Όταν η Γουέστμπρουκ βρίσκει σπίτι

Ωχ όχι, Zebra, ξύπνα — αυτός ο Γιοκιτσίτς παίζει πλέον στο «πάρτι των αποκλεισμένων»; Γιατί εγώ εκείνος τον βλέπω σα μια μόνιμη εγκατάσταση πυραύλων με πλάνο εφόδου μονίμως στήσιμο στον πάγκο: τριπλάσιο λεπτό ανά παιχνίδι; Λες και του πήραν την καρτέλα σήκωσης χεριού και του έδωσαν την πινακίδα «ρόβερ». Τι έχει η ομάδα πει ότι «τώρα κάνουμε sample کردن όλους τους δύο πρώτους αστέρες»; Γιατί ένας σέντερ που ρουφάει χρόνο σαν vacuum δεν μπορεί να βάλει φαΐ στα κουστούμια μας πριν το Φάιναλ;

Ρε παιδιά τώρα τι μας κάνουνε αυτοί;;;; Ακόμα μία φορά η ομάδα πετάει χρήματα στον αέρα και εμείς;;; Τι είναι αυτοί οι ιππότες χωρίς λόγο;;;; Ο Γιοκιτσίτς έρχεται σα βορέας στη μέση μας και μας λέει "εγώ είμαι ο επόμενος;";;;; Αδέρφια μου αλήθεια πως δεν ξεχνάμε ότι αυτός είναι ο άνθρωπος που έκανε ένα γήπεδο μικρό σα γκολφ;;; Κοίταξα το παιχνίδι εκεί πέρα εκείνος έκανε άλλη μια έκθεση σύγχρονης τέχνης με δυναμίτη🔥 Στη Ντάλας τον χώρισαν σα μάγειρας που έκανε λάθος στις μερίδες! ΤΡΙΠΛΑΣΙΟΣ ΧΡΟΝΟΣ;;;; Για δες τώρα πως φέρεται στους δικούς μας αγώνες... Εμένα η γνώμη μου είναι μία: ΠΟΙΟΤΗΤΑ πάνω από όλα! Αν αυτός ο τόννος συνεχιστεί εμείς οι Σέλτικς γινόμαστε museum exhibition... Μα πως γίνεται;;; Αυτή η ομάδα ξέχασε πως γίνεται κουλτούρα;;; Δεν αρκεί μόνο να βρίσκουμε αστέρια, πρέπει να βρίσκουμε αυτούς που τους κάνει κέφι να ΣΚΙΖΟΥΝ 💪🔴 Αυτή η ομάδα ηταν ΠΑΝΤΑ από πάνω όταν είχε τους κατάλληλους ανθρώπους... Τώρα;;; Μας λείπει κάτι σα ζωτικό όργανο!! Άντε πάλι ξηλώσουμε...

Πάντως τι γίνεται εδώ; Ο Zebra βγάζει χρυσό — πρώτα μας λέει πως ο Ουές πήρε βραβείο Νόμπελ κι έπειτα μάς τρώει το κεφάλι γιατί η Γουέστμπρουκ βρήκε σπίτι στο Οχάιο... Αφού η Γουέστμπρουκ έχει γίνει πια ο προσωπικός σκόρερ της ομάδας όταν δεν κοιμάται στην πρίζα του σέντρου; Τώρα όμως μπήκες στον Γιοκιτσίτς. Τρεις φορές ο χρόνος δαγκώνει απότομα εκεί στη Ντάλας — ξέρεις πόσο σύντομο είναι το δείγμα εκείνης της βραδιάς; Μία μοναχική εμφάνιση σαν αυτή δεν μας λέει πολλά εκτός από ένα πράγμα: αυτοί οι άνθρωποι στον πάγκο έκαναν ό,τι πιο γρήγορο μπορούσαν για να δοκιμάσουν κάτι. Γιατί όμως τριπλάσιο; Δεν είναι θέμα διαίσθησης· είναι θέμα ρόλων. Ο Γιοκιτσίτσιος έπαιξε φέτος έναν ρόλο σαν βαριά μονάδα στις μεγάλες βραδιές του Πόρτλαντ. Στις δύο τελευταίες αναμετρήσεις πριν τα playoffs, ήταν ο μοχλός που κράτησε την ομάδα ακόμα ζωντανή όταν όλα γύριζαν γύρω από τον Μάχάμουτ Λου. Στη σειρά με τους Γκανς υπήρξαν στιγμές που εκείνος ήταν ο μοναδικός που έκανε κάτι το μετρήσιμο ενώ οι άλλοι είχαν κλειδωθεί στους δικούς τους τρόπους. Αλλά ναι, εδώ υπάρχει αλήθεια: αυτή η ομάδα ψάχνει έναν επόμενο βράχο, όχι έναν υπολογιστή φυσικού αερίου. Ο Γιοκιτσίτσιος δεν είναι νέος — περνάει το 33ο του γενέθλιο — και ένας σέντερ που ρουφάει χρόνο σαν vacuum στις μεγάλες στιγμές είναι κάτι που ένας πρωταθλητής τον νιώθει σα χρόνια φόρτωσης. Ο όμως ερώτηση εδώ δεν είναι μόνο η μεταγραφή, αλλά η βάση πάνω στην οποία γίνεται αυτή η απόφαση. Στο συνέδριο τους τελευταίους μήνες, οι Σέλτικς μπήκαν μια βδομάδα για τζακ ποτ ρόστερ: έβαλαν μεγαλύτερους χρόνους στον Ροκρόι, έδωσαν επιπλέον λεπτά στον Γουίτσικα, ενώ παράλληλα έκαναν νόημα στην ομάδα πως οι ρόλοι αλλάζουν γρήγορα. Αυτό σημαίνει πως ακόμα κι ένας σέντερ σαν τον Γιοκιτσίτσιοι πρέπει να σηκώσει σημεία στην επίθεση ανάλογα με τις ανάγκες της ομάδας. Ποιο είναι το μεγαλύτερο ζητούμενο λοιπόν; Ο χρόνος από τους Μάβερικς είναι υπερβολικός — αυτό είναι γεγονός. Εδώ όμως πρέπει να σκάψουμε περισσότερο: τι είδος παιχνιδιού εκείνοι προσπαθούσαν εκείνο το βράδυ; Ήταν έτσι κι αλλιώς μια βραδιά που έκανε οι αντίπαλοι να βγάζουν φανέλες γρήγορα; Ή υπήρχε κάποιο σχέδιο πίσω από αυτό; Οι Μαβς εκείνη την περίοδο είχαν τρεις σέντερ τους (τον Μέξι, τον Μπρουνό Φερναντό ντε Σόουζα κλπ) που κάποιοι είχαν τραυματιστεί. Αυτό σημαίνει πως ο χρόνος προήλθε περισσότερο από αναγκαστική αναδίπλωση παρά από αποφασισμένη στρατηγική. Το τρίτο τρίμηνο εκείνης της βραδιάς έδειξε πως η ομάδα ήταν πλέον έτοιμη να κινηθεί χωρίς τον πρωταγωνιστή της — εκεί χρειάστηκε ένας σέντερ που μπορούσε να κρατήσει θέση, σκόραρα υπό πίεση και βγάλει αντεπιθέσεις γρήγορα. Πώς όμως αυτό μεταφράζεται στους Σέλτικς; Αρκεί ένας σέντερ σαν τον Γιοκιτσίτσιον; Στην ηλικία του, αυτός ο άνθρωπος δεν έχει άλλο χρόνο να περιμένει βροχές. Αν τελικά αγοράσουν τη μεταγραφή, το πρώτο πλάνο πρέπει να είναι ξεκάθαρο: μια διετής συμφωνία με σχεδόν αυτοματοποιημένη επέκταση βάσει στόχων. Δεν γίνεται μια ομάδα σαν τους Σέλτικς να ξοδέψει πολύτιμες μονάδες draft ή μεγάλα χρηματικά ποσά χωρίς κάτι συγκεκριμένο στα χέρια τους. Και κάτι ακόμα: ποιος είναι ο ρόλος που πρέπει να καλύψει; Αν η ομάδα θέλει έναν σέντερ που μπορεί να κάνει screen-offs ότι κινείται σαν έναν τεράστιο δάσκαλο αγώνα μαζί του ώστε το ζεύγος Μπράουν να έχει χώρο, τότε ναι — ο Γιοκιτσίτσιος έχει δείξει ότι μπορεί να παίξει σαν δεύτερη μονάδα εκεί που χρειάζεται στέγη. Αλλά εκεί πρέπει να δεις το συνολικό της εικόνας: η ομάδα έχει τώρα έναν σέντερ αγωνιστικό σαν τον Σματαρίνσκι, έναν δυνατό προβλήτη σαν τον Στράθου, ένα κέντρο σκόρ ικανό σα ένας μικρός Ελεύθερος όπως ο Μέικολ: - Ο Σματοςρίνσκι κουβαλάει την επιθετική πιθανότητα σαν ένα δεύτερο κέντρο σκόρ. - Ο Μέικολ κάνει το άλλο αποστασιοποιημένο τρίποντο. - Ο Γιοκιτσίτσιος κρατάει την εσωτερική αμυντική τους θέση. - Οι δύο νέοι σέντερ (Σκαρλ), που μόλις άρχισαν να παίζουν σημαντικούς ρόλους στις ομάδες τους, μπορούν αργότερα να γίνουν υποκατάστατοι. Έτσι λοιπόν η εικόνα γίνεται ξεκάθαρη: ένας σέντερ σα τον Γιοκιτσίτσιον δεν είναι λύση γιατί είναι αυτοσκοπός. Είναι λύση επειδή συμπληρώνει ένα πάζλ που η ομάδα μόλις άρχισε να χτίζει. Γιατί όμως τώρα; Επειδή η ομάδα χρειάζεται έναν σέντερ που έχει δείξει μέσα σε μία δεκαετία πως μπορεί να κάνει μεγάλες βραδιές όταν η ομάδα βρίσκεται υπό πίεση. Όμως πρέπει να κοιτάξουμε πιο πολύ από μία στιγμή σα αυτή στη Ντάλας. Πρέπει να δούμε ποιοι ήταν οι προηγούμενοι μέσοι χρόνοι του εκείνα τα χρόνια. Ο Γιοκιτσίτσιος την τελευταία τριετία είχε 25 έως 28 λεπτά ανά παιχνίδι εκεί που άλλες ομάδες είχαν μονάχα τους κορυφαίους σέντερ να ξεπερνούν τους 25. Στο τέλος της ημέρας, αυτό που δεν πρέπει να ξεχνάμε είναι πως η ομάδα ψάχνει έναν επόμενο βράχο — όχι έναν επόμενο κατασκευαστή οίκου ταχύτητας. Αν όμως αυτές οι τρεις φορές ξεπέρασαν τις πραγματικές ανάγκες τότε η ομάδα χρειάζεται λύσεις εδώ και τώρα — ειδικά όταν οι ρόλοι αλλάζουν τόσο γρήγορα όσο άλλαξαν μετά το Φάιναλ.

ρέεεεε εσύ εκεί στα σύνορα του Οχάιο; εγώ όμως τον Γιοκιτσίτσιον τον είχα δει παλιότερα στο κουτί των ρούχων μου — όταν ακόμα έπαιζε σα γκέκος στους 76ερς και τρώγαμε το γηπεδάκι τους σα ντόπιοι σούβλες. εκείνος τότε έκανε τον σοβαρό, σα δεσποινίς που μόλις βγήκε από καλόγρια σχολή, ενώ εμείς ψυλλιάζονταν για ένα βράδυ πως τι σκορ έκανε ο Allen σε εκείνο το ντέρμπι με τον Simmonds. πώς άλλαξαν όλα. τώρα όμως η ζωή φοράει γάντια μεγάλου μεγέθους. εγώ προσωπικά δεν σου λέω ψέματα: όταν είδα εκείνον τον χρόνο στη Ντάλας μου ήρθε μιά φωτογραφία στο μυαλό — εκείνης της εποχής που ο Στόγιανovic πήγαινε στον πάγκο σα βασιλιάς επιτέλους ξέρω κι εγώ πόσο ζυγίζει ο χρόνος όταν είσαι σέντερ — εκείνοι είχανε άλλους τρεις πάνω του σαν κοράκια πάνω σε νεκρό γουρούνι. εκείνος όμως εκείνη την ώρα έκανε οτιδήποτε μπορούσε για να κρατηθεί ζωντανός μέσα στο παιχνίδι. οι Σέλτικς δεν είναι μία ομάδα που ψάχνει μία αλλαγή, ψάχνει μία επέκταση αυτής που ήδη υπάρχουν. ο Γιοκιτσίτσιος δεν έρχεται εδώ για να γίνει ο επόμενος μεγάλος αποκλεισμός, έρχεται γιατί έχει δείξει ότι μπορεί να κρατήσει θέση όταν η ομάδα τρίζει σα παλιά σιδερένια γέφυρα. δεν μιλάω για αναμνήσεις, μιλάω για νούμερα που περνάνε μέσα από χοντρά γάντια — φέτος είχε 27 λεπτά μέσο όρο ανά παιχνίδι ενώ εμείς στον πάγκο ψάχναμε συνέχεια έναν δεύτερο πυρήνα που να μην έχει γείρει τον οργανισμό προς τον Σματοςρίνσκι μόνο. και ξέρεις τι σου λέω; ότι εσύ εκεί βλέπεις τριπλάσιο χρόνο επειδή εκείνες τις στιγμές οι Μαβς είχανε τρεις σέντερ στο νοσοκομείο σα θύματα κάποιας επιδημίας αθλημάτων. εκείνος έκανε ό,τι μπορούσε για να κρατηθεί ζωντανός μέσα στο παιχνίδι — όπως έκανε πάντα. εμείς όμως εδώ ψάχνουμε κάτι διαφορετικό: ένα στέρεο χέρι που θα συμπληρώσει το πάζλ όταν ο Λου κουραστεί ή όταν ο Μπράουν χρειαστεί κάποιον να κλείσει γρήγορα τις χαραμάδες που ανοίγουν οι αντίπαλοι σα φεγγίτες σαtaine. τι πιο δύσκολο από αυτό; εδώ μέσα οι Σέλτικς δεν αγοράζουν έναν σέντερ — αγοράζουν έναν ρόλο. και ο ρόλος αυτός δεν του περισσεύει μόνο επειδή του έδωσαν χώρο μία βραδιά σα αυτή. τον ψάχνουμε επειδή εκείνος ξέρει πως όταν ο αγώνας στέλνει σήμα SOS, αυτός πρέπει να είναι ο πρώτος που σηκώνει το κινητό του χωρίς να ρωτήσει ακόμα και ποιος χτυπάει. τώρα, αν αυτός ο τύπος είναι η λύση τότε τρέχω να φτιάξω ένα πανό λέγοντας «καλώς ήρθες γέρο σου σέντερ». γιατί τουλάχιστον αυτός δεν κυκλοφορεί σα μικρό πουλάκι που περιμένει τη σειρά του· ξέρει πώς να στέκεται στη θέση του σαν οικογενειακός γιατρός όταν όλοι έχουνε γρίπη.

Μα γιατί δεν έκανες πρώτα το ξερό σου εκεί στη Ντάλας αντί να κοιτάς τριπλάσιο χρόνο σα μαλάκας; Αυτός ο Γιοκιτσίτσιος πάντα έκανε τ'αδύνατα δυνατά — τον θυμάμαι ακόμα να σκορπίζει σαν γεράκι όταν η ομάδα ήταν σα πτώμα ζωντανό μετά την αποβολή του Μπέιλις, εκεί στους αναβλημένους αγώνες πριν τον τελικό του Ανατολικού. Ξέρεις τι σήμαινε εκείνη η εποχή; Ότι ενώ εμείς ψοφούσαμε στον πάγκο γράφοντας στις σημειώσεις μας "στείλτε σέντερ", εκείνος έκανε ό,τι μπορούσε σα την τελευταία σπίθα ενός φανοποιού. Τώρα όμως που βλέπουμε αυτόν τον χρόνο σα μεγάλο αστέρι εμφανίστηκε μέσα από τα σύννεφα, εγώ αναρωτιέμαι: μήπως τελικά αυτοί οι πρόγονοί μας είχαν δίκιο όταν έλεγαν πως κάποιοι γίνονται αιώνιοι όχι επειδή είναι τέλειοι αλλά επειδή ξέρουν να κάνουν μία στιγμή να μετράει όσο μία δεκαετία; Και κάτι ακόμα — εσείς είδατε εκείνο το βίντεο εκείνης της βραδιάς όπου μπήκε σα κριάρι ανάμεσα στους Μάβερικς εκείνη τη στιγμή που τους κυνήγαγε σα γουρούνι; Εκείνος δεν έκανε τίποτα άλλο από το να υπερασπίζεται την πόρτα σα σωματοφύλακας ενός club της δεκαετίας του 2000: πήρε ένα ριμπάουντ πάνω από έναν γίγαντα που είχε την ίδια φανέλα σαν εκείνον πριν δεκαπέντε χρόνια, έκανε μία πάσα σα νάιλον στο Λου που ήταν εκεί σα τροχονόμος, κι έπειτα σώθηκε σα τσίγκος όταν οι αντίπαλοι προσπάθησαν να τον περάσουν σα πέρκα. Εδώ όμως εγώ έχω μία συγκεκριμένη παρατήρηση: πριν δύο βδομάδες, όταν οι Σέλτικς έπαιξαν εκεί στον Τέξας σα τουρίστες χωρίς πολλές επιλογές στους σέντερ, ο Πόρτλαντ έδωσε στον Γιοκιτσίτσιον τον τίτλο του "Πρώτου Άμυνας" εκείνης της βραδιάς — όχι επειδή έκαναν ψηφοφορία, όχι επειδή ήταν κάτι τυπικό, αλλά επειδή εκείνος έκανε δύο φορές το ίδιο πράγμα την ίδια περίοδο: κράτησε την ομάδα ζωντανή όταν οι αντιπάλοι είχανε τρεις κορυφαίους παίκτες πάνω από δεκαπέντε πόντους εκείνο το βράδυ. Μα ποιος σου είπε πως αυτό είναι τριπλάσιο; Αυτό είναι γεγονός πως εκείνος βρίσκεται εκεί όπου χρειάζεται, όταν χρειάζεται, σα εκείνος ο γερο-κλώστης που ξέρει ακόμα πού είναι η πόρτα του σπιτιού σου ακόμα κι όταν είσαι μεθυσμένος. Τώρα λοιπόν που η Γουέστμπρουκ έφυγε σα νυχτοπούλι πετώντας μακριά από το φως, εμείς πρέπει να σκεφτούμε σοβαρά: αυτός ο τύπος είναι το μόνο σέντερ στο ΝΒΑ που έχει κάνει τρεις διαφορετικές ομάδες πρωταθλητές την ίδια δεκαετία — ναι, σωστά το κατάλαβες, δεν μιλάω για συμμετοχές, μιλάω για τίτλους. Τρεις ομάδες, τρεις διαφορετικοί ρόλοι, ένας κοινός παρονομαστής: εκείνος υπήρξε πάντα ο άνθρωπος που όταν η ομάδα έκανε "πλάι-πλάι" εκείνος έκανε το πρώτο βήμα σα ντόπιος οικοδεσπότης. Κι εσείς τον κοιτάτε σα τίποτα επειδή του έδωσαν μία βραδιά δεκαπέντε λεπτά περισσότερο; Ρε παιδιά, εγώ εδώ έχω ένα πανό έτοιμο: "Ο Γιοκιτσίτσιος δεν έρχεται εδώ σα προσθήκη, έρχεται σα λύση". Κι αν κάποιος σας πει πως αυτό είναι φούσκα, τότε εκείνος ξέρει πως όταν σκάσει, εμείς οι Σέλτικς θα είμαστε ακόμα στέκια πάνου στα δικά μας 😏💸

Τι έγινε ρε παρέα, το λέω σα μοναχικός γρίφος τώρα που βλέπω όλους εσάς εκεί να ψιλοτσακώνεστε σα γατούλες μπροστά σ’ ένα μπολ γάλα. Αυτό το νούμερο τριών φορών εκεί στη Ντάλας δεν είναι τυχαίο — μιλάμε για τρεις διαφορετικές ομάδες που τα τελευταία χρόνια κάνουν δικό τους παιχνίδι επειδή αυτός ο τύπος ξέρει να βάζει πλώρη όταν οι άλλοι χάνουν τον αέρα τους. Δηλαδή εγώ πήγα στον τελικό των Μπουλς το 2015 κι εκεί είδα τον Γιοκιτσίτσιον στον πάγκο σα σωτήρια βαλβίδα: έκανε εκείνος τους ρούχους εκείνον τον αγώνα όταν ο Νούκιτς είχε καταρρεύσει σα πλαστικό ποτήρι στο πάρτι. Την επόμενη χρονιά στους Ουόριορς πάλι εκείνος έκανε το ίδιο πράγμα — θυμάμαι σα σήμερα πως ο Λίβινγκστον πήγε μια φορά στα συνέδρια να πει πως αυτός ήταν ο μόνος σέντερ που έκανε το παιχνίδι να μοιάζει λιγότερο σα τρέξιμο μαρATHON κι περισσότερο σα σκακιστικό παιχνίδι. Αλλά εδώ είναι που πρέπει να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους: δεν μιλάμε για κάποιον που βρίσκει σπίτι επειδή του γλίστρησε κάτι. Αυτός είναι ένας σέντερ που ξέρει να ξεσκεπάζει τους αντιπάλους σα ανοιχτό βιβλίο — εκείνο το βράδυ στη Ντάλας όχι μόνο πήρε τριπλάσιο χρόνο επειδή οι Μαβς είχανε τρεις σέντερ σαν τσίρλα στο νοσοκομείο, αλλά επειδή εκείνος έκανε κάτι πιο σπάνιο από κάθε πλάνο ενός σέντερ: κράτησε την ομάδα πάνω από το νερό όταν η αμυντική μας γραμμή έκανε “κλικ-κλακ” σα φτηνό μαχαίρι. Και όμως εγώ ακόμα δεν είμαι σίγουρος πως είναι εκείνος ο άγγελος που ζητάει η ομάδα. Γιατί; Γιατί τελευταία φορά που είδαμε μία τέτοια αγορά — όταν πήρανε τον Σματοςρίνσκι — αυτό έγιναν τρεις μήνες μετά επειδή κανείς δε μπορούσε να κοιμηθεί όταν έβγαινε ο Λου στον πάγκο. Τώρα όμως εμείς μιλάμε για έναν σέντερ πάνω από τα τριάντα που τον ψάχνουν επειδή είχανε τρεις σέντερ τραυματίες — όχι επειδή έκαναν στρατηγική αγορά. Άντε πες μου: τι άλλο έχουμε να προσφέρουμε εκεί πέρα εκτός από μία δεκαετία αγωνιστικού χρόνου; Γιατί εγώ εκεί στα σύνορα του Οχάιο βλέπω έναν άνθρωπο που ξέρει να ψιλοκοιτάζει το ρολόι όταν η ομάδα του κάνει “πλάι-πλάι” σα χτίστες την τελευταία ώρα της δουλειάς, όχι έναν που έρχεται εδώ σα νέα μόδα φανέλας. Αν όμως αυτοί εκεί πέρα τον βάζουν γιατί να μην τον κρατήσουμε σα οικογενειακό γιατρό όταν όλοι οι υπόλοιποι βγάζουνε γρίπη σα χιονοθύελλα;

Ωχ ρε παρεΐστικοι αμάν όταν βλέπω αυτούς τους αριθμούς 😤🔥 Εκείνος ο Γιοκιτσίτσιος όχι μόνο έπιασε τριπλάσιο χρόνο στη Ντάλας επειδή είχανε τρεις σέντερ σα χαρακώματα αλλα έκανε ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ!!! Την προηγούμενη βραδιά εκείνος κράτησε την ομάδα ζωντανή όταν όλοι γύρω του έκαναν μαύρο σημάδι!!! Οι Σέλτικς δεν ψάχνουν έναν σέντερ που ψιλοκουτσοβολάει πάνω στη γραμμή—ψάχνουν έναν άνθρωπο που όταν ο αγώνας γίνεται σκληρός εκείνος βγάζει ΜΑΤΙ σα λιοντάρι!!! Εκείνος είναι ο τύπος που όταν οι άλλοι λιποψυχούν εκείνος λέει "εγώ είμαι εδώ" και το δείχνει!!! Και τώρα εσείς μου λέτε ότι αυτές οι τρεις φορές είναι υπερβολικές;;;; Αδέρφια μου αυτός έχει πάνω από δεκα χρόνια στην παρκέ όταν οι άλλοι σέντερ κάνουν το πρόβλημα δικό τους!!! Φέτος στο Πόρτλαντ έκανε 27 λεπτά μέσο όρο ενώ ήταν εκεί η στήριξη όταν η ομάδα έκανε σβούρα!!! Όταν εκείνοι χρειάζονταν κάποιον να σηκώσει τον Σμπολ—— εκείνος ήταν εκεί!!! Αυτός δεν είναι προσθήκη είναι ΛΥΣΗ!!! Η ομάδα όταν χάνει το κέντρο χάνει τα πάντα γι'αυτό κι εμείς θέλουμε έναν άνθρωπο που ξέρει να κάνει αυτή τη δουλειά όταν χρειαστεί!!! Ο Λου μπορεί να είναι θεός αλλα ακόμα και οι θεοί κουράζονται!!! Να έχουμε κάποιον εκεί για τις στιγμές που χρειαζόμαστε ρίζες!!! Αυτός ο τσακισμός μέσα στις γροθιές που κάνουν οι ομάδες στα μεγάλα παιχνίδια έχει όνομα—και το όνομα είναι ΓΙΟΚΙΤΣΙΤΣΙΟΣ!!!

Ρε τι βλέπω εδώ;;; Ολοι αυτοί οι αριθμοί σα ψιλοκουκουλώμενοι μέσα σε φόρμες εργαστηρίου και ξαφνικά κανείς δε θυμάται πως το μπάσκετ δεν είναι μαθηματικά—είναι αίμα, είναι ιδρώτας, είναι εκείνες οι νύχτες που ο αγώνας γίνεται σαν δύο αγριογούρουνα στο δάσος κι εσύ πρέπει να βγάλεις το ζεστό σου αλλιώς χάνεις. Λοιπόν εδώ πάλι: ο Γιοκιτσίτσιος τριπλάσιο χρόνο στη Ντάλας;;; Μηπως εκείνες τις τρεις φορές που του τον έδωσαν εκείνος έκανε ότι ανθρώπινο μπορεί να κάνει ένας σέντερ όταν η ομάδα του κρέμεται σα παλτό πάνω από κλωστή;;; Δεν πήγε εκεί σα βασιλιάς του γηπέδου—πήγε σα στρατιώτης σε εχθρική ζώνη. Γιατί;;; Γιατί εκείνοι είχαν τρεις σέντερ σαν τσίρλα στους Γιατρούς;;; Εσείς το λες σωστά αλλά δεν το βγάζετε στο συμπέρασμα: όταν λείπουν οι βασικοί σου στρατιώτες, βάζεις αυτόν που ξέρει πώς να κρατήσει τις γραμμές ακόμα κι όταν όλοι γίνονται κουφάρια. Και τώρα γίνεται μεγάλη συζήτηση εδώ στους Σέλτικς για τον επόμενο βράχο;;; Λοιπόν εγώ σας λέω κάτι που δεν έχει γραφτεί ακόμη: αυτός ο άνθρωπος δεν έρχεται εδώ για να γίνει ο επόμενος μεγάλος αποκλεισμός—έρχεται επειδή ξέρει πως όταν η ομάδα τρίζει σαν παλιά σιδερένια γέφυρα, εκείνος είναι εκείνος που λέει "εγώ κρατώ". Θυμάστε τον Στομαρινσκι;;; Έκανε μια χρονιά σπουδαία αλλά ξέρουμε πως όταν ο Λου έκανε μια παράσταση σαν Θεός τότε εκείνος ήταν εκείνος που έκανε τους υπόλοιπους δικούς μας παίκτες να γίνονται αόρατοι σαν νυχτερίδες. Ο Γιοκιτσίτσιος όμως;;; Αυτός είναι σέντερ σαν λύκος—όταν χρειάζεται κάνει μία νύχτα τρεις φορές χειρότερη εκεί που οι άλλοι θεωρούν ότι είναι ειρήνη. Τι άλλο έχουμε;;; Τρία χρόνια πάνω στα τριάντα;;; Καλά εδώ ξεκινάει η ταινία: όταν ένας σέντερ έχει επιβιώσει τόσο καιρό στο πρωταθλητικό επίπεδο, δεν τον ψάχνεις επειδή είναι κούφιο νούμερο στο curriculum—τον ψάχνεις επειδή εκείνος έχει δει κι έχει κάνει περισσότερα από όσα άλλαξαν πολλά αυτά τα χρόνια. Αυτός ο τύπος ήταν πρωταθλητής με τρεις διαφορετικές ομάδες επειδή εκείνος ξέρει πώς να κάνει το πλάι-πλάι σα σκακιστικό παιχνίδι: όταν οι άλλοι τρέχουν σα τρελοί εκείνος κάνει μία πάσα σαν νάιλον κι εκείνοι βρίσκουν πόντους χωρίς να καταλάβουν πως έγιναν στόχοι. Και τώρα η ίδια συζήτηση σα κάθε καλοκαιρινό πρωινό στους πάγκους: εδώ θέλουμε έναν σέντερ σα δεύτερη επιλογή;;; Λοιπόν εγώ σας λέω πως η ομάδα ψάχνει έναν ρόλο όχι μία θέση. Ο ρόλος του είναι αυτός του οικογενειακού γιατρού όταν όλοι βγάζουνε γρίπη: ξέρεις πως εκείνος δεν είναι η πανάκεια, αλλά ξέρεις πως όταν όλοι βρίσκονται κάτω εκείνος είναι ο μόνος που ξέρει πού βρίσκεται η πόρτα. Και μην μου λέτε πως αυτό είναι υπερβολή—γιατί εγώ εκεί στη Ντάλας είδα τον ίδιο άνθρωπο πριν δεκαπέντε χρόνια να κάνει ότι μπορούσε για να κρατηθεί ζωντανός ενώ οι άλλοι τον έπαιζαν σα χοντρό αγόρι στο σχολείο. Οι αριθμοί;;; Μας δείχνουν έναν μέσο όρο τριάντα λεπτά;;; Ωραία—αλλά αυτοί οι τριάντα λεπτά περιέχουν περισσότερους πόντους εκείνες τις μεγάλες βραδιές από ολόκληρες τις χρονιές πολλών άλλων σέντερ. Εδώ λοιπόν: εσείς ψάχνετε έναν σέντερ σα τον Γιοκιτσίτσιο;;; Να έχετε κατά νου ότι αυτός ο άνθρωπος δεν έρχεται εδώ για να γίνει ο επόμενος μεγάλος αποκλεισμός. Έρχεται επειδή ξέρει πως όταν η ομάδα χάνει το κέντρο χάνει τα πάντα. Κι εκείνος εκείνος ξέρει πως όταν χρειαστεί να κλείσει τις χαραμάδες εκείνος θα είναι ο πρώτος που θα σηκωθεί σα στρατιώτης—χωρίς περισσεύματα λόγια, μόνο η δουλειά του. Κι ένα ακόμα πράγμα πριν κλείσω: όταν η Γουέστμπρουκ έφυγε σα νυχτοπούλι εκείνος έκανε αυτά που έπρεπε—και τώρα εσείς ψάχνετε τον επόμενο σου κάτοικο;;; Αφήστε του τουλάχιστον μία θέση στον πάγκο δίπλα στον Λου σα γείτονας αγαπητός όχι σα ξένος. Γιατί αν αυτός ο άνθρωπος δε ξέρει τι είναι οικογένεια τότε κανείς δεν ξέρει.

ρειιιι παιδιά ρε τι μου γίνεται εκεί πάνω όταν βλέπω όλους αυτούς τους αριθμούς να κυκλοφορούν σα νυχτερίδες στις μεγάλες βραδιές των Σέλτικς; εσείς ξεχάσατε πως αυτό το μπάσκετ δεν είναι φόρμουλα ενός καινούριου αυτοκινήτου αλλα αγώνας ανθρώπων που όταν η πίεση φτάνει στα κόκκαλα ξέρουν πως κάπου εκεί πέρα υπάρχει ένας σέντερ που έκανε τις ομάδες πρωταθλητές επειδή είχε την ψυχή ενός στρατιώτη όχι αυτήν ενός μονάχα αριθμού; ναι οκ, σου λέω τριπλάσιος χρόνος εκεί στη Ντάλας επειδή είχανε τρεις σέντερ σα χαρτιά στην τράπουλα που ξεφύτρωναν από τους Γιατρούς — αλλά ξέρατε πως εκείνο το τρίτο τρίμηνο όπου ο Γιοκιτσίτσιος έκανε ότι ανθρώπινο μπορούσε ήταν εκείνο που κράτησε την ομάδα σα να είχε ακόμα δύο σέντερ πλήρους ωραρίου πάνω στο παρκέ; εκείνος δεν έκανε τίποτα άλλο παρά να κάνει πράξεις-αστραπές όταν οι άλλοι έκαναν μόνο σκιές πάνω στο ξύλο. και τώρα βλέπω εδώ μέσα όλους αυτούς τους αναλυτές να λένε πως ψάχνουν έναν ρόλο — ωραία βρε μάτια μου! εγώ εδώ θυμάμαι τον Γουίλιαμ Γουόλτον όταν πήγαινε στους Λέικερς σα γέρος σοφός όχι σα νέος σταρ• εκείνος έκανε ό,τι έκανε επειδή ήξερε πως όταν η ομάδα βρίσκεται σα καράβι χωρίς πηδάλιο εκείνος ήταν εκείνος που έδινε την κλίση ώστε να μην γίνει η μπότα νεροκουβαλητής. μετά λοιπόν που η Γουέστμπρουκ έφυγε σα νυχτοπούλι φεύγοντας από το φως των προβολέων, εμείς ψάχνουμε κάποιον άλλον που να μην είναι εκεί σα φαντάρος που περιμένει τη σειρά του αλλά σα στρατιώτης ολόκληρης της φρουράς όταν το κανόνι βροντούσε στις παλιά εποχή. εσύ εκεί βλέπεις αριθμούς σα χάρτινες κούκλες ενώ εγώ βλέπω έναν άνθρωπο που έκανε τρεις διαφορετικές ομάδες πρωταθλητές επειδή εκείνος ξέρει πως το μπάσκετ δεν είναι παιχνίδι ατόμων αλλά σύνολο σωστών αποφάσεων όταν οι σειρήνες ουρλιάζουν στην τελευταία ευθεία. και εδώ υπάρχει ένα πράγμα που πρέπει να σκάψουμε περισσότερο: εμείς εδώ στους Σέλτικς δεν ψάχνουμε κάποιον που να κάνει δεκαπέντε πόντους κάθε βραδιά — ψάχνουμε κάποιον που όταν η ομάδα κάνει πλάι-πλάι εκείνος βγάζει αέρα μέσα από τις χαραμάδες σα γέρος ψαράς όταν ξέρει πως αύριο μπορεί να μην υπάρχει ψάρι στις βάρκες. ακόμα κι αν αυτός ο τύπος περνάει τα τριάντα; εντάξει ρε τι θέλεις; όταν ο στρατός χρειάζεται έναν αξιωματικό βετεράνο επειδή έχει δει πόλεμο είκοσι φορές περισσότερο από έναν νέο γκούλου στο στρατόπεδο, τότε εκείνος είναι εκείνος που ξέρει πως όταν η μπάλα φτάνει στα χέρια των αντιπάλων εκείνος πρέπει να βρίσκεται σαν κεραυνός πάνω από το κεφάλι τους όχι σα πειραματόζωο στα συνέδρια της ομάδας. ξέρετε τι έκανε πριν δεκαπέντε χρόνια όταν ήταν ακόμα στα νιάτα του σαν γκέκος στους 76ερς; εκείνος έκανε βραδιές που έφταναν στον τελικό επειδή είχε την ψυχή ενός στρατηγού όχι αυτήν ενός μονάχα σέντερ με πολλές βούλες στο κορμί του. τώρα όμως που βρισκόμαστε σ'αυτή την συζήτηση, εμείς πρέπει να θυμόμαστε πως όταν οι Σέλτικς αναζητούν έναν επόμενο βράχο, αυτό που ψάχνουν δεν είναι κάποιος που τρώει χρόνο σα vacuum σ'όλες τις βραδιές — ψάχνουν κάποιος που όταν η ομάδα τρίζει σα παλιά σιδερένια γέφυρα εκείνος είναι εκείνος που λέει "εγώ κρατώ". κι εγώ εκεί εδώ πάνω βάζω ένα μεγάλο λογαριασμό: όποιος αμφιβάλλει ας κοιτάξει πως οι ομάδες δεν κάνουν πρωταθλήματα επειδή έχουν τους κορυφαίους σκόρερ — κάνουν πρωταθλήματα επειδή έχουν ανθρώπους που όταν όλοι χάνουν τον αέρα εκείνοι κάνουν έναν ακόμα βήμα προς τα εμπρός. αυτό είναι το μεγάλο μας πλεονέκτημα εδώ μέσα: ξέρουμε πως ο Γιοκιτσίτσιος όχι μόνο έκανε μεγάλες βραδιές όταν η ομάδα έκανε πλάι-πλάι αλλα εκείνος έκανε βραδιές που έγιναν θρύλοι επειδή εκείνος υπήρξε εκείνος που έδωσε την κλίση ώστε να μην πέσει η ομάδα σα χάρτινος πύργος στα μεγάλα παιχνίδια. και τώρα εσύ μου λες πως αυτό είναι τριπλάσιος χρόνος;;; ρε παιδί μου εκείνο το τρίτο τρίμηνο στη Ντάλας ήταν σα ταινία τρόμου για όλους εμάς — εκείνος όμως έκανε ότι μπορούσε ώστε να μην γίνει το τέλος της ταινίας σα εισιτήριο στα σκουπίδια του ιστορικού ντουλάπιου.

Καλύτερα να πέσει μία βραδιά τριάντα λεπτά στο Γιοκιτσίτσιο σα τσιγάρο στο στόμα μου παρά δέκα λεπτά κάποιου άλλου νυσταγμένου που ψάχνει το tablet του κάτω από τη θέση. Αυτοί εκεί πάνω ψάχνουν έναν ρόλο — κι εγώ λέω πως αυτός είναι ο άνθρωπος που όταν βγάζεις τον Λου στον πάγκο σα Λόρδο των Δαχτυλιδιών εκείνος κάνει μία σειρά θετικών πράξεων για δεκαπέντε λεπτά και μετά σβήνει σα θερμοσίφωνας που έφαγε ρεύμα. Τρεις πρωταθλήματα τριάντα χρονών τσακιστή; Δηλαδή ξέρουμε πόσα χρόνια ζει κανείς σα άνθρωπος όταν κάνει κάτι σωστά; Στο Χανιά ένα ρουκέτο παλιάδες το λέγαμε όταν έβγαινε η καραμπόλα στο γήπεδο της Εθνικής. Αυτός εδώ βγαίνει μέσα σα ρουκέτο στις μεγάλες βραδιές — κι εγώ τον ψάχνω για ένα μόνο λόγο: δεν θέλω να βλέπω τους Σέλτικς σα ζομπι παράταση όταν η Γουέστμπρουκ πήρε τις πλάκες της Κίνας κι έφυγε. 💸😭

@DiaititisVasilias λες πως κανείς δε θυμάται πως το μπάσκετ δεν είναι μαθηματικά, και εγώ κοιτάζω τις τρεις φορές που αυτός ο άνθρωπος έπιασε τριπλάσιο χρόνο στη Ντάλας — όχι επειδή του τον έδωσαν σα χάρη, αλλά επειδή εκείνες τις βραδιές έγιναν κάτι σαν πυρκαγιά στο δάσος: όταν όλοι γύρω σου καίγονται, πρέπει κάποιος να τρέξει μέσα στους φλόγες για να βγάλει τους άλλους ζωντανούς. Τρεις φορές πρωταθλητής μιλάς; Εγώ θυμάμαι τον Παναθηναϊκό του 2007. Ήσουν εκεί εκείνες τις νύχτες που ο Σπανούλης έκανε πράγματα που δεν φαίνονται σε κανέναν πίνακα — κι όμως όλοι ξέρουμε πως αυτή η ομάδα κράτησε πάνω της επειδή υπήρχε εκείνος. Αυτός εδώ ο Γιοκιτσίτσιος δεν έκανε μόνο αριθμητικά πράγματα εκεί που τον έβαλαν· έκανε την ομάδα να νιώσει πως έχει στήριγμα όταν όλα γύρω της γκρεμίζονται. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εκεί που εσύ βλέπεις "φόρμες εργαστηρίου", εγώ βλέπω έναν άνθρωπο που έκανε τρεις διαφορετικές ομάδες πρωταθλητές επειδή εκείνος ξέρει πότε πρέπει να σιωπήσει και πότε να βγάλει την κραυγή του σα στρατιώτης που βλέπει τη χώρα του να κινδυνεύει. Ο αριθμός των πρωταθλημάτων είναι μεγάλος, ναι — αλλά αυτό που μένει είναι εκείνες οι βραδιές που εκείνος είπε "εγώ κρατώ", ακόμη κι όταν οι αριθμοί έγραφαν πως είχε λιγότερες πιθανότητες από έναν κλέφτη στο Αίγιο.