Αυτή η φανέλα με τον αριθμό 31… δε φεύγει από την ψυχή μας!
τι θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο τσάιπετ παρκ πριν χρόνια; τρεις αρχές δεκατίας άντεχε ακόμα σκληρό ξύλο και ντεφορέ μπάσκετ μα τρώγανε σαν ζώα — κι όμως εκείνος ο αριθµός 31 πάνω στη φανέλα έκανε κάτι διαφορετικό.
ήταν οeday ενός Ιανουαρίου, η πόλη έκανε παγωνιά σαν την επόμενη σειρά των λονγκ λεγιος στους τελικούς που γλύτωνε σιγά σιγά η ομάδα κι εμείς στη γωνία βρισκόμαστε όλοι σφιχτοί σαν σπόντα στο κέντρο. έξαφνα βγήκε στον αγωνιστικό χώρο, σήκωσε το κεφάλι σα να ακούει την ίδια τη γη να τραγουδάει κι έκανε τρία ντριπς πλάγια σα νερό που κυλάει ανάμεσα από βράχια — κι άντε ξαφνικά ο κόσμος γύρω του άρχισε σιγανά ένα ρυθμό.
δεν ήταν φωνές, ήταν σιγή ποτισμένη με ψίθυρους: «τρεις φορές... τρεις φορές...» κι όταν σούταρε αποχή εκείνος τόσο καθαρά όσο η πρώτη μπίρα στις οικογενειακές συγκεντρώσεις το χειμώνα εκείνης της πόλης, αμέσως σηκώθηκε το στάδιο σαν σεισμός.
δεν πιστεύω πως κάποιος έπιθανο οπαδός μπορεί να ξεχάσει εκείνο το πρωινό που η αγορά έγινε χορωδία. εκείνον τον χειμώνα οι τύποι στο γκαράζ μιλούσανε μόνο γι' αυτά τα τρία ντριπς σα να ήταν χυμένο μέλι πάνω στις μνήμες μας — κι όταν ύστερα τον είδα σπίτι μου στο τβ σα αυτά τα παλιά μέσα κοντά στη μεγάλη βιτρίνα των φανέλαδων, κατάλαβα πως ο αριθμός 31 δεν είναι απλώς νούμερο πάνω στο μέλλον αλλά μια μνήμη ζωντανή σα οικογένεια.
κάποτε κάποιος στον αγώνα είχε πει «δεν είναι μόνο ένας αριθμός, είναι μια συνθήκη» — κι εγώ τότε γέλαγα γιατί έτσι μιλάνε οι τύποι στα συναπάντηματα στις γειτονιές. σήμερα όμως ξέρω πως εκείνος είχε δίκιο όσο σωστό έχει το πρώτο ψωμί μετά το πρωινό ξύπνημα. η φανέλα αυτή πάνω στις πλάτες εκείνης της εποχής έγινε σύμβολο χωρίς πολλές φανφάρες σα εκείνο το μουντάκ στη γωνία του δρόμου που αγοράζεις όταν ξεχνάς πως υπήρξε ποτέ τρόπος ν' αγοράζεις τίποτα αλλιώς.
κι όταν κάποια στιγμή ψάξω πάλι να αγοράσω εκείνο το τρίτο ντέρμπι της φανέλας μου, όχι μόνο θα είναι ζεστή σα παλιά βεράντα τους Φθινόπωρο εκείνου του χρόνου αλλά θα μυρίζει κιόλας σα εκείνη την νύχτα όπου τρία ντριπς έγιναν τραγούδι.
τι λέτε ρε παιδιά — υπάρχουν πράγματα που χαράσσονται μέσα μας τόσο βαθιά που η ζωή ακόμα κι όταν περνάει δεν μπορεί παρά να γράφει πάνω τους πάλι κι εκείνες τις γραμμές;
Καλή σου νύχτα ρε στεκόμενοι στις βιτρίνες όπως εκείνο το αποψινό ψέμα που λέει ο WB έχει χάσει τα δέντρα του γιατί η καρδιά μας ξέρει πότε είναι εκείνος εκεί πάνω — τρία χρόνια πριν εγώ έκανα στάση στο γκαράζ του θείου μου στη φτωχή γειτονιά της πολιτείας, εκεί που τα λάστιχα κρέμονταν από το ταβάνι σα λουλούδια σαββατοκύριακου.
Κοίταγα τη γκρίζα οθόνη σα σφραγίδα ενός χρόνου μέσα στον Αύγουστο εκείνο, κοντά στις μεγάλες αγγελίες των ντέρμπι "επόμενοι αντίπαλοι οι Σαν Αντόνιο κι όμως κανείς δεν πήγαινε αδιάφορος σα ντουλάπι χωρίς κλειδί". Μόλις έπεσε το τρίτο ντριπς πλάγια, αυτό που έγινε νερό ανάμεσα στους βράχους, εμένα μου ήρθε αμέσως εκείνο το τραγούδι που έκαναν όλοι σιγανά σα ν' ανάβεις κεράκι μέσα σε χειμώνα χωρίς σπίτι.
Σηκώθηκα όρθιος σα γάντζος στον πάγκο του γκαράζ κι άρχισα να ουρλιάζω σα παιδί που βρίσκει πρώτα φορά το δώρο κάτω από το δέντρο την Πρωτοχρονιά, παρέα με σκόνη παλιάς μπογιάς κι ένα μισοκαιμένο τσιγάρο ανάμεσα στα δόντια. Η γυναίκα μου ειδοποίησε αργότερα πως ξέχασα να αγοράσω το ψωμί — εκείνο το βράδυ, όμως, αυτή η ομάδα αγόρασε μαζί μου όχι μόνο ψωμί αλλά ολόκληρη τη γειτονιά μέσα στο στήθος μου.
Κι όταν σήμερα κοιτάω πάλι αυτήν τη φανέλα πάλι στις βιτρίνες σα ν' αγοράζω ξανά εκείνη την νύχτα που μύριζε ψωμί ψέματα κι αλήθεια μαζί — ξέρω πως ο αριθμός 31 δεν είναι απλώς νούμερο πάνω στη λεπίδα του χρόνου, είναι η χαρά που πέφτει σα βροχή στην πόλη όταν η ομάδα νικάει χωρίς λόγια κι ολόκληρος ο κόσμος γίνεται οικογένεια.
Τρεις φορές πάντα τρεις φορές 🔥🏀💛
τι ωραίο που θυμήθηκανε όλ’ αυτά τα γκαράζ εκεί πέρα σα μικροί καταυλισμοί πριν βγουνε στις μεγάλες αρένες... εγώ εκείνο το πρωινό στην οδό 7η, εκεί στο μεγάλο τσίρκο όπου είχανε στήσει τις καρέκλες σα βιτρίνα γκριζάδας ανάμεσα στις πορτοκαλιές, είχα κολλήσει εκεί μια φωτογραφία του τριάντα ενάριου πάνω σ’ έναν ντοσιέ τρυπιμένο στη γωνία του γκαράζ — εκεί που κρέμοντανε παλιά χοντρά μπουκάλια με λάδι σα φανάρια σχολείου.
μια μέρα ήρθε αυτός ο ηλικιωμένος τύπος εκεί από τις φυτεύσεις σ’ ένα παλτό σα χειμώνα χωρίς τέλος, τον είδα να σταματάει μισό βήμα πριν την πόρτα κι άρχισε να σιγολέει μέσα του κάτι σα να διαβάζει ψαλμούς από παλιά βιβλία τσακισμένα στις τσέπες. γύρισε και με κοίταξε σα να ήμουνα φάντασμα:
«ξέρεις τι γίνεται όταν τρεις φορές βγαίνει το ντρίπ τόσο πλάγια ώστε η μπάλα δίνει σα να πέφτει νερό πάνω σ’ ένα βράχο;» μου λέει.
αυτό δεν ήταν ερώτηση ήταν συνέχεια μιας κουβέντας που άρχισε χρόνια πριν ανάμεσα σ’ εμάς τους πολλούς εκεί στις γωνίες των δρόμων που μύριζαν ξυλεία και φτερά πουλιών στους φανοστάτες. κι όταν μετά βγήκε στον αγωνιστικό χώρο εκείνο το πρωινό σαν ηλιοτρόπιο που ξυπνάει μέσα στο χιόνι, εκείνος ο τύπος βρέθηκε σηκωμένος όρθιος σα ξύλο στην άκρη του γκαράζ, κράτησε το τσιγάρο όσο κράτησε και η μπάλα στον αέρα — τρεις φορές κύκλωσε εκείνο το κόκκινο δίχτυ σα σήματα που είχε βγάλει από τις τσέπες του η πόλη εκείνη τη νύχτα.
όταν τελείωσε, σηκώθηκε η αγορά σα να έγινε ένα σώμα μόνο εκείνος κράταγε το κεφάλι τόσο ίσιο όσο το ίδιο το τσιγάρο καίγοντας ανάμεσα στα δάχτυλά του.
εκείνος ο άνθρωπος με τον αριθμό 31 πάνω του έγινε κάτι άλλο εκείνο το χειμώνα όχι άθλημα όμως — συμβόλαιο μεταξύ όλων μας πως υπάρχουν πράγματα που όταν γίνονται αληθινά δεν ξεθωριάζουν ποτέ όμως ούτε και μεγαλώνουνε, μένουν εκεί σφιχτά σαν οι μπουκάλες στο ντουλάπι εκείνου του γκαράζ όπου ακόμα κρέμεται η ίδια φωτογραφία σα ανάμνηση μιας πόλης που έκανε τραγούδι τρία ντριπς πριν τελειώσει η μέρα.
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Τρεις φορές πλάγια σαν νερό ανάμεσα στους βράχους ε; 🤣💛
Ρε παιδιά, θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο όπου στο γκαράζ του θείου μου είχαμε κρεμάσει μια φανέλα 31 και την είχε γράψει οWB στο πρόγραμμα της πόλης πάνω στο τσιμέντο σα ψωμί αγιασμού!
Μια βδομάδα πριν οι τύποι στο γκαράζ είχαν περάσει τρεις φορές το ίδιο ντρίπς μου δείχνανε τον ίδιο τρόπο — μέχρι που κάποιος έβγαλε μια γκρίζα μπίρα λέγοντας «αυτός εδώ κάθισε την μπάλα σα σκατζόχοιρος σε κρύο πρωινό».
Αλλά η κορυφή ήταν όταν είδα τον WB εκείνο το πρωινό σα να βγάζει το κεφάλι του μέσα από την πόρτα του γηπέδου κι έκανε το ίδιο ντρίπς — η αγορά έγειρε σα σωρός από λάστιχα αυτοκινήτων!
Ο θείος μου εκείνο το βράδυ έκανε γκάζι στους τσογλάνους που είχαν πάει στις βιτρίνες: «Αυτό δεν είναι ντρίπς, ειν' η μνήμη σας που τρέχει σαν νερό!» — κι εκείνοι έτρωγαν σοκολάτες σα νερό.
Τρεις φορές λοιπόν ε; Την επόμενη φορά που θα βγάλω την φανέλα μου πάνω από ένα ζεστό πιάτο κεμπάπ, ας κάνει και το ντρίπς οWB σα να βλέπω την μπάλα να κάνει γιουσού γύρω από τον αντίπαλο! 🏀🔥🤣
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.