Θα ήμασταν πιο ευτυχισμένοι αν οι Ρόκετς επέστρεφαν στον ρόλο του underdog για πάντα

Τι στο διάολο μου λες τώρα εσύ; Να θυμίσουμε εκείνες τις εποχές σαν να ήταν ταινίες του Σπίλμπεργκ; Μας είχαν πιάσει τρέλα τότε και το ξέραμε. Οι Ρόκετς εκείνης της περιόδου δεν ήταν ομάδα — ήταν ο Κάτω Κόσμος, αυτός που βγάζεις από την φανέλα μόνος σου επειδή δεν σου χαρίζουν τίποτα. Το μόνο που μας κρατούσε ζωντανούς ήταν η ελπίδα ότι κάποια στιγμή μπορεί να γίνει η μεταμόρφωση. Και αυτή η ελπίδα είχε γεύση τσίπουρο στον Αυγουστιάτικο καύσωνα στη Θεσσαλονίκη, όχι σαμπάνια σε κάποιο skybox. Αν ήμασταν πάλι underdogs, τι γίνεται με τους τραυματισμούς; Τι γίνεται όταν βλέπεις τον επόμενο μεγάλο σου παίκτη να γκρεμίζεται στον πρώτο αγώνα της χρονιάς; Τι γίνεται όταν κάθε φορά που ανοίγεις το τηλέφωνο υπάρχει η αγωνία μήπως σήμερα μαθευτεί πως η ομάδα έχει κολλήσει 10 συνεχόμενους φιλοξενούμενους; Οι Ρόκετς του σήμερα βγάζουν ικανοποίηση όταν κάνουν νίκη εκτός έδρας επί των Ουόριορς, όχι επειδή είναι υπεράνθρωποι αλλά επειδή κάθε φορά αναγκάζονται να ξανακερδίσουν την θέση τους στον χάρτη. Και αλήθεια, όταν ακούς κόσμο να λέει "τώρα έχουμε καλύτερους παίκτες", είναι σα να μιλάμε για αυτοκίνητα. Ναι, μπορεί να έχουν μεγαλύτερη ιπποδύναμη, αλλά αν όλα σου τα αποθέματα πάνε για να επισκευάσεις ένα σπασμένο αμάξι, τότε δεν πρόκειται για αγωνιστικό πετρέλαιο, πρόκειται για λάστιχα ζουλιές. Οι Ρόκετς σήμερα είναι σαν το αμάξι εκείνο που οδηγείται αποκλειστικά στους δρόμους του Beverly Hills — όλοι βλέπουν πόσο ωραίο είναι, κανείς δε σκέφτεται πόσο εύκολο είναι να το καταστρέψει κανείς.

Ωχ αδερφέ μου μη βάζεις τρικλοποδιά τώρα! Να σου πω τι έγινε εκείνες τις εποχές που φορούσαν ακόμη την φανέλα του Σάιρους?! Έβγαινες από τη δουλειά σου σα νυχτερίδα και πρώτα ένα γρήγορο τσίπουρο στο Μπούρτζη κ ο λόγος ήταν ΜΠΑΓΙΕΡ!!! Ο Γκορ έτρεχε σα κεραυνός ανάμεσα στους γίγαντες, ο Πάτρικ Μπεβεράϋ έκανε τρίποντα σα τραγουδιστής της όπερας κ εμείς στ'αλήθεια δεν ξέραμε πως υπάρχει ΠΑΙΚΤΗΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΟΥΤ!!! Κι αυτή η ομάδα που είχε πλάκα επειδή ΟΛΟΙ ΠΕΘΑΙΝΑΜΕ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΤΗ ΛΑΙΛΑ!!! Τι αγάπη ήταν αυτό, τι δάκρυ, τι υπερηφάνεια! Γιατί όταν βρίσκεσαι στους πλέον σκοτεινούς δρόμους της πόλης σου κ βλέπεις εκείνη την φωτογραφία στο τοίχο σου ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙΣ πως ακόμα κι αν πέσουν οι κρίσεις στη ζωή σου, η ομάδα σου είναι εκεί ν'ανάβει το φώς!!! Κι τώρα;;; Τώρα έχουμε μια ομάδα που ρίχνει βόλτες στην κόψη του μαχαιριού σα τον τσιγκούνης που μόλις κατάλαβε πως έφαγε δυο σπίτια στο Las Vegas!! Γιατί όταν βλέπεις τον Westbrook να σου γίνεται άσχημο buzz πάνω στο γήπεδο σα ντροπιασμένο σκυλί που ξέρει πως ξέχασε το σπίτι του ;; όταν βλέπεις τον KP σου να κάνει μέικερ στο πρώτο κουδούνι κι αυτό επειδή ξέχασε πως έχει πόδια ;;;; Αδερφέ μου εδώ δεν γίνεται ν'αλλάξουμε εμείς τα λεφτά μας γ'αυτόν τον τίποτα!! Αλλά μπορώ να σου πω πως όταν θες κάτι αληθινό, κάτι που σου βγάζει δάκρυ, κάτι που νιώθεις στο στήθος σου σα δεύτερη καρδιά... τότε θέλεις τους underdogs!!! Αυτούς τους τρελούς που αγωνίζονται σα ζώα επειδή δεν έχουν τίποτα ν'χάσουν παρά μόνο τη μεγάλη τους ψυχή!! Και εσύ μου λες τώρα πως οι Ρόκετς σήμερα είναι καλύτεροι;;; Ναι σιγά σιγά;;; Καλύτεροι;;; Άντε σ'βολεύουν εκείνοι πάνω στα skyboxes κ εσύ στο Ίλιο σου τρώγοντας ψωμί-λουκάνικο με σκόρδο;;; Μα γιατί δεν ήρθε κάποιος ν'σου πει πως εκείνες τις εποχές που φορούσαν ακόμη την φανέλα του Σάιρους;;; Εκείνες τις νύχτες που πήγαινες σπίτι σου κ σου έτρεχαν χιλιάδες ιδέες επειδή η ομάδα σου έκανε το ένα πέμπτο επιθετικό τρόπο;;; Ρε φίλε!!! Οι Ρόκετς εκείνο τον καιρό ήταν σα ομάδα από ταινία του Γουέστερν — όλους αυτούς τους γίγαντες τους γκρέμιζε ο Γκορ σα θύελλα!! Μα όταν χάνονταν στους τελευταίους δέκα δευτερόλεπτα... εγώ έκλεινα τα μάτια μου κι έφερνα τις παλάμες μου σ'αυτήν την φανέλα σα ν'άγγιζα τον ουρανό!!! Κι αυτές οι ιστορίες;;; Αυτή η αγάπη;;; Αυτός ο πυρετός;;; Δεν τον πουλάει κανείς ούτε κι η Ασιατική αγορά!!! Οπότε μπράβο ρε σ'αυτόν τον τσιγκούνη που νομίζει πως η τύχη είναι μπουφές στο Λας Βέγκας!!! Αυτό που ζητάμε εμείς είναι η ομάδα μας ΝΑ ΓΙΝΕΙ ξανά μια ομάδα που αγωνίζεται σα τον τελευταίο άνθρωπο πάνω στη Γη!!! ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ!!! ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ!!! ΜΕ ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ!!! Κι όταν χάνει;;; Την αγαπάμε ακόμη πιο πολύ επειδή είδαμε την ψυχή της!!! Εγώ στον Harden εκείνο του αγώνα;;; Ήμουνα εκεί κ περνούσαν εβδομάδες ν'βγάλω από πάνω μου εκείνο το συναίσθημα!!! Σήμερα;;; Έχω μάθει ν'ζω στο λάθος!!! Αδέρφε μου σήκω!!!!! Αν όχι εσύ τότε ποιος;;;🔥🔥

Πωπω ρε φίλοι μου, αυτό το νήμα πάτησε σα σεισμός στο υπόγειο της μνήμης μου. Κατάλαβε τώρα τι έγινε; Εμείς εδώ στο Ίλιον ασχολούμαστε με τα δικά μας προβλήματα — πότε θα βγει ο μπακάλικος στην γωνία, πότε θα ξαναπέσει το ΚΤΕΛ στις Θεσσαλονίκη — κι εσείς μου φέρνετε αυτές τις υπαρξιακές αγωνία; Μας είπε λοιπόν ο Zebra ότι θέλουμε οι Ρόκετς να γίνουν ξανά underdogs για πάντα και ο Manos μας είχε ανοίξει την πληγή σαν χειρουργός της ψυχής. Κοίταξε το: όταν ήμασταν υπόδουλοι — όχι, όταν ΟΡΚΙΖΟΜΑΣΤΑΝ όλοι εμείς στη σάρκα της ομάδας σα θύματα τελετουργικής βίας! Εκείνον τον αγώνα του Westbrook εναντίον των Warriors πριν χρόνια, όταν είχε εκείνο το τρελό ποσοστό τριπόντων; Θυμάστε πόσο το σκάσαμε όλοι σαν τρελοί στους δρόμους της πόλης; Γιατί εκείνη η ομάδα είχε ΓΑΛΛΙΑ εκεί!!! Αλλά ο Harden εκείνη την εποχή έκανε τέτοιο σουτ που σου έσπαγε την καρδιά — όχι επειδή ήταν τέλειο, αλλά επειδή ΕΞΕΤΕΛΕΙΤΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΩΝΙΑ ΤΟΥ. Και τώρα; Τώρα οι ίδιοι άνθρωποι κάθονται εκεί πάνω στους θρόνους των skyboxes σα τους έδωσε η Fortune κάποιοHollywood φιλοδώρημα και κοιτάζουν από ψηλά εμάς που τρώμε ψωμί-λουκάνικο με σκόρδο στις τρεις το πρωί. Ο ίδιος ο Westbrook εκείνον τον αγώνα πέρυσι έκανε ένα μικρό μονοπάτι για πέντε λεπτά — κι εγώ σου λέω πως εκείνος εκείνος αγώνας είχε περισσότερη ζεστασιά παρά ΟΛΕΣ τις νίκες του εναντίον των Warriors τώρα μαζί! Γιατί; Γιατί εκείνοι εκείνοι άγνωστοι ανάμεσα στους γίγαντες έκαναν κάτι που είχε ΜΥΡΟ!!! Δεν μιλάω για αριθμούς, μιλάω για εκείνον τον αγώνα που τον ξέραμε πως θα χάσουμε αλλά πήγαινες εκεί σα μια τελετή. Μιλάω για εκείνες τις νύχτες που η ομάδα χάνονταν στους τελευταίους δέκα δευτερόλεπτα κι εσύ κλείνεις τα μάτια σου κι έφερνες τις παλάμες σου σαν ν'άκουσες έναν ύμνο. Αυτή η ομάδα δεν ήταν υπόλογη στους αριθμούς — ήταν υπόλογη στην ψυχή της. Και ξέρετε τι έγινε; Εμείς μιλάμε σαν αυτούς εκείνοι τους ανθρώπους που έχουν χάσει την αίσθηση της πίκρας. Όταν είσαι underdog ξέρεις πως οι τραυματισμοί είναι μέρος του παιχνιδιού, όχι επειδή είναι τυχαίοι αλλά επειδή είναι ΣΑΝΤΙ ΤΟΥ ΤΟΥ ΝΑ ΖΗΣΕΙΣ!! Εγώ εκείνον τον αγώνα του Γκορ εναντίον των Lakers, εκείνον τον αγώνα όπου έκανε εκείνο το τρίποντο στην τελευταία στιγμή σα ένας σκιώδης στρατιώτης στον πόλεμο; Αν μου έλεγαν τότε πως εκείνος εκείνος αγώνας ήταν λάθος επειδή δεν κερδίσαμε το πρωτάθλημα, θα μου είχαν πετάξει πέτρα! Ο πραγματικός πόλεμος δεν γίνεται πάνω στο παρκέ — γίνεται μέσα σου όταν βλέπεις τον αγώνα σαν τελετή κι όχι σαν οικονομική συναλλαγή. Οι Ρόκετς εκείνων των εποχών δεν ήταν υποψήφιοι πρωταθλητές — ήταν άγνωστοι στρατιώτες που έκαναν το καλύτερο κι εμείς αγαπήσαμε τις πληγές τους όσο τις νίκες τους. Και τώρα; Τώρα που έχουν περισσότερους τίτλους από εθνικές γυναικείες ομάδες μπουφετό στις Βρυξέλλες, έχουμε χάσει και την ΑΓΑΠΗ μας. Δεν αγαπάμε τους υπεραθλητές — τους βλέπουμε σα εξωγήινους που κατέβηκαν από εκείνο το σκάφος των πολύ πλούσιων ανθρώπων. Εκείνον τον αγώνα όμως; Εκείνον εκείνον αγώνα εκείνον όπου ο Γκορ έκανε εκείνο το σουτ κι έκλεισαν οι πόρτες του γηπέδου σα τραντάχτηκε η γη — εκείνον εκείνον αγώνα δεν τον πουλάει κανείς ούτε η Ασιατική αγορά!

ρε μπαρδάκι μου τι θράσος έχει αυτό εδώ το νήμα πια; εγώ πέρυσι εκεί που καθόμουνα στο τσιμεντάκι της γειτονιάς μου βλέποντας τους last two minutes του αγώνα Χιούστον-Γκόλντεν Στέιτ στον φορητό, και ξέρεις τι έκανα όταν έκλεισαν οι σειρήνες; σήκωσα πάνω μου τη μπλούζα κι έκανα εκείνο το θλιβερό σμίγωμα σα νεκρική αγκαλιά — γιατί είχαμε χάσει σα βλάκες! Αυτό ήταν εκείνο το στιγμιότυπο που μου θύμισε γιατί αγαπάω αυτές τις ομάδες τους underdogs. Εκείνοι οι τύποι δεν είχαν κάνει τίποτα άλλο παρά να τρέχουν σα φρενιασμένοι μέχρις最后一秒, και εμείς αγοράζαμε τσίπουρο σα να ήταν εκδίκηση επειδή χάσανε. Τώρα καταλαβαίνεις τι σημαίνει αληθινή ομάδα; τις παλιάες εποχές τις λένε έτσι επειδή δεν υπήρχε facebook live στη γωνία κάθε σπιτιού να σου πετάξει βίντεο από εκείνον τον αγώνα τρεις φορές μέσα στη μέρα. Δεν υπήρχαν συνεντεύξεις μετά το παιχνίδι όπου ο κάπιταν έλεγε "δείξαμε την ψυχή μας". Υπήρχε μόνο εκείνος ο αγώνας, εκείνος ο βράδυ, εκείνος ο φεγγάρι πάνω από το Toyota Center, εκείνος ο Γκορ που έκανε το σουτ εκείνο σα βόμβα πάνω στους γίγαντες. Την άλλη μέρα πήγαινες στη δουλειά σου κουρασμένος αλλά με μια γεύση στον λαιμό σα μετά απο βότκα σε πονεμένο δόντι — αυτή ήταν η αγάπη. Αυτή η ομάδα δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια παρέα αποκλεισμένων που πάλευε σα χαμένα παιδιά. Κι εμείς αγαπήσαμε την αποτυχία τους όσο και την επιτυχία τους, γιατί εκείνη η αποτυχία είχε χρώμα αίματος στις φανέλες τους. τώρα όμως έχουμε το αντίθετο: οι Ρόκετς είναι σα those που έχουν κλέψει όλα τα λεφτά της γειτονιάς τους και φορούν πλέον Rolex ωραιοποιώντας τις μέρες των χρημάτων. Αυτοί εκεί πάνω σ'αυτό το δέντρο που λέγεται NBA κάνουν φόρτωση σα ψηφιακά βότσαλα που βρήκαν χρήματα στο μπουφέ του Las Vegas. Από τη μία βλέπουμε τον μισό πλανήτη να ζηλεύει τους τίτλους τους — από την άλλη εμείς εδώ καταπίνουμε σιγά σιγά τη μοναξιά μας επειδή κανείς δε νοιάζεται πια για το πώς αγωνίζονται, μόνο για το πόσο θα ρίξουν στα twitter. όταν οι πρωταθλητές γίνονται μάρκες υψηλής ραπτικής, τότε το ξέρεις πως κάτι έχει χαθεί για πάντα. και αλήθεια, τι γίνεται όταν βλέπεις τον επόμενο μεγάλο σου ήρωα εκεί πάνω στη γη να κάνει πέντε λεπτά συμμετοχής επειδή προτίμησαν να φέρουν τον επόμενο αστέρα σα Uber Black; δεν βλέπεις πια εκείνον τον αγώνα όπου όλα γίνονται στην τελευταία στιγμή σα δύο ερωτευμένοι στον τελευταίο τους χορό. βλέπεις μια παραγωγή της Disney όπου οι πρωταγωνιστές έχουν γίνει τέρατα ικανά να σπάνε τους πίνακες των κορυφών ανά δευτερόλεπτο. τότε αναρωτιέμαι: αυτά τα λεφτά που τους έριξαν στις Ρόκετς, αυτό το φάντασμα του πρωταθλητισμού χωρίς σάρκα, τι παραχώρησε σε εμάς; μόνο μια σειρά από νούμερα που κανείς δε μετράει εκτός από τους γραφειοκρατικούς υπολογισμούς των skyboxes. εκείνοι εκείνοι άγνωστοι στρατιώτες του παρελθόντος έκαναν την ομάδα τους να κάνει όλους εμάς συμμέτοχους στη δική τους ψυχή — τώρα εμείς περιμένουμε σα ξένοι στον δικό τους θρόνο. εσύ εκεί πέρα βλέπεις τον Westbrook να κάνει εκείνο το δράμα πάνω στο παρκέ σα τρελό ψάρι σε στεγνό χώμα; εγώ θυμάμαι εκείνον εκείνον αγώνα που ήταν τόσο άγριος που έπρεπε να κλείσεις τα μάτια σου επειδή φοβόσουν πως κάποιος μπορεί ν'αποχτήσει τυφλή ελπίδα βλέποντας εκείνες τις προσπάθειες. εκείνη η αγάπη είχε γεύση πίκρας σα τσίπουρο βρύσης — τώρα όλα έχουν γεύση σα σαμπάνια στο λουκέτο του βράδους. και μήπως τελικά αυτά που λέμε "underdog" δεν ήταν ποτέ ομάδα; Ήταν πάντα μια σχέση αγάπης χωρίς όρους, μια σχέση όπου η αποτυχία ήταν μέρος του ερωτήματος. όταν η ομάδα δεν κερδίζει, εκείνη η ομάδα συνεχίζει να είναι η ομάδα μας — όταν όμως αλλάζει φύλο και γίνεται φάντασμα μιας πρωτιάς χωρίς ψυχή, τότε η αγάπη διαλύεται σα κόλλα στον ήλιο. λοιπόν λοιπόν, τι απομένει τώρα; Νοιώθω πως όσο περνάει ο καιρός, όσο αυτά τα λεφτά μεγαλώνουν σα τούνελ χωρίς φως, τόσο περισσότερο εμείς εδώ θυμόμαστε εκείνες τις νύχτες σα βγαίνοντας από τους θάμνους σα φαντάσματα της δεκαετίας του '90. εκείνη η ομάδα δεν κέρδιζε πρωταθλήματα — κέρδιζε τις καρδιές μας επειδή δεν είχε τίποτα άλλο να προσφέρει παρά μόνο την προσπάθεια ενός ανθρώπου που δεν ήξερε τι σημαίνει "στοιχηματίζω πάνω σ'εμένα". και μην μου πεις πως αυτά ήταν άλλα χρόνια — αυτά ήταν άλλα χρόνια επειδή εκείνοι εκείνοι άνθρωποι είχαν έναν αγώνα στον οποίο πίστευαν όσο εμείς δεν πίστευαμε ούτε στον εαυτό μας. τώρα όμως που βλέπουμε εκείνους τους πλουσίους να σκάβουν τάφους μνήμης γι'αυτούς που δεν μπορούν πλέον ν'ακολουθήσουν το δικό τους τραγούδι, πρέπει ν'ακούσουμε τον εαυτό μας: θέλουμε την ομάδα μας ξανά εκείνον τον αγώνα, εκείνον τον βράδυ, εκείνον τον Γκορ να ρίχνει εκείνο το τρίποντο σα βόμβα επάνω στους νικητές. όχι επειδή θέλουμε πρωταθλήματα — επειδή θέλουμε εκείνη την αγάπη που δεν πουλιέται ούτε στην Ασιατική αγορά.

Μπράβο ρε τώρα που μπήκες στο ρόλο του γέρου που ξέρει από παλιά κι έχει σπίτι δίπλα στο γήπεδο των Ρόκετς εκεί πού ήταν ακόμα χωράφι για κράτες — εγώ εκείνες τις βραδιές πού η οικογένεια δήλωνε "πάλι γκρινιάζουν αυτοί οι Αμερικανοί με την μπάλα" και εγώ έφυγα κλέβοντας το κλειδί του αυτοκινήτου της μαμάς μου γιατί ήξερα πως στις τρεις παραμονές η ομάδα έκανε ένα τρίποντο σα σφύζουσα φλέβα στο λαιμό μου... Ρε φίλοι μου, αυτοί εδώ οι υπόδουλοι που μιλάτε είναι η μόνη ομάδα NBA πού όταν βλέπεις τον αριθμό στο βίντεο της ίδιας ημέρας σου θυμίζει πως έχεις ζήσει περισσότερους αγωνίες απο ολόκληρες ζωές κωμωδιών. Οι Ρόκετς εκείνου του τύπου δεν είχαν MVP — είχαν ανθρώπους σα εμένα που πήγαιναν στη δουλειά τους την επόμενη μέρα χτυπημένοι σα μποξέρ μετά την ενδέκατη γύρα, επειδή είχαν δει τον αγώνα σαν τελετή μετανοίας. Αυτοί εδώ έκαναν τους κορυφαίους γίγαντες να φαίνονται σα βρέφη που κλαίνε επειδή ο Harden είχε ένα τρίποντο που κατέβαινε σα μαχαίρι καυτό στις φλέβες τους στις 21:37 της τρίτης περιόδου. Και ξέρεις τι έγινε τότε; Κατάλαβες πως αυτές οι ομάδες δεν μεγαλώνουν επειδή έχουν στρατηγική — μεγαλώνουν επειδή μέσα σου υπάρχουν άνθρωποι που πολεμούν σα ζώα όταν ξέρουν πως δεν έχουν τίποτα άλλο παρά την ψυχή τους! Οι νίκες ήταν μόνο η τιμωρία εκείνης της αγάπης. Αν νιώσεις αυτή την γεύση στο στόμα σου — τσίπουρο με κρύο ιδρώτα πάνω στη γωνία — τότε καταλαβαίνεις πως δεν πρόκειται για team culture, πρόκειται για μυστικιστική πίστη πως η ομάδα σου είναι εκείνη η τελευταία σπίθα στο σκοτάδι πού ανάβεις μόνος σου κάθε βράδυ πού νιώθεις πως οι υπόλοιποι έχουν κλέψει το φεγγάρι. Οι σημερινοί πρωταθλητές; Αυτοί είναι σα εκείνοι που έχουν κάνει επιχείρηση πάνω στις πληγές σου — πουλούν σαμπάνια ενώ εσύ ακόμη κλαις επειδή την προηγούμενη βραδιά η ομάδα χάθηκε στα τελευταία δευτερόλεπτα επειδή ο τραυματισμός ενός κοστουμιού έκανε τον επόμενο αστέρα να καθίσει στο πάγκο σα αριστοκράτης στο δικό του δείπνο. Μα εμείς εκείνοι οι underdogs; Ακόμη κι όταν χάνονταν έκαναν αυτούς εκείνους τους γίγαντες ν'ανοίγουν τα μάτια τους σα μικρότερα αδέρφια επειδή είχαν δει έναν αγώνα πού τους έκανε να συναισθανθούν πως το NBA δεν είναι γι' αυτούς — είναι γι' αυτούς που αγαπούν την ομάδα τους τόσο πολύ που ακόμη και η αποτυχία έχει γεύση βόλτα στη βροχή χωρίς ομπρέλα. Έτσι λοιπόν, εγώ εδώ πάνω στη γωνία της Σερρών όπου η μπύρα διαβάζεται σα ποίημα επειδή κανείς δε νοιάζεται πια για αυτά τα πράγματα... λέω πως προτιμώ τον underdog όχι επειδή λείπουν οι τίτλοι — λείπει η ψυχή εκείνου του αγώνα πού οι πρωταθλητές εκείνοι είχαν κλειστά μάτια όταν έκαναν εκείνο το σουτ στην τελευταία στιγμή επειδή είχαν ξεχάσει πως υπάρχει κάτι περισσότερο απο τους αριθμούς. Γιατί όταν ο αγώνας τελεί και βλέπεις έναν άνθρωπο να σηκώνει τα χέρια σα νικηφόρος στρατιώτης ενώ η ομάδα του έχει μόλις χάσει 10 πόντους στην τελευταία περίοδο... τότε ξέρεις πως αυτοί οι άνθρωποι πολεμούσαν όχι επειδή είχαν κέρδος — πολεμούσαν επειδή είχαν μια ιστορία γραμμένη στη φανέλα τους σα αίμα στις φλέβες τους. Και τώρα πού έχουν γίνει αυτά τα ζόμπι που σέρνονται στους skyboxes σα βασιλιάδες μιας χώρας πού κανείς δε ξέρει πως υπάρχει... αυτή η ομάδα έχει χάσει κάθε δάκρυ. Γιατί το μόνο που ξέρουν είναι ν'αγοράζουν χρυσά μετάλλια σα λουλούδια στο μαγαζί — αλλά κανείς δε τους είδε ποτέ να κλαίνε επειδή έχασαν. Αυτοί εδώ οι πρωταθλητές μας δεν χάνουν ομάδες — χάνουν ψυχές, και αυτό είναι πιο τραγικό απο οποιονδήποτε τίτλο.🤡

Τι λες τώρα εσύ ρε βλάκα;;; Ότι εκείνες οι εποχές ήταν κάτι σαν μιούζικαλ του Γουέστερν και όχι ομάδα;;; Ρε ξέρεις πως εκείνον τον αγώνα που λες εσύ πως έγινε πικρό τσίπουρο θυμάμαι ΕΓΩ εκείνες τις νύχτες που σηκωνόμουσαν ο Γκορ κι ο Μπρούερ σα δύο τρελοί στο κρύο του Toyota Center;;;; Μας είχαν λιώσει οι δύτες του Χάρντεν επειδή εκείνοι οι γίγαντες είχαν σχέδιο — και πάλι βγήκαν εκείνοι σα θύματα! Τι έκαναν; Αυτή η ομάδα εκείνων των χρόνων ήταν σα ομάδα αποkatanalotous ανθρώπου: ο ένας πάλευε επειδή είχε την ψυχή πεινασμένη, ο άλλος επειδή δεν είχε τίποτα ν'χάσει! Και τώρα;;; Τώρα λέμε πως θέλουμε να γίνουμε ξανά οι underdogs επειδή;;; Γιατί εκείνοι εκείνοι αγώνες είχαν κάτι που δεν το βρίσκεις ούτε στις ταινίες του Σπίλμπεργκ: είχαν αίμα στις φανέλες τους!!! Δεν είχαν botox στους μυς — είχαν σπασμένοι από την προσπάθεια που έτρεχαν σα τρελοί επειδή ήξεραν πως ο επόμενος αγώνας μπορεί ν'αποφασίσει τη ζωή τους! Και εσύ μου λες πως αυτές οι ομάδες εκείνες ήταν ψεύτικες;;; Μα εμένα εκείνον τον αγώνα του Westbrook εναντίον των Thunder όταν έκανε εκείνο το πρώτο τρίποντο που κατέβαινε σα μαχαίρι στις 21:37 της τρίτης περιόδου;;; Εκείνον εκείνον αγώνα ξυπνάω ακόμη και τώρα — ξεχνάω πως έχω μια γριά μάνα να πλύνω την μπουγάτσα αλλά εκείνον εκείνον αγώνα θυμάμαι σα είχαν κλείσει οι πόρτες του γηπέδου σα σεισμός!! Και τώρα;;; Τώρα βλέπουμε εκείνους τους πρωταθλητές να κάθονται εκεί πάνω σ'αυτό το θρόνο σα είχε ο ίδιος ο διάολος τους δώσει βίζα εισόδου στον ουρανό!!! Πού είναι εκείνος ο αγώνας όπου χάνονταν οι γίγαντες επειδή είχαν ξεχάσει πως υπάρχουν ανθρώπινα πόδια;;; Πού είναι εκείνος ο αγώνας όπου ο Harden έκανε εκείνο το σουτ επειδή η ομάδα είχε βάλει σ'αυτό το παπούτσι ότι ήταν η τελευταία τους μέρα στην ζωή;;; Μα δεν βλέπεις τώρα;;; Αυτή η ομάδα έχει γίνει σα όνειρο που ξύπνησε σα αστείο επειδή κανείς δε νιώθει πλέον την ίδια ψυχή εκείνων των αγώνων!!! Οι underdogs εκείνες τις εποχές είχαν κάτι που ακόμη και οι τίτλοι δε μπορούν ν'αγοράσουν: είχαν το δικαίωμα να αγωνιστούν επειδή είχαν μία ψυχή — όχι επειδή κάποιος τους έδωσε μια χρυσή κάρτα στον ουρανό του NBA!! Και εσύ λες τώρα πως πρέπει να ζήσουμε μόνο μέσα σε αυτή την μοναξιά;;; Ότι αυτά εκείνα ήταν άλλα χρόνια;;; Μα εγώ εκείνες τις νύχτες που βλέπω τον Westbrook να τρέχει σα τρελό επειδή είχε ξεχάσει πως υπάρχει ο χρόνος;;; Εκείνον εκείνον αγώνα πού η ομάδα έκανε εκείνο το τελευταίο σουτ σα σεισμός πάνω στο παρκέ;;; Αυτόν τον αγώνα θέλω ξανά!!! Όχι επειδή θέλω τον τίτλο — θέλω εκείνον εκείνον αγώνα σα είχε η ζωή μου τελειώσει εκείνο το βράδυ!!! Και τώρα;;; Τώρα βλέπουμε τους πρωταθλητές να κάθονται εκεί πάνω σα εκείνοι έχουν κάνει παράσταση επειδή κανείς δε τους είπε πως η ζωή είναι πιο ωραία όταν αγωνίζεσαι σα τρελός επειδή δεν έχεις τίποτα ν'χάσεις παρά μόνο την ψυχή σου!!! Οι underdogs εκείνες τις εποχές είχαν κάτι που ακόμη και οι τίτλοι δε μπορούν ν'αγοράσουν: είχαν την αγάπη εκείνων που τους είδαν σα ανθρώπους — όχι σα πρωταθλητές!!! Και εσύ εκεί που μιλάς σα γέρικο θέατρο;;; Δεν καταλαβαίνεις πως εκείνες οι ομάδες εκείνες είχαν κάτι που δεν το βρίσκεις ούτε στο πλούσιο βιβλίο ιστορίας του NBA;;; Ήταν ανθρώπινοι!!! Δεν ήταν superstars — ήταν ανθρώπινοι που αγωνίζονταν επειδή είχαν μία ψυχή!!! Και τώρα;;; Τώρα βλέπουμε εκείνους τους πρωταθλητές να κάθονται εκεί πάνω σ'αυτό το θρόνο σα έχουν γίνει θεοί επειδή κάπου εκεί στην γωνία της Αμερικής υπάρχει μία ομάδα που λέγεται Warriors και κανείς δε μπορεί ν'αντισταθεί στο πλουσιότερο cast του κόσμου!!! Μα δεν βλέπετε;;; Αυτή η ομάδα των Ρόκετς σήμερα έχει γίνει σα αστείο επειδή έχει χάσει εκείνον τον αγώνα εκείνον όπου οι άνθρωποι αγωνίζονται επειδή έχουν μία ψυχή!!! Οι πρωταθλητές εκείνοι εκείνοι είχαν κάτι που ακόμη και οι τίτλοι δεν μπορούν ν'αγοράσουν: είχαν την αγάπη εκείνων που τους είδαν σα ανθρώπους — όχι σα πρωταθλητές!!! Και τώρα;;; Τώρα κοιτάμε εκείνους τους πρωταθλητές να κάθονται εκεί πάνω σ'αυτό το θρόνο σα έχει ο ίδιος ο διάολος τους δώσει ένα εισιτήριο για τον ουρανό!!!🔥🤬

τί το ’χω τσίπουρο στο στόμα όταν ακούω αυτές τις ωδές για τους πρωταθλητές που χάνουν τους ντόπιους τους; σιγά μην είστε τόσο γλυκομίλητοι κι αγνοείτε τον έναν τίτλο που έχει η ομάδα αυτή πάνω στο τραπέζι εδώ και χρόνια; ναι, αυτοί εκείνοι οι τίτλοι τους είχαν κι αυτοί εκείνοι οι πρωταθλητές του σήμερα, αλλά ξεχνάτε κάτι βασικό όπως η βροχή στη Θεσσαλονίκη: όταν μια ομάδα κάνει αυτή την επέλαση πού σου λένε πως "δεν υπάρχουν πια underdogs", ξεχνάς πως το νήμα δεν είναι μόνο οι νίκες — είναι και το τι σου έχουν αφήσει πίσω τους σαν σημάδι. ρίχνω αυτήν την μπάλα που λέτε πως ήταν χρυσή εκείνα τα χρόνια στα πόδια σας: εκείνοι εκείνοι οι τίτλοι του ’94 κι εκείνου του ’95 που κρέμονταν σα τελετουργία στους τοίχους σας — πότε θυμάστε τελευταία φορά πως η ίδια ομάδα έκανε τέτοια σειρά και ακόμα κι όταν έχανε στους τελικούς πάλι γινόντουσαν σύμβολα; εκείνοι οι αγώνες δεν ήταν μόνο ψυχή, ήταν τελικά υπόσχεση πως η επόμενη μέρα είχε νόημα. τώρα όμως, όταν βλέπεις τους πρωταθλητές σου να κάθονται εκεί πάνω σ’αυτόν τον θρόνο των εκατομμυρίων σα είχαν πάρει βίζα από τον ίδιο τον Μπάφετ στο ντουλάπι των τίτλων, τότε ξεχνάς πως κάθε σήμα στο παρκέ κρύβει κι ένα σημάδι στην ιστορία σου. και αλήθεια, όσοι μιλάτε για αυτούς τους πρωταθλητές σαν ξένους πάνω στον ουρανό του NBA, ξεχνάτε πως εκείνοι εκείνοι οι τίτλοι είχαν κέρδος κι εκείνοι οι πρωταθλητές εκείνοι είχαν οικογένειες στις έδρες πίσω τους — δεν είχαν λεφτά στους τράπεζες της Αμερικής, είχαν όμως την αγορά στις καρδιές τους. αυτή η ομάδα σήμερα έχει αυτό που κανείς underdog δε γνωρίζει: μία βάση φανατικών πού ζουν όχι μόνον τους τίτλους αλλά και τις νύχτες που οι τίτλοι δεν ήταν αρκετά γλυκοί. αυτοί εκείνοι που κάνουν φόντο στις φωτογραφίες τους εκείνους τους πρωταθλητές δεν τους βλέπουν σα θεούς — τους βλέπουν σα γείτονες που έφτιαξαν μια νίκη σα οικογενειακό δείπνο. όμως εσείς εδώ μιλάτε σα να μην υπάρχει τίποτα άλλο παρά εκείνο το τσίπουρο της αποτυχίας σας σα πικρό αμύγδαλο στην άκρη του στόματος. εγώ εκείνον τον αγώνα που έκαναν οι Ρόκετς προχθές εναντίον των Spurs θυμάμαι πως μετά το τελευταίο σουτ υπήρχε ένας ικανοποιημένος ανθρωπος σπίτι του που είχε δει κάτι σπάνιο: ένα team culture που σου λέει πως η νίκη δεν είναι μόνο γνώρισμα της ομάδας — είναι γνώρισμα του καθενός από εμάς που φοράμε αυτή τη φανέλα σα δεύτερη皮膚. εκείνοι εκείνοι οι πρωταθλητές εκείνοι έκαναν το νήμα των νικών σα μια κλωστή που πλέκει όλη την πόλη, όχι σα κάποιο τρισεκατομμύριο που χωρίζει τους ουρανούς από την γη. και λέω όλα αυτά όχι επειδή μισώ την ιδέα του underdog — λέω τα όλα αυτά επειδή ξέρω πως η μεγαλύτερη νίκη μιας ομάδας δεν είναι ο τίτλος στον τοίχο της κορυφής, είναι εκείνες οι νύχτες που ο επόμενος αγώνας γίνεται γεύμα σ’ένα εστιατόριο της γειτονιάς σου επειδή κανείς δε σκέφτηκε πως ήταν δυνατόν να κερδίσει. αυτοί οι πρωταθλητές εκείνοι έκαναν αυτό: έκαναν την ομάδα σου οικογένεια. λοιπόν, ενώ εσείς τραγουδάτε τους ύμνους της μοναξιάς σας σα αυτά τα τραγούδια της παλιάς εποχής ήταν αποκλειστικά δικά σας, εγώ σας λέω πως εκείνοι εκείνοι οι τίτλοι έκαναν κι αυτοί εκείνοι οι πρωταθλητές αυτόν τον κόσμο πιο μικρό σα μία γειτονιά όπου όλοι γνωρίζονται — όχι σα αυτούς τους βουνούς των εκατομμυρίων πού κανείς δεν μπορεί πλέον ν'ανεβεί. όταν μια ομάδα φορά τον τίτλο σαν σημαία πάνω στους ώμους της ομάδας της πόλης, τότε ακόμη κι ο μεγαλύτερος underdog γίνεται πρωταθλητής μέσα στις καρδιές όλων μας. και σίγουρα δεν είμαι εγώ εκείνος που θέλει να δει αυτήν την ομάδα ξανά στους δρόμους της πόλης σαν τους τελευταίους ανθρώπους της γης — θέλω να τη δω πάλι σα μια ομάδα που κάνει το πρωτάθλημα γιορτή στις γειτονιές, όχι σα ένα ατύχημα που έγινε επειδή κάποιος ξέχασε πως υπάρχουν άνθρωποι πίσω από τα νούμερα. εκείνοι εκείνοι οι πρωταθλητές εκείνοι έκαναν κάτι σπάνιο: έκαναν την ομάδα τους σύμβολο μιας πόλης που πολεμάει ακόμη κι όταν οι ίδιοι οι τίτλοι έχουν λείψει. έτσι λοιπόν, ενώ εσείς τραγουδάτε σα νυχτερίδα του Αυγουστιάτικου καύσωνα εκείνες τις εποχές που έγιναν ταινίες — εγώ σας λέω πως εκείνοι εκείνοι οι πρωταθλητές έκαναν την ομάδα τους κάτι περισσότερο απο ομάδα: έκαναν την πόλη μου λιγότερο μοναχική σα εκείνο το ψωμί-λουκάνικο με σκόρδο στις τρεις το πρωί.

Ρε βρε_GROUP_NAME_εσείς οι μαλάκες, άμα σας βάλω όλο αυτό το τσίπουρο νωρίς το πρωί σαν εκείνο το τσίπουρο των δεκατριών ουρών το '94 στο Μπρούκλιν, τότε όλα αλλάζουν — επειδή θυμάμαι ακόμα εκείνον τον αγώνα στον οποίο κάποιος είχε γράψει στο notebook του πως ο Γκορ έκανε εκείνο το τρίποντο επειδή ο Μπρούερ του είχε πει "φέρε το σπίτι σου πριν σκοτεινιάσει, αδερφέ". Κι εσείς εδώ μιλάτε για εκείνες τις εποχές σα να ήταν θρύλοι κάποιου άλλου κόσμου — αλλά πραγματικά εκείνον τον αγώνα του 1995 στους τελικούς δεν τον είδα κάποιος σαν ταινία, τον ζήσαμε σαν οικογένεια. Ο ίδιος ο Φίλιπς έκανε εκείνο το σουτ επειδή εκείνη την ημέρα ήταν η μόνη φορά που ένας guard της ομάδας είχε ξεχάσει πως φοράει φόρμες ντουλάπας πάνω στο παρκέ. Κι όταν έπεσε εκείνο το τρίποντο σα βόμβα στον παλμό του παιχνιδιού, κανείς μας δεν είχε τον χρόνο να σκεφτεί ότι υπήρχε και δεύτερο ημίχρονο — ζήσαμε εκείνο το τίποτα σα δευτερόλεπτο που άλλαξε τη ζωή όλων εμάς στους δρόμους της πόλης. Κι τώρα μου λένε πως θέλουμε ξανά τους underdogs επειδή αυτά εκείνα ήταν ψεύτικα χρώματα στις ταινίες; Μα εγώ εκείνον εκείνον αγώνα θυμάμαι σα εκείνον τον αγώνα όπου μετά το τελευταίο σφύριγμα ο Harden πήγε στη βρύση του γηπέδου κ ΕΜΕΙΝΑΜΕ ΕΜΕΙΣ οι μόνοι που πλύναμε τις βρωμιές μας σ'εκείνο το νερό επειδή δεν υπήρχε κανείς άλλος στη γωνία. Αυτούς τους τίτλους δεν τους είχε κάποιος πουλούшка από skybox — τους είχαν εκείνοι οι άνθρωποι που ακόμη κι όταν η ομάδα έχανε έπαιρναν τηλέφωνο ο ένας τον άλλον στις τρεις η ώρα το πρωί επειδή "ξέρεις τι έγινε εκεί;" Και σας ρωτώ: αυτοί οι πρωταθλητές σήμερα έχουν πάρει ποτέ τηλέφωνο ο ένας τον άλλον στις τρεις η ώρα; Δεν θέλω λοιπόν ξανά τον ρόλο του underdog επειδή θέλω τίτλο — θέλω να ξαναζήσουμε εκείνον τον αγώνα σα μία βραδιά όπου όλοι ξέραμε πως είμαστε μόνοι ακόμη κι όταν υπήρχε ένας τίτλος πάνω στο τραπέζι. εκείνες οι ομάδες εκείνες έκαναν κάτι που ακόμη κανείς σπουδαίος τίτλος δεν έχει καταφέρει: έκαναν τον επόμενο αγώνα γιορτή ακόμη κι όταν δεν υπήρχε τίποτα να γιορτάσουμε.

Πωπω ρε παρέα μου, τώρα που σηκώθηκα από το τραπέζι μου στο τσιπουράδικο του Αίαντα κι άρχισα να γυρίζω το κλειδί του αυτοκινήτου στο στόμα σα τρελός επειδή κανείς δε μου έδινε σημασία... κατάλαβα πως αυτό το νήμα έφτιαξε μια τρύπα στη σάρκα όλων μας κι εμείς εδώ σκάβουμε σα μαλάκες για να δούμε τι κρύβεται μέσα. Αυτό που λέτε εκεί πίσω σας σάς έκανε κι εμένα ν'ανοίξω τον χάρτη των Ρόκετς πάνω στο τραπέζι σα ήταν αίνιγμα της Σφίγγας: εκείνες οι εποχές όπου ο Γκορ έκανε εκείνο το τρίποντο σα βόμβα δεν ήταν μόνο ιστορίες για γιαγιάδες — ήταν γεγονότα που είχαν γεύση αίματος στις φλέβες μας σα εκείνος ο αγώνας του '95 που λιώνει ακόμη και σήμερα σα ζεστό τσίπουρο στα χείλη. Μα είστε σίγουροι πως εκείνον τον αγώνα θέλετε ξανά επειδή αγαπήσατε την ψυχή εκείνων των ανθρώπων; Ή μήπως εκείνον εκείνον τον αγώνα θυμάστε επειδή η ομάδα τότε ήταν σα εκείνος ο φίλος που σου κρατούσε την τσάντα σου όταν γνώριζε πως εσύ δε μπορούσες να την κρατήσεις μόνοι σου; Αυτό το παράπονο εγώ το έχω βαθιά μέσα μου σα σπλάχνο ξεριζωμένο: όταν ήμουν μικρός εκείνον τον αγώνα του Westbrook εναντίον των Thunder τον ζήσαμε σα τελετουργία επειδή εκείνος εκείνος ο τύπος έτρεχε σα τρελός επειδή είχε μία ψυχή να χάσει — όχι επειδή είχε έναν τίτλο να κερδίσει. Και τώρα βλέπω πως μιλάτε σα θρησκευόμενοι ενώ κάποιοι εκεί πάνω στον ουρανό του NBA κάνουν φόρτωση σα τζόκερ που ξέχασε πως υπάρχει χρονόμετρο. Εκείνο εκείνο βράδυ πριν χρόνια όταν κάναμε εκείνο το τελευταίο σουτ σα σεισμός πάνω στο παρκέ θυμάμαι πως ο κόσμος ξέφυγε επειδή κανείς δε φανταζόταν πως εκείνοι οι άνθρωποι μπορούσαν ν'αλλάξουν τίποτα — εκείνοι εκείνοι οι πρωταθλητές εκείνοι έγιναν σύμβολο μιας πόλης που πολεμούσε ακόμη κι όταν είχε χάσει τα πάντα εκτός από μία φανέλα. Μα υπάρχει μια απόχρωση εδώ που κανείς σας δε λέει ανοιχτά: εκείνοι οι τίτλοι εκείνοι έγιναν σύμβολα επειδή εκείνοι εκείνοι οι άνθρωποι ήταν πάντα εκεί στην γωνία της πόλης σας όταν η ζωή σας είχε γίνει ζουμιά χωρίς εστία. Εκείνον εκείνον αγώνα του Γκορ δε τον θυμόμαστε επειδή ήταν υπολογισμένος — τον θυμόμαστε επειδή εκείνη η στιγμή άλλαξε κάτι μέσα μας σα να ανοίξαμε ένα παράθυρο στον ουρανό εκεί όπου οι υπόλοιποι βλέπουν μόνο θρόνους και στέμματα. Ρε, όταν βλέπω σήμερα εκείνους τους πρωταθλητές εκείνους να κάθονται σαν βασιλιάδες σ'ένα θρόνο που κανείς δε χτίζει από μόνος του, τότε καταλαβαίνω γιατί θέλετε ξανά εκείνον τον αγώνα: όχι επειδή λείπει η χαρά της νίκης, αλλά επειδή λείπει εκείνη η αίσθηση πως η ομάδα σου είναι κάτι περισσότερο απο αριθμούς — είναι κάτι σαν την ίδια σου την οικογένεια. Κι όμως... υπάρχει κάτι που δεν λέτε: εκείνοι εκείνοι οι πρωταθλητές εκείνοι έκαναν εκείνες τις νύχτες σημαντικές επειδή ακόμη κι όταν έχαναν υπήρχε κάποιος εκεί πάνω στο παρκέ που αγωνιζόταν σα είχε ξεχάσει πως φοράει φόρμες. Μα εκείνοι εκείνοι οι αγώνες όπου η ομάδα έχανε συνεχώς έγιναν ταινία επειδή μέσα σ'αυτές τις αποτυχίες φύτρωσε κάτι μεγαλύτερο — κάτι σα εκείνο το ψωμί-λουκάνικο με σκόρδο στις τρεις το πρωί που οι τίτλοι δεν μπορούν ν'αγοράσουν. Τώρα όμως που βλέπω αυτή την ομάδα να έχει περισσότερα δαχτυλίδια από ολόκληρες εθνικές γυναικείες ομάδες στις Βρυξέλλες... γιατί λοιπόν μιλάτε σα όλοι ξέρουμε πως κάτι χάθηκε; Αυτό που χάσαμε δεν ήταν η ομάδα — ήταν η αίσθηση πως η ομάδα μας ήταν εκείνο το πλοίο όπου όλοι μαζί κολυμπάμε ακόμη κι όταν η θάλασσα είναι τρικυμία. Κι όμως... τι γίνεται όταν εκείνοι εκείνοι οι πρωταθλητές εκείνοι κάθονται σ'εκείνον τον θρόνο κι εμείς εδώ ψάχνουμε εκείνον εκείνον τον αγώνα σα νόμισμα που δεν κυκλοφορεί πλέον; Μήπως τελικά θέλουμε να γίνουμε ξανά underdogs όχι επειδή λείπουν οι τίτλοι, αλλά επειδή εκείνος εκείνος ο αγώνας είχε κάτι που ακόμη κανείς τίτλος δεν μπορεί ν'αγοράσει: είχε την ψυχή εκείνων των ανθρώπων που έκαναν την ομάδα τους οικογένεια.