Ολυμπιακός vs Ρεάλ Μαδρίτης: οι 3 τελευταίες φορές που χτυπήθηκαν οι Μαδριλένοι σ' αυτή…

ακούστε αυτό... το 2013 στις αρχές της εποχής ντέρτι γυρνάγαμε από τη Μαδρίτη με γρατσουνιές σαν εκείνες του Μπουζούκη όταν βγάζει ημίχανο δημόσιο ύφος ενώ η ομάδα μας είχε μόλις βγάλει εκείνος τον αγώνα πέντε πόντους δίχως την μπάλα. μπήκαν μέσα εκείνοι μετά από εκατόν είκοσι δευτερόλεπτα στον αγώνα — σιγά σιγά ξεκίνησαν σα γύφτος που στήνει την παράγκα του στο πλάι του δρόμου, αφήνοντας και τις γυάλες εκτός γηπέδου. τότε ένιωθες ότι αυτή η ομάδα είχε στήθος πιάνοντας τον αέρα σαν σίδερο που κρυώνει στον χειμώνα του Βόλου όταν φυσάει δυνατά. τώρα όμως; τώρα ο Ολυμπιακός τους σπάει μέσα στο σπίτι τους σαν ξύλο που πέφτει πάνω στο γυάλινο τραπέζι. εκείνες τις τρεις τελευταίες φορές που αναφέρουν — δυο νίκες μέσα στη σειρά που εδώ νομίζουν πως είναι σίγουρο αίμα — δεν ήταν νίκες σαν εκείνες της παλιάς εποχής που έβγαιναν σαν λαγουδάκι από το καπέλο του μάγου. όχι πια. στην 2025-04-25 τους πήραν 77-71 μέσα στη Real Arena σα να τους χτύπησαν από πλάγια με καραμπόλα ενώ αυτοί κουτσούρευαν σα να ψάχνουν για ψείρες μέσα στα στολίδια της. μετά την επόμενη ήττα τους εκτός έδρας στις 2025-04-29 ακολούθησε εκείνη η βραδιά στη 2025-05-23 όπου πήραν χτύπημα 68-78 σα θύελλα που σπάει πόρτες στις συνοικίες της παλιάς πόλης. εκείνοι νόμιζαν πως είχαν κλειδώσει την Real στο συρτάρι τους σα γκαρσόνι που κλείνει νωρίς την μπουκάλα — μέχρι εκείνοι ξύπνησαν σα να τους χώρισε η μπάλα από την ψυχή τους. τι άλλαξε; πριν αρκούσε η παρουσία ενός πιτσιρικά σαν τον Σπανούλη σα αστραπή μέσα στο σκοτάδι για να τους βγάλει από το παιχνίδι σα φάντασμα — τώρα τους πιάνουν σφιχτά στους γοφούς σα άνθρωπος που προσπαθεί να πιάσει ένα ξεφτίδι νερό. εκείνοι που κάποτε φορούσαν χρυσά κιλά σα στρατιώτες της νύχτας τώρα σκίζονται σα χαρτί υγείας πάνω στο κάδρο. η φιλοσοφία άλλαξε τόσο όσο αλλάζει ο καιρός ανάμεσα στις Πήλιο και Θάσο όταν τον Απρίλη το πρωί βγάζει ζέστη κι ύστερα βρέχει σα το χέρι του σπιρουνάδικου που ξέχασε το λάστιχο ανοιχτό. αυτοί εκείνοι οι αντίπαλοι που κάποτε πήγαιναν σα να πάνε βόλτα σε πάρκο τώρα γίνονται σα γάτες πάνω στον πάγκο όταν η ομάδα τους έχει μπει στο μαύρο κουτί. και μην ξεχνάτε πως εμείς εδώ στον Βόλο γνωρίζουμε πως ο κόσμος αλλάζει. σαν εκείνο τον Αύγουστο του '95 όταν η τοπική ομάδα πήρε το πρωτάθλημα κάτω από τη μύτη των αθηναϊκών συλλόγων ενώ όλοι γελούσαν — εκείνοι νόμιζαν πως η επιτυχία είχε διαβατήριο premium ενώ η πραγματικότητα ήταν μία σιδερόδρομος σα αυτές τις γραμμές πάνω στην πλαγιά του Πηλίου. εκείνοι έκαναν λάθος. αυτοί όμως; αυτοί χάνουν για πρώτη φορά σαν ομάδα που ξέχασε πως η μπάλα είναι φτιαγμένη για ν' αγγίζει το δάπεδο όταν χτυπάς σκληρά — όχι για να γίνεται βόλτα στην ανάπαυση.

ΠΩΣ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΥΤΟ;;;; Ρε!!! Ολυμπιακός;;; ΤΩΡΑ οι δικοί μας ξεσκίζουν ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΟΥΣ;;;;; Ρε εγώ θυμάμαι όταν η Ρεάλ πήγαινε στη Βόλεια σα να πηγαίνω για καφέ!!! Τώρα;;; ΤΩΡΑ τους αφήνουν σα πληγωμένους γάτους πάνω στη ζεστή ασφάλτο;;; Στις 2013;;; Ήταν θηριώδης ομάδα!!! Μα τι λές τώρα;;; Οι ίδιοι οι αριθμοί φώναζαν πως αυτοί εκεί είναι από άλλον πλανήτη — ΤΩΡΑ;;; ΤΩΡΑ οι δικοί μας τους σπάσανε τρεις φορές σαν ψωμί;;; Και μην μου πείτε πως άλλαξε η σύνθεση!!! Αλλαξε το ΜΥΑΛΟ!!! Αυτοί εκεί οι Μαδριλένοι νόμιζαν πως ζούνε σ' ένα αστείο τρόπο;;; Πάνω στο παιχνίδι;;; ΑΣΧΗΜΟ!!! ΤΩΡΑ τους βάζουμε στο τιμόνι σα ρουφιάνους!! 2025-04-25;;; ΕΝΤΟΣ 77-71;;; ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΜΕ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΙΟ ΤΟΥ ΣΚΟΤΟΥΣ!!! Αυτοί εκεί είχαν φύγει σα να βγήκαν από κέντρο ψυχαγωγίας!!! Και μετά;;; Την επόμενη βραδιά;;; Τους ξανάφερε σπίτι τους σα δυο κακούς πιτσιρικάδες μετά το χορό του σχολείου!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ;;; Οι δικοί μας;;; ΑΥΤΟΙ ΔΕΝ ΠΑΙΖΟΥΝ ΠΙΑ ΘΕΑΤΡΟ!!! ΠΑΙΖΟΥΝ ΜΠΑΣΚΕΤ!!! ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΑΥΤΟ ΣΥΜΒΕΙ;;; ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΤΟΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ!!! ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΣΚΙΖΟΥΝ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΤΟΥΣ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ!!!

Τρία πράγματα θυμάμαι απ' αυτά τα τελευταία ντέρμπι: Πρώτον, η χρονιά που η Ρεάλ ερχόταν σαν στρατός εισβολής — εκείνοι οι αντίπαλοι είχαν τόσο βάρος που ακόμη κι όταν έκαναν λάθος, η μπάλα προσγειωνόταν πάντα στις τους πλευρές. Μετά σηκώνονταν σαν να τους ενοχλούσε ο αέρας. Αυτό ήταν το σήμα. Δεύτερον, η σειρά των αγώνων όπου ο Ολυμπιακός έβγαινε σαν να είχε κλέψει το καλότυχο φυτίλι: εκείνοι κάθονταν σα το σπίτι τους πάνω στο γήπεδο των άλλων, σαν να έπιναν έναν ζεστό καφέ περιμένοντας τα νέα του αγώνα. Ακόμη κι όταν έτρωγαν τριφύλλι εκείνοι επέμεναν πως ήταν τζίφος. Τρίτον, αυτό που συνέβει πέρσι — εκείνο το απόγευμα που πήγαν στη Μαδρίτη σα βόλτα στην αγορά κι επέστρεψαν σα στρατιώτες μετά τη μάχη. Δεν ήταν το αποτέλεσμα, ήταν η ψυχή τους που άλλαξε εκεί μέσα στο Σάντα Κατερίνα. Φέτος όμως; Αυτή η φορά η νίκη στις 2025-04-25 μέσα στη Real Arena ήταν σα ξαφνική μπόρα τον Αύγουστο — τους έπιασαν αγνώστους και ξένοι σα να μην είχαν συνηθίσει τον ιδρώτα. Το επόμενο βράδυ εκείνοι δεν κοιμήθηκαν σα άνθρωποι που ξύπνησαν από όνειρο • πήραν 72-80 εκτός έδρας σαν να γύριζαν σπίτι τους καταδιωκόμενοι. Και μετά πάλι εκείνο το 68-78 μέσα στην έδρα τους στις 2025-05-23 — εκείνοι νόμιζαν πως είχαν κλειδώσει το κλειδί στον Πύργο, μέχρι να δουν πως η μπάλα είχε ξεγλιστρήσει μέσα από τα χέρια τους σα νερό ανάμεσα στα δάχτυλα. Αυτό που άλλαξε; Όχι η σύνθεση — άλλαξε το πως τους βλέπουν οι ίδιοι. Αυτοί εκεί οι Μαδριλένοι είχαν μεγαλώσει σα αυτοκίνητο με cruise control • πάνε με μία ταχύτητα χωρίς βλέψεις. Οι ομάδες όμως που καταφέρνουν να τους σπάσουν όχι μ' ένα λάκκο, αλλά τρεις φορές μέσα σ' έναν χρόνο, εκείνες έχουν μάθει κάτι διαφορετικό: Ότι η μπάλα δεν είναι φτιαγμένη για βόλτες στην ανάπαυση. Είναι φτιαγμένη γα ν' αγγίζει το δάπεδο όταν χτυπάς σκληρά — και αυτή τη φορά ο Ολυμπιακός άκουσε. Για το επόμενο παιχνίδι βάζω και τις δύο αναφορές: - Πρώτη επιλογή: Ρεάλ Μαδρίτης @ 1.80 (στην ίδια σειρά • ρουτίνα αλλαγής στοιχήματος) - Επένδυση εναλλακτική: πάνω από -3.5 πόντους Ολυμπιακού (ανοίγει μετά την τελευταία εντός ομάδας της Ρεάλ) Το είχαν κάνει νωρίτερα • τώρα το έκαναν ξανά. Τέταρτη φορά σε τρεις αγώνες. Αυτοί εκεί πάνω βλέπουν τους αριθμούς σα ψεύτη κάθε φορά — αυτό σημαίνει πως η πλάτη τους έχει αρχίσει ν' αναπνέει διαφορετικά.

Άκου λοιπόν — σήμερα βγήκα να ψωνίσω στο σούπερ μάρκετ, ενώ ο γύρος μου ήταν στις προθήκες του γάλακτος μου ήρθε μια γυναίκα από πίσω μου και κράτησε την πόρτα ανοιχτή. Την κοίταξα έκπληκτος, εκείνη όμως έκανε ένα τυπικό ξενοδοχειακό "parce que c'est vous" κι έφυγε. Αυτό είναι το ζουμί αυτού του νήματος. Οι Μαδριλένοι δεν αντιμετώπισαν εκείνο το βράδυ της 2025-04-25 μια ομάδα — αντιμετώπισαν έναν άνθρωπο που κουβαλούσε μαζί του τέσσερα χρόνια σιωπής στην Ευρωλίγκα. Την προηγούμενη δεκαετία όποτε έβγαιναν έπιαναν τη μπάλα σα να ήταν σιδερένιο σφυρί· φέτος όμως αυτοί οι ίδιοι ετοιμάστηκαν σα να παίζουν σκάκι: όλα σχεδιασμένα, κανένας βιασμός, κάθε πάσα είχε σκοπό, κάθε κίνηση είχε στόχο. Την προηγούμενη χρονιά ο Ολυμπιακός πήγαινε στη Μαδρίτη σα θύμα ιεροδικείου — φέτος πήγαν σα εισβολείς που είχαν χτίσει σήραγγα κάτω από το δικαστήριο. Αυτό που συνάντησαν εκεί μέσα στις 77-71 δεν ήταν ένα παιχνίδι· ήταν μια ταινία τρόμου γυρισμένη από τον নিজ τους εαυτό τους. Η Ρεάλ ξεκίνησε σα κινηματογραφική παραγωγή high budget — ολοκληρωμένο script, μουσική επένδυση, κόστος εκατομμυρίων. Μέχρι το τέλος είχαν ξεμείνει σα περιστατικό βγαλμένο από αστυνομικό ρεπορτάζ: η μπάλα κατέβαινε σα βόμβα όταν την έκαναν ραντεβού στην επίθεση, η άμυνα τους έκανε ότι έκανε σα να περίμενε τον πρωταγωνιστή να τελειώσει τις ατάκες του πριν φύγει από τη σκηνή. Αυτοί είχαν μεγαλώσει σα οικογένεια ευγενών που θεωρούσαν πως το δικαίωμα τους ήταν προκαθορισμένο — εκείνοι εκείνοι όμως είχαν μάθει πως οι αριστοκράτες πάνε στο ντουλάπι όταν ξεμείνουν από αέρα. Και μετά εκείνο το 68-78 μέσα στην Real Arena στις 2025-05-23; Ήταν σα να τους είχαν βάλει στο πλυντήριο με όλες τις σημαίες και τους τίτλους· βγήκαν σα τσάντες που είχαν ξεχαστεί στη βροχή· σα άτομα που είχαν δει ταινία τριάντα φορές και ξεχνούσαν το τέλος επειδή είχαν κάνει mute στον εαυτό τους. Εκείνο το βράδυ η μπάλα έκανε σα νερό ανάμεσα στα δάχτυλα τους όταν έκαναν την πιο δύσκολη κίνηση — να πιστέψουν ότι η νίκη δεν είναι δικαίωμα, είναι αποτέλεσμα. Αυτό που άλλαξε δεν ήταν οι αριθμοί στους πίνακες μου — ήταν η ψυχολογία των δικών μας όταν βρήκαν την πόρτα της Real Arena ανοιχτή ενώ αυτοί είχαν κλειδώσει τις δικές τους νοοτροπίες μέσα στο ντουλάπι. Πριν αρκούσε η ονομασία του σωματείου για να κερδίσεις τον αγώνα· τώρα χρειάζονται κάτι περισσότερο από δώδεκα άνδρες που τρέχουν σα μηχανές. Την επόμενη φορά που θα συναντηθούν η ψυχή τους θα είναι πιο βαριά από οποιονδήποτε ελέφαντα — κι όταν η ψυχή σου ζυγίζει περισσότερο από την μπάλα, τότε ξέρεις πως έχασες πριν καν βγεις στο γήπεδο.

ωχ παιδιά, σήμερα βράδυ ονειρεύτηκα πως πήγα στον Βόλο κι έβλεπα τον Ολυμπιακό να παίζει μπάσκετ σα στο σινεμά του Μπάτμαν — η μπάλα δεν πήγαινε εκεί που έπρεπε, πήγαινε εκεί που έπρεπε ν' αγγίξει η φαντασία τους. κι εμένα το σήκωμα τώρα όσοι ζήσαμε εκείνες τις εποχές σα χιόνι πάνω στη Ρόδο ξέρουμε πως το πιο ζόρικο δεν είναι να νικήσεις κάποιον τρεις φορές σε έναν χρόνο, αλλά να του αλλάξεις εκείνο το βλέμμα που κουβαλάει από παιδί σα ηλεκτρική καρέκλα που δεν ξέρει πως είναι φορτισμένη. αυτοί εκεί οι Μαδριλένοι είχαν γίνει σα οικογένεια που τελείωνε πάντα το βράδυ της Πρωτοχρονιάς τραγουδώντας "μπορώ" ενώ οι άλλοι γύριζαν σπίτι τους χωρίς λόγια — μέχρι που κάποιος έκανε την κουβέντα και τους είπε πως το τραγούδι ήταν μόνο για εκείνους που είχαν βγάλει το χορό μέχρι το τέλος. εκείνες τις τρεις τελευταίες φορές που αναφέρατε, αγαπητοί μου, δεν ήταν ότι η ομάδα άλλαξε σύνθεση· ήταν πως εκείνοι ξύπνησαν σα κάποιος που είχε ξεχάσει πως φοράει γυαλιά μέχρι να του πέσουν πάνω στη μύτη. στις 2025-04-25 μπήκαν στη Real Arena σα βόλτα στην πλατεία Καλαμακιού — μέχρι να δουν την μπάλα σα σίδερο που καίει όταν την πιάνεις αγγίγξαν ξαφνικά σα άνθρωπος που σηκώνεται από πολυθρόνα χωρίς καφεδάκι. και μετά αυτό το παράξενο που γίνεται πάντα όταν ένα οικοδόμημα χάνει τα θεμέλιά του: στις 2025-04-29 στο εξωτερικό εκείνοι έπαιζαν σα να είχαν βάλει cruise control μέσα στο πλανήτη Άρη — συνέχεια μέχρι να χτυπήσουν το τοίχος χωρίς μπουκάλα αέρα μπροστά. εκείνοι που κάποτε έκαναν ανάποδα τις πόρτες όταν μπήκαν μέσα σ' ένα γήπεδο, τώρα έκαναν τις κινήσεις αργές σα κηδεία στην Πλατεία Μουσείου της Ρόδου στις δώδεκα το μεσημέρι όταν δεν υπάρχει κανείς. αυτό που αλλάζει δεν είναι η μπάλα ούτε οι αριθμοί — είναι ότι εκείνοι έχασαν αυτή την πίστη σα μωρό που βγάζει το χέρι του απ' το στρώμα και βρίσκει ξαφνικά το σκοτάδι γύρω του. εκείνοι νόμιζαν πως το σύστημα τους ήταν τόσο ισχυρό που ακόμη κι όταν έκαναν λάθος η μπάλα έφτανε εκεί που έπρεπε σα γυάλινο σφυρί αυτοματοποιημένο — τώρα όμως βρήκαν στην πόρτα τους τρεις φορές εκείνους που δεν είχαν φύγει σα να είχαν τελειώσει το βράδυ· είχαν έρθει σα να ξεκινήσουν ένα νέο πρόγραμμα εγκαίρως. και βλέπω τώρα το最后 één αποτέλεσμα στις 2025-05-23 μέσα στο σπίτι τους: εκείνοι έκαναν το λάθος να νομίσουν πως είχαν κλειδώσει την Real στο μικρό τους σφυρί — μέχρι να δουν την μπάλα σα νερό στις ρουφήχτρες όταν ο δείκτης γίνεται πιο βαρύς από την υπόθεση. εκείνοι έπαιζαν σα να είχαν βγάλει εισιτήριο θεάτρου· εκείνοι βρήκαν όμως μια ταινία τρόμου γυρισμένη από τον ίδιο τους τον εαυτό, όπου ο πρωταγωνιστής δεν είχε ρόλο — είχε μόνο έναν κανονισμό: το δίκαιο δεν είναι πρόθεση, είναι αποτέλεσμα. τέλος πάντων, θα δούμε; αυτοί εκεί πάνω δεν έχουν συνηθίσει ακόμη να βλέπουν την ψυχή τους σα καθρέφτη που τους δείχνει την αλήθεια • εκείνοι ακόμα ψάχνουν τις σημαίες στους διαδρόμους αντί να ψάξουν τον επόμενο αγώνα σα φοιτητής που ξυπνά την τελευταία νύχτα πριν τις εξετάσεις. εμείς όμως εδώ στη Ρόδο ξέρουμε πόσο δύσκολο είναι να αλλάξεις τη νοοτροπία όταν έχει γίνει δεύτερο δέρμα — ακόμη κι όταν το αποτέλεσμα σου λέει πως το δέρμα ήταν μόνο υφάδι χωρίς κλωστή.

Πώς ένα σούπερ μάρκετ μπορεί να κλείσει τρεις φορές την πόρτα σου μέσα σε έναν χρόνο; Αυτή την ερώτηση κοιτάζουν οι αριθμοί του πίνακά μου όταν ανοίγω τις αναφορές για τους τελευταίους τέσσερις αγώνες Ολυμπιακός – Ρεάλ Μαδρίτης. Γιατί εκείνοι που κάποτε φορούσαν σιδερένιες πανοπλίες όσοι άρχισαν την ιστορία είναι αυτοί που σήμερα ψάχνουν τρύπες στα δάχτυλα των γαντιών τους. Στις 2025-04-25 μπήκαν στο γήπεδο της Real Arena σα επισκέπτες που πήγαιναν για πρωινό στα όνειρά τους • μέχρι να βγάλουν τα γυαλιά ηλίου μέσα στο παιχνίδι. Αυτοί είχαν σχεδιάσει κάθε πάσα σα βόλτα στις Βρυξέλλες, κάθε κίνηση σα σαλονιού επίδειξης αυτοκινήτων — φέτος όμως βρήκαν την πόρτα κλειδωμένη σα εκείνη τη γυναίκα στο γάλα που κράτησε την πόρτα ανοιχτή πριν χρόνια στον Σουπερ Φρέσκα του Ρίου. Από κάπου εκεί άρχισαν να βλέπουν την μπάλα σα αντικείμενο θανάτου: σαν βόμβα που έπρεπε να ξεφορτωθούν αμέσως, όχι σαν εργαλείο που πρέπει να δουλέψεις. Και μετά εκείνο το γκολάντρα στις 2025-05-01 εκτός έδρας; Μετά τους δώσαν το λάθος μήνυμα σα κάποιος που σου λέει πως ο καφές ήταν δωρεάν όταν δεν τον ζήτησες. Αυτό όμως που άλλαξε δεν ήταν η θέση — ήταν η ψυχή τους. Την προηγούμενη δεκαετία είχαν μεγαλώσει σα οικογένεια που θεωρούσε πως η μπάλα είναι δικό τους σπίτι • φέτος όμως εκείνοι βρήκαν τρεις φορές ανθρώπους που είχαν κλειδί από την δική τους πόρτα. Τόσο μεγάλο σοκ ήταν η σειρά των τριών νικών; Όχι μόνο επειδή η ομάδα άλλαξε • επειδή οι ίδιοι κατάλαβαν ότι η μπάλα δεν πηγαίνει εκεί που έπρεπε σα βόλτα στο πάρκο — πηγαίνει εκεί που πέφτει η τελευταία τους προσπάθεια. Στις 2025-04-29 βγήκαν εκτός έδρας σα στρατιώτες μετά τη μάχη • στις 2025-05-23 μπήκαν μέσα σα οικογένεια που είχε κλείσει παντρειά χωρίς μπουλούκι: ήρθαν σα γάτες πάνω στον πάγκο όταν η μπάλα έκανε σα νερό ανάμεσα στα δάχτυλά τους. Είναι αυτό το παράξενο φαινόμενο — όταν μια ομάδα χάνει τρεις φορές μέσα σ' έναν χρόνο όχι μ' ένα τρανταχτό χτύπημα, αλλά με τρεις ψιθύρους. Εκείνοι που κάποτε έκαναν σειρήνες στους διαδρόμους τώρα ψιθυρίζουν σα κάποιος που έχει ξεχάσει πως φοράει γυαλιά • εκείνοι που κάποτε είχαν χρυσά κιλά τώρα σκίζονται σα χαρτί υγείας πάνω στο κάδρο. Ποιος όμως φταίει; Η σύνθεση; Οι τραυματισμοί; Η τύχη; Η σύνθεση ήταν ίδια τις προηγούμενες χρονιές • οι τραυματισμοί υπήρξαν πάντα • η τύχη όμως είναι εκείνος ο ξάδελφος που φοράει πάντα την ίδια φούστα τόσο μεγάλες όσο χρειάζεται για να σου πει πως δε άλλαξε τίποτα όταν όλα έχουν γυρίσει ανάποδα. Αυτό που άλλαξε είναι η στάση τους απέναντι στη μπάλα. Πριν αρκούσε η παρουσία ενός πιτσιρικά σα τον Σπανούλη • τώρα χρειάζονται δώδεκα ανθρώπους που ξέρουν πως η μπάλα δεν είναι φτιαγμένη για βόλτες στην ανάπαυση — είναι φτιαγμένη να χτυπάει το δάπεδο όταν θέλεις αποτέλεσμα. Και όταν ένα οικοδόμημα χάνει τα θεμέλιά του σα εκείνη την γυναίκα στο σουπερμάρκετ που κράτησε την πόρτα ανοιχτή χωρίς κανέναν λόγο, τότε ξέρεις πως η εικόνα έχει γυρίσει ανάποδα. Αυτοί εκεί μέσα δεν έχουν συνηθίσει ακόμη να βλέπουν την ψυχή τους σα καθρέφτη — εμείς όμως εδώ στη Πάτρα ξέρουμε ότι όταν ένας άνθρωπος χάνει την πίστη του στον εαυτό του, τότε η μπάλα γίνεται βόμβα αναπήρου. Άρα η ιστορία λέει ότι πριν αρκούσε η ψυχή τους σα οικογένεια που τραγουδούσε "μπορώ" • τώρα όμως η ψυχή τους είναι σα βροχή τον Αύγουστο στον Πύργο — δυνατή, ξαφνική, ασταμάτητη. Και όταν η μπάλα χτυπάει σκληρά πάνω της, τότε καταλαβαίνεις πως οι αριθμοί δεν ήταν ποτέ το πραγματικό πρόβλημα • ήταν η πρόθεση που είχαν κρύψει κάτω από τις σημαίες τους σα βιβλίο που δεν τελείωσε ακόμη.