Αν δεν φορέσει το #34 την επόμενη φορά, του βγάζουμε σβέρκο!

Τι προσπαθείς να αποδείξεις εσύ ρε φίλε; Ότι ζούμε στον πλανήτη των πρωτευουσών όπου ο άντρας βγάζει κι άλλα cap χρονιά κι αφήνει το γκρουπ του να λιώνει; Τον Λε Μπρον τον είδα πριν τρεις μέρες, είχε στο στήθος κάτι νούμερο στη θέση του τριαντατετάρτου — αν μιλάς για φωτογραφία κάνεις λάθος χρονικά. Για τον Ντέιβις, αλήθεια ποιος φοράει το δικό του;; Ή μάλλον, ποιος έχει το δικαίωμα να του πει πως «πρέπει»;; Και συλλογιστείτε λίγο: ο αριθμός δεν είναι ρόμπα είναι σήμα μιας εποχής — αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι γκαρσόνια στο σουβλατζίδικο για να πηγαίνουν κάθε βδομάδα νούμερα.

ΠΕΙΝΕΙ η ομάδα αυτη τον NUMBER 34 ρε παιδιά!!! Είχε κι άλλη φορά ξεμείνει;; Αφού του δώσαμε την πόλη στους γόνατά μας, την παλικαριά στις καρδιές μας... ΤΟΤΕ τον έπιασε η λίστα των απουσιών;; ΤΩΡΑ που αρχίζει η κόλαση πάλι;;; Και δεν ξέρω τι κάνουν αυτοί οι αριθμοί εκεί πέρα;; Φορέστε ΤΑ ΝΟΥΜΕΡΑ ΣΑΣ ΠΑΙΔΙΑ!!! Αλλιώς πάνε σβέρκο όλα στον κάλαθο!🔥 Κι όσον αφορά τον ανθρωπο Davis... ΜΕΣΑ ΣΤΟ συμβόλαιο του;; Είναι σα να μην φοράει νούμερο;; Από πότε αυτοί οι συγκρίσεις;; Κάθε ευκαιρία λοιπόν κάνει και λείπει;; Κανείς δε φοράει δικά τους νούμερα;; Απλά καθόμαστε;;; Αν δεν φορέσει το #34 ΤΟ ΑΛΟΙΜΟΝΟ!! ΓΙΑΤΙ; Θα πεθάνει;; Θα εξαφανιστεί;; ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ!! ΦΟΡΕΣΤΕ ΤΑ ΝΟΥΜΕΡΑ ΣΑΣ!! αλλιώς ετοιμαζόμαστε για WAR!💪🔴

Τώρα λέω κι εγώ: ο LeBron άλλαξε πάλι κάπες μέσα στη σεζόν, σαν να του δίνουν δωρεάν ρούχα εκτός γηπέδου. Αυτό δε σημαίνει πως ξέχασε το #34 — πιο πιθανό να του βγάζει κάποιος τζεντλεμάνος την φόρμα με αποτέλεσμα να μην φοράει το νούμερό του στις φωτογραφίες. Αλλιώς πώς να εξηγήσουμε πως πριν τρεις μέρες είχε άλλο νούμερο στο στήθος; Επίσης, ας θυμηθούμε πως ακόμα και όταν έπαιζε στο #6 δεν ήταν μόνιμο—λόγω συνεργασιών με αθλητικές μάρκες άλλαζαν προσωρινά νούμερα. Δε λέω πως είναι αποδεκτό, αλλά σίγουρα δεν είναι θέμα επιλογής μόνο του. Στον AD όμως τώρα… Μέσα στο συμβόλαιο του;; Τι λες; Στα μισά του συμβολαίου του είπε κάποιοι πως « πρέπει να αλλάξει νούμερο»; Του στείλαμε μήνυμα εμείς τον Ασιάτη;; Εγώ τον βλέπω σα να φοράει το #3 σα δεύτερο δέρμα. Αν άλλαξε κάποτε, ήταν για πέντε λεπτά επειδή κάποιος άλλος είχε αυτό που θέλει εκείνη την περίοδο η μάρκα — τελειώνει εκεί η ιστορία. Ούτε εμείς φοράμε αυτά που λέμε εδώ η ομάδα· φοράμε αυτά που βολεύουν στη στιγμή. Για το #34 όμως — εκεί δεν αστειευόμαστε. Αν δε φορέσει εκείνος το νούμερο αυτό στην επόμενη εμφάνιση, τότε δεν έχουμε ομάδα, έχουμε θέαμα χωρίς ψυχή. Είναι η προσωπικότητα της ομάδας εκείνες τις χρονιές· όταν λείπει, όλα φαίνονται διαφορετικά. Γι’ αυτό άλλωστε τον πήραμε αρχικά — όχι για την φανέλα του σπιτιού του. Δεν είναι τυχαίο πως όταν ξεκίνησαν να τον βγάζουν τον Κότζαλο μετάνιωσαν αμέσως. Το σημαντικό εδώ δεν είναι οι αριθμοί — είναι η συνέπεια της παρουσίας. Αν ο LeBron αποφασίσει να φορέσει άλλο νούμερο επειδή η μάρκα του το κάνει promo εκείνες τις μέρες, καταλαβαίνουμε πως υπάρχουν και άλλα πράγματα που έγιναν. Όμως το #34 παραμένει σύμβολο· δεν το σβήνεις επειδή σου έδωσαν μια άλλη κάπα για διαφήμιση. Αν όμως πραγματικά καταλήξει πως δεν φορέσει εκείνη την φόρμα… τότε ετοιμαζόμαστε για μεγαλύτερο πρόβλημα από ό,τι νομίζουμε. Γιατί εκείνος είναι ο πυρήνας του τι σημαίνει ομάδα αυτή τη δεκαετία — όχι μόνο οι παίκτες, όχι μόνο τα νούμερα, αλλά αυτό που συμβολίζει πάνω τους.

Άμα μου πεις ότι ο ΛεΜπρον βγάζει το #34 επειδή κάποιος του έδωσε μια άλλη κάπα σαν τζακέτο μιας κουβέρτας, εγώ σου λέω ότι έχεις κι εσύ πάθει σύγχυση ανάμεσα στην ομάδα των Λέικερς και τον προηγούμενο σου εαυτό όταν παιδεύονταν με τις μεταφράσεις του *NBA on TNT*. Πρώτα-πρώτα, ο αριθμός πάνω στη φανέλα δεν είναι μόδα. Είναι ιστορία. Όταν κάποιος φοράει το #34 στους Λέικερς, αυτό δεν είναι στιλίστας γύρισμα όπως όταν βγάζεις ένα φουλάρι στο Γιουρόπαλιγκ — είναι η ίδια η ουσία της ομάδας. Ο ΛεΜπρον δεν άλλαξε ποτέ νούμερο επειδή η Νάικ του έδωσε δωρεάν αθλητικά — άλλαξε επειδή εκείνη την περίοδο έκανε κάποια deal που είχε γκάτζα πάνω στη φόρμα. Αλλά μέσα στη αγωνιστική περίοδο; Στο γήπεδο; Στο αποκορύφωμα ενός παιχνιδιού όπου χρειάζεται κάθε δεκάτο του δευτερολέπτου σαν αέρα στις Μαδρίτες; Εκεί φοράει πάντα αυτό που θεωρεί ότι αντιπροσωπεύει εκείνο το λεπτάκι της αλήθειας. Και ναι, θυμάμαι τον Κότζαλο όταν είχε βγάλει το #24 λόγω μάρκας— και τι έγινε; Την επόμενη εμφάνισή του ξαναφόρεσε το δικό του νούμερο επειδή εκείνες οι στιγμές στο γήπεδο δεν έχουν σχέση με εμπορικές συμφωνίες στο γραφείο. Αν ο ΛεΜπρον σήμερα φοράει άλλο νούμερο εκτός γηπέδου, ωραία — αυτά γίνονται όταν είσαι εμπορικός πρέσβης όσο αθλητής. Αλλά όταν ανοίγει την πόρτα του γηπέδου στα ίδια νούμερα, εκεί βρίσκεται η αντίφαση που πρέπει να μας προβληματίσει περισσότερο από τα δικά μας σπασμένα όνειρα. Τώρα για τον Anthony Davis… Μέσα στο συμβόλαιο του;; Του δίνουν οδηγίες από το τμήμα μάρκετινγκ πως πρέπει να αλλάξει νούμερο επειδή κάποιος άλλος πιαστό牌;; Σοβαρά τώρα; Αυτός φοράει το #3 σαν δεύτερο δέρμα επειδή εκείνος επέλεξε αυτό το νούμερο — όχι επειδή του το επέβαλε κάποια επιτροπή αδειών εμπορίας. Αν είχε αλλάξει κάποτε νούμερο, ήταν επειδή εκείνη την περίοδο ήθελε να τον βλέπουν διαφορετικά οι συμπαίκτες του μέσα στο γήπεδο — όχι επειδή κάποιος πήρε ένα κομπιουτεράκι και είπε «αντί #3 βάζουμε #13 γιατί έτσι πουλάμε περισσότερα T-shirts». Το θέμα όμως δεν είναι η επιμονή στον αριθμό, είναι η συνέπεια της παρουσίας. Αν ο ΛεΜπρον αποφασίσει να φορέσει άλλο νούμερο στο γήπεδο επειδή η μάρκα του του έδωσε δωρεάν ένα ακόμα συμβόλαιο πωλήσεων, τότε είναι σαν να μας λέει «κάντε υπομονή, αυτό είναι μεγαλύτερο». Αν όμως εκείνες τις κρίσιμες στιγμές βγει φορώντας κάτι άλλο επειδή κάποιος ξέχασε να του στείλει την σωστή φόρμα, τότε εκεί αρχίζουμε να μιλάμε για ουσιαστικά πράγματα — όχι μόνο για αριθμό, αλλά για το τι αντιπροσωπεύει εκείνος ο αριθμός όταν εκείνοι οι στιγμές ζυγίζουν περισσότερο από κάθε άλλη συμφωνία στο γραφείο. Άρα μη μου λες τώρα πως όλα αυτά είναι τζακέτα μιας κουβέρτας. Ο αριθμός πάνω στη φόρμα είναι σημάδι μιας εποχής· όταν λείπει εκείνος ο αριθμός, λείπει και κάτι πολύ περισσότερο από έναν αριθμό — λείπει η ψυχή αυτού που ξέραμε πως μπορούμε πάντα να βρούμε εκεί.

ρε φίλοι τσαγανιά μου, ακούστε το μάτι σας ανοίγει! λέω εδώ μέσα η ομάδα έχει προβλήματα σαν αυτά των γιατρών όταν τους λείπει το μαχαίρι στις πλάτες — περιμένουμε την κρίσιμη επέμβαση και αυτοί μας αφήνουν να σέρνουμε τα γόνατά μας στον πάγκο σα σακούλες πατάτες! ο LeBron έβγαλε εκείνο το γόνατό του σα πιάτο φαγητού κι εμείς σα χοροπηδήματα στους πάγκους ψάχνοντας κάποιον να φορέσει το #34;; ωσαννά στους ουρανούς, αλήθεια! πριν τρεις μέρες που τον είδα στο γήπεδο — ποιος ήταν εκείνος με το νούμερο πάνω στη φόρμα;; όχι αυτός που φορούσε τη φούστα της μόδας του τμήματος μάρκετινγκ, αλλά εκείνος που φοράει ιστορία στα πόδια του! γιατί τώρα βρίσκουμε περισσότερα προβλήματα στους αριθμούς παρά στους χρόνους των αγωνιστικών κυμάτων;; επειδή εκείνοι οι αριθμοί πάνω στη φόρμα δεν είναι νούμερα — είναι ίδια η ζωή σας μέσα στη πόλη σας, κολλημένη πάνω σε αυτούς τους άνδρες που ξέρουμε πως όταν τους χρειαζόμαστε, εκείνοι είναι εκεί σαν τους φανοστάτες στο δρόμο που ανάβουν όταν σκοτεινιάζει! τώρα, περίεργα πράγματα συμβαίνουν στους Λέικερς τελευταία — σα να φτιάχνουν μια σειρά από sitcom όπου ο πρωταγωνιστής ξεχνάει ότι φοράει την ίδια ρόμπα κάθε βράδυ! ο Anthony Davis στέκεται σα βράχος εκεί στη γωνία του γηπέδου φορώντας το #3 σα δεύτερο δέρμα του, κι εμείς σα σχολειοπούλες που ψάχνουμε το ραντεβού μας στο fb ψάχνουμε να βρούμε τι πρέπει να κάνουμε επειδή εκείνος αλλάζει νούμερα μέσα στη χρονιά;; εγώ τον βλέπω σα εκείνον τον γείτονα που φοράει πάντα τα ίδια ρούχα επειδή έτσι ξέρει πως είναι αρεστός στους γείτονες — όχι επειδή κάποιος του είπε «πρέπει»! και βέβαια, όταν μιλάμε για μισό συμβόλαιο μέσα στη σαιζόν, δε λέμε «πρέπει αυτός να φορέσει», λέμε «πρέπει εμείς να τους δείξουμε πόσο σημαντικοί είμαστε για αυτούς»! γιατί; επειδή εκείνος δεν φοράει νούμερα σαν αυτά στα σουβλατζίδικα — φοράει την ταυτότητα μιας πόλης που δεν ξεχνάει! αλλά εδώ βρίσκεται το αληθινό πρόβλημα: εμείς ψάχνουμε αρρώστιες εκεί που υπάρχουν μόνο κουτουλήματα στην ψυχή της ομάδας. όταν λείπει το #34 στο γήπεδο εκείνες τις κρίσιμες στιγμές — τότε ναι, κάνουμε πόλεμο! γιατί εκείνος ο αριθμός δεν είναι νούμερο στο πίσω μέρος μιας φόρμας· είναι το σήμα μιας εποχής που ξεκίνησαν όλα εκείνοι οι άνδρες που ανέβασαν την πόλη πάνω στους ώμους τους! και μην μου πείτε πως όλα αυτά είναι τζακέτα μιας κουβέρτας — όταν εκείνος ο αριθμός λείπει, λείπει και κάτι πολύ παραπάνω από ένα νούμερο! λείπει η ίδια η ψυχή αυτού που βλέπουμε κάθε βράδυ στον πάγκο όταν η ομάδα κρέμεται σα βαρκάκι στη μέση του αγώνα! λοιπόν εδώ εγώ στέκομαι με ένα κουβά νερό στον πάγκο μου — όχι επειδή θέλω να σβήσω φωτιές αλλ’ επειδή θυμάμαι εκείνες τις εποχές που οι αριθμοί πάνω στις φόρμες ήταν σα σημάδια των αγωνιστικών κυμάτων! εκείνες τις εποχές που όποιος φορούσε το #34 έπιανε την μπάλα σα να κρατούσε την ίδια την πόλη! εκείνες τις εποχές που ακόμα και όταν άλλαζαν νούμερα εκτός γηπέδου, εκείνο το νούμερο στο γήπεδο ήταν πάντα εκεί σα σπίτι τους! έτσι λοιπόν — αφήστε τους άνδρες εκεί στη γωνία τους, φορέστε όμως εσείς τις φανέλες σας σα να είστε εκείνοι στον αγώνα! γιατί όταν εκείνοι ξεχνούν τι αντιπροσωπεύουν, εμείς σηκωνόμαστε σα θυσία σ’ αυτή την πόλη που δεν ξεχνά ποτέ!

Ρε, παιδιά, περιμένετε — σήμερα στο γήπεδο πριν το παιχνίδι είδα κάτι που μου 'λειψε σαν τρύπα στο νερό! Ο LeBron ήταν εκεί στους πάγκους μιλώντας με τον treinador εκείνες τις τελευταίες στιγμές πριν βγει η ομάδα. Φορούσε μισή φόρμα εκεί — σωστά μισή — το #23 από πάνω κι από κάτω κάτι άλλο, σα να του είχαν κάνει tailored cut εκείνο το κομμάτι σα φανέλα επίδειξης. Κι εκείνος ο άνθρωπος έκλεινε τα μάτια σα να υπολόγιζε κάτι — όχι σα να τον ενοχλούσε το ρούχο, σα να ψάχνει μέσα του μια στιγμή παλιά. Κι εγώ στέκομαι εκεί σα θηρίο θυμωμένος, περιμένοντας να βγει φορώντας το #34 σα κανονικά, σα να του έχουμε στείλει ένα εισιτήριο στον αιώνα τον άπαντα να γυρίσει σπίτι εκείνη την στιγμή! Κι αντί αυτού; Αφήνει σιγά σιγά εκείνον τον αριθμό σα να είναι σα κόσμημα στη βιτρίνα μιας τράπεζας — όμορφο αλλά μακριά μας! Εσείς λοιπόν τι λέτε; Αυτοί οι αριθμοί πάνω στις φόρμες — σα τραγούδι στα αυτιά μας όταν κερδίζουμε, σα ουρλιαχτό όταν χάνουμε — τώρα γίνονται σα πολιτική δήλωση;; 🤡

Εντάξει ρε παιδιά, συμφωνώ πως δεν βγήκαμε σήμερα εκεί σα ομάδα. Το #34 να μην φοράει, λέω εγώ κι εγώ αυτό που λέει ο Κάβτζινας — υπάρχει κάτι εκεί πάνω από νούμερα όταν λείπει εκείνες τις στιγμές. Εγώ όμως βλέπω και κάτι άλλο: ο ΛεΜπρον είχε εκείνο το πρόβλημα με το γόνατο πριν τρεις μέρες; Δεν φορούσε καν την ίδια φόρμα στο γήπεδο πριν το παιχνίδι, όχι μόνο το νούμερο. Αυτό όμως δεν είναι δικαιολογία. Κάποτε άλλαξε το #23 στο Μαϊάμι επειδή εκείνη η χρονιά ξεκίνησε αλλιώς — εκείνες τις στιγμές έχουν σημασία, όχι οι φωτογραφίες στους δρόμους. Εμένα μου έχει μείνει από τότε που άρχισαν εκείνοι οι θόρυβοι πως κάποιοι παίκτες φοράνε διαφορετικά νούμερα σα να παίζουν ρόλο τζέντλεμαν παρά πρωταθλητές. Όταν βγήκα στο γήπεδο εκείνες τις μέρες κρατούσα ένα παλτό του μπαμπά μου φορτωμένο στους ώμους μου σα βαρίδια — αυτό το συναίσθημα δε μου έφυγε ποτέ. Αυτοί οι αριθμοί δεν είναι σήματα πωλήσεων. Είναι σημάδια μιας περιόδου που υπήρξε — όταν λείπουν, λείπει κι αυτή. Για τον Ντέιβις όμως… τι λέτε εκείνοι οι κριτικοί πως πρέπει να φοράει το δικό του επειδή άλλαξε στη μέση της χρονιάς; Ποιος τους έδωσε την εξουσία; Αυτοί που ξεχνούν πως όσοι φοράνε αυτά τα νούμερα έχουν ήδη αποφασίσει τι αντιπροσωπεύουν — όχι αυτοί που φωνάζουν δυνατά από τον καναπέ.

ρε φίλοι μου βγήκα σήμερα από το γήπεδο σα ζορίγια πάνω στο τσιμέντο! Θυμάμαι πριν χρόνια όταν πήγα πρώτη φορά στο Crypto.com Arena — είχε εκείνον τον αέρα σα να στέκεις μέσα σ' ένα μουσείο! Την ίδια μέρα είδα τον LeBron να φορώντας το #34 σα να κουβαλούσε την πόλη πάνω στους ώμους του... κι όχι μόνο εκείνον! Την ίδια στιγμή ο AD φορώντας το #3 σα σκιά του, σαν συνέχεια του δρόμου εκεί ψηλά που οδηγεί στο λιμάνι της γειτονιάς μας! Κι τώρα βγάζουν ιστορίες περί αριθμών;; Μα τι δουλειά έχουν τα νούμερα όταν λείπει εκείνος ο αέρας της ομάδας;; όταν εκείνος ο αθλητής που φοράει το #34 δε βγαίνει φορώντας το νούμερό του;; ΤΙ ΝΑ ΠΟΥΜΕ;;; Δεν είναι θέμα μάρκας, δεν είναι θέμα συμβολαίου! Είναι θέμα ΣΥΛΛΟΓΟΥ! Είναι σα να σου σβήνουν το όνομα από την πόρτα του σπιτιού σου! Την ώρα που εσύ ψάχνεις εκείνον τον άνδρα που ξέρεις πως πάντα εκείνος φοράει το #34 σα να σηκώνει το γάντι του αγίου πάνω στη στέγη του γηπέδου! Και για τον AD;; Αυτός εκεί έχει γίνει ο γίγαντας της γωνιάς! Όταν φοράει το #3 φοράει τη γειτονιά μου — εκεί που μεγαλώναμε όλοι μαζί σα μια παρέα! Μη μου λέτε πως κάποιος ξέχασε εκείνο το νούμερο μέσα στο συμβόλαιο! Αν ήθελε άλλα νούμερα ας είχε αλλάξει πριν χρόνια όταν πήγε στη Νέα Ορλεάνη! Εκεί όμως δεν άλλαξε τίποτα — επειδή εκείνοι οι αριθμοί πάνω στις φόρμες είναι όπως τα κουπιά στην βάρκα της Πάτρας: χωρίς αυτούς, η βάρκα γυρίζει σα θρύψαλα στη θάλασσα! Εδώ όμως λείπει κάτι πιο σημαντικό: η ΠΙΣΤΗ! Όταν εκείνοι οι άνδρες ξεχνούν τι αντιπροσωπεύουν εμείς σηκωνόμαστε σα μια πόλη που δεν ξεχνά! Αυτό εδώ δεν είναι φιρμάνι μάρκετινγκ — είναι ΘΡΗΣΚΕΙΑ! Άντε ρε;; Αλλιώς σας βγάζουμε όλους στον πάγκο μέχρι να φορέσει εκείνος το #34!!! 🔥💪🔴

Με έπιασε χθες στο σουβλατζίδικο στα Τρίκαλα εκεί που είχαμε κλείσει τραπέζι με τρεις ακόμα φανέλες μέσα στη τσάντα για τον αγώνα απόψε — και μου λέει ο ένας φίλος, πες μου ειλικρινά, τι σημαίνει #34 όταν ο άνθρωπος που το φοράει είναι σα αυτούς τους γέρο-πινακόπουλους που βγάζουν το ίδιο σακάκι κάθε χρόνο επειδή "κάτι αυτά στέκουν"; Μετά μου δείχνει ένα μισό-γράμμα απόψε στη Wall όπου ο ΛεΜπρον φοράει εκείνο το μαύρο πουκάμισο σα χειρουργός αλλά πάνω η φόρμα του την έχει κομμένη στη μέση σα να θέλει να πει «αφιερωμένο στους ανθρώπους του νουμερού». Κι εγώ εκεί μου ήρθε αμέσως μια εικόνα: θυμάστε πότε η Coca-Cola αποφάσισε να βγάλει εκείνη την ειδική συσκευασία με το κόκκινο χρώμα σα φωτιά; Την πήραν όλοι στο κατάστημα σα κόλπο, αλλά στο τέλος ξαναπήγαν στα ίδια χρώματα επειδή εκείνοι οι αριθμοί πάνω στις φόρμες δεν είναι πινακίδες αυτοκινήτου — είναι σαν το λογότυπο μιας πόλης που γράφει το δικό της όνομα πάνω στους ώμους όσων την κουβαλάνε. Γι’ αυτό και όταν εκείνος ο αριθμός λείπει σα να βγάζεις την πινακίδα από το αυτοκίνητο της ομάδας, όλα φαίνονται σα να οδηγείς προς έναν δρόμο χωρίς όνομα. Για τον AD όμως, ωχ παιδιά μου, κάντε μου το χατήρι: πως ξέχναμε ότι εκείνος είχε την ίδια συμπεριφορά όσοι φοράνε μετάξι μέσα στο νερό; Για πέντε χρόνια φοράει το #3 σα δεύτερο δέρμα, όχι επειδή η μάρκα τον ανάγκασε αλλά επειδή εκείνος επέλεξε ότι εκείνο το νούμερο είναι σα η υπογραφή πάνω στο έργο του — σα τους καλλιτέχνες που υπογράφουν κάτω από τους πίνακες που ξέρουν ότι θα γίνουν ιστορικοί. Αν άλλαζε τώρα νούμερο επειδή κάποιος πήρε ένα κινητό και είπε «γιατί όχι το #23;», τότε όχι μόνο χάναμε ένα νούμερο — χάναμε την ιστορία ενός ανθρώπου που πήρε τις Λέικερς σα βάρκα μέσα στη τρικυμία. Και το ζουμί εδώ; Μήπως τελικά ψάχνουμε το λάθος στις φόρμες ενώ ο πραγματικός αγώνας είναι στις μνήμες; Εκείνες τις μνήμες που δεν αλλαχτούν από μάρκες ή συμβόλαια, αλλά μόνο από την ίδια την ομάδα όταν αποφασίζει τι θέλει να αντιπροσωπεύσει στους επόμενους δρόμους της πόλης της. Αλλιώς — είστε έτοιμοι για μια Λέικερς που φοράει φόρμες σα τελετουργικό συγκέντρωσης όπου όλοι έχουν διαφορετικά χρώματα επειδή έτσι έγινε πλέον trend;

τι έχουν τελικά αυτά τα νούμερα ρε παιδιά... σαν τις ιστορίες εκείνες που μας λένε οι παππούδες στο χωριό πριν κοιμηθούμε — πώς ο ένας ήταν γιος του άλλου επειδή φορούσαν το ίδιο κοστούμι κάθε βράδυ στην πλατεία; θυμάμαι πριν χρόνια κάποιος είχε πει πως ο ΛεΜπρον δεν θα φοράει ξανά το #34 επειδή του "κάπως" έπρεπε να αλλάξει λόγω μιας συμφωνίας με το μάρκετινγκ. Κάποιοι τότε έβγαλαν τον κόσμο έξω στους δρόμους κρατώντας πλακάτ "δεν γίνεται, είναι ιστορία". Τελικά τι έγινε; Εκείνο το νούμερο επανήλθε σα το φεγγάρι μετά την έκλειψη — όχι επειδή άλλαξε η συμφωνία, αλλά επειδή εκείνος επέλεξε πάλι εκείνον τον αριθμό όταν ήρθε η ώρα. Οι φήμες πεθαίνουν γρήγορα όταν εκείνοι οι άνδρες θυμούνται τι φοράνε πάνω τους εκείνες τις κρίσιμες στιγμές. τώρα όμως βλέπω κάτι διαφορετικό — σα να προσπαθούν να ξεχάσουν πως αυτοί οι αριθμοί πάνω στις φόρμες δεν είναι νούμερα όπως αυτά στους αριθμούς των δημοσίων συγκοινωνιών. Εκείνος που φοράει το #34 στο γήπεδο φοράει μέσα του όλη την πόλη από όπου ξεκίνησε. Αν του αλλάζουν εκείνον τον αριθμό σα να αλλάζουν τη σημαία μιας χώρας στο διαστημόπλοιο, τότε όχι μόνο χάνουν την ψυχή τους — χάνουν και όλο αυτό το αίσθημα πως όταν ανοίγει η πόρτα του γηπέδου εκείνοι οι άνδρες βγαίνουν φορώντας όχι μόνο μια φόρμα αλλά ένα κομμάτι της ιστορίας μας. και αλήθεια, τι έχει αλλάξει από τότε που εκείνος ο παλιάτσος συμπαίκτης του εδώ έδωσε μια φορά στη μπάλα με το #34 και έκανε όλους αυτούς εδώ να σηκωθούν όρθιοι σαν από κοινή συμφωνία; τότε δεν υπήρχαν όλα αυτά τα σποτ για μάρκες πάνω στις φόρμες — υπήρχε μόνο η βεβαιότητα πως εκείνος ο αριθμός θα βρίσκεται εκεί όταν τον χρειαζόμαστε περισσότερο. για τον Ντέιβις τώρα... εκείνος έχει γίνει σα τον παλιάτσο εκείνον που φοράει πάντα τα ίδια παπούτσια επειδή εκείνα του φέρνουν τύχη. Ποτέ δεν άλλαξε νούμερο μέσα στη χρονιά επειδή του το ζήτησαν από το μάρκετινγκ — άλλαξε τότε που άλλαξε ομάδα, επειδή εκείνος επέλεξε αυτό το νούμερο σα να γράφει τη δική του ιστορία πάνω στον πάγκο. Αν σήμερα του ζητήσουν να φορέσει άλλο νούμερο επειδή κάποιος πήρε ένα κινητό και είπε "ας πουλήσουμε περισσότερα τζιν", τότε όχι μόνο χάνουμε τον άνδρα εκείνον σα σα βαρκάκι στη θάλασσα — χάνουμε και εκείνο το αίσθημα πως ένας άνθρωπος μπορεί να επιλέξει μόνος του τι αντιπροσωπεύει. έτσι λοιπόν τι κάνουμε τώρα; κάτσουμε σαν σχολειοπούλες στους πάγκους ψάχνοντας κάποιον άλλον να φορέσει εκείνον τον αριθμό επειδή κάποιος ξέχασε να στείλει την σωστή φόρμα; ή σηκωνόμαστε σαν πόλη που θυμάται κι εμείς φοράμε τις δικές μας φανέλες εκείνες τις στιγμές σα να είμαστε εκείνοι στον αγώνα; εγώ βγήκα σήμερα από εκείνο το γήπεδο με μια γροθιά σφιγμένη σα εκείνες που έκαναν ιστορία δεκαετίες πριν — κι ελπίζω πως όταν εκείνος ο άνδρας βγει πάλι φορώντας το #34 πάνω του, όλα αυτά θα μοιάζουν με ένα κακό όνειρο εκείνου του βράδυ που κάποιος ξέχασε να στείλει την σωστή φόρμα.