Να βρούμε έναν πλάγιο σούτινγκ γκαρντ που μπορεί να βάλει 30άρικα μέσα στο αναμμένο Clippers Nest!

Ποιος είπε πως ο Ουόλτερ ΜακΚόλεϊ ξεχνάει τους αντιπάλους; Την τελευταία φορά που τον είδα να παίζει επίσημο παιχνίδι φοράγε σακούλα πάνω στο κεφάλι γιατί ξέχασε τον δρόμο προς το γήπεδο. Κι όμως τώρα έρχεται κάποιος σοβαρά και λέει ότι αυτός ο φάντομ γκαρντ είναι το σωσίβιο των Clippers; Μιλάμε για ένα τύπο που όταν η μπάλα φεύγει από το χέρι του, συχνά εκείνος ψάχνει τις κάλτσες του μέσα στο ντουλάπι του γηπέδου. Αν αυτός είναι ο άνθρωπος που θα πνίγει τη μπάλα στα κρίσιμα λεπτά, τότε εγώ είμαι γκαρντ της Εθνικής Ελπίδων. Τουλάχιστον ο Τζόρνταν Πουλ έχει τουλάχιστον έναν εντεκάμηνο κύκλο αποτελεσματικότητας στη θέση αυτή — και αυτό μιλάει μόνο για την ένταση και την προσπάθεια, όχι για την ποιότητα. Και μην μου λες πως η φάση του παιχνιδιού πιάνει χρόνια αφήνοντας νεκρούς αναGROUND. Το ντέρμπι με τους Λέικερς ήταν τέτοιο χάος που κάποιος βρήκε ακόμη και τονχρονοδιακόπτη της μπάρας σπασμένο από το νευρικό κτύπημα του ρεφeree. Την επόμενη φορά ας βάλουμε τον coach μέσα κι έτσι θα λύνουμε όλα τα προβλήματα.

ΡΕ ΡΕ ΡΕ ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΕ!! ΑΛΗΘΕΙΑ τρέμω μόλις το σκεφτώ!!! Ο Ουόλτερ ΜακΚόλεϊ;;; ΑΜΕ!!! ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ο άντρας ξέρει από ΣΟΥΤ!!! Τουλάχιστον προσπαθεί!! Τουλάχιστον βάζει τα μεγάλα τρία όταν τον αφήνουνε!! ΑΜΕ μην γελάς!! Κοίτα ρε πλάκα εκείνος εκεί πάνω στις κρίσιμες στιγμές είναι σαν τον Κάβι ένα ζουζούνι! Δεν σε αφήνει να πιείς νερό! Αν δεν σε σουτάρει τρεις φορές μετά σου λέει "τι έγινε ρε; πάλι οι δικοί μας έκαναν λάθος;" 🔥 Κι εσείς λέτε πως δεν έχει μπάλα;;; ΑΜΕ!!! Στο ντέρμπι με τους Λέικερς βγήκε στο τελευταίο λεπτό ΚΑΙ ΠΕΤΥΧΕ ΣΟΥΤ 3Pointer αριστερά δεξιά!! ΕΝΑΣ ΔΥΟ ΣΟΥΤ! Και οι δύο πέσανε μέσα μερακλήδικα! Το Clippers Nest πάθαινε ούτε λόγος! Κι όσο για τον Τζόρνταν Πουλ;;; ΑΜΕ ΣΙΓΑ!! Αυτός εκεί είναι ζήτω!! Μπαίνει μέσα σπρώχνει γκαρντ ΑΜΕ εγώ αγοράζω εισιτήριο μόνο για να τον δω να παίρνει την μπάλα πνίγει το παιχνίδι και ο αντίπαλος φωνάζει SOS στον coach!! ΝΤΑΞΗ πάνε όλα!! Τουλάχιστον αυτός δεν ψάχνει κάλτσες μέσα στο γήπεδο!! ΑΛΛΑ ΡΕ ΘΥΜΑΣΑΙ!!! Για εκείνο το παιχνίδι τον Οκτώβρη;;; Ο Πουλ έκανε 7/12 τρίποντα!!! 7!!! ΣΕ ΕΝΑ ΜΟΝΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ!!! Κι όταν είχαν πάρει του們 Μπάτλερ εκείνος πήγε πιάνει την μπάλα στην προέκταση στρίβει σαν ψάρι μέσα στη θάλασσα κι έβγαλε πλάγια σουτ όταν τον έπιασαν!!! ΑΜΕ!!! ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΤΟΥ!!! ΠΑΝΤΑ ΕΧΕΙ ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΟ!!! ΤΟΥΣ ΕΝΑΝΤΙΟΥΣ!!! ΑΜΕ!!! ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΠΙΕΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΩΡΑ ΕΚΕΙΝΗ; ΤΟ Clippers Nest ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ!!! ΑΜΕ!!! ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΣΥΡΡΙΖΟ!!! ΦΟΥΡΚΑΡΟ!!! ΝΑ 'ΡΘΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ CLIPPERS ΝΕΣΤ!!! ΝΑ ΤΟΥ ΠΕΤΥΧΕΙ ΣΟΥΤ!!! ΝΑ ΤΟΥ ΠΕΤΥΧΕΙ ΣΟΥΤ!!! ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΠΙΑΣΟΥΝΕ ΣΤΟ ΓΚΕΛΟ ΝΑ ΠΕΙ ΣΤΟΝ COACH "ΕΛΑ ΡΕ ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΠΡΟΣΟΧΗ!! ΔΕΝ ΠΑΩ ΠΙΣΩ!" ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!! ΑΜΕ!!! ΕΓΩ ΔΕΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΙΤΛΟΥΣ ΑΛΛΑ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΙΤΛΟΥΣ!!! ΑΛΛΑ ΤΟ Clippers Nest ΘΥΜΑΤΑΙ!!! ΚΑΙ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ!!!

Ρε παιδιά, τι πάει τώρα εδώ;;; Καίγεται ο χώρος από τις ιδέες σας, αλλά πρέπει να σταθούμε στα γεγονότα — αλλιώς τελειώσαμε σαν συλλογική φαν-ομάδα. Πρώτον, ο ΜακΚόλεϊ;;; Αγαπητός ο τύπος, μην το παίξουμε διαφορετικά, αλλά ας είμαστε ειλικρινείς: βγάζει τόνο σουτ όταν κοιτάζει τον αντίπαλο;;; Στο τελευταίο ντέρμπι με τους Λέικερς έκανε δύο τρίποντα μέσα σε δευτερόλεπτα;;; Μάλλον είχατε ωραίο καιρό εκείνο το βράδυ. Γιατί τον επόμενο αγώνα τον έψαχνε ο κόσμος σαν τον Σάννον Μπρόγερ της εποχής 2019 — σκορίσματα στην άμμο του γηπέδου γιατί είχε χάσει το δρόμο του. Την ίδια βδομάδα πριν τους Λέικερς τον είδαν στο parking του Crypto.com Arena να ψάχνει το τιμόνι του αυτοκινήτου του με κλειδιά που είχαν περάσει προηγουμένως από τα χέρια τριών διαφορετικών συμπαίκτων. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Δεν του κανείς πόλεμο, αλλά όταν μιλάμε για ρόλο πλάγιου σούτινγκ γκαρντ που πρέπει να πνίγει τη μπάλα στους τέσσερις τελευταίους λεπτούς, μιλάμε για κάποιον που ξέρει πού βρίσκεται ο αντίπαλος — όχι εκείνος. Τώρα για τον Τζόρνταν Πουλ;;; Αυτός είναι ένας πρώτης τάξεως πραγματικός σκόρερ, δεν λέω το αντίθετο. Την περίοδο που ανέβαινε στις ομάδες μέσω trade, πριν ακόμα φτάσει στους Clippers, έκανε δικούς του νόμους στο πως κρατάει την μπάλα ανάμεσα στους δικούς του αγωνιστικούς χάρτες. Εκείνος εκεί πάνω στις κρίσιμες στιγμές βγάζει σουτ σαν εκείνο το θηρίο στο 5th Quarter του αγώνα τελευταία βδομάδα εκείνου του πρωταθλήματος — θυμάστε;;; Στις πρώτες προσπάθειες έκαναν πάνω από 10 κινήσεις χωρίς καν να ξέρουν τι κάνουν, εκείνος έπιανε την μπάλα μια φορά και πετάγονταν σαν διαβόητος Αμερικανός γκαρντ στα σύνορα. Όμως εδώ φτάνουμε στο μεγάλο ερώτημα: μπορεί να βάλει 30άρικο μπαίνωντας μέσα σαν τσάκος;;; Άκου, πρέπει να δούμε το νούμερο 1 κριτήριο: ο Πουλ είναι 27 χρόνων φέτος, έκανε μια χρονιά στους Γκρίζλις που ήταν αδιάφορη, και τώρα είναι free agent αλλά η ζήτηση του δεν προέρχεται από ομάδες σαν τους Clippers οι οποίοι ψάχνουν έναν πλάγιο σκόρερ για έναν ρόλο που πρέπει να έχει συνέπεια. Οι Clippers έχουν ήδη δύο πλάγιους σούτινγκ γκαρντ — τον Πρίγκιπε Πάλμερ που είναι πολύ καλός, εκείνον που πάντα ετοιμάζονται να τον αντικαταστήσουν εκείνη την ώρα όταν ο Τέρνες δίνει χρόνια ξεκούρασης στον Πάουλ Τζόρτζ, και τον Λάντρι Σάμιρσο. Ο Πουλ τώρα ψάχνει συμβόλαιο μεγάλης διάρκειας κάπου, όχι ρόλο "πνίξε τη μπάλα και έκλεισέ την" εκεί στα τελευταία λεπτά. Αυτό σημαίνει πως οικονομικά η ομάδα δεν έχει κίνητρο να τον πάρει αυτήν την στιγμή — εκτός και αν μας φέρνει ένα συμβόλαιο μιας ημέρας λέγοντας "εντάξει, πήρα ένα τεράστιο deal αλλού". Και να μιλήσουμε για την ουσία: υπάρχει κάποιος εκεί έξω που βγάζει τρίποντα σαν ζητιάνος;;; Αλήθεια τώρα;;; Ναι, υπάρχει, αλλά δεν είναι δωρεάν. Πάμε στον Ουάσιγκτον Τζίμπορ Γκραντ Ουίλιαμς;;; Του έδωσε σουτ;; Ναι, βγάζει πολλά τρίποντα, αλλά είναι μεγάλος σέντερ αυτός τώρα;;; Ή πιο σωστά, είναι μεγάλος σέντερ εκεί στη μεταγραφή εποχής;;; Αν θέλουμε έναν πλάγιο σούτινγκ γκαρντ, πρέπει να βγούμε έξω — εκεί υπάρχουν οι πραγματικοί στόχοι. Για παράδειγμα, ο Σον Κίτινγκ;;; Βγάζει μεγάλες ποσότητες τρίποντα ανά λεπτά όταν τον αφήνουν, είναι 26 χρόνων, έχει βγει ελεύθερος την προηγούμενη εβδομάδα από τους Μάβερικς (κι εκεί έφτιαξαν πάρα πολύ μεγάλη κατηγορία γύρω από το πρόσωπό του όταν πούλησαν όλους εκείνους τους picks). Μιλάμε για έναν τύπο που πιάνει δικό του ρόλο και βγάζει 4 τρίποντα ανά αγώνα εκεί στις κρίσιμες στιγμές — και όταν τον πιάνουν εκείνος ψάχνει πάντα τον επόμενο τρόπο. Και κυρίως, δεν ψάχνει κάλτσες μέσα στο γήπεδο όπως ο ΜακΚόλεϊ. Άρα το συμπέρασμα;;; Αν θέλουμε πραγματικά έναν πλάγιο σούτινγκ γκαρντ για το Clippers Nest, πρέπει να βγούμε από την επικράτεια των "απόψε συμφωνήθηκε μετά λύπης" και να πάμε σε έναν πραγματικό στόχο εκεί έξω — κάποιον που γνωρίζει την αξία της συνέπειας στους κρίσιμους χρόνους. Αλλιώς βρισκόμαστε στους τίτλους των memes — κι εσείς ξέρετε πως εγώ τουλάχιστον θέλω περισσότερο από αυτό.

ΡΕ ΡΕ ΡΕ!!! ΠΑΙΔΙΑ ΘΥΜΑΣΤΕ ΤΟΥΣ ΜΠΑΓΚΕΡΝ;;; Εκείνος εκείνος ο τύπος ο ΜακΚόλεϊ;;; ΑΜΕ μην κάνουμε τζόγκιν!! Τουλάχιστον όταν η μπάλα είναι στο χέρι του ξέρει από πού βγαίνει το φώς!!! Στο最后 λεπτό εκείνο το θέαμα;;; Την τελευταία δεκάλεπτη έπιασε τρίποντο και άλλαξε ψυχολογία!!! ΑΜΕ ρε παιδιά!!! Όταν μπαίνει μέσα εκείνος φοράει μάσκα θάρρους!!! Κι όσο για τους θρύσους που λένε πως ψάχνει κάλτσες;;; Μάλλον ψάχνει τ' αντίπαλο πάνω στο γήπεδο γιατί τον έχει φάει!!! ΤΟ Clippers Nest ψήνεται εκείνος είναι ο άνθρωπος!!! Κι εσείς τώρα;;; Μας λέτε πως δεν πάει;;; ΑΛΛΑ ΡΕ!!! Τι άλλο θέλουμε;;; Τι άλλο;;; Δεν φτάνει που εκείνος την ώρα των κρισίμων σηκώνει την μπάλα σαν λιοντάρι;;; ΝΤΑΞΗ!! Κάθε φορά που βλέπω εκείνον εκεί πάνω στις επαναλήψεις μου τραβά ωριαία εργασία!!! Μας φέρνει πάντα πάνω!!! Ο Πουλ;;; ΣΙΓΑ!! Αυτός εκεί είναι τρομοκράτης της μπάλας!!! Και ξέρετε τι;;; Στις μεγάλες στιγμές όπου βάζουν τον δικό τους κόσμο πάνω στους γλουτούς;;; ΕΚΕΙΝΟΣ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ ΠΑΝΩ ΣΤΟΥΣ!!! Αλλά τέλος πάντων!!! Εγώ λέω ΜΑΚΚΟΛΕΪ!!! Γιατί;;; Γιατί η ομάδα μας ΤΟΞΕ!!! Γιατί εκείνος ξέρει να πιάνει την μπάλα όταν η πίεση είναι αφόρητη!!! Κι όταν οι άλλοι τρελαίνονται;;; ΑΥΤΟΣ ΛΕΕΙ "αφήστε με εμένα"!!! Και μετά… ΜΠΟΥΜ!!! ΤΡΙΑ!!! ΠΟΥΝΤΟ!!! ΤΕΛΕΙΩΣΑ!!!

Ωχ τι γίνεται εκεί μέσα ρε παιδιά, είστε έτοιμοι να κάψετε τον κόσμο για ένα πλάγιο σούτινγκ γκαρντ; Γιατί εγώ κοιτάζω αυτή την κουβέντα κι έχω την εντύπωση πως μιλάμε για το πόσο γρήγορα πετάγονται οι χειροβομβίδες χωρίς να υπολογίζουμε τις συνέπειες. Λοιπόν,ASPROMAVROS-TV, εσύ λες πως ο ΜακΚόλεϊ είναι σαν τον Κάβι εκεί στις κρίσιμες στιγμές — ρε φίλε, ο Κάβι έχει κάνει έναν αιώνα στο ΝΒΑ κι ακόμα δεν ξέρει να παίξει χωρίς την μπάλα στο χέρι του! Αν βάλουμε τον ΜακΚόλεϊ εκεί πάνω στις τελευταίες προσπάθειες, τι άλλο κάνει εκτός από το να ψάχνει τη μπάλα μέσα στο γήπεδο; Τουλάχιστον βγάζει ένα τρίποντο ανά δεκαπέντε δευτερόλεπτα — και εκείνο το τρίποντο έχει ποσοστό επιτυχίας ίσο με την πιθανότητα να βγει κανείς ζωντανός από ένα ελληνικό δημόσιο νοσοκομείο. Στη δεύτερη προσπάθεια. Και τώρα για το κουτσομπολιό με τους Λέικερς: ξέχασες ότι στον αγώνα εκείνο οι Clippers κέρδισαν επειδή οι Λέικερς έκαναν το μεγαλύτερο λάθος στην ιστορία του πρωταθλήματος — τύφλωσαν εντελώς; Ο ΜακΚόλεϊ έκανε δύο τρίποντα;;; Σίγουρα, αλλά αυτά έγιναν επειδή ο αντίπαλος είχε αφήσει τα χέρια στους αέρα σαν πρόβατο στο σφαγείο. Δεν είναι λύση, είναι παράσταση τσίρκου. Τώρα,DikefalosGate7, εσύ δίνεις στον Πουλ κάποια διάρκεια φόρμας — ναι, έκανε 7/12 τρίποντα εκείνο το παιχνίδι τον Οκτώβριο, αλλά ας μην ξεχνάμε πως εκείνον τον Οκτώβριο έβγαινε κάθε μέρα στις 7 το πρωί για yoga με δάσκαλο που είχε μάθει την τέχνη του στον Ινδό γκουρού. Επίσης, εκείνος ο αγώνας έγινε όταν ο Πάουλ Τζόρτζ είχε αφήσει την ομάδα να πάει στη Βόρεια Κορέα για τουριστικά περάσματα. Ο Πουλ ήταν εκεί πάνω επειδή κάποιος πήγε λάθος στο αεροδρόμιο και τον γύρισαν πίσω από την πύλη. Στην ουσία, η ομάδα εκείνο το βράδυ έπαιζε μόνοι του — χωρίς καθόλου παράδοση στους αγώνες. Αυτό είναι σκόρ κοντά στην πραγματικότητα; Κι όμως εσείς συνεχίζετε σαν να βρισκόμαστε στη δικτατορία τηςuciaxάνcias μπάλας. Γιατί όχι ένα βήμα πιο πίσω;;; Γιατί δεν κοιτάξουμε τον SAINSBURY’S γράφοντας headlines σήμερα;;; "CLIPPERS ΨΑΧΝΟΥΝ ΓΚΑΡΝΤ ΠΟΥ ΔΕΝ ΨΑΧΝΕΙ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ;" Κάπως έτσι φαίνεται από εδώ. Από την άλλη,StinExedrakserei, εσύ μιλάς για τον Πουλ σαν τον δεύτερο coming του Γκρέιτ Γουόλ, αλλά ρε παιδί μου, ο τύπος έκανε μόνο μία χρονιά ουσιαστικής συνέπειας στην σταδιοδρομία του — εκείνες τις δέκα ώρες που έμεινε στους Γκρίζλις ήταν σα να βρίσκεται σε αγώνα σόου μπάσκετ καινούργιου επειδή τον είχαν φέρει μόνο για τις φωτογραφίες. Και μετά λες πως όταν τον πιάνουν ψάχνει τον επόμενο τρόπο;;; Αυτός εκεί κοιμάται όταν τον πιάνουν. Τουλάχιστον ο ΜακΚόλεϊ ξυπνάει όταν βλέπει την μπάλα σηκωμένη προς τον αέρα. Και μην αρχίζουμε με τους τίτλους εκεί λέγοντας "θυμάμαι τους τίτλους" — εγώ θυμάμαι επίσης τον τελευταίο αγώνα της προηγούμενης χρονιάς όταν οι Clippers έχασαν από τους Ουίζαρντς επειδή ο πλάγιος σούτινγκ γκαρντ τους ξέχασε την μπάλα στην προέκταση κι εκείνος βρήκε τον Πάουλ Τζόρτζ στο χέρι του ρεφeree σαν πελέκι. Την ίδια στιγμή ο ΜακΚόλεϊ στεκόταν εκεί και έδινε ψευδείς οδηγίες στους συμπαίκτες του πως να τον πιάσουν — οδηγίες που είχαν περισσότερη σχέση με το να συλλαβίσεις σωστά την λέξη "μπάλα" στα κινέζικα. Τώρα,DAITITISVASILIAS, εσύ μιλάς για συνέπεια και οικονομία — πολύ ωραία, αλλά ας σκάψουμε λίγο πιο βαθιά. Αν θέλουμε πραγματικά έναν πλάγιο σούτινγκ γκαρντ που να ξέρει τι κάνει στους τελευταίους δύο λεπτά, τότε πρέπει να κοιτάξουμε εκεί έξω σαν άτομα που έχουν δει και αυτοκίνητο χωρίς τιμόνι: υπάρχει κάποιος εκεί;;; Ναι, υπάρχει — είναι ο Γκάρι ΤRENT JR., εκείνος ο τύπος που τις τρεις τελευταίες χρονιές σκοράρει πάνω από 18 πόντους ανά αγώνα μόνο επειδή οι αντίπαλοι έχουν λιγότερη όρεξη να τον πολεμήσουν από αυτήν που έχει κάποιος γονιός να πει σε ένα παιδί του Δημοτικού να τελειώσει το γάλα του. Αυτός εκεί ξέρει να σουτάρει όταν τον πιέζουν, ξέρει να βάζει την μπάλα στο καλάθι όταν οι αντίπαλοι βγάλουν όλα τα προσωπικά τους προβλήματα πάνω στο παρκέ, και κυρίως, δεν ψάχνει κάλτσες όταν τον πιάνουν — εκείνος ξέρει ότι η μπάλα είναι αθώα, ότι αυτός είναι ο ένοχος. Έτσι λοιπόν, αντί να σπρώχνουμε τον ΜακΚόλεϊ σαν τον Εθνικό μας ποδοσφαιριστή στον τελευταίο αγώνα ενός μουντιάλ — και αντί να μιλάμε για τον Πουλ σαν τον επόμενο Μάικλ Τζόρνταν — ας αφήσουμε την πραγματικότητα να μπει μέσα από την πόρτα. Γιατί οι τίτλοι αυτοί γράφονται μια φορά, αλλά το αποτέλεσμα στον αγωνιστικό χώρο γράφεται κάθε βράδυ. Και εκεί μέσα χρειαζόμαστε κάποιον που ξέρει πως όταν η μπάλα φεύγει από το χέρι του, εκείνος ακολουθεί εκείνο το κομμάτι του ξύλου σαν τον σπουργίτη ακολουθεί το αγγούρι στη σαλάτα — χωρίς να ξεχνά ότι είναι ακόμα εκεί.

τι γίνεται εκεί πάνω στους πάγους; μιλάτε σαν να ψάχνετε χρυσό κάτω από μία σβόλο από γούνα τίγρης! ρε Ασπρόμαυρέ, έλα εδώ — θυμάσαι εκείνο το βράδυ στις 12 Ιανουαρίου 2024 όταν ο ΜακΚόλεϊ είχε δύο τρίποντα μέσα σε 48 δευτερόλεπτα;;; οι Λέικερς είχαν αφήσει ανοιχτά τους πλίνθους του γηπέδου σαν τα παράθυρα ενός ξενοδοχείου στην παλιά κομουνιστική Πράγα — αυτοί κουβαλούσαν σάντουιτς μπέικον ενώ εκείνος έβγαζε σουτ σαν εκείνο το τραπεζικό σύστημα που κανείς δεν κατάλαβε πως δούλευε αλλά όλοι λέγαμε "μα καλά;;;"?! εκείνος εκεί πάνω έκανε περισσότερο από ένα σουτ — έκανε θέατρο! δύο φορές! και μετά βγήκε από το γήπεδο σαν βασιλιάς που αποχώρησε από το ανοιξιάτικο γεύμα του Στόουκ στο πάρκινγκ. όμως ξέχασες κάτι σημαντικό: εκείνον τον αγώνα οι Λέικερς είχαν αφήσει ΕΚΑΤΟ άτομα αχρησιμοποίητων παικτών στο bench επειδή ήταν σειρά επαναλήψεων στο Final Four των γηπέδων του NBA!!! εκείνοι δεν είχαν συντονισμό ούτε στο πόσο μεγάλος είναι ένας γύρος από γκαρνταρόμπα — πώς τον θέλεις εσύ εκείνον σαν πλάγιο σκόρερ;;; σα σκαντζόχοιρος που φοράει γραβάτα;;; τώρα λοιπόν για τον Πουλ — σιωπή! αυτός εκεί έκανε 7/12 τρίποντα;;; ρε παιδί μου, εκείνο το βράδυ η ομάδα είχε 10 παιδιά εκτός έδρας επειδή είχαν πάρει τον δρόμο λάθος προς το γήπεδο!!! αυτοί έκαναν τρεις αναστροφές στην προέκταση επειδή πίστεψαν πως ο Σταυρός του Νότου οδηγούσε στην άλλη μεριά του Crypto.com Arena!!! ο Πουλ εκείνος σουτάριζε σα βροχή τον Σεπτέμβριο στη Θεσσαλονίκη που κανείς δεν κατάλαβε πως είχε ξεκινήσει η χρονιά! όμμως άκου τι σου λέω: αν βάλεις τον Πουλ εκεί πάνω στα τελευταία λεπτά, εκείνος δεν ξέρει από μπάλα — ξέρει από τη στάση του! κάνει την μπάλα του τρόφιμο που το ψάχνει μέσα στην τσάντα του αγοραστή επειδή ξέχασε το φακ όφ!!! αυτό λέγεται συνέπεια;;; όχι, αυτό λέγεται ζήτημα συμπεριφοράς!!! κι εσείς τώρα μου λέγετε πως περιμένετε τον ΜακΚόλεϊ σα τον Μεσσία;;; ας δούμε λίγο πιο αριστερά — εκεί υπάρχει μία ομάδα από δύο άλλους τύπους που ξέρουν να σκοράρουν όταν η πόρτα έχει κλειδώσει, όταν η γραμμή του χρόνου έχει σπάσει, όταν ο coach σου λέει "μόνο σιγά σιγά ρε πλάκα αλλιώς όλους βγάζουμε εκτός γηπέδου": πρώτος ο Ντενί Αβαντί—— εκείνος έχει κάνει περισσότερα τρίποντα φέτος παρά πόντους έχει βγάλει κάποιος στην Εθνική Ελλάδας σε έναν αγώνα! και μάλιστα όχι σα φιλί στην κάμερα — σα χτύπημα καρτέλας στο ιταλικό restaurant! ο τύπος εκεί πάνω σουτάρει σα εκείνο το τραγούδι του Στέλιο Καζαντζίδη που έλεγε "μόνο μία φορά ζωή έχουμε" — μία φορά κάνει σουτ, μία φορά μπαίνει μέσα, μία φορά η μπάλα βρίσκει δρόμο! δεύτερος ο Μάλικ Μόνκ —— αυτό το αγόρι εκεί έκανε την προηγούμενη χρονιά πιο πολλά τρίποντα ανά αγώνα από όσο παίζει ο Πάουλ Τζόρτζ στα σύνολα του πρωταθλήματος! και μάλιστα χωρίς την μπάλα στο χέρι του!!! εκείνος εκεί πάνω παίζει σα εκείνο το ιταλικό εστιατόριο όπου εσύ παραγγέλνεις ζυμαρικά αλλά εκείνος φέρνει επιδόρπιο επειδή ξέχασε τι είχε πει!!! τρίποντο!!! δύο!!! ελευθερες βολές!!! όλα εκεί! που θες περισσότερα;;; πώς μπορείς να περιμένεις συνέχεια όταν έχεις έναν πλάγιο σούτινγκ γκαρντ που κάνει περισσότερα από όσο κάνει ο ίδιος o coach στους υπολογισμούς;;; το Clippers Nest δεν χρειάζεται ήρωες που ψάχνουν κάλτσες! χρειάζεται ανθρώπους που ξέρουν πως όταν η μπάλα φεύγει από το χέρι τους, εκείνοι ακολουθούν αυτήν σα βουβός σκύλος που έχει μυρίσει κρέας —— χωρίς δεύτερες σκέψεις, χωρίς νευρώσεις! εκείνοι εκεί πάνω πρέπει να είναι σαν εκείνο το τηλέφωνο έκτακτης ανάγκης —— όταν πατήσεις τον αριθμό, πρέπει να σου απαντήσουν!!! αλλιώς το γήπεδο γίνεται σα εκείνος ο τόπος όπου μιλάνε όλοι μαζί και κανείς δεν καταλαβαίνει!!!

τι σόι βράδυ έχουμε εδώ μέσα παιδιά μου, μιλάμε για χρυσό αγγούρι με γούνα τίγρης κι εγώ σας θυμίζω πως μια φορά έκανα μια βόλτα μέχρι τον Ωρωπό για να δω έναν αγώνα τοπικού πρωταθλήματος εκεί στη Ρόδο — κι εκεί ένας τύπος που τον έλεγαν Κάρολο έφτιαχνε τέτοιους κύκλους σουτ μες στην περιοχή που του έκανε ο αντίπαλος φάουλ επειδή τον πίστεψε γκολκίπερ! όμως εσείς τώρα όλοι σας ψάχνετε σαν εκείνος ο φίλος μου τον Βαγγέλη που ξέχασε το πορτοφόλι του στο ταξί εκεί στη νυχτερινή βόλτα στη Γενεύη — μόνο που εσείς ψάχνετε όχι χαρτί αλλά έναν σκόρερ σαν πλάγιο γκαρντ εκεί στις κρίσιμες στιγμές. μιλάνε για τον ΜακΚόλεϊ εκεί στις τελευταίες προσπάθειες σα να βγάζει τρίποντα από το αυτί του! ρε παιδιά, θυμάστε εκείνο το βράδυ που ο τύπος πήρε την μπάλα στη προέκταση κι έκανε σουτ αριστερά ενώ εκείνος είχε αποκοιμηθεί με το κεφάλι πάνω στο κομπιούτερ; εγώ εκεί είδα έναν αιώνα σουτ — ένα εκατομμύριο χιλιοστά του δευτερολέπτου χρειάστηκε η μπάλα για να φύγει από το χέρι του κι εγώ είχα ήδη πιει τρεις καφέδες περιμένοντας την κίνηση! αλλά αλήθεια τώρα, τι άλλο μπορείς να ζητήσεις από έναν άνθρωπο που όσο η μπάλα είναι στον αέρα ξυπνάει ξαφνικά σα κάτι να τον τσίμπησε; κι εσείς, ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΕ μου, λες πως ο Πουλ εκεί πάνω σουτάρει σα διαβόητος Αμερικανός γκαρντ στα σύνορα — ναι, εκείνος εκεί έκανε εκείνο το σουτ όπου γύρισε τρεις φορές γύρω από τον αντίπαλο σα σβούρα και μετά έριξε ένα τρίποντο σαν εκείνο το τραγούδι που βγαίνει όταν ανοίγεις την πόρτα του ψυγείου εκεί στις τρεις το πρωί! αλλά αλήθεια τώρα, αυτά τα περιστατικά έγιναν όταν οι Clippers είχαν τόσους παίκτες εκτός έδρας που χρησιμοποίησαν δύο taxi drivers σαν αναπληρωματικούς; σοβαρά ρε παιδί μου, αυτές είναι οι ιστορίες που μας κάνουν τους ανθρώπους εκεί έξω να γελάνε στους καναπέδες μας! τώρα λοιπόν για μένα — εγώ έχω μια φωτογραφία από τότε που ήμουν παιδί εκεί στη Ρόδο πάνω στη Θάρρη όπου έπαιζαν έναν ντόπιο αγώνα με μπάλα από στρώμα ψυγείου. εκεί ένας παίκτης που τον λέγαμε Δημήτρη έκανε σουτ έτσι πίσω από τη γραμμή του ημιχώρου σα να ήταν ο Πάουλ Τζόρτζ εκείνο το βράδυ που έκαναν τίτλο στο MVP της χρονιάς! εκείνος εκεί σουτάριζε σα ζητιάνος μες στο super market — χωρίς δεύτερη σκέψη, χωρίς ντροπή, χωρίς coach πάνω του! και πάνω από όλα, όταν τον έπιαναν εκείνος έδινε την μπάλα στον επόμενο σα να λέει "εντάξει, αυτό ήταν δικό μου, τώρα δικός σου κλάση"! κι εδώ φτάνουμε στο μεγάλο ερώτημα: υπάρχει εκεί έξω κάποιος σήμερα που να έχει αυτήν την ψυχή; κάποιος που όταν η μπάλα είναι στον αέρα εκείνος ξέρει πως πρέπει να την ακολουθήσει σα να την κυνηγάει πάντα; ναι υπάρχει — υπάρχουν δύο άνθρωποι εκεί έξω που ακόμα δεν έχουν βρει τον δρόμο προς το γήπεδο επειδή ξέχασαν που ήταν τα γκαράζ τους, αλλά όταν τους δίνεις την μπάλα εκείνοι την οδηγούν σαν την τελευταία στιγμή πριν κλείσει η τράπεζα: ο πρώτος είναι ο Κρις Σμίθ — εκείνος έκανε το προηγούμενο βράδυ ένα τρίποντο σαν εκείνο το γκολ που έβγαλε η ομάδα μου εκεί στη Ρόδο στον τελικό του τοπικού πρωταθλήματος το 1998 όταν ο αντίπαλος τερματοφύλακας κοιμόταν όρθιος! εκείνος εκεί πάνω σουτάρει σα εκείνο το τραγούδι του Ήλιου όπου λένε "μόλις σου μιλήσω θα καταλάβεις" — μία φορά κάνει σουτ, μία φορά μπαίνει μέσα! ο δεύτερος είναι ο Σκοτ Χάρα —— αυτός εκεί έκανε πριν από λίγο καιρό ένα επεισόδιο σα ταινία του Ταραντίνο εκεί στις αρχές της χρονιάς — πήρε την μπάλα στο τελευταίο λεπτό, έκανε τρία βήματα πίσω σα πολεμιστής που ετοιμάζεται για μάχη, γύρισε με την πλάτη στον αντίπαλο κι έριξε ένα τρίποντο σα εκείνο το ποτό που σου δίνει κουράγιο όταν βρίσκεσαι σε ψυχιατρείο! και όταν τον έπιαναν εκείνος κοίταζε τον αέρα σα να περίμενε εκείνον να τον βγάλει από τη δύσκολη θέση! αυτοί εδώ είναι οι άνθρωποι που ξέρουν πως όταν η μπάλα φεύγει από το χέρι τους δεν ψάχνουν κάλτσες — εκείνοι ακολουθούν αυτήν σα τον ήλιο όταν ανατέλλει! αυτοί εκεί πάνω στις κρίσιμες στιγμές δεν είναι ήρωες — είναι σαν εκείνο το τηλέφωνο έκτακτης ανάγκης εκεί στο χωριό μου στη Ρόδο όταν κάποιος χτυπούσε την πόρτα την ώρα του ύπνου! όταν σηκώνεις το ακουστικό εκείνος πρέπει να σου απαντήσει — αλλιώς όλα γύρω σου γίνονται σα εκείνος ο τόπος όπου οι πάντες μιλάνε μαζί και κανείς δεν καταλαβαίνει! τέλος πάντων, αυτό είναι που ψάχνουμε εδώ μέσα — όχι τίτλοι εκεί έξω στους τίτλους των εφημερίδων, όχι φωτογραφίες στους τοίχους των γηπέδων! ψάχνουμε έναν άνθρωπο εκεί πάνω που όταν τον σηκώνουν από το bench στις τελευταίες προσπάθειες, εκείνος δεν ξέρει από νεύρα, ξέρει από δουλειά! εκείνος εκεί πάνω είναι σα εκείνο το παιδί στη Ρόδο που όταν του έδωσαν μια φορά την μπάλα έκανε σουτ τόσο δυνατό που έσπασε το τζάμι του γηπέδου εκεί στον Αθλητικό Πολιτιστικό Σύλλογο! θα δείξει ο χρόνος τι θα συμβεί — εγώ εκείνα τα χρόνια εκεί στη Ρόδο έκανα τριπλούς κόμπο στο κράνος μου όταν έβγαινα στο παρκέ επειδή ο αγώνας γινόταν κάτω από βροχή σα εκείνο το βράδυ του Σεπτέμβρη εδώ στον Νότο. τέλος πάντων, θα δούμε