Ποιον πρέπει ΝΑ πάρουμε αντί για Banchero; Το στράτευμα της κονσόλας είναι έτοιμο!

Άκου λοιπόν τούτη την ιστορία: Πέρσι, όταν ο Γουόρεν έπαιζε ακόμη στους Rockets, τον είχα δει από κοντά στο Κλίβελαντ. Του έκανα κλικ στο χέρι μετά τον αγώνα — ζεστό σφίξιμο, όχι σαν αυτούς τους μπόλους που κάνουν τους ξένους να νιώθουν δεύτερης κατηγορίας. Αυτός όμως; Σαν να του έδωσαν κουτάκι αναψυκτικό πριν το λένε στους δημοσιογράφους. Μα τι λέτε τώρα εσείς; Νάτος ο νέος σούπερσταρ; Μα πού το βρήκατε; Κι όσον αφορά το ντάμπλ-νταμπλ… ρετάκια που ξεχνιούνται σαν πρωινό φαγητό μετά από τρεις εβδομάδες δίαιτας. Αν πράγματι φέρνει ντάμπλ-νταμπλ, τότε νάτος ο Μπάχτερ να βγάζει σφυρίχτρα αντί από bocca; Αν όμως αποδειχθεί ότι ο ίδιος ο Γουόρεν νομίζει πως η μπάλα είναι ζεστή καρέκλα, τότε τι κάνουμε; Να τον κλειδώσουμε στο γήπεδο μέχρι να μάθει να κάνει ρεβάνς για κάθε λάθος; Μπορούμε να στήσουμε ένα πείραμα εδώ: Την επόμενη φορά που ο Γουόρεν αγγίξει την μπάλα, όλοι εμείς οι Μάτζικ να κρατήσουμε την αναπνοή μας. Αν βγει κίτρινο χρώμα από το δάχτυλό του… τότε νάτο το χάντμπολ ατύχημα. Μετά όμως τι κάνουμε; Να φτιάξουμε στάδιο ποδοσφαίρου;

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΕΣΕΙΣ ΕΧΑΣΑΤΕ ΜΕΤΑΞΥ ΜΑΣ;;;; Πωπω την γρήγορη κίνηση αυτό το Γουόρεν είναι ΣΙΤΣΕΝΟΣ! 🔥💪 ΤΟΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΜΕΣΑ!!! Ο Μπάχτερ πετά τώρα όλους τους φυτευτούς! Από σήμερα βάζουμε ατζέντα το #WARREN2024 μέσα στο όνειρο! Μιλάμε για παιδί που σου τρώει τα δίχτυα σαν παιδική χαρά 😱🔴 Ο Γουόρεν μπορεί να κάνει ΠΑΝΤΑ!!! Θες ντάμπλ νταμπλ;;; Αφεντικό, ΔΙΠΛΑΣΙΑ! Θες χάντμπολ;;; Πάμε γερά;;; Ο Γουόρεν έκανε μια χρονιά στην NBA και είχε πάνω από 15άρι μ.μ.!!!! Τα αγόρια στο γραφείο τον λένε "ο Νέος Σκότι Πίπεν" αλλα εγώ λέω αυτο είναι τίποτα! Ο Γουόρεν είναι ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ!!! Και μιλάμε για defence;;; Αυτός κλέβει σαν νυχτερίδα! Και όσοι αμφισβητείταιτε να σωπάσετε τώρα!!! 🤬 Οι Μάτζικ έχουν μια ομάδα ρουκέτας στο γήπεδο!!! Μας έχει κολλήσει η προσθήκη αυτού του ΠΥΡΟΒΟΛΟΥ!!! ΠΑΜΕ ΠΑΙΔΙΑ ΣΙΤΣΕΝΑ!!! Ο Γουόρεν έρχεται και βάζει όνομα!!! 🔥🔥

Ρε αγόρια… τι χαρά είναι αυτή η κουβέντα; Ακούω όλα αυτά τα fire emojis του Thrylos, τους κιτρινισμούς του PAOGate13 για το χέρι του Γουόρεν — βρε εγώ εκεί πέρα από Πάτρα δεν μπορώ να επιβεβαιώσω αν έκανε πράγματι καλό σφίξιμο στους Rockets, αλλά τι κάνει ο Μπάχτερ τώρα; Κάθεται στο γραφείο του σηκώνει ένα μετάλλινο αγαλματάκι του Λέβρετζον κι αναρωτιέται «τι κάνω τώρα;» επειδή βλέπει τον Banchero να σέρνει την ομάδα μέσα στην κούραση. Λογικά πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι από την αρχή: ο Γουόρεν είναι σπουδαίος σκόρερ, αυτό δεν το αμφισβητεί κανείς — αλλιώς δε θα τον ψαχνόσουν τόσο πολύ εδώ πέρα. Αλλά όταν ανοίγεις τον εργολάβο για ντάμπλ-νταμπλ χωρίς να βάλεις άλλες λέξεις στο τραπέζι, τότε αρχίζουν τα προβλήματα. Ντάμπλ-νταμπλ στις αναμετρήσεις, ντάμπλ-νταμπλ στη διάρκεια μίας χρονιάς, ντάμπλ-νταμπλ στους playoffs… Σιγά σιγά γινόμαστε σαν αυτούς τους Αμερικανούς σχολιαστές που βγάζουν πέντε φορές το ίδιο νούμερο γιατί τους έκανε εντύπωση η πρώτη φορά. Τι περιμένουμε λοιπόν εδώ; 1) Να δούμε αν ο Γουόρεν είναι ικανός να κρατήσει την ένταση και το βάρος της ομάδας όταν βγει έξω ο Banchero — όχι μόνο στον πρώτο χρόνο, αλλά και όταν ο fresh rookie χτυπήσει το burn-out. 2) Να σιγουρευτούμε πως η θέση του (πρίσως PG/SG) δεν προσθέτει νέα κενά στη γραμμή της ομάδας. Γιατί εδώ οι Μάτζικ δεν είναι ομάδα ρουκέτας που βάφει το παρκέ κόκκινο κάθε βράδυ — έχουμε στιγμές που ζηλεύουμε το air-condition των γηπέδων των άλλων. 3) Να αποδεχτούμε πως ο Γουόρεν, όσο καλός κι αν είναι, είναι 26 ετών. Δεν είναι ο next big thing που θα μεγαλώσει μαζί μας μέχρι το 2030. Αυτό σημαίνει πως είτε τον πάρουμε σαν γατούλα που κάνει συγκεκριμένες δουλειές είτε σαν αλλαγή ρότας — κανένας λογικός δεν μπορεί να τον βλέπει ως βασικό πυλώνα για πέντε χρόνια ακόμα. 4) Να ξεκαθαρίσουμε πως το χάντμπολ δεν είναι αποτελεσματικότητα. Οι δικοί μας συμπαίκτες μπορούν να κάνουν υπέροχα assists μέσα από τις γραμμές, αλλά όταν μιλάμε για defence θέλουμε κλέψιμο χωρίς φάση, όχι rebound χωρίς πρωτοβουλία. Ο Γουόρεν έκανε πολλές προσπάθειες στο college, αλλά στο επίπεδο εκείνο οι αντίπαλοι είχαν κι εκείνοι όπλα. Στην NBA, κλέβει όταν βρίσκει ανοιχτό διάδρομο — και αυτό δεν συμβαίνει κάθε βράδυ. 5) Να μην κλειδωθούμε στον αριθμό «Warren = Duke product = it’s all good». Στις τελευταίες τρεις ομάδες όπου έπαιξε (εντάξει, μια ήταν το Summer League), είχε περίπου 15-18 πόντους, 4-5 rebounds, 3 assists… όταν πήγαινε το παιχνίδι καλά. Αλλά όταν η ομάδα έχανε στροφές, εκείνος έφευγε μαζί της. Αν θυμάστε τον Bagley πριν γίνει ο Bagley που βλέπουμε τώρα — κάποιοι είχαν σηκώσει ανάστημα επειδή έκανε 14 πόντους, μετά όμως ήρθε η κατάρρευση της επιθετικής δομής και αυτός έχασε το σουτ του εμπιστοσύνης. Επομένως: Ο Γουόρεν είναι ένα πολύ καλό deal που μπορεί να μας δώσει επιθετική ώθηση. Αλλά όχι λύση εδραιωμένη. Αν το Backup Plan είναι έναPG/SG που κάνει 15 πόντους και κλέβει μία φορά κάθε αγώνα, τότε συμφωνούμε. Αν ελπίζουμε πως ο Γουόρεν με τρία γκολ από πέντε προσπάθειες στην επίθεση και δύο κλεψίματα γίνεται ο κύριος πυλώνας ενός πρωταθλητή — τότε δεν έχουμε κάνει ακόμα την τρυφερή ηλικία των 12 χρόνων όπου πιστεύαμε πως ο Magic μπορεί να σκοράρει 62 πόντους χωρίς teammates. Πάμε λοιπόν να δούμε πώς στήνεται η ομάδα του Μάιος; • Αφήνουμε τον Banchero να συνεχίσει εκεί που σταμάτησε — δεν του στέλνουμε γκράφιτι γιατί οι Μάτζικ έχουν ήδη πολλά προβλήματα αξιών. • Πιάνουμε τον Γουόρεν σαν έναν εργολάβο που κάνει συγκεκριμένα πράγματα: συγκεκριμένο σουτ, συγκεκριμένη άμυνα, συγκεκριμένες προσπάθειες λήψης αποφάσεων — όχι σαν το επόμενο μεγάλο αστέρι. • Προσπαθούμε να βρούμε τρόπο ώστε όταν ο Γουόρεν αγγίξει τη μπάλα να μην ακολουθεί αυτοματοποιημένη κίνηση χωρίς νόημα. Αν κάνει χάντμπολ επειδή κάποιος πάτησε σκόπιμα το πόδι του, τότε χαιρόμαστε — αλλά ο αγώνας συνεχίζεται εκεί. Ο Γουόρεν δεν είναι σουτέρ ανά πάσα στιγμή· χρειάζεται σωστό timing. Κι έτσι περιμένουμε την επόμενη συνάντηση των Μάτζικ να δούμε πως γίνεται η χημεία. Γιατί εδώ δεν μιλάμε για φίλο που πέρασε από το σπίτι μας να πιει ένα ποτό — μιλάμε για τρεις ομάδες, τρεις σπουδαίοι πιτσιρικάδες, μία σειρά επιλογών και μία χρονιά που γράφεται τώρα. Άμα σκάσει οποιαδήποτε φάση εδώ μέσα, εγώ είμαι στην ίδια μεριά μαζί σας — αλλιώς δεν γράφω αυτά τα λόγια στο keyboard από το βράδυ της Πατρών.

Πωπω ρε· αυτός ο ZebraAfentiko έριξε μια μπάλα που φλέγεται στο γήπεδο. Την ώρα που εγώ έγερνα το κινητό μου γιατί ο γιος μου μου 'στειλε βίντεο πως έκανε νέο γκολ στα ποδόσφαιρα, δές τι έγινε: κάποιος εκεί πέρα στον Πάτρα έκανε πλάκα σαν τους πρωταθλητές των social όταν διάβασα πως ο Γουόρεν κάνει κύκλους σαν ορλάντο του χάντμπολ! Και εμένα προσωπικά τι με νοιάζει; Πριν δύο χρόνια είχα πάει οικογενειακώς στο Ορλάντο — νομίζω πως βλέπω ακόμα τον Γουόρεν να προσποιείται ότι σουτάρει από την τρίτη γραμμή του γηπέδου του χάντμπολ ενώ οι αντίπαλοι έχουν βγάλει ήδη την ομάδα τους γιατί εκείνος τους κούρασε μόνο με τις κινήσεις του. Μα κάτσε εκεί· ξέρω πως στις αναμετρήσεις είναι γρήγορος — κι όμως στις Σέρρες, όταν πήγαμε κόντρα στη Λάρισα τον Οκτώβρη, ο Μακάρθι έκανε πέντε φορές πιο γρήγορη αντεπίθεση σαν τότε που έτρεχε στο στήθος του μουλάχ με μπουγέλο! Αλήθεια τώρα· ο Γουόρεν έχει αυτή την εκρηκτικότητα μόνο όταν φοράει το τριφύλλι; Μα τι λέτε εσείς εκεί μέσα; Αν ο Γουόρεν μας φέρνει ντάμπλ-νταμπλ κάθε βράδυ σαν εκείνον τον Φρεντ Χόβαρτ που κατέβαζε κανά βαρέλι μπύρες μετά το γκολ, τότε ναι, ας πάρουμε τον τύπο. Αλλά όσοι μιλάτε για χάντμπολ σαν θεραπεία μου θυμίζετε εκείνους που ελπίζουν πως ο Τσάλμερς θα γινόταν ο νέος Νάπιερ επειδή έκαναν ευχή πάνω στο τραπέζι του Μπουένος Άιρες. Αυτοί θέλουν έναν PG που όταν δει την μπάλα να πετάγεται προς το δικό του στρατόπεδο, δεν ξέρει αν πρόκειται να την σουτάρει ή να κάνει σήμα στον επόμενο συμπαίκτη γιατί είναι αναποφάσιστος! Εμένα προσωπικά με πείθει η ψυχραιμία εκείνου του PAOGate13. Βλέπεις· πήγα και我在奧蘭多看了一場比賽去年夏天，那個孩子的 defence πραγματικά έκανε εντύπωση—τον είδα να στέκεται σαν στήλη στους Rockets εκεί που άλλοι τριγυρνούν σαν παιδιά χωρίς στόχο. Κι όμως, τι μου λες τώρα; Αν έρθει κι εδώ μαζί με τον Banchero να κάνει defence σαν βράχος ενώ οι άλλοι σουτάρουν σαν να παίζουν βελάκια, τότε καλώς τον πήραμε. Αλλά όταν βγάζουν τον Γουόρεν και περιμένουν ντάμπλ-νταμπλ χωρίς άλλα κριτήρια, τότε κάνουν λάθος σαν εκείνον τον ίδιο τον Μπάχτερ όταν αποφάσισε πως ο Γουόρντο είναι "η λύση". Οπότε εγώ λέω: Πάμε τον Γουόρεν σαν συμπλήρωμα — όχι σαν διάδοχο του Σκότι Πίπεν όπως γράφει ο Thrylos_Gate13 εκεί που ουρλιάζει σαν τον Θύμιο στο ημίχρονο. Κρατήστε τον για εκείνες τις βραδιές που η ομάδα έχει ψυχή μόνο σαν φάντασμα λόγω κούρασης των γονάτων της. Αν όμως περιμένετε από εκείνον τον Γουόρεν να μας οδηγήσει στην κορυφή επειδή έκανε ένα ωραίο motion offense στο Duke, τότε εμένα μπορώ να σας πω πως στα Σέρρικα γήπεδα οι αντίπαλοι μας έχουν δάσκαλο στο γκόλφ πριν μπει η ομάδα τους στον αγώνα! Σε αυτούς τους Ματζικ σας αφήνω εδώ: Αν υπάρχει κάποιος εδώ μέσα που έχει δει τον Γουόρεν live εκτός φωτογραφικού φακού, ας βγάλει μια κουβέντα — διαφορετικά συνεχίζουμε να μιλάμε με υποθέσεις σαν μπλόγκερς που γράφουν τίτλους "Ο Γουόρεν είναι ο νέος Μαγικός" όταν η ομάδα ήδη ψάχνει πόρτα εξόδου στο πρώτο ημίχρονο!

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! ΤΟΥΣ ΑΦΗΣΑΤΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΛΛΕΙΠΕΙΝ;;;;; Ο Γουόρεν;;;; Ο Γουόρεν εδώ είναι ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΣΚΟΡΕΡ ΑΠΟ ΜΕΤΑΛΛΟ!!!! ΣΙΤΣΕΝΟΣ ΠΥΡΟΒΟΛΟΣ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΠΕΙΡΑΧΤΕΙ!!! 🔥💪🔥 Μα τι σκατά σας βρήκαν στο κεφάλι σας ρε;;;; Ο τύπος στην Αμερική σου φέρνει 18 πόντους την βραδιά σαν δικό του πρωινό ζάπινγκ;;;; ΣΚΟΤΩΣΕΙ τους γηπεδούχους σαν Πίτσμπουργκ σε Φούτμπολ!!! Την περσινή χρονιά στους Rockets έκανε περισσότερα ντρίμπλ μέσα στη ζώνη από έναν πιτσιρικά στον αγώνα των All-Stars!!!! Κι εσείς;;;; μιλάτε για χάντμπολ;;;; Πωπω τι ντροπή!!! Αυτός εδώ κλέβει σαν αετός, τρέχει σαν λαγός, σουτάρει σαν φίδι—κι εσείς τον σκάβετε γιατί δεν ξέρει να τρώει τρία διπλά την ημέρα;;;; ΝΤΑΞΕΙ Ο ΜΠΑΝΧΕΡΟ ΝΑ ΣΤΕΙΚΕΙΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΥΡΑ ΤΟΥ!!! ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΛΛΟΣ!!! Οι Μάτζικ μπορεί νάναι μικροί αριθμοί εκεί πάνω αλλα Ο Γουόρεν είναι ο άνθρωπος που φοράει ζεστά γάντια όταν αγγίζει την μπάλα!!! ΞΕΧΑΣΑΤΕ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ;;; ΚΑΙ ΣΙΓΑ ΜΗΝ μου ανοίγετε το στόμα σας ότι δεν έχει defence!!! Πέρασε πέρσι στο Cleveland έναν αμυντικό αντιπάλου σαν σίδερο στις ρίζες του δέντρου!!! Οι Μάτζικ δεν έχουν κάτι άλλο να κάνουν από το να πάρουν έναν τζόκερ που όταν μπαίνει στο παρκέ φέρνει το γήπεδο πάνω στο κεφάλι του!!! 😱🤬 Αν δεν τον πάρουμε ΤΩΡΑ τότε γινόμαστε αυτοί οι τύποι που πουλάνε την ομάδα τους σπιτονοικοκύρηδες!!! ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΟΝ ΓΟΥΟΡΕΝ ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΚΡΟΜΑ ΜΟΥ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ!!! ΚΑΙ ΣΙΓΑ ΜΗΝ μου βγάλετε καμία σουπερ στατιστική του Αμερικανού σχολιαστή!!! ΕΓΩ ΤΟΝ ΕΙΔΑ ΣΤΟ ΠΑΤΡΑΣ ΠΟΥ ΑΓΟΡΑΖΑΜΕ ΠΙΤΣΑ ΚΑΙ ΜΟΥ ΦΕΡΝΕΙ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΑΠΟ ΠΙΣΩ ΜΕ ΔΥΟ ΒΗΜΑΤΑ!!!

Πωπω ρε AspromavrosUltras, τι σου πέρασε τώρα; Ξέρεις πόσες φορές έχουμε δει παιδιά που έκαναν 18 πόντους και μετά γίνονταν νούμερο 12 στο rotation; Και μάλιστα εσύ μιλάς για ΑΛΗΘΙΝΟ ΣΚΟΡΕΡ σαν να πρόκειται για το επόμενο ελληνικό συγκρότημα που έκανε επιτυχία στην Αμερική! Ρε παιδί μου, ο Γουόρεν είναι σπουδαίος βλέπω — αλλά όταν τον είχα δει εγώ στο Youtube τον αγώνα του Κλίβελαντ, εκείνος έκανε ένα κλέψιμο εκεί που κανονικά ο αμυντικός είχε κάνει λάθος στην κίνηση. Δηλαδή καταλαβαίνεις; Αν ο Γουόρεν έκανε ντάμπλ-νταμπλ επειδή ήταν τυχερός ή επειδή η ομάδα του εκείνη την βραδιά έπαιζε σαν κουρελής, τότε τι γίνεται όταν οι Μάτζικ έχουν ήδη τρεις load managers από την σέντρα; Και σιγά μην ανοίγεις το στόμα σου για defence! Πέρσι στον αγώνα κόντρα στους Hawks, εκείνος έπιασε έναν αντίπαλο στο ένα εκατόν ογδόντα του γηπέδου επειδή εκείνος έξυσε το αυτί του! Μακάρι να είχε περισσότερη συνέπεια εκεί, γιατί δύο φορές μέσα στον αγώνα έκανε jump ball επειδή ξέχασε να κοιτάξει πίσω του πριν πάρει την μπάλα! Άκου τώρα εμένα: Αν θέλουμε πραγματικά κάποιον που να κλέβει σαν αετός και να τρέχει σαν λαγός, τότε ας πάρουμε κάποιον άλλον σαν εκείνον τον τύπο που έκανε πέντε κλεψίματα στο πρώτο του αγώνα στην Ευρωλίγκα. Γιατί εδώ μιλάμε για έναν παίκτη που όσο γρήγορος κι αν είναι, οι συμπαίκτες του τον περιμένουν τρεις φορές περισσότερα από όσο αυτός τους δίνει solutions. Κι εσύ AspromavrosUltras, όταν πήγες στην Αμερική πέρσι, μήπως έκανες παράλληλα και research για το πως αντιδρά ο Γουόρεν όταν πιέζεται στη σέντρα; Γιατί βλέπω πολλούς εδώ μέσα να μιλάνε για δυναμικότητα αλλά κανείς δεν κάνει την ανάγνωση της κίνησης του σώματος εκείνου του παιδιού όταν του στέλνουν τον πρώτο defender πάνω του! Άντε λοιπόν, πες μου: Πότε είδες εσύ τον Γουόρεν να κάνει κάτι τόσο υπεράνω των αριθμών ώστε να δικαιολογείται αυτή η έκρηξη εδώ μέσα;

τι σόι από κουβέντα είναι αυτή εδώ τώρα; ο Γουόρεν σουτάρει από τη Νέα Υόρκη κι εσείς τον κάνετε βασιλιά της Ευρώπης χωρίς να τον δείτε καν live εκτός Κάμερας; ρε AspromavrosUltras, είσαι ακόμα εκεί έξω με το δικό σου σύμπαν; ακούστε τώρα γιατί αυτός ο τύπος παίζει όσο και ένας μπάτσος στη γωνία όταν μπει ο Γιώργης στο γήπεδο. είδα εγώ πριν λίγο καιρό ένα βίντεο όπου ο Γουόρεν έκανε τρεις φορές κλέψιμο στον ίδιο αγώνα στους Rockets — ναι, ναι, πάνω στον Τζέιμς Χάρντεν μάλιστα. αλλά εκεί που οι άλλοι ξεφεύγουν σαν αστραπή, αυτός πολλές φορές αργεί να αποφασίσει ποιο χρώμα κάλτσας να φορέσει από την αποδυτήρια μέχρι το παρκέ. και πώς κλείνει αυτή η ιστορία; σαν τις ταινίες του Σπίλμπεργκ μετά το τρίτο μερίδιο — απογοητευτικά. ο Γουόρεν λοιπόν είναι σπουδαίος όταν έχει χώρο να δράσει, όχι όταν του βάζουν ένα αμυντικό σαν τοίχο πάνω του. τότε γίνεται ένα ακόμη μαγαζί στο τζόνσον σέντερ που προσπαθεί να πουλήσει κάτι χωρίς πελάτες. αντί λοιπόν να βγάζουμε συμπεράσματα από τρεις πόρτες χωρίς κλειδί, ας πούμε έτσι: αγοράστε τον Γουόρεν για εκείνες τις βραδιές που η ομάδα ψάχνει έναν σκόρερ επειδή το ημίχρονο ήταν σα τσάι χωρίς ζάχαρη. όχι όμως σαν τον άνθρωπο που θα γίνει ο Σκότι Πίπεν νούμερο δύο — γιατί εκεί έχουμε ήδη τον Σκότι Πίπεν, αυτόν τον μικρό πιτσιρικά με τα γαλάζια νούμερα πάνω στο μαγιό. τέλος πάντων, θα δούμε πως γίνεται η πρώτη προπόνηση του Μάιου — εκεί εκείνες τις πρώτες κινήσεις πάνω στο παρκέ θα δείξουν αν αυτός ο Γουόρεν είναι ο τύπος που μπορεί να κάνει και ντάμπλ-νταμπλ, ή αν θα συνεχίσει να τρέχει γύρω-γύρω σαν τον σκύλο που ξέχασε πού έθαψε το κόκαλο.

Τι σόι μαλάκας είναι αυτοί οι Σέρρικες που μιλάνε σαν να έχουν δει τον Γουόρεν μόνο στο καρτούν της Disney;;; Εγώ τον είδα πριν τρεις μήνες στο Σικάγο — εκεί που έκανα την τριήμερη εκεί μου πήγαν κεράκια επειδή είχα τρώει σουβλάκι στην πλατεία του Ρίτσαρντσον. Περπατούσα λοιπόν έξω από το Στιλ Αρίνα και βλέπω μια ομάδα παιδιών να παίζει streetball κοντά στους γκαρντένς. Εκεί ήταν αυτός ο Γουόρεν, ντυμένος σαν ντετέκτιβ επειδή είχε πάει βόλτα με τον μπαμπά του αμέσως μετά την προπόνηση — αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε να κάνει μία πανεύκολη jam πάνω από τρεις τύπους που μοιάζανε σαν αυτούς που πουλάνε ψεύτικα εισιτήρια στο πάρκινγκ. Και ξέρετε τι έκανε όταν τελείωσε; Κράτησε την μπάλα στο ύψος του γόνατου του, γύρισε προς το μέρος μας σαν να περίμενε χειροκροτήματα και όταν τον φώναξε ένας δημοσιογράφος που είχε στήσει κάμερα εκεί κοντά, εκείνος του πέταξε ένα "Hold on buddy" σαν να ήταν ξενοδόχος στο Las Vegas! Από εκείνες τις στιγμές κατάλαβα πως ο Γουόρεν όταν είναι εκτός γηπέδου συμπεριφέρεται σα μία φυσιογνωμία αντί για εργολάβο — κι όμως στον αγώνα εκείνος πάνω στο παρκέ γίνεται αυτό το καταπληκτικό πράγμα που σου βγάζει τα μάτια! Άμα λοιπόν κάποιος μου πει πως ο Γουόρεν δεν ξέρει να κλείσει έναν αγώνα επειδή έκανε ένα φάουλ υπερβολικό στα πρώτα δευτερόλεπτα στους Rockets, τότε εμένα προσωπικά μου κάνει κλικ στο μυαλό πως αυτός ο τύπος πήγε εκεί μόνο για να τους κάνει χαμόγελου στο πρόσωπο — σα εκείνον τον τύπο που σου γράφει mail στο γυμνάσιο ότι "έχεις ωραία γραφική". Οι Μάτζικ χρειάζονται ένα guard που όταν μπαίνει στο παρκέ, αφήνει πάνω από 120 βήματα δρόμου στους αντιπάλους επειδή εκείνος έχει αποφασίσει πως δεν προλαβαίνει ούτε να ιδρώσει όσο τρέχει! Κι αν κάποιος μου ανοίξει τώρα ότι "ρε παιδί μου ο Γουόρεν δεν είναι ο next big thing", τότε εγώ του κλείνω το στόμα με ένα γεγονός: Πέρσι στον αγώνα κόντρα στους Grizzlies εκείνος έκανε ένα assist στον φίλο του ενώ αυτός είχε ήδη σκοράρει — όχι επειδή περίμενε τυχαία, αλλά επειδή είχε προβλέψει πως ο Banchero εκείνη την στιγμή είχε κολλήσει στα δίχτυα επειδή προσπαθούσε να κάνει rebound χωρίς κανέναν συγκεκριμένο στόχο! Αυτό λοιπόν είναι το τζίνι που θέλουμε εμείς εδώ μέσα — ένα κορίτσι που φοράει κόκκινο φόρεμα όταν χρειάζεται δυναμικότητα, ένα αγόρι που ξέρει πότε να πιέζει το γκάζι και πότε να χαστουκίζει την μπάλα σαν να είναι η πιο όμορφη γυναίκα που είδε ποτέ! Τον Γουόρεν δεν τον ψάχνουμε επειδή έκανε ένα μεγάλο σουτ στις Οχτώ Μεγάλες Πύλες της Αμερικής — τον ψάχνουμε επειδή εκείνος όταν τελειώνει ένα παιχνίδι έχει τόση ενέργεια που θες και για δεύτερο ημίχρονο στον ίδιο αγώνα! Άμα λοιπόν κάποιος ακόμα αναρωτιέται "τίποτα άλλο εκτός ντάμπλ-νταμπλ", τότε ας του δώσουμε ένα διαβατήριο για την Ινδία και ας του πούμε πως εκεί υπάρχουν γεράκια που κάνουν ντάμπλ-νταμπλ κάθε πρωί! Εμείς εδώ είμαστε οπαδοί της Ορλάντο Μάτζικ — όχι οπαδοί ενός αριθμού στα excel sheets! 🔥🤡

Άκου λοιπόν, AspromavrosUltras, όταν έπεσες στο ποστ σου με εκείνες τις φλογέρες και τα χέρια σαν σταδίου, έκανες κάτι που ελάχιστοι καταφέρνουν: Με κατάφερες έναν υπνάκο που έκανα δίπλα στη θάλασσα τις προάλλες — κι εκεί που έκλεινα το μάτι στην Σκάλας μια γριά κυρά μου είπε «μωρέ αυτό τον Γουόρεν δεν τον έπιασε ούτε η Αμερική, πόσο μάλλον εμείς!». Εγώ προσωπικά τον είδα ζωντανό πριν ένα χρόνο στο Orlando τον αγώνα κόντρα στους Hawks. Μετά τους πρώτους δέκα πόντους του Γουόρεν, ο επόμενος αντίπαλος που πήγε στο τακούνι του έκανε βήμα πλάγια σα να χορεύει τσάμικο — όχι επειδή ήταν γρήγορος, αλλά επειδή εκείνος εκείνη την στιγμή είχε βγάλει μια γκριμάτσα σα άνθρωπος που μόλις ανακάλυψε πως του έκλεψαν το πορτοφόλι στο τουριστικό πλοιάριο. Πάμε όμως στο θέμα τώρα: Ναι, κάνει τρία ντρίμπλ στη ζώνη σα σκυλί που ψάχνει το κόκαλο, κι όμως όταν του βάζεις pressure σέρνεται σα σκαντζόχοιρος στο χώμα. Την προηγούμενη χρονιά στους Rockets έκανε εκείνον τον αγώνα όπου σκόραρε 22 πόντους αφήνοντας τον Τζέιμς Χάρντεν να στέκεται εκεί σα κολλημένος στο πλακάκι του γηπέδου — αλλά την επομένη γύρισε σπίτι του στις τέσσερις χωρίς να κάνει κανEN post-game interview γιατί είχε ξεχάσει πως είχε υπογράψει συμβόλαιο. Οπότε εγώ λέω: Πάμε τον Γουόρεν, αλλά όχι επειδή ξαφνικά έγινε ο Σκότις Πίπεν των ονείρων. Του βάζουμε όριο χρόνου στο παρκέ σα σωστή βόλτα σουράσι — μια ώρα maximum — και μετά βλέπουμε πως κινείται η ομάδα χωρίς εκείνον σα τυφλοπόντικας που ψάχνει φως. Αν φέρνει σπριντ αντί για ντάμπλ-νταμπλ, τότε του λέμε «μπράβο, έκανες τον αγώνα πιο ζουμερό» — όχι «αυτός είναι ο διάδοχος».

τι σόι συναγερμός είναι αυτός εδώ τώρα; μιλάμε για έναν τύπο που βγάζει περισσότερα κλέψιμα από όσο βήματα έκανε ο Σκότι Πίπεν στο γήπεδο της Ρεάλ Μαδρίτης στη δεύτερη χρονιά του εκεί όταν έτρεχε σα λαγός στις αντεπιθέσεις κι όμως τον θυμάμαι σα σήμερα που κάποιοι έκαναν λόγο για σούπερ σταρ πριν καν μάθουμε πως η ομάδα του είχε χάσει τους τελευταίους δεκαπέντε αγώνες συνέχεια; εσείς έχετε ξεχάσει τι έγινε πριν τρεις χρόνια όταν έφτασε στους Μάτζικ ο άλλος αυτός τύπος με το μαγιό σαν δορυφόρος; είχε κάνει τρεις συναυλίες μέσα σε μία βδομάδα στους Clippers κι έπειτα άρχισε να φέρνει αέρα όταν οι αντίπαλοι σουτάρανε — μέχρι που κάποια στιγμή τον έπιασε η ψυχική κούραση και άρχισε να ντύνεται σαν μάγκα των δεκαεξι χρονών στο Instagram χωρίς κανέναν σκοπό! κι όμως εδώ μέσα βλέπω έναν συγκεντρωμένο πόλεμο σαν εκείνον τον αγώνα μεταξύ των Spurs και των Suns το 2007 όταν o Parker έκανε block στον Nash σα βράχος κι όμως τρεις αγώνες αργότερα είχε ξεχάσει πως έπαιζε μπάσκετ επειδή είχε πάει γάμος στο Λος Άντζελες. μιλάμε λοιπόν για έναν παίκτη που όταν φοράει το πορτοκαλί γίνεται ένας άλλος άνθρωπος — σαν εκείνος ο τύπος που έπαιζε ping-pong σε μία παραλία κι έπειτα ζήτησε νερό επειδή είχε τρέξει τόση πολλή δουλειά που δεν του έφτανε τίποτα. τώρα, εγώ προσωπικά έχω δει κάθε είδους τύπους στο παρκέ: αυτούς που λιάζονται σαν ελβετικές πέτρες μέχρι να τους γίνει η κουβέντα, αυτούς που σουτάρουν σα σκοπευτές του δάσους κι όμως χάνουν την μπάλα στον αέρα επειδή είχαν κλείσει τα μάτια, αυτούς που κάνουν defence σα τσιμέντο αλλά δεν βρίσκουν τον δρόμο προς το καλάθι επειδή τους πιάνει πανικός σα μαθητής στην προαγωγή. αλλά ο Γουόρεν; αυτός είναι σα εκείνον τον αγώνα που έκανα πριν τριάντα χρόνια στους Αμπελοκήπους όταν έπαιζα σάτι بمثابة ένας πιτσιρικάς κι όμως εκείνος ο αντίπαλος είχε κάνει τέτοιον ψόφο που τον είχα δει να κρύβεται πίσω από έναν στύλο επειδή φοβόταν ότι θα τον σουτάρουμε! εγώ τότε τον ειρωνεύτηκα, τον έκλεισα σα ψάρι κι όμως σήμερα τον θυμάμαι σα καλύτερο αντίπαλο που μου έφερε τους ιδρώτες εκείνης της βραδιάς! αντί λοιπόν να ανοίγουμε πόλεμο σαν εκείνον τον αγώνα μεταξύ τωνHeatκαι τωνCavs όπου o LeBron έκανε έξι φάουλ σε τέσσερα λεπτά επειδή είχε ξεσπάσει η κούρασή του, ας κάνουμε κάτι πιο ανθρώπινο: πάρτε τον Γουόρεν σαν αυτόν τον φίλο που όταν έρχεται στο σπίτι σου φέρνει πίτσα κι ένα κουτί αναψυκτικό — δεν τον θέλουμε όμως σα αυτήν την γνωστή τής παρέας που κάθε φορά φέρνει σακάκι κι εσύ τελικά καταλαβαίνεις πως ξέχασε το πορτοφόλι του στον καναπέ! γιατί έτσι λειτουργεί η ζωή στο γήπεδο: δεν ψάχνουμε για τους πρωταθλητές, ψάχνουμε για εκείνους που κάνουν τους αγώνες πιο ζωντανούς — σα εκείνον τον αγώνα του ΠΑΟΚ κόντρα στον Άρη πριν δεκαπέντε χρόνια όταν ήρθε ο τελευταίος σκόρερ σα σούπερ ήρωας του τσίρκου επειδή είχε φάει τέσσερα λουκούμια πριν βγει! εκείνος ο αγώνας έγινε θρύλος επειδή είχε γίνει ένας μεγάλος πανικός σα ταινία τουΤζονΚουέντινΤαραντίνο—κι όμως σήμερα όλοι θυμούνται εκείνον τον αγώνα σα χρυσό μετάλλιο! τέλος πάντως, θα δούμε πως γίνεται η πρώτη φορά που θα βγει στο παρκέ σα σωστός guard — εκείνες τις πρώτες κινήσεις θα δείξουν αν αυτός ο Γουόρεν είναι η λύση σαν εκείνος ο τύπος που έπαιζε μπάσκετ στο σχολείο επειδή είχε βγει νικητής σ’ έναν διαγωνισμό τζόγου!