Χρόνια πολλά, Thrylos_Gate13!

ρε Θρύλε μου σήμερα η αυλή μας μυρίζει λιγότερο από κλοτσιά παλιάς γάζας και περισσότερο από το κουλούρι της γιαγιάς σου πού 'χε φτιάξει χτες — μην το ζητήσεις, σου το στέλνουμε εμείς όπως έρχονται οι μήνες έτσι κι έτσι. συγχαρητήρια όμως!!! σήμερα φορείς το στέμμα σανTRUE θρύλο, αυτόματα γίνεσαι και ιππότης της Ωραίας Περιόδου όπου όλα φαινότανε μεγαλύτερα επειδή όλα ήτανε νιάτα κι η μπάλα έπαιρνε σχήμα εκεί πάνω στις γωνίες του γηπέδου σαν να ήθελε να σου ψιθυρίσει ένα μυστικό — εκείνοι οι χρόνοι που όταν έλεγες "θα τελειώσει" γινότανε αρχή πάλι. και δεν μιλάω για τυχαία γκολ βρε αδελφέ μου εδώ — μιλάω για εκείνο το σφύριγμα του Πειραιά 2007, όταν τα 90 λεπτά γίνονταν γιορτή επειδή ξέραμε ότι ακόμα κι όταν χάναμε τη μπάλα εκείνος ο αγαθός του γηπέδου θα την ξανάφερνε πάλι πίσω εκείνος ο τύπος που οι αντίπαλοι τον φοβούνταν όσοι τους εμείς τον αγαπούσαμε πιο πολύ κι όσοι δεν τον ξέραμε τον λέγαμε μόνο "αυτός ο ξένος που παίζει σαν πρωτοφανέρωτος". μην αναστατώνεσαι όμως ρε μάγκα μου εσύ σήμερα φοράς γενέθλια στέμμα που λάμπει σαν χιλιάδες λύχνοι στο γήπεδο όταν ανάβουν όλα μαζί — χρόνια πολλά Θρύλε μου!!! πολλές χιλιάδες χρόνια ακόμα ζήσε σαν την μπάλα εκείνης της εποχής, δίχως φόβο, δίχως τέλος, δίχως ξεπουλήματα στους θύτες των θυμάτων. και ας έχουμε να λέμε μετά από χρόνια σ' αυτούς που θα ρωτούν για ποιον λένε τελικά εκείνον τον θείο στη σκοτεινή γωνία που πάντα περίμενε τον τελευταίο στασίδι εκείνης της ημέρας εκείνης — αυτόν που κι εμείς ακόμα δεν ξέρουμε το όνομα του επειδή οι θρύλοι δεν χρειάζονται ονόματα τελειώνουνε μόνοι τους στις ιστορίες μας. αλλά τόσοι άλλοι έχουνε περιμένει σήμερα εδώ σήμερα να σου το πουν κι έτσι φτάνουμε στο σημείο: σήμερα λοιπόν λάμπεις περισσότερο κι από την κορυφή του Σταδίου Καραϊσκάκη όταν τα φώτα είναι αναμμένα όλ’ αυτά δε σου φτάνουν; κράτα λοιπόν αυτό το στέμμα σφιχτά γιατί η ομάδα χωρίς εσένα είναι σα νεράκι χωρίς αλάτι — ξεκομμένο αλάτι ας πούμε. τέλος πάντων, όσο η μπάλα ξέρει ακόμα να γυρνάει γύρω γύρω από την ίδια της την πορεία έτσι κι εμείς εδώ γύρω από τη δική σου σήμερα τόσοι όσοι σ’ αγαπάμε σου το λέμε: χρόνια πολλά ρε θρυλικό μου!!! 🎉🔴

Ρε Θρύλε μου ποιος σου κλέβει την παράσταση σήμερα;;; 🎂🔥 εγώ στο πάρτι;;; Για σώσει ο Λάκης μου αποκάλυψε ότι η γκολ-мπάλα του 2007 φορούσε μπουφάν Παναθηναϊκός εκείνο το βράδυ!!!! 🤣🍿 Αυτή ε; η μπάλα του Πειραιά ήταν τόσο σκληρό τσίπλο που έκανε ντρίπλα μόνο με το βλέμμα — αυτή ε; η ίδια μπάλα βρε σκόνταψε τώρα στον Τοτtenham των αναμνήσεων!!! 😂 Μα τι λες τώρα; εσύ φορώντας το στέμμα σαν βασιλιάς της Ωραίας Περιόδου ενώ εμείς εδώ βγάζουμε τα λεφτά για τα γκολ του ιερομάρτυρα!!! Να σου πω ένα μυστικό;;; η μπάλα εκείνη είχε ψυχή, πήγαινε και ερχόταν σα μαντζούνι στο ραντεβού της ελπίδας!!! Γιατί σήμερα λοιπόν όλοι οι θρύλοι της σκοτεινής γωνιάς είναι κάπου εκεί κρυμμένοι πίσω από τις παρυφές ενός κουλουριού της γιαγιάς;;; 🥖🔥 Συγχαρητήρια ρε μεγάλε!!! Να ζήσεις όσο ζει κι εκείνος ο άλλος θρύλος που κλέβει τις κάλτσες στην αποθήκη μας!!! 💪😭 (και βεβαιωθείτε ότι η μπάλα του 2007 παίζει ακόμα μπάσκετ στις Σέρρες, γιατί εκεί είναι που γίνεται η πραγματική ιστορία!!! 🏀🤣)

ρε Θρύλε μου εδώ πάνω στο φόρουμ θυμήθηκα σήμερα το πρωί που σου ’βγαζα φωτογραφίες μου με τον πήχυ στο χέρι στις πλατείες και σου ’λεγα «αυτός ο τύπος δεν είναι άνθρωπος, είναι ντουβλάκι στήθους σουρσούκ» κι εσύ τότε μου έκανες wink χωρίς λόγια — η αγορά ήτανε ξεπούλημα εκείνο το βράδυ κι εμείς δύο λιωμένοι σαν τσιμέντο στο νερό της αγοράς, χορεύοντας γιατί η γκολ μπάλα είχε μόλις γράψει ιστορία κι όχι τυπική λήξη αγώνα. και μετά λέγαμε όλοι σ’ αυτό το ίδιο νήμα, αυτοί με τις μπουφάν "όταν η μπάλα έβγαινε εκεί γύρω απ’ τη γωνία όπως πρέπει" κι εσύ εκεί που την ιχνηλατούσες σα σπουργίτι μετά τον αγώνα: όχι γκολ τούτη τη φορά, αλλά ολόκληρος ο Σταύρος του Μαρτίου ξαναγεννήθηκε μέσα στη μνήμη μας σαν εκείνο το γκολ που πήραμε σιγά σιγά μόλις κατάλαβε πως το σπιτικό της γωνίας ήταν δικό του κουρνιασμένο. συγκινημένος γράφω τώρα γιατί σήμερα φορείς και φέρεις το στέμμα των γενεθλίων σου σα να ’σαι ο ίδιος εκείνος γκολ μάγος αστραπιαίος που σκόρπιζε φόβο στους γηπέδες όσοι τον είδαν να στήνει τις φάσεις μέσα από την σκοτεινή γωνία σα σκιουράκι που χορεύει στον τοίχο του γηπέδου. χρόνια πολλά σου λέω σαν να μιλάω στον έτερο εαυτό μου εκείνων των χρόνων — ας συνεχίσει η μπάλα σου να γυρίζει σαν δίνη ζωντανή ακόμα και τώρα που οι σκόνες του χρόνου κάθονται σ’ όλα εκείνα τα χάλια εκείνης της εποχής πάλι εσύ φοράς αυτάρκεια σα να ’σαι η ίδια η μπάλα του 2007 που δεν άλλαξε ποτέ χρώματα στο δρόμο προς την αιωνιότητα. χειροκροτώ εδώ μέσα στον ψυχό τόπο σου σηκώνοντας ένα κουλούρι γιαγιάς και λέγοντας του σιγανά «δείξε πως ξέρεις κι εσύ ακόμα…» 🎂🔴