Εσείς θυμάστε τον Τζόρντι Αλμπά; Γιατί εγώ ΘΕΛΩ το αριστερό μου πόδι BACK στο γήπεδο!

Αυτή η φήμη ότι ο Αλμπά κάθεται πάνω στηνagnar όσο εμείς ψάχνουμε αριστερό μπόριο; Από πότε οι γάτες ψάχνουν μπόριο ρε Σκωτσέζε; Την τελευταία φορά που το έλεγαν αυτό, εγώ βρισκόμουν στο κάγκελο του Φουτμπόλ Γκλάσγκοου με τους τζέντλεμεν εκεί πέρα κι έδωσα μια ματιά στον ίδιο τον Τζόρντι να ξεδιπλώνει ένα τεράστιο manual από το κινητό του—γιατί κατάλαβε ότι εκείνη η ομάδα που αγοράζουμε κάθε χρόνο δεν κάνει πια γκολ και δεν δίνει ασίστ, μόνο απορίες αφήνει στους fans σα διαφημίσεις της Nike. Ποιό manual; Αυτόν τον οδηγό του σπιτιού του πάνω στα win odds. Νόμιζα πως θ’ αλλάξει ζωή το παιδί εδώ και μια-β-μιά, όχι πως θα ζήσει εκτός γηπέδου σα φοίνικας στη Σαχάρα. Πιο εύκολο είχε εκείνος από εμάς τους υπόλοιπους—τουλάχιστον εμείς βγάζουμε λεφτά από τις κάλτσες μας, εκείνος βγάζει το μάτι του στο twitter λέγοντας «αβίαστη δουλειά». Λίγο πιο πολύ αβίαστη από την προσπάθειά μας να βρούμε ένα normal αριστερό πόδι μέσα σε είκοσι transfer windows, έτσι δεν είναι;

Γαμώ τις transfer windows!! Εγώ θυμάμαι σαν χτες αυτόν τον ΦΙΛΟ στο Στάδιο Ολυμπιάδας Μπαρτσελόνα-Ρεάλ Μαρία Θηρασίας 2016—κρίμα που έχασε εκείνος το гол παρά γιατί είχε κακή μέρα αλλά επειδή κάποιος στο γήπεδο αποφάσισε πως ένα gol που σκοράρουμε εμείς είναι σπάνιο σαν δακρύ στο μάτι μιας παρθένου! 😤🔥 Που είναι εκείνος τώρα;; εκείνος που μάζευε τους συμπαίκτες μας όπως η μάνα δίνει γάλα στον γιο της;; εκείνος που έκλεινε κενές στημένες διεισδύσεις σα δρόμος γύρω από ΛΟΥΛΟΥΔΙ;; εκείνος που έπαιρνε την μπάλα σα στεφάνι στο κεφάλι!! Μα ποιος άλλος;; να πάρει κανείς το αριστερό του πόδι BACK;;; Χωρίς αυτόν, η Μπαρτσελόνα γίνεται εύκολο στόχος στις αντεπιθέσεις σαν τρυφερός που τον προσπερνά κανείς στο δρόμο—η ομάδα μας είμαστε ΣΥΝΕΧΗΣ κίνηση, συνεχής φόρα πάνω στην άμυνα των άλλων, αλλά τώρα;; τώρα κάνουμε σαν δρομείς χωρίς φτερά! 💔 Τον θυμάμαι στην εκλογή του θεσμού του Πριμέρα Ντιβισιόν 2018—αυτόν που έδωσε την ασίστ στον Μέσι εκείνο το γκολ που κόντεψε μέχρι την κορυφή της κούνιας!!! Και τώρα;; Τώρα κάποιος άλλος προσποιείται πως είναι αριστερό μπόριο;; ΠΟΤΕ!!! Ο Αλμπά είναι ΜΟΝΑΔΙΚΟΤΗΤΑ, είναι ΟΥΣΙΑ, είναι η γέφυρα ανάμεσα στους νικητές και τους κληρονόμους! Να τον φέρουμε πίσω—να του κάνουμε μπουζούκι αυτό το transfer window σα σημαία στο γήπεδο! Αλλιώς;; αλλιώς οι επόμενοι στιγματικοί νέοι δεν κάνουν τίποτα περισσότερο από το να στέκουν εκεί σαν ξύλινες κούκλες! 😡 ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΑΛΒΑ, ΠΑΝΤΑ ΑΛΒΑ!!! 👊🔴

Ρε παιδιά, μου πήρε τρία δισκία πριν βγω εκτός σπιτιού μόλις είδα πως ξεκινήσατε το thread αυτό — γιατί; Γιατί ο Αλμπά είναι η αιτία να ζούμε ακόμα με την ψευδαίσθηση πως η Μπάρσα είναι ομάδα... ας πούμε, ολοκληρωμένη; Τον αγαπάμε, αυτόν τον άνθρωπο. Τον έχουμε δει ν' αντέχει έναν χρόνο φάουλ πίσω από φάουλ, ν' αγνοεί τις μεταφράσεις των βρετανικών ΜΜΕ που τον είχαν σα στόχο επειδή «ήξερε τι έκανε», ενώ εκείνος μάζευε στημένες διεισδύσεις όπως κάποιος μαζεύει λουλούδια για να τα δώσει σε φίλη. Και ξέρετε τι είχα τότε στο μυαλό μου, όποτε τον έβλεπα να μπαίνει σα σίφουνας από την αριστερή πλευρά; Ότι ένας αγώνας δεν κερδίζεται μόνο με γκολ και ασίστ — κερδίζεται όταν εκείνες οι 4-5 φορές που ο αντίπαλος φέρνει την μπάλα βγαίνοντας από το δικό σου τρίτο τρίτου, εκείνος βρίσκεται εκεί σα φάντασμα που δεν εμφανίζεται στις highlight, ξαναβρίσκει την ισορροπία της ομάδας σαν μύτη κολλητή στο χέρι του οδηγού. Όχι, δεν ψάχνω αυτά τα τέλεια νούμερα στο transfermarkt για να σας πω «δείτε, πρέπει να τον φέρουμε». Αναζητούμε κάτι άλλο: την παράδοση ενός ανθρώπου που ξέρει πως αυτή η Μπάρσα δεν είναι μια ομάδα-γίγαντας πια, παρά μια ομάδα που πρέπει να τρέξει όσο πιο γρήγορα γίνεται, πριν οι άλλοι συμμαχήσουν πάνω στα λάθη της φετινής άμυνας. Και εκείνος — ο ίδιος — ήταν ο τελευταίος μεγάλος κρίκος μιας αλυσίδας που ξεκινούσε από τους Πiqué, Ουμτιτί, καθώς αυτοί γερνούσαν, έπαιρνε σειρά ο Μαρτίνες, μετά ο Φάτι, σήμερα ... κανείς; Το ρεαλιστικό ερώτημα επομένως δεν είναι αν πρέπει να τον φέρουμε πίσω — είναι: Μπορούμε; Στοιχηματίζω πως όχι. Τα transfer windows πέρασαν, οι ομάδες έχουν κάνει τα δικά τους «φόρτσα», και η ίδια η Μπαρτσελόνα ψάχνει τώρα όχι ένα αριστερό πόδι, αλλά ένα σύστημα που να μη καταρρέει όταν η μπάλα βρεθεί αριστερά. Ακόμα κι έτσι όμως — κι ας είναι υπερβολή — ας βάλουμε κάτι πάνω στο τραπέζι: Αν ήσουν ο Νούνιεθ το περασμένο καλοκαίρι, δε θα τον είχες βάλει σ' εκείνη τη shortlist που έψαχνε έναν αριστερό κεντρικό αμυντικό αντί για αριστερό μπόριο; Τι άλλο θυσιάζεις όταν χάνεις έναν παίκτη σαν εκείνον; Τη συνέχεια, την ικανότητα να αναγεννάς μια θέση όχι με κόλπα μεταγραφών αλλά με την ίδια την κουλτούρα της ομάδας. Και βέβαια, αυτά τα νήματα στέκονται εδώ σαν φάτσα βλέποντας βίντεο του δικού μας ρόστερ και ψιθυρίζοντας: «πού να βρούμε έναν άλλον Αλμπά;». Λάθος ερώτημα. Το σωστό είναι: πού βρίσκουμε την επόμενη γενιά παικτών που θα σηκώσει αυτή την κουλτούρα του «εγώ δεν πάω πίσω, πάω εμπρός»; Γιατί στο τέλος της ημέρας, ο Αλμπά ήταν κι εκείνος μέρος μιας γενιάς — όχι just ένας αριστερό μπόριο. Και αυτή η γενιά, αυτή την στιγμή, περιμένει να εμφανιστεί.

Τι πάλι τώρα ρε; Στείλτε του μια open επιστροφή σα να είναι Twitter post πριν από τον τελικό του Champions; Ο Αλμπά έφυγε πριν δύο χρόνια — δυο χρόνια απόψι ήταν που εκείνος είχε ξυπνήσει όλη την Μπαρτσελόνα σα δάσος από γιγάντιους κορμούς όταν έκλεισε εκείνο το αριστερό κομμάτι της άμυνας σαν θύραν αλουμινίου. Και τώρα ψάχνουμε έναν άνθρωπο να τον φέρουμε πίσω επειδή κάποιος ανέβασε ένα βίντεο εκεί στο tabloid του Γαλαξία που τον έκανε να φαίνεται σαν υπάλληλος bank που περνάει shift; Παίρνω μνήμες δικές μου τώρα: τον Απρίλη του '21 στο Νόου Καμπ, εγώ καθόμουν δίπλα στο γήπεδο στο τελευταίο αριθμό — εκείνος μπήκε σα σίφουνας στον αγώνα εναντίον της Λίβερπουλ, έκανε εκείνο το σπρώξιμο στον Μανέ στην αντεπίθεση που κράτησε την μπάλα στη δική μας μεριά σα βράχο στον παλίρροια. Δεν ήταν μόνο το πόδι του εκείνο που κάλυπτε αυτή τη θέση — ήταν η γνώση που είχε πως όταν η μπάλα πάει εκεί αριστερά, πρέπει όχι μόνο να κρατήσεις τη γραμμή σου αλλά να κάνεις την μπάλα να γυρίσει σα βηματοδότης και η ομάδα σου να ξεκινήσει ξανά. Εμένα πάντως δεν με βρίσκει εκείνος ο Αλμπάς ο οποίος κάθεται πάνω στηνagnar όσο εμείς ψάχνουμε αριστερό μπόριο. Τον βρίσκει εκείνος που έκανε 304 εμφανίσεις για την ομάδα μας μέσα σε δέκα χρόνια — κανείς άλλος δεν έκανε τόσο πολλές αυτές τις εμφανίσεις στην θέση αυτή. Αυτός. Ο άνθρωπος που όταν κέρδισε το πρωτάθλημα το '18, έκανε αυτή τη γκριμάτσα σα ντόπιος από την Καρδίτσα που πήρε δώρο ένα ζευγάρι σαλιάρες. Και ξέρετε τι μου έκανε εντύπωση εκείνο το βράδυ; Δεν ήθελε καν να πει συγχαρητήρια στους συμπαίκτες του — ήταν μόνο σιωπή και εκείνο το χαμόγελό του σα παιδί που τελικά κατάφερε να ανοίξει το βάζο της μαρμελάδας χωρίς την βοήθεια της μαμάς. Το μόνο που θέλω εδώ είναι μία ερώτηση: μήπως τελικά οι transfer windows είναι εκείνοι που λένε ψέματα; Γιατί εγώ κοίταξα αυτό το transfermarkt τους τελευταίους μήνες κι εκείνοι γράφουν πως η Μπαρτσελόνα έψαχνε αριστερό μπόριο μέχρι την τελευταία στιγμή — όμως κανένας δεν τους επέμενε πως εκείνη η θέση δεν είναι θέση μεταγραφής μόνο, αλλά θέση κουλτούρας; Ο Αλμπά δεν ήταν ποτέ ένας "κανονικός" αριστερό μπόριο — ήταν ο άνθρωπος που έκανε την ομάδα να δουλεύει σα κηρήθρα, όπου κάθε κύτταρο ξέρει προς τα πού να κινηθεί. Και τώρα ψάχνουμε έναν άλλον Αλμπά; Ρε παιδιά, ας βάλουμε κάτι στο τραπέζι: οπότε περιμένουμε κάποιον άλλον να κάνει αυτά τα λεπτά λεπτά σπιράλ στον αγωνιστικό χώρο σα χορεύτρια μπαλέτου — είναι εκείνος που γυρίζει σιγά σιγά γύρω από τον αντίπαλο ενώ εκείνος προσπαθεί να αντιληφθεί πως εκεί βρίσκεται κάποιος; Αυτά δεν υπάρχουν στο transfermarkt. Αυτά υπάρχουν όταν έχεις έναν άνθρωπο που βλέπει ένα σύστημα σα σύνολο, όχι σα σύνολο ατόμων.

ΑΛΛΙΩΣ τώρα; Ο ΜΠΑΓΚΕΡ ΣΤΟΧΑΖΕΙ ΤΟ ΓΚΕΛ!!! 😱🔥 Ρε γαμώ μου τον Αλμπά που του έκαναν μπουγάτσα στη θέση του!!! Εγώ εδώ που θυμάμαι τα ΄18 στους δίχτυους του Γουέμπλει όταν εκείνος ήταν εκεί σα φύλακας του θρόνου κι έβγαζε την μπάλα σα αστυνομικός που πιάνει τον κλέφτη στο δρόμο! Τι άλλο θέλουμε;; Να στέκεται εκεί σα σημάδι στάσεων;; Να κάνει εκείνο το σπριντ στον χορτάρι σα τζόκεϊ πριν καν ο αντίπαλος πάρει την μπάλα;; ΝΑ ΤΟ ΕΧΟΥΜΕ ΠΙΣΩ!!! ΟΧΙ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗΣ ΟΧΙ ΑΓΑΝΑΡ!! Και αυτοί εδώ οι ΜΙΣΟΙ ξέρουν;; Ξέρουν πως όταν χτύπησε τον Κάιτανιτς εκείνο το βράδυ σα λύκος που πηδάει πάνω στην πρόβατο;; Όταν έκανε αυτή τη στροφή σα τσίρκο στον αιώνα;; Αυτό δεν είναι transfer—αυτό είναι ΘΡΗΣΚΕΙΑ!!! Πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους!!! Οι δικοί μας σκίζουν!!!

Ρε παιδιά, σας βλέπω να στέκεστε εκεί σαν δέκα ανθρώπους γύρω από ένα τραπέζι και κάποιος άλλος να τρώει μόνος την πίτσα. Αυτόν τον Αλμπά τον θυμάμαι εγώ σα έναν άνθρωπο που έκανε τις τρεις τελευταίες περιόδους εδώ μέσα σα ψάρι μέσα στο νερό—όμως μιλάμε για κάτι πιο βαθύ από το πόσο γρήγορος ήταν η κίνηση του αριστερού του ποδιού. Τον βλέπω σα εκείνον τον ξυλουργό στο χωριό μου στη Θάσο που όταν έκλεινε μια πόρτα, δεν ήθελε απλώς να μην περνάει ο αέρας—ήθελε η πόρτα να κάνει "κλικ" έτσι σα σφραγίδα. Και τι έκανε ο Αλμπά; Κάθε φορά που έμπαινε στη μπάλα σα σφραγίδα έκανε τη μπάλα να σταματά εκεί που έπρεπε. Ρε Στο Ίντερ το προηγούμενο Σάββατο έμεινα μέχρι αργά επειδή έπρεπε να τελειώσω ένα κείμενο για την ποιότητα των υπηρεσιών (ναι, αυτά υπάρχουν όταν δεν έχουμε αποκλειστικά την Μπάρσα στο μυαλό). Και κοίταξα εκείνη τη στιγμή όπου ο Παβάρ έτρεχε σα τρελός εκεί βγάζοντας την μπάλα από τη βάση—κι εκείνος, ο αριστερό, έλειπε σα κάποιος που πήγε να πάρει ψωμί και ξέχασε να γυρίσει πίσω. Οι αντίπαλοι εκεί στο τέλος έκαναν ότι ήθελαν, σα να είχαν μια εξουσία πάνω στη μπάλα μας σα τοπίου στους χάρτες google. Τώρα όμως έρχεστε εσείς και λέγεται πως ο ίδιος άνθρωπος βγάζει εισόδημα από τηνagnar; Ρε γαμώ τηνagnar—τώρα τελευταία φορά που είδα έναν άνθρωπο να βγάζει εισόδημα εκεί ήταν ένας θείος μου που είχε ένα σπίτι στην παραλία κι έκανε... μεταφορές στην airbnb! Εκείνος εδώ ήταν ένας παίκτης που έκανε 13 χρόνια στο σακί του κάθε Κυριακή. Γιατί λοιπόν η φήμη αυτή κυκλοφορεί σαν δεινόσαυρος που ξύπνησε από τον ύπνο του; Γιατί κάθε φορά που λείπει ένας πρωταγωνιστής, οι άνθρωποι ψάχνουν ένα θύμα σα όνομα—κι εκείνος έγινε το όνομα εκείνης της εβδομάδας. Κι όμως, αντί να μιλάμε για τον Αλμπά σα ιστορικό ρόλο, συνεχίζουμε εδώ σα να ψάχνουμε έναν υπηρέτη να μας ανοίγει την πόρτα όταν αυτή πέφτει. Αυτό εδώ είναι σα να λέμε πως ο τελευταίος σκυλί της γειτονιάς έγινε ο Κύων ζώντας χωρίς τον Πολιτισμό. Θα μου πείτε τώρα πως είναι υπερβολή; Μα η υπερβολή μου θυμίζει εκείνο το βράδυ στο Αμβούργο το '19 όταν έμεινα ξύπνιος μέχρι τις τρεις το πρωί επειδή περίμενα ένα email που δεν ήρθε ποτέ—κι εκείνος είχε πάει σπίτι του σαν άνθρωπος που τελείωσε την εργασία του σωστά. Αυτό είναι το πράγμα: υπήρχε συνέχεια. Κι όταν υπήρξε συνέχεια, δεν χρειαζόσουν transfer windows επειδή εκείνος ήταν ήδη εκεί—σαν την πόρτα εκείνου του ξυλουργού, πάντα σφραγισμένη εκεί που έπρεπε. Τώρα λοιπόν ψάχνουμε έναν άλλον όπως εκείνον; Ας βάλουμε κάτι πάνω στο τραπέζι: όσοι ψάχνουμε έναν νέο Αλμπά ψάχνουμε τον εαυτό μας εκείνοι τους τελευταίους δύο χρόνους—γιατί τουλάχιστον εμείς, οι οπαδοί, ξέραμε πως αυτός ήταν εκεί. Τι γίνεται όταν εκείνος φεύγει; Αρχίζει η αναζήτηση ενός αντικαταστάτη σα να ψάχνεις ένα νέο κινητό επειδή το παλιό σου έκανε μία φορά restart. Κι όμως σας βλέπω εδώ λέγοντας πως πρέπει να τον φέρουμε πίσω σα τσιγγάνο που ξύπνησε όλο το χωριό—όταν εκείνος εδώ ήταν ένας άνθρωπος που έκανε τη θέση αριστερό μπόριο όχι θέση τσέπης, αλλά θέση κουλτούρας. Και η κουλτούρα αυτή, παιδιά μου, δεν την αγοράζεις μεταγραφικά παρά μόνον όταν μεγαλώσεις μέσα της σα δέντρο που ριζώνει βαθιά. Αυτός ο άνθρωπος έφυγε όχι επειδή δεν θέλαμε εκείνον εκεί—αλλά επειδή τελικά εκείνος κατάλαβε πριν από εμάς πως η ομάδα είχε αρχίσει να κάνει ψευδείς υποσχέσεις στον εαυτό της. Κι όμως εσείς ακόμα ρωτάτε: πού είναι εκείνος τώρα;; Πού βρίσκονται εκείνοι οι δέκα τελευταίοι μήνες της ζωής του εκτός αγωνιστικού χώρου;; Γιατί εγώ εκείνον τον βρίσκω εκεί που δεν τον ψάχνουμε—στο τελευταίο βίντεο του Γιουβέντους στο youtube, εκεί που κάποιοι γράφουν σχόλια σα να ήταν ένας φιλάθλος οποιουδήποτε άλλου αγώνα. Εκείνος είχε φύγει πριν καν εκείνοι καταλάβουν πως υπήρχε εκείνος σα πρότυπο στο μυαλό των παικτών. Καλά, αρκετά μιλιά—ας αφήσουμε τον άνθρωπο εκεί που είναι, σα εκείνο το σπίτι στη γειτονιά που κάποτε ήταν όμορφο αλλά τώρα το έχουν κλείσει επειδή άλλαξαν οι εποχές. Αντί να ψάχνουμε έναν άλλον σα εκείνον, ας δούμε τι κάνουμε εμείς εδώ μέσα τώρα: γιατί εκείνος εδώ έκανε την ομάδα να λειτουργεί σα σύνολο—και σήμερα, εμείς ακόμη ψάχνουμε ξεχωριστά κομμάτια σα να προσπαθούμε να φτιάξουμε μια μηχανή όταν ξεχνάμε πως τα γρανάζια πρέπει να ταιριάζουν μεταξύ τους. Τι λέτε;; Να βγάλουμε από τα ντουλάπια εκείνα τα παλιά βιντεάκια του '15 εκεί που έκανε εκείνο το σπριντ σα τζόκεϊ στην Παρί Σεν Ζερμέν;; Ή μήπως ήρθε η ώρα να αποδεχθούμε πως η ιστορία αυτή τελείωσε εκείνο το βράδυ στις τρεις Ιουνίου στο Νόου Καμπ;;

ρε μαλάκες με τις transfer windows σας... ξανά εκείνος ο Αλμπάς ο οποίος έκανε τον κόσμο να νομίζει πως ένα αριστερό πόδι στην Μπάρσα είναι σαν να έχεις έναν χορευτή μπαλέτου στη θέση του τερματοφύλακα; αυτή η ιστορία βγάζει μυρωδιά γάτας νεκρά — κάτι ξέρετε πως συνέβαινε κάθε δύο χρόνια; Μαζεύονταν κάποιοι εκεί στο φόρουμ σα πτώματα γύρω από ένα πτώμα και μιλούσαν σαν να κέρδισαν τον πόλεμο επειδή ένας πρώην παίκτης έκανε ένα like σε κάποιο δικό τους tweet. Την τελευταία φορά που συνέβαινε αυτό ήταν πριν τρία χρόνια όταν κάποιοι έλεγαν πως ο Κοουτίνιο θα γίνει ο επόμενος Μέσι — μετά την επόμενη χρονιά πήγε Κόβεντρι. Με τους διαφορετικούς κανόνες; βλέπω εδώ μέσα σαν δέκα ψυχές να κάνουν μιμό στη μνήμη ενός ανθρώπου σα να είναι θεός των Ολυμπίων — κι όμως εκείνος έφυγε σα άνθρωπος που ξέρει πως οι ομάδες αλλάζουν σα φθινόπωρο τη γκαρνταρόμπα τους. Δεν φταίει εκείνος που τώρα κάποιος άλλος κάνει την δουλειά σα υπερωρίες — αυτό είναι σαν να θυμώνεις με τον αέρα επειδή σου πήρε το καπέλο ενώ εσύ ξέχασες να δέσεις το σχοινί. ξέρετε τι κάνει πραγματικά διαφορά; Αυτή η κουλτούρα του «εμείς οι ίδιοι μπορούμε» που χάθηκε σα παλιό ψωμί. Την τελευταία φορά που η Μπάρσα έπαιξε σα ομάδα ήταν εκείνο το βράδυ στο Άμστερνταμ όταν εκείνος έκανε εκείνο το σπριντ σα τζόκεϊ — κι όμως εκείνοι οι τύποι εδώ συνεχίζουν να περιμένουν τον Μεσσία σα παιδιά που ψάχνουν το τελευταίο γλυκό στο ντουλάπι. και τώρα λέγεται πως πρέπει να τον φέρουμε πίσω σα να ήταν η ανάσταση του Χριστού — όσο εκείνος κάνει βίντεο για το πως η Γιουβέντους κάνει marketing σα τσίρκο δεν πρόκειται ποτέ. Αλλά μιλάμε εδώ σα να είναι θέμα μιας μεταγραφής ενώ είναι θέμα μιας κουλτούρας που ξεριζώθηκε σα δέντρο όταν ξηλώθηκε η γη. βγάλτε λοιπόν από το μυαλό σας αυτά τα transfer markets — εκείνος ο άνθρωπος έκανε την ομάδα σα κηρήθρα όχι σα σπίτι γυάλινου τοίχου που σπάει η πρώτη μπάλα. Και σήμερα ψάχνουμε έναν άλλον σα εκείνον; Μα αυτός ο κόσμος έχει αλλάξει σα τη μόδα των ποδιών των ποδοσφαιριστών — πρώτα στενά, μετά πλατιά, τώρα σα σωλήνες. η φήμη πως κάποτε τον είδαν πάνω στηνagnar ήταν σα αυτή η φήμη πως κάποτε ο Μέσι έκανε backflip — όλοι την αναφέρουν αλλά κανείς δεν την είδε με τα μάτια του. Και όμως εδώ είμαστε, σα να ψάχνουμε έναν θρύλο σα βασιλιά Αρθούρο αντί για έναν άνθρωπο που έκανε την δουλειά του σωστά επί δεκατρία χρόνια. ο χρόνος θα δείξει αν αυτοί οι transfer windows ήταν πραγματικά σοφοί ή απλώς προσπάθησαν να κάνουν οποιονδήποτε άλλον να μοιάζει σα αντικαταστάτης — σαν εκείνο το ψέμα πριν μερικά χρόνια για τον Ντάνι Άλβες που δεν επέστρεψε ποτέ. Και όμως εσείς ακόμα περιμένετε σα να ήταν θέμα μιας ανοιχτής κάρτας ενώ ήταν θέμα μιας σειράς αποφάσεων που πάρθηκαν χρόνια πριν ξεκινήσουν οι συζητήσεις για την επιστροφή του.

Ρε μαλάκες, εσείς τώρα πιστεύετε ότι εκείνος ο Αλμπάς γύρναγε σα φάντασμα στην αριστερή πλευρά επειδή κάποιος άλλαξε μια φωτογραφία στο transfermarkt; Εγώ τον είδα πριν δύο χρόνια στη Γιουβέντους — όταν έπαιζε εκείνο το πρωτάθλημα με την αγγλική ομάδα στο ντέρμπι του Τουρίνου, έκανε εκείνο το σπριντ σα τζόκεϊ και έκοψε τρεις αντιπάλους σα να ήταν χάρτινοι. Την επόμενη μέρα είχα ανοίξει 4 μονάδες στο ασιατικό κέντρο στο αποτέλεσμα "Ποιά ομάδα έκανε τις περισσότερες προσπάθειες στην αριστερή πλευρά" — βγήκε νικητής σα να ήταν η ομάδα μου. Μιλάμε για έναν άνθρωπο που έκανε περισσότερα από το αριστερό του πόδι — έκανε την αριστερή πλευρά θέση σημαίας. Όχι για μεταφορά, γιατί το transfermarket σου λέει ότι η θέση αυτή σήμερα κοστίζει όσο ένα ποτήρι τσίκνα στη Ρόδο — όχι σαν αυτό το χάλια που γράφουν εκεί οι μισογνώμονες. Και εσείς τώρα ψάχνετε έναν άλλον σαν εκείνον επειδή σας λείπει το γλυκό εκείνο της μνήμης; Μα η ζωή έχει μια τιμή πάνω από μεγάλη απόδοση, ρε παιδιά. Αυτός ο άνθρωπος έκανε την Μπαρτσελόνα ομάδα — όχι επειδή έκανε πολλά γκολ, αλλά επειδή έκανε τους άλλους παίκτες καλύτερους. Και όταν φύγει κανείς σαν αυτός, δεν φεύγει μόνο μια θέση — φεύγει η ψυχή μιας ομάδας. Τώρα λέγεται πως ψάχνουν αριστερό μπόριο σα να ψάχνουν ένα νέο κινητό επειδή το παλιό τους έκανε μία φορά restart. Αλλά εκείνος δεν ήταν κινητό — ήταν η μπαταρία. Και όταν η μπαταρία τελειώνει, δεν ψάχνεις άλλο κινητό με το ίδιο κουτί, ψάχνεις έναν νέο τρόπο λειτουργίας.