνατά όσο εκείνο το triple-double, τότε γιατί οι ίδιοι οι Ουάιτς δεν έχουν τον προσωπικό τους πάγκο αντίγραφο; Αυτοί ψάχνουν παικτοράκι εδώ, εκεί, αλλού — εμείς εδώ θυμόμαστε ότι από όλους τους playmakers της λίγκας μόνο ο Τζακ Γουίλσον της Κύπρου είχε 9 passers σε έναν αγώνα· ο Ουάιτ είχε περίπου 3 ανάμεσα σε σκόρ και άλλα ντου.

Πού είναι η Παναγία μας η πρόνοια;;;;;; Αυτός ο Ουάιτ;;;;; ΝΑΙ ΡΕ, ΝΑΙ;;;;;;;; ΣΥΓΧΩΡΕΣΤΕ ΜΕ;;;;;; ΘΑ ΤΟΝ ΠΑΡΟΥΜΕ;;;;;; ΟΚ, δώστε μου ΑΠΛΑ 20 λεπτά του ΑΝΑΥΡΙΩΔΗΤΟΥ ουρανού μόνο εκείνος,,,, αλλιώς εγώ φεύγω;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Κοιτάξτε παιδιά, βρε::: Το μαγικό χέρι;;;;;;;; 10 assists ανά αγώνα;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Δεν υπάρχουν αριθμούλες, υπάρχουν!!! Κάτι γίνεται μέσα στο κεφάλι σου όταν βλέπεις εκείνον εκεί—ο Τζαμ ― ο Ουάιτ ― να σου σπάει δίπλα στο ντου σου σαν νερό;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Θυμάστε εκείνον τον αγώνα;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Κόψαμε τον Λίβινγκστον;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Κι εκείνος;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Πέρασε σαν αστραπή;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Και τώρα;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Θέλεις σου λέω;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Θα ξεκινήσουμε;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Με αυτόν;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΤΟΥΣ ΘΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΦΤΑΙΝΕ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΝΤΕΝΒΕΡ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

Ωχ παιδιά, αυτό το Ουάιτ εδώ που τον φέρνουνε συνέχεια σαν λύση στο νερό είναι εδώ; Πρώτον, ας δούμε την ηλικία: ο Γουίτ ισοδυναμεί περίπου με την ίδια επίδοση όσο ένας 30άρης με ένα κύπελλο στην πρώτου γεύματος. Το αλήθεια είναι πως οι Ουάιτς στη λίγκα συχνά καταλήγουν σε ομάδες που ψάχνουν τρελά playmakers όταν έχουν κενό στην ομάδα — όχι όταν είναι πρωταθλητές. Εσείς θυμάστε εκείνον τον αγώνα όπου έκανε εκείνο το catch-and-shoot στο τέλος ενώ είχαν τρεις κακούς shooter στην περιοχή; Ωραία, αυτός ο αγώνας ήταν πριν τέσσερα χρόνια. Από τότε έχει χάσει πάνω από δύο εκατοστά στο ραντάρ του jumper του, σύμφωνα με τους τελευταίους αριθμούς των Warriors (έχω τους συντελεστές εκεί που λέει 27% στα catch-and-shoot όταν είχε αγγίξει το 34% κάποτε). Δεύτερον, η θέση: οι Νάγκετς δεν χρειάζονται έναν άλλον playmaker σαν τον Ουάιτ επειδή έχουν ήδη έναν αριθμό 1 που ξέρει να βγάζει τους συμπαίκτες του περίπου στις 8 assists ανά αγώνα, όταν αυτός έχει περίπου 4. Αλλά ναι, υπάρχει και ο Ζίγκο που κάνει πολύ ασταμάτητη δουλειά στο frontcourt—μόνο που εκείνος δεν έχει τον τύπο της κίνησης που κάνει ο Ουάιτ στους ραντάρ των αντιπάλων. Ωστόσο, όταν κοιτάμε το πρόβλημα της ομάδας, είναι ότι χρειάζονται έναν έξυπνο guardian σαν τον Γκόρντον, όχι έναν ακόμα σουτέρ. Τρίτον, η οικονομική λογική: η ομάδα τους ψάχνει playmaker επειδή οι backcourt τους είναι αρκετά δυνατοί ατομικά αλλά χάνουν συχνά τον ρυθμό όταν χρειάζεται ένα playmaker να ξεσκεπάσει τις αμυντικές κατασκευές. Ωστόσο, ο Ουάιτ δεν είναι τύπος που μπορεί να κρατήσει την ομάδα του για όλη την περίοδο των playoffs—έχει ιστορία τραυματισμών στους αστραγάλους του, και μιλάμε για μία ομάδα που ψάχνει συνέχεια playmaker εκτός αγωνιστικού χώρου. Αν λοιπόν ψάχνουμε κάτι πιο δραστικό, ας σκεφτούμε άλλους: ο Τζό Μπιούεν (που έκανε 10 assists στον αγώνα της Κύπρου πέρσι) ή ακόμη και ο παλαιότερος Σκοτ Γιούνγκ (πλέον στο τέλος της πορείας του, αλλά γνωρίζει όλες τις κινήσεις της ομάδας). Όμως ακόμα και αυτοί έχουν περιορισμούς. Κάτι άλλο: οι ομάδες που ψάχνουν τέτοιες κινήσεις συνήθως έχουν κενό στους τελευταίους μήνες της αγωνιστικής περιόδου. Οι Νάγκετς όμως είναι δυναμικά στην αρχή της επόμενης χρονιάς. Ίσως τελικά αυτή η κουβέντα μας κάνει να δούμε ότι δεν χρειαζόμαστε έναν υπερ-ηρώα playmaker, αλλά έναν σοφό τρόπο χρησιμοποίησης των παικτών που έχουμε. Αλλιώς, ας συνεχίσουμε με τον Ουάιτ — μόνο που όταν τον φέρουνε, ας μην περιμένουμε υπερήρωες εμφανίσεις στους τελικούς γύρους. Κι επειδή κάποιοι από σας φωνάζουνε "μαγικό χέρι", ας θυμηθούμε πως η ομάδα του έκανε 4-1 το κλίμα εκείνου του triple-double στο Φοίνιξ — αλλά μιλάμε για περίοδο όταν η ομάδα εκεί είχε ήδη ολοκληρώσει την περίοδο απονομής κοιλοτήτων. Δεν είναι πανάκεια.

Ρε παιδιά, εδώ πια γινόμαστε η ίδια η ομάδα του Ντένβερ όταν ουσιαστικά κάνουμε casting για υπερήρωες αντί για playmakers. Μα τώρα λέω εγώ, σοβαρά τώρα — αλήθεια πως αγοράσαμε εδώ μέσα μια ψεύτικη μυθολογία γύρω από τον Ουάιτ; Γιατί εμένα εκείνο το triple-double στη Σκωτσέζικη Γη μου φάνηκε σαν εκείνο το αγόρι στο σχολείο που έκανε 50 στις εξετάσεις επειδή είχε βρει τα σημειώματα του επόμενου: ντρίμπλες αυτές που έκανες εκείνος τις έκανες επειδή είχες δικαίωμα να τις κάνεις σύμφωνα με τους κανόνες, όχι επειδή ήσουν τόσο καλός. Κοιτάξτε τον εαυτό σας τώρα: "ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ; ΘΑ ΞΕΚΙΝΗΣΟΥΜΕ ΜΕ ΑΥΤΟΝ; ΤΟΥΣ ΘΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΦΤΑΙΝΕ ΝΤΕΝΒΕΡ;" Αν αυτό είναι το banner μας, τότε πραγματικά περιμένουμε είμαστε πρωταθλητές; Ο Ουάιτ στα νούμερα είναι ένας άνθρωπος που όταν τον βάζεις στις ομάδες χωρίς θόρυβο χάνει περίπου ένα assist ανά αγώνα — γιατί; Γιατί οι ομάδες εκείνοι δεν τον εμπιστεύονται τρεις μήνες μετά όταν τον είχαν κάνει τον σωτήρα. Και κάτι ακόμα πιο στριφνό: εσείς θυμάστε πως στο Φοίνιξ εκείνο το βράδυ; Ο Ουάιτ έκανε εκείνο το catch εκεί; Ναι. Αλλά η ομάδα εκεί είχε παίκτες σαν τον Γιανγκ που επιτίθονταν συνέχεια — αυτό δεν είναι μαρτυρία της δικής του ικανότητας, είναι μαρτυρία του πόσο εύκολο είναι να βγάλεις assists όταν έχεις σουτέρ σαν αυτούς. Δεν είναι το ίδιο όπως όταν βγάζεις εσύ τον συμπαίκτη σου μέσα από ένα πεδίο αμυντικών που κάνουν μία σπείρα σαν αράχνη πριν φτάσουν πάνω σου. Για εμένα, η λύση δεν είναι ένας θεός — είναι ένας άνθρωπος που ξέρει να διαβάζει τις κινήσεις των άλλων σαν μία ταινία δράσης. Ούτε Ουάιτ, ούτε Τζό Μπιούεν — μιλάω για έναν σκακιστή πάνω στον πάγκο, σαν εκείνον τον παππού που είχε η ομάδα του Κύπρου όταν έκαναν εκείνο το σύστημα 4-1. Αυτός έκανε πιο πολλά assists στο μυαλό των παικτών του παρά στους αριθμούς. Και ξέρετε τι; Δεν είχε ποτέ κάποιο triple-double. Απλά είχε ομάδες που έπαιζαν σαν οικογένεια. Μέχρι τότε λοιπόν, ας μην κρεμόμαστε από έναν υπερήρωα. Οι Νάγκετς έχουν αυτό το πλεονέκτημα πως έχουν όλα όσα χρειάζονται — αρκεί να σταματήσουμε να ψάχνουμε τον επόμενο Μεσσία στον πάγκο και αρχίσουμε να δουλεύουμε σαν ομάδα. Αλλιώς, συνέχισε να ψάχνεις εκείνον τον Ουάιτ μέχρι να σου πούνε πως έχει μία άλλη ατζέντα στο Λουκέρνη Βάλεϊ.

πού μιλάμε τώρα;;;; μάλλον εδώ στους οκνούς το μέλλον στέκεται η αληθινή λύση;;;;;;;; ξέρετε τι;;; το ζήτημα δεν είναι " ποιος θεός;;;" — είναι πως ο Ουάιτ είναι η τελευταία εκδοχή αυτής της ομάδας που ψάχνει ένα παιδί στον κόλπο της της μανούλας του πάγκου γιατί φοβήθηκε πως κανείς μεγάλος δεν μπορεί πια να κουμαντάρει τον πιλότο μέσα στη μπουρμπουλήθρα;;;;;;;;; για δες εκείνον τον αγώνα του Γιούτα πριν δυο χρόνια — όχι αυτό που λένε τώρα σαν μεγαλοφυΐα;;;;;;;;; εκεί που οι Τζαζ έκαναν εκείνο το system που πήγαινε η μπάλα σαν ζεστό ψωμί μέσα στην ομάδα;;;;;;;;; έχουνε νικήσει κανέναν τελικό;;;;;;;;; όχι βεβαίως;;;;;;;;; τους έπνιξε κάποιος σκληρός playmaker μέσα στις στιγμές της βίας, κάποιος που δεν χρειαζότανε superhero και είχε κολληθεί εκείνες τις κινήσεις στη μνήμη του σαν μοιάζουνε εκείνοι οι παππούδες που ξέρουν όλους τους κωδικούς της γειτονιάς;;;;;;;;; αφού ξεκινήστε έτσι τώρα εσείς;;;;;;;; πάλι το ίδιο λάθος κάνετε;;;;;;;;;; περιμένετε τον επόμενο Μεσσία να σας λύσει την ψυχολογία γιατί τάχα κάπου εκεί στην Κύπρο έκανε ένα triple-double πάνω στον χάρτη;;;;;;;;; βγήκε;;;;;;;;;; κουράγιο ρει;;;;;;;;; η ομάδα μας έχει όλα τα εργαλεία — αφήστε τον Ουάιτ εκεί που είναι: στον πάγκο των Warriors όπου ακόμα ψάχνουνε γιατί κάτι πήγε στραβά εκείνος τον έκλεισαν όπως κλείνουνε τα παλιά ντουλάπια μετά την πρώτη χρήση;;;;;;;;;;;;;;; κι όταν κάποιος σας πει πως ο Τζακ Γουίλσον εκείνος ήταν διαφορετικός επειδή είχε κι εκείνος εκείνο το σύστημα εκεί;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; αλήθεια;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; μην ξεχνάτε πως εκείνος έπαιξε με αγοράκια που είχανε δικό τους νου — όχι σαν αυτούς τους ρόλους σήμερα που κάθε τζουκαλίκι στο γήπεδο θέλει το δικό του σκοράρισμα;;;;;;;;; τσιμουδιά;;;;;;;;;;;;;; ας βάλουμε λοιπόν όχι έναν υπερήρωα — ας βάλουμε έναν οδηγό, έναν συνεργάτη, κάτι σαν εκείνον τον προηγούμενο coach της ομάδας εκείνης όταν αυτοί έκαναν εκείνο το record;;;;;;;;; εκείνος δε είχε καν triple-double,,,, είχε όμως ομάδες που έπαιζαν σαν συμφωνία;;;;;;;;;; κι αν κάποιος ακόμη φωνάζει πως χρειαζόμαστε εκείνον εκεί;;;;;;;;;;; του λέω: τύχη;;;;;;;;;;;;;;;; αυτοί είχανε τρεις σουτέρ γύρω τους εκείνο το βράδυ — εμείς;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; γιατί πιστεύουμε πως η ίδια μαγιά θα δουλέψει πάλι;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

Ρε πω-πω τα μιλάτε και έτσι;;;;;;; Για δώστε μου μια στιγμή να σας βγάλω από το τρυπάνι::: θυμάστε εκείνον τον αγώνα στην Τουρκία;;;;;;;;;;;;;;; εκεί που ο Ουάιτ έκανε εκείνο το play στο τελευταίο δευτερόλεπτο;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Να σας πω τι έγινε αλήθεια;;;;;;;;; Ο Ουάιτ εκείνο το βράδυ είχε κάνει THREE AND DONE;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Τρεις φορές έκανε αυτός εκείνον τον ελιγμό που εμείς ξέρουμε σαν "το ψαθί της μαμάς" — εκείνον που όταν τον κάνεις στο γήπεδο όλοι λένε πως είναι τυχαίο;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Αλλά όχι εδώ::: εκείνος εκείνος εκείνος;;;;;;;;;;;;;;; Μετά από εκείνη τη βραδιά, τι έγινε;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Ξέρετε ποιος ήταν ο πρώτος που το πήρε χαμπάρι;;;;;;;;;;;;; Ο Πόρτλαντ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Και τι έκαναν;;;;;;;;;;;;; Δεν τον πήραν;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Γιατί;;;;;;;;;;; Επειδή εκείνοι εκεί ήταν πιο φρόνιμοι;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Είδατε;;;;;;;;;;;;; Ήξεραν πως εκείνον τον ελιγμό τον κάνει μόνο όταν έχει τρεις αμυντικούς πάνω του;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Κι όταν ξεμένεις χωρίς τρεις;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Τότε εκείνος;;;;;;;;;;;;; Γίνεται ένα κανονικό τζουκαλίκι σα καρύδι;;;;;;;;;;;;; Και σεις εδώ;;;;;;;;;;;;;;; Να τον φέρετε σαν τον Μεσσία;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Γιατί;;;;;;;;;;; Γιατί εκείνο εκεί;;;;;;;;;;; Δεν ήταν ικανότητα;;;;; Ήταν;;;;;;;;;;;;; Τύχη;;;;;;; Και βλέπω εδώ πως κάποιοι ακόμα γράφουν σαν βουβάρια στο νερό 🤡💸

ποτέ πια δεν ξέχασα εκείνον τον Οκτώβρη του '03 στην αίθουσα του Δικηγορικού Συλλόγου στον Βόλο όταν ήρθε κάποιος από το χωριό μου φορώντας μπουφάν με το λογότυπο των Νάγκετς — τότε έκαναν μια σπάνια εμφάνιση στο πρωτάθλημα, εμένα εδώ μέσα μου είχε γίνει κόμπο μέσα μου το "εμείς εδώ ξέρουμε πως αυτοί οι Αμερικανοί παίζουν μπάσκετ σαν τον Τζόρνταν" τώρα όμως βρε παιδιά σας κοιτάω και λέω πως αυτή η φάση έχει γίνει περισσότερο θέμα ψυχολογίας παρά τακτικής — γιατί εγώ θυμάμαι πως πριν πέντε χρόνια ήμασταν εδώ και λέγαμε πως χρειαζόμαστε έναν guard που να κόβει σαν ψαλίδι, μετά πως χρειαζόμαστε έναν σουτέρ σαν τσούγκανο, μετά πως η λύση είναι ένας υπέργηρος playmaker γιατί κάποιος έπαιξε ασταμάτητα μέχρι τα σαράντα... οπότε ας μην κρύβουμε τώρα πως αυτή η μανία για τον Ουάιτ θυμίζει εκείνη την εποχή που όλοι λέγαμε πως για να κερδίσεις χρειάζεσαι έναν σκόρερ σαν τον Μαρτίνι — εκείνος έκανε 38 πόντους εκείνο το πρωί στον αγώνα με τον ΠΑΟΚ και ύστερα τον πήρανε οι Σίξερς, ενώ εμείς κατεβήκαμε χωρίς μάτι μέχρι το σπίτι εδώ όμως υπάρχει κάτι άλλο βρε::: όταν βλέπω τους αριθμούς του Ουάιτ στους αγώνες των Warriors πέρσι, θυμάμαι εκείνον τον Σκοτ Γιούνγκ πριν σαράντα χρόνια όταν έκανε εκείνο το σύστημα με την Κύπρο που έδινε μαγικά assists χωρίς καν να πετάει τη μπάλα πολύ ψηλά — εκείνος ήταν ο άγνωστος ήρωας που έκανε τους συμπαίκτες του να φαίνονται σαν χρονόμετρο. Ξέρετε τι έκανε μετά; Την επόμενη χρονιά πήγαν στην Κύπρο ξανά, έκαναν άλλο finals αλλά εκείνος είχε φύγει γιατί ήταν πια σαράντα τεσσάρων — όμως εκείνοι επέστρεψαν ξανά με ίδιο τρόπο επειδή είχαν μάθει πως το σύστημα δουλεύει όχι επειδή έχουν έναν Μεσσία πάνω στον πάγκο κι εσείς εδώ τώρα ψάχνετε ένα πρόσωπο σαν αυτόν;;;; όχι ένα σύστημα;;;;;;;;; γιατί πιστεύετε πως ο Τζακ Γουίλσον εκείνος είχε εκείνο το κύμα εκεί που έκαναν δέκα passers σε έναν αγώνα;;;; επειδή είχε μία ομάδα γύρω του που μπορούσε να διαβάζει τις κινήσεις σαν μία μουσική παρτιτούρα, όχι επειδή είχε πλάκα τους αριθμούς ας σκάψουμε πιο παλιά τώρα::: θυμάστε εκείνον τον αγώνα της Εθνικής το '96 όταν έπαιζαν Οι Ελπίδες εκεί;;;; είχανε έναν μικρό guard που έκανε εκείνες τις κινήσεις μέσα στο σπίτι και κανείς δεν τον πρόσεχε — όμως εκείνος είχε την ικανότητα να πετάει τη μπάλα εκεί που ήταν οι συμπαίκτες του πριν καν αυτοί προλάβουν να δουν πως η μπάλα κινείται. Αυτός ο τύπος μετά πήγε στο Βέλγιο, έγινε εκεί ο βασιλιάς του συστήματος, έκανε ομάδες πρωταθλήτριες χωρίς ποτέ να κάνει εκείνο το υπερκόμψο triple-double — επειδή είχε κουμάντο πάνω στο παιχνίδι οπότε εγώ σας λέω::: αφήστε πια τις επιθυμίες πάνω στον Ουάιτ σαν εκείνον τον μύθο που ξέρουμε πως ήταν ψεύτικος — και αρχίστε να σκεφτείτε πως η λύση βρίσκεται στα δύο πόδια ενός ανθρώπου που ξέρει πως το παιχνίδι δεν γίνεται μόνο από το νου ενός ντρίμπλερ, αλλά από εκείνον που βάζει τους άλλους στη θέση τους ώστε αυτοί να κάνουν αυτό που κάνουν καλύτερα κι αν κάποιος σας πει πως εγώ τώρα λέω νερά γιατί δεν είμαι αναλυτής, πω πω, εδώ είμαστε::: εγώ είμαι εκείνος που θυμάται τον Τζακ Ουάιτ του παλαιότερου 'Νάγκετς όταν έκαναν εκείνο το σύστημα εκεί στην Ευρωλίγκα και είχανε έναν Αμερικάνο guard που έκανε όλους τους assists του πρωταθλήματος — εκείνος έφυγε μετά από δυο χρόνια επειδή ήθελαν κάποιον άλλον, όχι επειδή ήταν κακός· απλά είχε τελειώσει ο χρόνος του. τότε εκείνος εκείνος εκείνος;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

τι είναι αυτή η συλλογή απο αυτοσχεδιαστές πρωταθλημάτων;;;; εγώ θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη του '98 όταν πήγαμε στον Πειραιά για τον τελικό του πρωταθλήματος με την Άρης — εκεί εκείνος ο σακάτης ο Γκαρνέτ έκανε εκείνο το τρίποντο πάνω στον Σάκο την τελευταία секунδή και όλοι αυτοί οι μεγάλοι γνώστες της εποχής έλεγαν "δεν του φτάνει η κλάση, δεν έχει χιούμορ μέσα στο παιχνίδι". Κι όμως... τώρα εσείς ψάχνετε έναν τύπο σαν τον Ουάιτ σα ν' ήταν το μπάσκετ μανάβικο;;;; τύπος σου λέει "θα μου δώσεις βενζίνη;" κι εσύ χαρίζεις τρεις βρύσες επειδή έκανε έναν ελιγμό στο τέρμα;;;; αυτοί εκεί οι Ουάιτ είχανε κάτι χρόνια που έκαναν αυτό το πράγμα στους Warriors — ύστερα τους έκλεισαν μέσα στο ντουλάπι σα παλιά γάντια όταν τους ήρθε η ώρα ν' αλλάξουν σύστημα. οι Νάγκετς τώρα έχουνε αυτήν την παράδοση εδώ::: χρειάζονται έναν άνθρωπο σα τον Τζόζεφ Φόρτσον εκείνον που έκανε περισσότερα από δεκαπέντε assists σε έναν αγώνα στην Κύπρο χωρίς κανείς να τον προσέξει, επειδή εκείνος διάβαζε τις κινήσεις σα βιβλίο — όχι επειδή έκανε κάποιον ελιγμό σα μαγικό. Θυμάστε εκείνον τον αγώνα με την ΑΕΚ;;;; αυτός είχε τρία διαφορετικά kids στη σειρά εκεί που κανείς δεν περίμενε πως η μπάλα θα κατέβει εκεί — επειδή εκείνοι είχανε μάθει πως όταν η μπάλα βρίσκεται εκεί, εκείνοι πρέπει να βρίσκονται αλλού. κι εσείς τώρα ψάχνετε τον επόμενο Uber driver της ομάδας σας;;;; τι έγινε εκείνο που καταλάβατε πως η λύση είναι πάνω στους ώμους σας;;;;; εμείς εδώ στα χάλια ξέραμε πως δεν πρόκειται ποτέ να βγει ένας Μεσσία από τον πάγκο — μόνο ο χρόνος βγάζει τους πραγματικούς σκακιστές. αυτοί εδώ μέσα κάνουν μπάσκετ σα στρατιώτες που διαβάζουν εγχειρίδια — όχι σα καλλιτέχνες που κάνουν πέντε τελικούς τίτλους επειδή έκαναν μια κίνηση στις τελικές στιγμές. στη δική μου ομάδα στο βιολί εδώ στον Πειραιά, είχα έναν αριστερό guard που έκανε περισσότερα από είκοσι assists ανά αγώνα χωρίς κανείς να τον ψηφίσει στους κορυφαίους — επειδή εκείνος είχε μάθει πως το παιχνίδι γίνεται στις γωνίες όταν δεν το περιμένεις. Τώρα που σας κοιτάω όλους εδώ μέσα, βλέπω πως οι περισσότεροι ψάχνουν έναν σουτέρ σα βροχή την ώρα που η ομάδα τους χρειάζεται έναν άνθρωπο σα φανό — εκείνον που φωτίζει εκεί που οι άλλοι βλέπουν μόνο σκοτάδι.