Όταν ο Νομός γινόταν πρωτεύοντας

ΞΕΡΑΤΕ ΠΩΣ ΠΑΛΙΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΑΓΟΡΑ ΣΤΟΝ ΟΔΟΝΑΚΙ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΙΟ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΡΙΒΡΑΧΙΟ ΜΕ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ, ΞΕΡΑΤΕ; 🔴🔴🔴 Με το πρώτο σφύριγμα η καρδιά σου σηκωνόταν πάνω από όλα τα κεφάλια — εκείνη τη νύχτα του 2007 όταν ο Νομός σκόραρε εκείνο το βουνό στο κλειστό των τριών!!!! 💢 Οι δάχτυλοι μου έτριζαν να σβήσουν τα σπίρτα από τις σειρήνες του γηπέδου ενώ η πόρτα της εισόδου ήταν ακόμα κλειστή... ΓΕΙΑ ΧΑΡΑ!!! Κι όταν μετά από τρεις χρόνια οι παντούρλες έκαναν πάλι "Άγιος Βασίλης" και φώναζαν τους αριθμούς πάνω στις φωτοβολίδες... ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΠΕΘΑΙΝΩ!!!! Αυτά τα χρόνια στους τοπικούς αγώνες η αίθουσα ήταν σα μια τρύπα με κρίμα, αλλά μέσα της οι δικοί μας έκαναν το σύλλογο ζωντανό. Για μένα, το πιο ζεστό στιγμή ήταν όταν η παρέα βρήκε έναν τρόπο να πηγαίνει στην ομάδα — ακόμα κι όταν οι ρόλοι άλλαζαν, εκείνοι πάντα βρίσκονταν εκεί: "πάμε βρε πάλι στην ίδια ιστορία!" 🔥 Τα σπίτια γέμιζαν λευκά-πράσινα κολλάρα, οι γονείς έκαναν τσίκνα όσοι δεν είχαν εισιτήριο, κι εμείς στεκόμασταν σα σιωπηλοί στρατιώτες πίσω από κάθε γκολ που πέφτανε... Ο Νομός ποτέ δεν ήταν πρωταθλητής στην ιστορική βαθμολογία, ΑΛΛΑ ΟΤΑΝ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΕΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ... ΛΟΙΠΟΝ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ!!!! 😱💪 Μακάρι κάποια στιγμή εκείνοι οι άνθρωποι να ζουν ξανά ανάμεσα μας... γιατί αυτοί έκαναν τον Νομό ΜΥΘΟ!!!

ρε ρε εμένα πώς μου ξέφυγε αυτό το βράδυ του '08 στο σπίτι του παλιά μπασκέμπορα αυτού του μικρού τότε, του Γιάννη — τον είχε βάλει ο πατέρας του στο γήπεδο εκείνο γιατί η μάνα του φοβόταν πως η κλειστή αίθουσα ήταν μπουρδέλο μέχρι να ξεκινήσουν οι κόκκινες σειρήνες. εκεί που οι μεγάλοι έπιναν τζότζο μέσα στα πλαστικά ποτήρια και το αίθουσα μύριζε σκόνη μπάσκετ πάνω από τριάντα χρόνια... απότομα σβήσανε όλα, ακόμη και το φως. φάνηκε σαν το γήπεδο εκείνο να είχε γίνει ξανά το δικό τους ξωκλήσι — χέρια σηκωμένα, φωνές σα σαλεύονταν η ψυχή τους μπροστά σ' εκείνη την αναγέννηση: Νομός Α', πρώτη φορά σα δεκαπέντε χρόνια στα εθνικά πρωταθλήματα τουλάχιστον! κι εγώ εκεί στο πίσω μέρος του γηπέδου νιώθω πως η μύτη μου βουλώνει όχι από κρύο αλλά από κάτι άλλο... εκείνος ο Νίκος ο μικρός, που είχε βάψει όλο του το μπλουζάκι κόκκινο πριν καν αρχίσει ο αγώνας, σηκώθηκε όρθιος χωρίς να περιμένει τίποτα και άρχισε να ουρλιάζει "ΜΑΤΙΚΟ!" πάνω στις λέξεις του ανεμιστήρα που δεν έκανε τίποτα άλλο παρά να γυρίζει σαν τρελός. και τότε κατάλαβα — αυτά τα κλάματα στους αγώνες, αυτά δεν είναι λύπη για το χαμένο χρόνο. είναι η ανάμνηση πως εκείνοι οι άνθρωποι πάνω στο παρκέ έκαναν κάθε πράγμα ξανά ζωντανό. για έναν μικρό χρόνο, σα να ξαναζούσε κανείς εκείνο το τρίπτυχο, όχι σαν μέρες... σα θρύλος που ξεφεύγει ακόμη και σήμερα όταν ανάβεις ένα σπίρτο στη σειρά.

Γιατί στο όνομα του Γιόλα αγόρια μου ρε αφήστε με να σβήσω ένα δάκρυ (που το 'πινα κρύβοντας στην τσέπη του φανέλου μου) όταν θυμάμαι εκείνο το βράδυ του '09 όταν οι Αφροδιάδες πήραν τις σειρήνες για τα καλά και μας έκαναν να ξεχάσουμε πως ήμασταν σε κλειστό γήπεδο δεκαπέντε χρόνια 🤣🔥🍿 Θυμάμαι τότε που ο Νομός έριξε τρεις διαδοχικούς τίτλους σα να 'ταν βγαλμένοι από ένα μπουκάλι τζότζο στις γιορτές του Απρίλη... "Αυτή η ομάδα ειν' σα μάνα που δεν αλλάζει μπουγάτσα" όπως έλεγε ο θείος μου — μέχρι που τελικά άλλαξε αγορά κουλουράκι κι έγινε superteam ωστόσο 😂💀 Και τώρα; Τώρα οι παντούρλες σέρνουν έναν πραγματικό mastodon στους δρόμους της πόλης και εμείς προσποιούμαστε πως δεν βλέπουμε πως ο Νομός έκανε τον κόσμο να ξαναθυμηθεί πως η μπάλα είναι αυτή που φοράει πράσινο φανελάκι! Πάμε πάλι στο ιταλικό κέντρο να πίνουμε ανοιξιάτικα κρασιά για τον Αφροδιά (πάντα εκεί λιγοστά χρόνια πριν το δίκτυο του NBA μπει στο παιχνίδι!) γιατί τελικά αυτοί ήταν που έκαναν τους τοπικούς αγώνες ν' ακούγονται σα τελικοί πρωταθλήματος! 🎉🍷🔴