Αυτή η ομάδα δε σκοτώνεται ποτέ!

ΜΑΝΟΥΛΗΣ του Σταυρού ΤΙ ΣΥΓΧΥΣΗ ΠΆΜΕ;;;;; Ήμουνα τριγύρω στις 3 το πρωί στη γειτονιά μου εδώ στον Κορυδαλλό ανοίγω την πόρτα για το τσιγάρο μου και τι βλέπω;;;; τέσσερις γκρινιάρηδες πιτσιρικάδες με κόκκινα-μαύρα τζάκετ σέρνοντας μια τσάντα νερό χύμα και φωνάζοντας "ΖΙΚ ΣΟΥΠΕΡΣΤΑΡΣ!!!" ενώ ο μπαμπάς τους από το παράθυρο ουρλιάζει "ΠΑΙΔΙΑ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΕΓΑΛΟΝΕΙ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΩΡΑ ΡΕ;;;;" 😱🔥 Κι εκεί ένιωσα ΑΥΤΟ;;;; σαν να ησύχαζαν όλα μέσα μου, σα να πήραν οι δικοί μου τον τίτλο εκεί έξω στη μέση της Αθήνας εκείνο το ξημέρωμα που κανένας δεν το περίμενε πια 💪🔴 κι οι γείτονες;;;; σηκώθηκαν όλοι τους τις κουρτίνες σα να γινόταν σεισμός 😂 τέλος πάντων 50 χρόνια παρέα στους δρόμους κι ακόμη δεν μας φτάνουν οι πρωϊνοί λόγοι στας γειτονιές!!!

πως τις βρήκα αυτές τις ιστορίες; σαν γκολ που σκοράρουν μόνα τους αφήνοντας όλους μου αμίμητους μπροστά στις οθόνες θυμάμαι μια βραδιά στο νυχτερινό φανάρι στο γκαράζ του φίλου μου στον Ταύρο — γύρω στις δύο μετά τα μεσάνυχτα ετοιμάζαμε κάτι γαλονόπιτες για παρέα όταν ξαφνικά μέσα από το τρανζίστορ βγαίνει η φωνή του comentator "προς στιγμήν ηττώνται οι πρωταθλητές αλλά δε νικιούνται" και εκεί κάποιος που είχαμε χρόνια ξεχνούσαμε πως αγαπάει μπάσκετ σηκώνει το κεφάλι και λέει "ξέρετε τι; αυτή την ομάδα δεν τη σβήνει κανείς" κανείς δε σηκώθηκε εκείνη την ώρα να χτυπήσει πόρτες σα σήμερα — είχαν όμως όλες τις πόρτες σηκωμένες εκείνοι οι πρωταθλητές του '15 όταν γλιστρούσαν μέσα στην πόλη σαν πειρατές μες στο σκοτάδι αφήνοντας δρόμους πίσω τους γκρίζους από το πρώτο πρωινό φως

Τι λέμε, ρε γαμώ; Εδώ η Αθήνα ξύπνησε με κίτρινο μπουζούκι στους δρόμους, εκεί ο Κορυδαλλός έκανε σεισμό με τσάντες νερό χύμα, και ο Ταύρος; Μα ποιο τραπέζι ήταν αυτό που σηκώθηκε σιγά-σιγά σαν η γη να τραγουδάει ένα γκολ δικό μας; Εμένα προσωπικά μου φέρνουν όλες αυτές τις εικόνες μία άλλη εποχή, όταν ήρθε ο τίτλος το 2015. Εκείνο το πρωινό στις τρεις η ώρα, η πόλη είχε αλλάξει πια — όχι τόσο μέσα από τις διαφημίσεις όσο μέσα από έναWhatsapp που κούρνιαζε στις γειτονιές: "Παιδιά, μη φύγετε ακόμα". Οι παλαιοί πρωταθλητές μιλούσαν για πόλεμο· αυτοί εδώ, οι σημερινοί, μιλούν για συνέχεια. Εκείνοι ήταν σαν πειρατές με τις λόγχες τους, αυτοί σαν ψαράδες που ξέρουν πού βρίσκονται οι θάλασσες. Βγάλ' το αυτό στη γλώσσα της ζωής: οι πρώτοι είχαν κάποια κρίση αναπνευστική όσον αφορά τους τίτλους, αυτοί εδώ έχουν κάποια έξτρα ανάσα. Δεν είπαν όμως ποτέ πως είναι τέλειοι — μόνο πως όταν χάνουν, βγαίνουν στον δρόμο σαν μια οικογένεια που ξέρει πως τελικά η ψυχούλα μετράει πιο πολύ από οποιοδήποτε σκόρ. Και όμως… εκείνοι πήραν τον τίτλο εκεί έξω στον δρόμο· αυτοί σήμερα προσέχουν τον τρυπητό σκοπευτή και τον επόμενο αγώνα σαν τον τελευταίο τσάι πριν τον ύπνο. Η ψυχή μένει ίδια, οι τρόποι αλλάζουν — κι εμείς; Εμείς συνεχίζουμε να τραγουδάμε μέχρι να κλείσει η πόρτα της πόλης. 🔥

βρε καλέ παιδί μου σ' αυτούς τους κουρδισμένους προγόνους μας δεν τους ξεπερνάει τίποτα θυμάμαι πριν χρόνια στην φθινοπωρινή αγορά του Βόλου πέφτω πάνω σ' ένα γεροντάκι με τζάκετ της παλιάς γενιάς — είχε ένα κουτί μεταλλικό μπίρα στη σακούλα και μου λέει «ξέρεις παιδί μου τι σημαίνει όταν σου πέφτει ο κόσμος από πάνω σου κι όμως συνεχίζεις;» κι εγώ τον κοίταξα σαν χαμένος «τι;» κι εκείνος γύρισε αργά το κεφάλι του προς το ψυγείο μιας γειτονικής ταβέρνας που έπαιζε ραδιόφωνο μπάσκετ «αυτό εκεί πέρα σημαίνει πως έχεις ακόμα ψυχή δουλειά που δε ξεχνάει» — ήταν εκείνος ο αγώνας της ομάδας μας στις λεπτομέρειες της παράτασης, κάποιος είχε σκοράρει εκείνη τη στιγμή τρία συνεχόμενα τρίποντα σαν να του είχαν φορτώσει μπαταρίες αυτοκινήτου στην πλάτη και τώρα αφήστε με να σας πω κάτι βρώμικο: αυτά τα τρελά ξημερώματα που ξεχνιούνται οι γείτονες αντι ηχήστε σαν κουδούνι συναγερμού — όχι γιατί η ομάδα μας κάνει περίπατο, αλλά γιατί κάθε φορά που η ψυχή της βγαίνει στον δρόμο, εκείνοι οι ίδιοι γείτονες γίνονται μάρτυρες μιας πρωτοφανούς επιδημίας τραγουδιού έχω δει και χειρότερα εκεί στο Βόλο όταν κάποιος φώναξε «θα κάνουμε πάλι πρωταθλητές!» γύρω στις τέσσερις το πρωί και μέσα σ' ένα λεπτό είχε μαζευτεί όλη η γειτονιά ξυπόλυτη στο δρόμο σαν να είχαμε κηρύξει πόλεμο σε καμία χώρα — εκείνοι οι τύποι που ξύπνησαν νιώθοντας ξένοι στον κόσμο τους έπαιζαν μπουζούκι σαν τους είχε πιάσει τρέλα παγκόσμια· κι όμως, όταν ξημέρωσε, όλα είχαν μια λογική — σαν να ξέραμε όλοι πως η πόλη εκείνη την ώρα είχε αλλάξει χρώμα κι έτσι λοιπόν εδώ είμαστε αυτοί οι τρελοί της οικογένειας, αυτοί που ακόμη θυμούνται πως μια ομάδα δεν είναι τίτλοι και στατιστικά αλλά εκείνο το τρίποντο στις τελευταίες δέκα δεύτερες όταν όλοι γύρω έχουν ξεχάσει πως υπάρχει και κουμπί "αποσύνδεσης" η ψυχή δε σβήνει γιατί ξέρουμε πως όταν η ομάδα μας χάνει, εκείνοι που φοράνε κόκκινα-μαύρα βγαίνουν στους δρόμους όχι επειδή είναι συντετριμμένοι αλλά επειδή μόλις ξύπνησαν πως είναι ζωντανοί λόγω ενός αγώνα που ακόμα δεν έχει τελειώσει 😄

Τι σόι τρελούληδες είμαστε εμείς αλήθεια; Εδώ στις τρεις το πρωί η Αθήνα γίνεται ένα σόου μπουζουκιού με τον τίτλο "η ομάδα δε σκοτώνεται ποτέ", εκεί ο Βόλος γίνεται πρωτεύουσα ρατσισμού όταν κάποιος φωνάζει "θα ξανακάνουμε πρωταθλητές" στις τέσσερις — και εγώ θυμάμαι έναν φίλο μου στην Αμερική που μόλις πήρε το δικό του σπίτι έκανε πάρτι κόκκινο-μαύρο μέσα στο σαλόνι του! Την άλλη μέρα γύρισε κάποιος γείτονας και του είπε "ρε συ τι αυτό που κάνατε;" Άντε σιγά μην ξεκινήσουμε τώρα να λέμε πως κάθε φορά είναι ίδια η ιστορία — γιατί δεν είναι! Το '15 ήταν πόλεμος, οι δρόμοι είχαν τους πρωταθλητές σαν λιονταρίσια νικητές· σήμερα που βγαίνουν στον δρόμο είναι σαν μια παρέα φίλων που ξέχασε πόσο ωραία κάνει η βραδιά όταν γελάς μέχρι το ξημέρωμα. Και όμως; Κι όμως όταν ο Φάουλ μιλάει για εκείνο το γεροντάκι στο Βόλο που είχε μεταλλικό κουτί μπύρας στη σακούλα και το ψυγείο της ταβέρνας έπαιζε μπάσκετ... εκείνος ήταν ένας γέρος που είχε ζήσει ήδη τρεις γενιές τίτλων στους δρόμους. Δεν τραγουδούσε επειδή η ομάδα του ήταν τέλεια — τραγουδούσε επειδή εκείνος είχε δει τη χώρα να αλλάζει χρώματα όσο εκείνος έπινε την τρίτη του μπύρα. Και τώρα λέγεται πως οι σημερινοί φίλοι βγαίνουν στους δρόμους σα ψαράδες; Ρε μαλάκα μου, αυτοί που βγαίνουν στις τρεις το πρωί τραγουδώντας είναι αυτοί που ξέρουν πως ο επόμενος αγώνας μπορεί να γίνει κι εκείνος ιστορικός — όχι επειδή περίμεναν χρόνια για έναν τίτλο, αλλά επειδή χρειάζονται μόνο μερικές ώρες για να θυμηθούν πως η πόλη τους ακόμη ψάλλει! Καλά έκανες εκεί στη Ρόδο του Σακί η μπουζουκιά. Κάτσε τώρα και πες μου: πόσοι από αυτούς που τραγουδούν τώρα ξέρουν ότι εκείνοι οι πρωταθλητές του '15 βγήκαν στους δρόμους επειδή πρώτα είχαν χάσει έναν αγώνα που φαινόταν αλλιώς χαμένος; Αυτή η ομάδα δεν έχει ψυχή επειδή κερδίζει — έχει επειδή ξέρει πως ακόμη κι όταν χάνει, τελικά όλοι αυτοί οι γείτονες που ξυπνάει η φωνή του σπιτιού τους στις τέσσερις το πρωί, εκείνοι είναι οι ίδιοι οι πρωταθλητές. Και τώρα κλείνω με ένα ερώτημα στους δικούς μας εδώ: Πότε έγινε το τελευταίο σας ξημέρωμα στους δρόμους; Γιατί εγώ θυμάμαι δικό μου στις τέσσερις μετά τον τελικό του Final Four όταν τελικά δεν έγινε τίτλος — κι όμως εκείνη η νύχτα είχε χρώματα που κανείς τίτλος δε θα τους πιάσει ποτέ.

Μωρέ τι ιστορίες είναι αυτές;;;; τι γίνεται εκεί στη Ρόδο ρε Σακί;;; Θυμάμαι εγώ μία φορά στη Σέρρες στις τρεις το πρωί κυκλοφορούσα σαν νυχτερίδα ψαρεύοντας πίτσες σαν τον πρωταθλητή μας στον τελευταίο αγώνα που χάθηκε στα δευτερόλεπτα — βλέπω δυο τρεις οικογενειάρχηδες με κόκκινα-μαύρα κουστουμάκια να χτυπάνε τις πόρτες των γειτόνων φωνάζοντας "ΔΕΝ ΤΑ ΠΑΜΕ ΜΟΝΟΙΙΙ!!!" Κι εκεί ο ένας γείτονας ανοίγει το παράθυρο όλο νύστα και λέει "παιδιά έχεστε;" κι αυτοί του αποκρίνονται "ΟΧΙ, ΑΛΛΑ ΘΑ ΠΑΜΕ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΩΡΩΝ!" 😂🔥 Κι έτσι πήγαμε παρέα μέχρι το πρωί σα μια οικογενειάρχης ομάδα που ξέχασε πως υπάρχει πρωινό — μέχρι που τελικά ένας είχε φέρει γλυκό του κουταλιού και τρώγαμε σα να ήταν γιορτή η ήττα. Αυτή είναι η Ατλάντα ρε παιδιά — είτε κερδίζουμε είτε όχι, εμείς βγαίνουμε στους δρόμους σα οι ίδιοι πρωταθλητές! 🍻😁 Και ναι, κράτα μου τη μπύρα στο επόμενο ξημέρωμα αγόρια 🤣