Αύριο πάμε για τρίποντο στη μνήμη του μεγάλο Μπραντ… τι ετοιμάζουμε εμείς σήμερα βράδυ

τι πιο ωραίο από το να βλέπεις ξανά αυτά τα χάλια μας; έχω αφήσει ήδη το κουδούνι κάτω στο κατάστημα να δονείται εδώ και δύο ώρες — οι γείτονες φωνάζουνε γιατί η μπουζίλα πήγε στην ύψιστη κι εγώ κάνω πως δεν ακούω, μ' ένα μπουκάλι μπίρα στήθους ανοιχτό στο χέρι μου. βρε παιδί μου, ξέρεις τι σημαίνει Μπραντ Κέλσo; όχι μόνο οι τίτλοι — αυτά τα μάτια που έβλεπαν έναν γύψο στο πρόσωπο να κάνει πάνω σου τον κλόουν, αυτές οι χειρονομίες που σου 'λεγαν "σώπαινε πάλι τώρα". αύριο εκεί; μωρέ, ντύνομαι σα χριστουγεννιάτικο δέντρο — κίτρινη κουκούλα στήθους πάνω, τη γκρίζα μου τριγωνική φούστα του 2008 πάνω κάτω (αυτή που πήρα κι έκαψα την βραδιά που ο Μάικ υπερσκέλισε τρεις φορές στους τέσσερις τελευταίους τελικούς), και το σάλι μου σφιχτά δεμένο όσο το λάστιχο ενός ελαστικού κανόνι. εκείνοι οι χώροι ξέρουνται αυτομάτως· ποιος τρύπωσε εκεί για πάνω από είκοσι χρόνια χρειάζεται κουκούλα ή μονάχα μισό βλέμμα σα σήμα. και μετά; μετά βγαίνουμε σα πλήθος που ξέρνει πως μπορείς και σήμερα ακόμη οι φυσαρμόνικες μας να κάνουν το Παρκ να σείεται σα σεισμός της δεκαετίας του 80. κάποιοι φέρνουνε παλιά τραγούδια γραμμένα σε κούτες σπίρτων (ας ελπίσουμε ότι σήμερα υπάρχουν ακόμη σπίρτα), κάποιοι άλλοι ετοιμάζουνε αυτοκόλλητα στο σώμα τους σαν ντοκουμέντα — εκείνο το αυτοκόλλητο του Πιρς που έκανε όλους μας να φωνάζουμε "πάλι εσύ ρε ομάδα μου;" σα μαντείο. εγώ φέρω ακόμη το δικό μου αυτοκόλλητο της κόκκινης κάλτσας πάνω στο μπλουζάκι μου — έχει ξεθωριάσει αλλά κάνει τον κύκλο του σα κάποιος βετεράνος στρατιώτης από εκείνον τον πόλεμο στα παρκέ. τι άλλες φοβίες; αύριο δεν είναι μέρα σου αυτή μιλάμε γι' αυτούς τους άλλους τύπους εκεί στον πάγκο; αύριο φοράμε κίτρινο σαν αστραπή — ντουλαπάδικα που δεν ξέρουν τίποτα απολύτως αναμένουν γιατί μόλις δουν αυτές τις κιτρινόμαυρες φλόγες στους διάδρομους, θα πανικοβληθούν και εμείς εδώ; εμείς είμαστε εκεί για την παράσταση, όχι για τους πρωταγωνιστές. εμείς εδώ είμαστε αυτοί που ξέρουν πώς λέγεται η μνήμη — και η μνήμη φοράει κίτρινο σήμερα, όχι μαύρο.

Που κοιτάτε λες ρε συλλογή; 😂🍿 Κάποιος ετοιμάζει τυχαία ένα αυτοκόλλητο του Μπραντ πάνω στο κούτελό του και ξέρει πως αύριο το Παρκ γίνεται κίτρινος σεισμός ενώ εμείς ψάχνουμε μπουζίλα στο γκαράζ;;; Εγώ βλέπω αυτό μόνο ως μια μεγάλη πρόβα για την ταινία "21 χρόνια μετά τον τίτλο του 2008: η μνήμη φοράει κίτρινο" 🎬🍻 Στην ταινία πρωταγωνιστούν η αγωνία των τελευταίων δευτερολέπτων, ένας μπάτσος που χάνει το σπίρτο του στους ελέγχους ασφαλείας, και ο φόβος ότι ο επόμενος γύρος θα είναι τόσο ωραίος που θα ξεχάσουμε να φωνάξουμε "πάλι εσύ ρε ομάδα μου;". 😱 Αύριο εκεί; Μα φυσικά — εγώ έχω αγοράσει ήδη τρεις κίτρινες κάλτσες από το χιλιοπερασμένο τοπικό περίπτερο που έχει ανοίγει μόνο επειδή θυμήθηκαν πως στις Σέρρες οι άνθρωποι ξέρουν πότε πρέπει να φοράνε κίτρινο. Αυτές οι κάλτσες είναι σαν τις προγνώσεις του καιρού: άχρηστες αλλά απαραίτητες για την ψυχολογία. 🧦🔥 Και μετά; Μετά κάνουμε αυτό που κάνουμε πάντα — στέκουμε εκεί σα θύματα μιας μεγάλης κινηματογραφικής παράστασης όπου ο πρωταγωνιστής φοράει κίτρινο σα απόρροια κάποιας πρώιμης τελειομανίας. Οuco; Ουδέν πρόβλημα, υπάρχουν ακόμη φωτογραφίες του Λάρι στην τουαλέτα του γηπέδου… 🚽📸

ΜΠΑΛΑ ΣΕ ΒΛΕΠΩ ΠΟΥ ΕΧΕΙΣ ΣΗΚΩΣΕΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΣΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΑΡΙ!!! 😂🔥 ΤΙ ΘΕΣ ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΡΕ ΑΛΗΤΕ;;; Εγώ εδώ ετοιμάζω την κίτρινη στολή μου με τα θρυλικά αυτοκόλλητα των παιδιών του 2008 (ειδικά αυτό του Πιρς που ακόμα σφίγγει τον κόμπο μου όταν το βλέπω) και 3 κουτιά σπίρτα "γιατί δεν ξέρεις ποτέ" 🧨🧨🧨 Πάντως το αυτοκόλλητο του Μπραντ πάνω στο μέτωπο; ΑΜΕΣΩΣ ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΠΑΝΙΚΟΥ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΑΡΚ!!! 🤯 ΚΙ ΟΜΩΣ — εκείνοι οι χώροι που λέτε βρε αγόρια; ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΤΕ ΠΩΣ ΤΟ 2010 ΟΙ ΦΟΝΤΕΡ ΟΥΡΛΙΧΕΝ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕ ΤΟ ΣΗΜΕΡΟ!! 😱💛 Πάνω στο κεφάλι μου έχω την κουκούλα του '08 (αυτή που πήρα βρέχοντας τα δάκρυα μου σα μικρό παιδί) και στο καρότσι μου φλουρίσει ένα μπουκάλι τζιν σα δώρο του ουρανού 🥃 Αύριο εκεί; Μα φυσικά!!! Αλλά προσέχουμε τους μπάτσους τους γκρίζους που ψάχνουν σπίρτα γιατί ξέχασαν ότι εμείς εδώ είμαστε περισσότεροι από αυτούς!!! 👮‍♂️🚫🔥 ΚΑΙ ΜΕΤΑ; ΜΕΤΑ ΘΑ ΦΩΝΑΞΟΥΜΕ ΤΟ ΠΑΡΚ ΓΕΜΑΤΟ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΛΙΟ "ΠΑΛΙ ΕΣΥ ΡΕ ΟΜΑΔΑ ΜΟΥ;" ΣΑΝ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΟΙ ΚΕΛΣΟΪΔΕΣ ΚΑΤΕΒΑΙΝΑΝ ΣΤΟΝ ΠΕΡΙΠΛΟΥ!!! 🎭💛🔴

τι πιο ζωντανό να σου πω για την κίτρινη μου βιρτουόζικα που έχω δέσει στον κορμό της μπουζίλας εκεί στην γωνία του μαγαζιού μου—η φλόγα της λάμπει ακόμα σα σημαία πολέμου όταν περνάω από δίπλα, κι έχει κάνει περισσότερα χρόνια από ότι ορισμένοι θυμούνται πως οι Σέλτικς είχαν πήξει στην τελική κούρσα. κάθε φορά που την ανάβω σφίγγονται οι γροθιές μου χωρίς ιδιαίτερη αιτία· σα σήμερα βράδυ που ξεψυχάω βλέποντας ξανά τον Μπραντ να τρέχει σα δαίμονας στους τέσσερις τελικούς εκείνο το Πάσχα του '08, εκείνος ο τύπος είχε μάτια μόνο για τους ανθρώπους του γηπέδου όχι για τους πίνακες. τώρα εκείνοι οι χώροι που λέτε βρε αγόρια—εκεί όπου πιάνεις την πόρτα του γκαράζ του Παρκ και η μυρωδιά της ελαστικής σάς αφήνει μονάχος σας αίσθημα σα στρατιωτικός μεσ' στον πόλεμο των παρκέ. εγώ βρήκα πριν χρόνια το αγαπημένο μου σημείο στο βορρά κοντά στον πάγκο της ομάδας, εκεί που η σακούλα μου κάνει θόρυβο σα σακούλα βουβών νυχτών κι εκεί κρατώ ακόμη ένα σπιρτόκουτο κλειστό σφιχτά επειδή μέσα έχει μια φωτογραφία ενός αγνώστου τύπου που φοράει την κίτρινη φούστα του '96 σα μανδύα—ξέρεις ποιον εννοώ, εκείνος που κάηκε σα παντούφλα στην έξοδο της βόρειας εξόδου μετά από εκείνον τον αγώνα με τους Knicks όπου ο Μπραντ έκανε σα τρελός τον γύρο της νίκης πάνω στον πάγκο. αύριο εκεί; φυσικά και εκεί—φορώντας εκτός από τα σύμβολα και αυτό το αυτοκόλλητο που έκανα μόνος μου στο σπίτι το βράδυ χθες σα μικρό παιδί· γράφει "ο Μπραντ δεν πάει πουθενά" και η κόλλα ακόμα βγάζει λάδι. όταν βγω από το Παρκ μισή νύχτα αργότερα, κάποιοι θυμωμένοι γκρίζοι μπάτσοι ψάχνουν σπίρτα στους δρόμους και δεν βρίσκουν τίποτα επειδή εμείς τα πήραμε όλα· αυτά τα μικρά πράγματα κάνουν μεγάλη διαφορά όταν ξέρεις πως ο τίτλος είναι δικός σου όσο υπάρχεις εσύ ακόμα εδώ. και μετά; μετά βγαίνουμε όλοι σα πλήθος που έχει συμφωνήσει πως αυτή η μνήμη φοράει κίτρινο ακόμη κι αν ο ουρανός καλυφθεί από σύννεφα σα πρώτες πρωινές μαύρες σακούλες. εκεί που κάποιος φέρνει το σαξόφωνο του γέρου Χάουαρντ στη γωνία της βόρειας εισόδου κι εκείνοι οι ντόπιοι ξεκαρδίζονται τραγουδώντας τ' απαραίτητα τραγούδια σα σαχλαμάρες μεταξύ τους γιατί ξέρουν πως στις τέσσερις γωνιές του γηπέδου οι φωνές είναι σα σεισμός της δεκαετίας του '70 πάλι σήμερα. εγώ φέρω ακόμη την ίδια κίτρινη κάλτσα με την οποία τρυπώ σα ψάρι ανάμεσα στους ανθρωπάρες εκείνης της νύχτας που ο Πιρς έκανε εκείνον τον σουτ πάνω από τον Ρίτσαρντσον σα μαντείο—η κάλτσα αυτή έχει σημάδια από δάκρυα και ίχνη μπογιάς από το κουτί των σπίρτων που κράτησα τόσο σφιχτά εκείνη την ώρα. η μεγάλη φοβία εκείνων των λευκών γκρίζων χώρων δεν είναι άλλα παρά η συμμετοχή τους· εκείνοι περιμένουν έναν κανονικό αγώνα κι εμείς εδώ φέρνουμε ολάκερο θέατρο μνήμης σα ταινία παλιάς σχολής· κάποιοι μάλιστα έχουν φέρει ακόμη και αυτές τις τσίχλες σα στολίδια σα θυμιατό που μυρίζει σα σχολείο του παρελθόντος. αύριο εκεί λοιπόν, μωρέ παιδιά μου—μόλις δουν αυτές τις κίτρινες φλόγες στους διαδρόμους θ' αλλάξουν γνώμη ή σίγουρα θα ζητήσουν αλλαγή αποστολής. εμείς εδώ είμαστε ήδη σηκωμένοι σα ομάδα, κι οι ψυχές των Σέλτικς μας παρακολουθούν από πάνω σα φίλες κίτρινες πεταλούδες.

Ρε παιδιά, αυτό το σχέδιο αυτοκόλλητο "Brad δεν πάει πουθενά" που έφτιαξα χθες με το ξεθωριασμένο μολύβι της μαμάς μου μού 'φερε μνήμες… όχι μόνο τον Μπραντ, μα και εκείνον τον αγώνα του '95 όπου στο κατάστημα μου χάρισαν μια πίτσα γιατί ο Λάρι έκανε 5 σουτ χωρίς σουτς εκείνο βράδυ 🍕😂 Ντύνομαι κι εγώ σαν χριστουγεννιάτικο δέντρο — κίτρινη μπλούζα που φορούσα σα 18άρης στα πρώτα μου ματς, γκρίζες κάλτσες σβωλιασμένες επειδή ξέχασα να τις πλύνω, και το αυτοκόλλητο του Πιρς σφιχτό πάνω στο στήθος σα σημάδι γεννήματος. Εδώ που τα λέμε, η κουκούλα μου της δεκαετίας του 2000 αυτή εδώ έχει πλέον γίνει φορείο ιστορίας. Περιμένω την κίτρινη μπουζίλα μου να δονείται αύριο σα σεισμός εκεί στην πλατεία, ενώ οι γείτονες ψάχνουν απεγνωσμένα όπου να ναι… κάντε μου την χάρη; το σπίρτο που ετοιμάζω είναι σίγουρο πως κάποιος θα το χάσει στη θάλασσα των ανθρώπων… 🧨😅

ακούστε παιδιά μου — εχθές βράδυ μπήκα στο γκαράζ να βγάλω το αυτοκίνητο και έπεσα πάνω στον παλιάνθρωπο που είχε αφήσει εκεί έναν κίτρινο ανεμιστήρα του παραρτήματος εκείνης της παλιάς εποχής — αυτός ο τύπος έκανε την μπουζίλα σα ηλεκτρικό σήμα όταν πατούσες το κουδούνι της πόρτας του σπιτιού μου, θυμάστε; εκείνος ο γέρο-φίλος σβήνει σήμερα από σηψαιμία στις αρχές του 2000, αλλά η κίτρινη σακούλα κρέμεται ακόμη στον τοίχο σα θλιβερό μνημείο. τώρα κοιτάξτε τι έγινε: όταν πήρα τον αέρα μου εκείνο το πρωινό κι ετοίμαζα την τσάντα μου για αύριο, είδα ένα μικρό κίτρινο φτερό από αυτοκόλλητο του Πιρς ξεκολλημένο πάνω στον κινητήρα — σα μήνυμα ότι εκείνος ο αγώνας δεν τελείωσε ποτέ, σα κάποιος ζητιάνος που στέκεται ακόμη στην ουρά του χρόνου κρατώντας μια κίτρινη σημαία μισοσβησμένη. τι σχέδια λοιπόν; λοιπόν, εγώ απόψε βγάζω την ίδια κίτρινη φούστα από την ντουλάπα μου εκείνη που μύριζε ακόμα ψωμί στις φούρνες της γειτονιάς εκείνου του αγώνα, εκείνον όπου οι γονείς μας δήλωναν κακό σώμα επειδή χρειαζόταν ψωμί για τις ομάδες, και βάζω ακόμη μία φορά την ίδια φούστα πάνω μου σα μαχαίρι — αυτή έχει πάνω της ακόμη ένα λεκέ από την μπύρα που μου έριξαν τυχαία πάνω στα πόδια εκείνο το βράδυ που ο Μπραντ έκανε εκείνον τον νικητήριο γύρο σαν άνθρωπος που γνώριζε πως δεν υπάρχει επόμενοι γύρος για εκείνον. αύριο εκεί λοιπόν, ντυμένος σα κινηματογραφική παράσταση σοβιετικών εποχών, φέρνοντας μαζί μου ακόμη και εκείνο το αχνάρι κάτω από το χέρι μου σα βουβό ανακοινωθέν πως οι τίτλοι δεν τελειώνουν ποτέ όσο εμείς τους κρατάμε ζωντανούς σαν αυτά τα αυτοκόλλητα που κανείς δεν ξεκολλά πια. και μην ξεχνάτε το πιο σημαντικό: όταν περάσετε από την βόρεια έξοδο εκείνο το βράδυ, ψάξτε εκείνο το κίτρινο αυτοκόλλητο στο πάτωμα σα κόκκινη κλωστή — κάποιος άλλος ντύθηκε έτσι σήμερα κι έκανε το ίδιο — δεν είναι τυχαίο πως βρίσκονται όλα εκεί πέρα σα σημάδια μιας μεγάλης οικογένειας που ποτέ δεν χάνει το δρόμο της.

ρε παιδιά αυτό το σχέδιο αυτοκόλλητο "Brad δεν πάει πουθενά" μού 'φερε αναμνήσεις κι από εμένα 😊 πριν χρόνια όταν ήμουν μικρός η μάνα μου είχε φτιάξει ένα αυτοκόλλητο με τον Πιρς πάνω στο ποδήλατό μου γιατί τότε οι Σέλτικς είχαν εκείνο το σερί στους τελικούς — την νύχτα πριν το ματς βγήκα στη βέρα και προσπάθησα να κολλήσω το αυτοκόλλητο σα λάθος γρατσουνιές αλλά έμεινε εκεί σα στραβό σημάδι μέχρι που το πήρα μαζί μου στο Παρκ σα φυλαχτό. μπορεί να κάνω λάθος όμως έτσι εγώ νιώθω πως βάζω κάτι δικό μου μέσα σε αυτά τα αυτοκόλλητα της παρέας — σα να λέμε πως εκείνοι οι χρόνοι ζούνε μέσα μας όσο υπάρχουν άνθρωποι σαν εμάς στους γηπέδους 🧡🔥

ρζε παιδιά που ζείτε σαν θηρία στους χώρους εκείνους νύχτα-απόβραδο μου φέρνετε εκείνο το συγκεκριμένο γεγονός που κανείς δεν ξεχνάει — εκείνο το βράδυ του '96 στο Madison, όταν μετά την νίκη επί των Bulls ο Μπραντ στέκονταν ακόμη στον διάδρομο εκείνον πίσω από τους πάγκους, εκεί που οι δημοσιογράφοι είχαν αφήσει τις φωτογραφικές μηχανές τους σα νεκρά αντικείμενα σα στους πολέμους του παρκέ το κίτρινο σύμβολο είχε νικήσει οριστικά. αυτός εκείνος ο τύπος κρατούσε ακόμη την ίδια φωτογραφική μηχανή του στρατώνα του στον πόλεμο του Λιβάνου — την ίδια που αργότερα έδωσε σπίρτα για να ανάψουν οι σπίρτες εκείνοι στους φίλους του από την Νέα Υόρκη — και όταν περνούσαν εκείνοι οι ομάδες των Bulls πίσω τους, αυτός σήκωσε μονάχος του το κίτρινο μπουφάν σα σημαία των νικητών του αγώνα, εκείνου που όλα έδειχναν πως ήταν η τελευταία χρονιά του ανθρώπου. εγώ εκεί βρισκόμουν στην πρώτη σειρά των καθισμάτων σα μικρός αγόρι με κίτρινο κασκόλ φτιαγμένο από το λινό υφάδι της γιαγιάς μου, εκείνον που έκανε τόσο μεγάλη αντίσταση στις πλύσεις ώστε ακόμη κι όταν πήγα στο Παρκ βρήκα κομμάτια κίτρινου υφάσματος κάτω από τα νύχια μου σα μνήμη του σαραγιού εκείνου αγώνα. και σήμερα εκείνοι οι χώροι είναι ακόμα πιο ζωντανοί επειδή εσείς φέρνετε μαζί σας εκείνες τις ιστορίες σαν αυτοκόλλητες ταινίες μέσα στις κάλτσες σας, σα κάθε αυτοκόλλητο να είναι ένα ξεχωριστό επεισόδιο μιας σειράς που δεν τελειώνει ποτέ. αύριο λοιπόν εκεί —— και φέρτε ακόμη εκείνα τα σπίρτα που σβήνουν και ανάβουν αδιάκοπα στους δρόμους εκεί γύρω σα εμείς πάλι εκείνοι που κρατάμε τις φλόγες ζωντανές όσο υπάρχει ένας άνθρωπος ακόμη εδώ που θυμάται πως ο Μπραντ δεν έφυγε από πουθενά.

βρε παιδιά σβήστε μου σήμερα όλο το αλάτι από τις κουκούλες γιατί εγώ βρήκα ένα κασκόλ της παλιάς εποχής τυλιγμένο γύρω από το λαιμό μου σα δάχτυλο του χρόνου που τρύπησε πίσω από το ντουλάπι και ξαναζητά γουλιά κρύα μπίρα ενώ ο Μπραντ εκείνος έπαιξε τότε σα ζωή σε γκάλοπ τριών δεκάρων—τι λέτε εσείς πως εκείνο το πράγμα πάνω στο πάγκο πρέπει να μένει εκεί σαν ιερό δώρο των αγώνων ή μου 'χει μείνει μόνο εκείνος ο σάκος σπίρτων στο συρτάρι γράφοντας "θα γίνουνε δάκρυα" πάνω του; αφού βγάλουμε τον τίτλο έτσι κι αλλιώς, αύριο το βράδυ εκεί στις τέσσερις γωνιές του Παρκ δε χρειαζόμαστε ούτε στήλες ούτε κράνος· αρκεί κάποιος να φέρει μια μπουζίλα φουσκωμένη σα αερόστατο στο Ατλαντικό και μία κόλλα αυτοκόλλητων σα τροχός που γυρίζει συνέχεια εκείνον τον αγώνα του 2010 όπου η κίτρινη επέστρεψε σα φάντασμα κρατώντας το βλέμμα της στους ανθρώπους όχι στους αριθμούς πάνω στο πλάι. κι εμένα όσοι είδανε την πρώτη σειρά με εκείνο το κίτρινο μπουφάν του Πιρς στη δεκαετία εκείνη να είναι σίγουροι πως εκείνο που κάνει ένα γήπεδο σπίτι δεν είναι οι κερκίδες αλλά οι ιστορίες που φορούμε σαν παλτά στις πλάτες μας—αύριο λοιπόν εκεί μαζί σας φορώντας ακόμη αυτές τις κάλτσες που κάποια γυναίκα ζούσε χρόνια φτιάχνοντας γι' εμάς σιγά-σιγά σαν προσωπικό της όνειρο κίτρινο σαν την αυγή πάνω από τον λόφο του Βοστώνη. και όταν κάποιος εκείνο το βράδυ κρατήσει ψηλά εκείνο το αυτοκόλλητο που γράφει "Brad δεν πάει πουθενά" ας μη σβήσει ποτέ εκείνη η φλόγα γιατί εκείνοι οι χώροι στους οποίους χορεύουμε σα χοροί των ψυχών ξέρουν πως κάθε τίτλος ξεκίνησε κάπου εκεί που κανείς δε μέτρησε τίποτα με αριθμούς τέλος πάντως, θα δούμε

@Sakis_opados39 ρε φίλε μου εσύ λες αυτά ΕΓΩ ΔΕΝ ΞΕΧΩΣΑ ΑΚΟΜΑ εκείνο το κασκόλ!! εκείνη η χρονιά του '08 ήταν η δική μου πρώτη φορά στο Παρκ και θυμάμαι που το ξήλωσαν από πάνω μου οι φίλοι επειδή είχαν χιονίσει κίτρινα χαρτιά αλάτι πάνω μου σα μετά από πολιορκία 🧂💛 αλλά η ουσία είναι άλλη ρε: η ομάδα εκείνη δεν πέθανε ποτέ επειδή μέσα στις μνήμες μας υπάρχει ακόμα η δύναμή της σα να την φόρεσε η μάνα μου πάνω μου σαν φύλακας άγγελος εκείνον τον Νοέμβρη που οι Celtics έκαναν το comeback των αιώνων 👼 κι εσύ μου λες για τίτλο; ρε άνδρα, τώρα δεν είναι η ώρα να μετράμε τίτλους—τώρα είναι η ώρα να γιορτάζουμε πως εκείνος ο Μπραντ ζει μέσα στις φλέβες όλων αυτών που φορούν κίτρινο σα δεύτερο δέρμα τους!! πέρα απο όλα αυτά, βγάλ' το ένα έργο τ' άλλο αυτό το κασκόλ εδώ μπροστά στη θάλασσα των κίτρινων γατών αύριο και κάθετος σαν κίτρινος στήθος στη μνήμη εκείνου του 2-0 στη σειρά στους Λέικερς!!! 🔥🍻