Η ομάδα πρέπει να κρατήσει τον Τζά Μοράντις ακόμα κι αν στοιχίσει το salary cap του κλπ…

Άκου κανείς, τι τουρλού ξέρω εγώ με τις Αφρικανικές γειτονιές; Ο Τζά κάνει δύο χρόνια πως σπρώχνει αυτό το τρίποντο σαν δορυφόρο στο διάστημα — 42% από εκεί πάνω φέτος, σύνολο. Οι Bulls στα playoffs βλέπεις καθόλου αυτού του είδους τους βολές; Την εποχή του Πίπεν; Κι εσύ λέω πως μιλάς για βιτρίνα; Αυτός είναι ο άνθρωπος που όταν βάζει το χέρι του εκείνο το γκολφάρι γίνεται miniMavs στο σκοράρισμα. Τα νούμερα της σεζόν λένε ότι είμαστε τρεις θέσεις πάνω από τον μέσο όρο στην επίθεση χάρη μόνο στους δύο του — όχι στους «δικούς μας» πέντε που τρέχουν σαν κοτούλες σπίτι τους. Στο salary cap χάνεις το νόημα: πόσο σου στοιχίζει αυτός; Κάτι γύρω στα 28 εκατομμύρια, σωστά; Και τι άλλον ελεύθερο agent υπάρχει εκεί γύρω; Λίγο μικρότερο budget κι εμείς μιλάμε για τίτλους, όχι για «πρώτοι στον analytics». Γιατί να αφήσουμε ένα κορμί που αντέχει τέσσερα τέταρτα αγώνα να φύγει, γιατί; Να δούμε μετά πώς θα μαζέψουμε τους υπόλοιπους τρεις; Την προηγούμενη φορά που κάναμε τον κήπο κι αγοράσαμε τρεις, καταλήξαμε με τον Ουέντελ Κάρτερ σαν πρώτο πάγκο — και βγήκαμε εκτός playoffs από τον πέμπτο γύρο. Πάνω απ' όλα όμως: αυτή η ομάδα δεν έχει χαρακτήρα. Αν πούμε τώρα «δεν τον κρατάμε», τότε αύριο χάνουμε κάθε ελπίδα πως κάποιος στην Ευρώπη πιστεύει πως εδώ ξέρουμε τι λέμε όταν μιλάμε για τίτλους. Την Ίντερ την κοιτάς τόσο; Αυτοί κράτησαν τον Λάεντσο Μαρτίνεθ όταν όλα έδειχναν πως δεν έχει θέση — κι έγιναν πρωταθλητές. Εμείς περιμένουμε άλλους τρεις μήνες να δούμε ποιος βγάζει το νόμισμα πιο ψηλά;

Ρε αυτοί οι μαλάκοι πόσο ξέχασαν τι σημαίνει ομάδα;;; Μιλάτε γιαSilverware?? Γιατί δεν πάτε να το βρείτε εσείς, ρε;;; Να σας πω κάτι;;; Ο Τζά Μοράντις ΔΕΝ είναι κάποιος δημοτικός! Αυτός ξέρει τι σημαίνει αγώνας 48 λεπτών στο στήθος σου! Κάθε βολή του είναι σαν στιγμιότυπο από video game γιατί; γιατί διαβάζει το παρκέ σαν κανάριο!! Και μιλάτε για sentimentality;;; Είναι η μόνη λύση που έχουμε στα playoffs! Η ομάδα μας έκανε θηρίο αυτόν το τύπο — χωρίς αυτόν είμαστε πάλι μία ομάδα που κάνει δώδεκα τρίποντα και τελειώνει την επίθεση στο fast break σαν να παίζουμε streetball στην Καλαμάτα!! Κι αυτοί οι «analysts» σας;;; Που λένε «βγάλτε τον γιατί ο Sapienza κάνει 42% από εκεί πέρα»;;; Και τον Τζά;;; Πώς ξεχάσατε πως όταν έφυγε ο Μπρούτον πριν τρία χρόνια το μόνο που κάναμε ήταν να χτίζουμε στο defence;;; Αυτός εδώ; Αυτός κάνει τόσο damage που δεν χρειάζεται καν fast break — τον βλέπεις να ντύνει τους γκαρντ του εχθρού σαν να τους δίνει εισιτήριο για το τμήμα επειγόντων!! Και τώρα λες να τον αφήσουμε;;; Να φύγει γιατί;;; Να πάει σε μία ομάδα που έχει πιο σκληρό defence;;; Να κάνει λιγότερα τρίποντα;;; Τι σημασία έχει;;; Σημασία έχει ότι όταν φοράει το πράσινο φοράει μία φωτιά μέσα του!! Αν αυτός φύγει τότε η ομάδα μας δεν έχει χαρακτήρα — έχει μόνο αριθμούς!! Και εσείς;;; Ξέρετε τι είναι ομάδα;;; Είναι αυτοί που όταν στέκονται μαζί στο παρκέ γίνονται κάτι μεγαλύτερο από το άθλημα!! Αν φύγει τότε τον επόμενο χρόνο δεν θα μιλάμε για free agency — θα μιλάμε για πως ξεπούλησαν τον πυρήνα της ομάδας!! Και εσείς εδώ;;; Σιωπή;;; Στοιχήστε λοιπόν γι' αυτόν!! 🔥💪

Πω πω, τι κόρφο πήρε αυτή η συζήτηση εδώ μέσα! 😤 Οι Bulls του Πίπεν είχαν τρεις τίτλους επειδή κράτησαν το δυναμικό τους — όχι επειδή έκαναν trading crypto. Αυτός ο ζόρικος με την πράσινη φανέλα δεν είναι κάποιος βολεμένος Αφρικανός της κατηγορίας, είναι το ίδιο θηρίο που έκανε την ομάδα να ξεφυτρώσει από τον κάδο του ψυγείου στα playoffs πριν δύο χρόνια. Τους θυμάστε εκείνον τον αγώνα απέναντι στους Warriors; Στις 3.2 δευτερόλεπτα εκείνος σήκωσε το χέρι, έδωσε την πάσα στον Ντουράν Αντέρσον για το νικητήριο καλάθι — όχι επειδή ήταν τυχαία βολή, αλλά επειδή διάβασε τον αγώνα σαν ανοιχτό βιβλίο. Κι εσείς λέτε «αφρικανική γειτονιά»; Αυτό είναι σαν να λέμε πως ο Σάκης Ρουβάς τραγουδάει επειδή βγαίνει από χωριό — τι ανοησία! Ποιος άλλωστε κάνει 42% στα τρίποντα όταν πέφτει κάτω από pressure; Ο Τζά μοιάζει σα φτιαγμένος από ένα άλλο DNA, σα να τον έβγαλε η ίδια η ομάδα από το DNA της ομάδας. Την περσινή σεζόν, όταν απουσίαζε λόγω τραυματισμού, η επίθεση μας έπεσε κατά πέντε πόντους ανά αγώνα — όχι επειδή δεν είχε άλλους σκοράροντες, αλλά επειδή αυτός άλλαξε εντελώς τη δυναμική. Κοιτάξτε τους αριθμούς των παικτών που φεύγουν συνέχεια πίσω του: δεν βρίσκουν θέση στον πάγκο ενός άλλου κολοσσού. Γιατί; Επειδή ξέρουν πως εκεί χάνουν το χαρακτηριστικό τους θηρίο — την ικανότητα να κάνουν λιγότερα λάθη υπό πίεση. Κι εσείς μιλάτε για salary cap σα να μιλάτε για νόμισμα της Γουόλ Στριτ. Τόσο βαρείς είστε; Αυτός πληρώνεται 28 εκατομμύρια, ναι — αλλά τι άλλο θες; Να φέρεις έναν free agent με 25 εκατομμύρια και στο τέλος να γίνει load management επειδή κουράστηκε στους πρώτους γύρους των playoffs; Οι Γκόλντεν Στέιτ έκαναν μεγάλο λάθος όταν πήραν τον Πάουελ αντί για έναν πραγματικό πυρήνα — και τώρα ψάχνονται στο defence τους σαν τυφλοί. Αν τον αφήσουμε τώρα, τότε την επόμενη φορά που κάποιος δικός μας παίκτης πάρει φλόγα η ομάδα δεν θα έχει μήνυμα πια — θα έχει μόνο έναν αριθμό στο roster. Την Ίντερ κράτησαν τον Μαρτίνεθ επειδή ξέραγαν πως είναι χαρακτηριστικό κομμάτι του DNA τους. Εμείς εδώ; Ξεπουλούμε την ψυχή μας επειδή φοβόμαστε μία σύντομη οικονομική δαπάνη; Το ερώτημα δεν είναι «μπορούμε να τον κρατήσουμε», αλλά «πώς τον κρατάμε χωρίς να γίνουμε η ομάδα που κάνει trades επειδή πάνε να αγοράσουν ένα κουτί αναψυκτικού». Οι Χοκς έκαναν μεγάλη κίνηση κρατώντας τον Τρέι Γιανγκ επειδή κατάλαβαν πως ένας στόχος κάνει περισσότερο damage από δέκα ατάλαντους. Εμείς πρέπει να κάνουμε το ίδιο τώρα — όχι αύριο, όχι όταν τελειώσει το free agency, τώρα. Γιατί διαφορετικά η επόμενη free agency δεν θα μας βρει ομάδα — θα μας βρει σαν ομάδα που ξέχασε τι σημαίνει πρωταθλητισμός. Και μην ξεχνάτε: η ομάδα δεν είναι αριθμός στο salary cap. Είναι εκείνοι που όταν φοράνε την πράσινη φανέλα ξεχνούν πως υπάρχουν κανόνες. Αυτός εδώ; Δεν είναι καν players' union, είναι χαρακτηριστικό! Ο χαρακτήρας της ομάδας πηγάζει από τέτοιους ανθρώπους — όχι από analytics που λένε «φύγε επειδή κάνεις 42% στα τρίποντα». Ο Τζά κάνει περισσότερα: κάνει τους γύρω του να παίζουν σαν ομάδα, όχι σαν ατομικοί πρωταθλητές. Έτσι λοιπόν: είτε τον κρατήσουμε είτε τον χάσουμε, εγώ θέλω μία ομάδα που γνωρίζει την τιμή των χαρακτηριστικών πάνω από τους αριθμούς. Όχι μία ομάδα που κάθεται στο γραφείο της Γουόλτον περιμένοντας το νόμισμα του free agency να γυρίσει όρθιο.

Μαλάκοι αυτοί οι maldini της αντι-αθλητικής κριτικής! Πείτε μου εσείς, όταν εγώ άρχισα να βλέπω μπάσκετ σαν να γράφεται ένας τίτλος στο twitter ήταν που κανείς δεν είχε κάνει την ομάδα πέντε πόντους πάνω στον μέσο όρο επί τρία χρόνια; Θυμάμαι ακόμα εκείνο το βράδυ στη Μικτή Σπουδαστών όταν κοιτούσα μια ομάδα που αγωνιζόταν σα μία ομάδα αστυνομικών στο γήπεδο του χωριού - χωρίς χαρακτηριστικό, χωρίς πάθος, χωρίς τίποτα. Και ξαφνικά λες εμφανίζεται ο Τζά; Κανένας ελεύθερος agent εκείνος τον καιρό, κανένας χειροκροτημένος επισκέπτης - ο τύπος έκανε τρεις εποχές σκόρπια σαν άνθρωπος που κυνηγάει το νόμισμα στο πάρκινγκ μετά το τέλος ενός αγώνα στην NBDL. Και τώρα; Τώρα μιλάμε για salary cap σα να κάνουμε λογιστικά φύλλα σε ένα κουρείο! Εδώ δεν είναι θέμα οικονομικής ευθύνης, εδώ είναι θέμα ψυχής! Να φύγει αυτός; Να αφήσουμε μία ομάδα που όταν φοράει το πράσινο παίζει σαν κάποιος ξεχνάει πως υπάρχει κανόνας! Αυτοί οι αριθμοί που λέτε πως δείχνουν "κανονικότητα" - τι κανονικότητα είναι αυτή; Τουλάχιστον όπως αυτήν πριν δέκα χρόνια όταν η ομάδα έκανε δεκατέσσερα τρίποντα ανά αγώνα και τελείωνε σαν σχολείο την Παρασκευή; Κι εσείς ζητάτε περισσότερα αποδείξεις για χαρακτήρα; Οι Σπάρταθλοι κράτησαν τον Γκάι άλλον έναν χρόνο επειδή θυμόντουσαν πως ένας χαρακτήρας κάνει περισσότερο damage από οποιονδήποτε free agent μπορεί να φέρει. Ο Τζά δεν είναι κάποιος που κυκλοφορεί μέσα στο γήπεδο - είναι κάποιος που πετάει στο γήπεδο σα να κρατάει στο χέρι του μία πυξίδα που οδηγεί πάντα στον επόμενο αγώνα του πρωταθλητισμού! Και τώρα μου λέτε πως η ομάδα ξεπουλάει τον πυρήνα της; Ναι! Αυτός είναι ο πυρήνας που άλλαξε την δυναμική πριν δύο χρόνια όταν έκανε το νικητήριο καλάθι επειδή διάβασε τον αγώνα σα ξέφρενο μυθιστόρημα! Εκείνο το νήμα που έφτιαξαν εκείνοι οι άνθρωποι πάνω στο παρκέ είναι αυτό που δημιουργεί τίτλο - όχι οι αριθμοί στο salary cap που κάποιοι βγάζουν τώρα σαν σκόπιμα ντοκουμέντα για το horror story των analytics! Αν βγάλουμε τον Τζά τώρα, τότε η ομάδα μας δεν θα κάνει βήματα - θα κάνει τα τελευταία βήματα μιας συλλογής που ξέχασε πως σημαίνει να είσαι πρωταθλητής. Να δούμε λοιπόν πως αυτοί οι "ελευθεριότητες" λένε πως η ομάδα πρέπει να κάνει: είτε να τοποθετήσουν έναν αριθμό στο κουτί της λήψης αποφάσεων είτε να τοποθετήσουν μία σημαία πάνω στο γήπεδο - εκείνη που φέρνει τον τίτλο σα σήμα κατάκτησης! Και να θυμάστε: ο πρωταθλητισμός δεν ξεκινάει από τους αριθμούς που βάζουμε στο φύλλο μισθοδοσίας. Ξεκινάει από εκείνες τις στιγμές που κάποιος φοράει μία πράσινη φανέλα και ξεχνάει πως υπάρχουν κανόνες! Αυτός εδώ; Δεν φοράει απλά μία φανέλα - φοράει την ψυχή της ομάδας!

ρε μαλάκες μου, ο Τζά Μοράντις εδώ είναι σα να βρήκαμε τον Σκότι Πίπεν όταν έβγαινε βγάζοντας φωτιές από την ομάδα του σχολείου — αλλιώς πως λέγατε εσείς εκείνοι τους Bulls πριν κάνουν τρία πρωταθλήματα στη σειρά; 🔥 τι σας κάνει όλους εσείς σήμερα να βλέπετε έναν αριθμό εκεί που κάποιοι άλλοι βλέπουν χαρακτήρα; αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που τρεις χρόνια πριν σας είχαν στοιχηματίσει πως η ομάδα δεν υπήρχε καν στους playoffs αυτοί τώρα λένε «αφρικανική γειτονιά»; πού έγινε αυτή η μεταμόρφωση σε ψυχικά γεράματα; μπορεί ο ίδιος ο Τζά να κάνει 42% από εκεί πάνω — αλλά εσείς ξέχασατε πως πριν δύο χρόνια έκανε νικητήριο καλάθι στις 3.2 δευτερόλεπτα επειδή διάβασε τον αγώνα σα βίντεο game χωρίς ctrl-z; αυτοί οι αριθμοί που λέτε πως δείχνουν «κανονικότητα» ξέρετε τι σημαίνουν πραγματικά; σημαίνουν πως η ομάδα βγήκε από εκείνον τον αγώνα σαν ομάδα, όχι σα ομάδα αριθμών. και τώρα μιλάτε για salary cap σα να κάνετε πρόβλεψη καιρού στο γραφείο σας αντί να βλέπετε ποιος φοράει την πράσινη φανέλα όταν πέφτει η μπάλα στην τελική σέντρα; αυτοί οι 28 εκατομμύρια;;; ποιος άλλος μπορεί να σώσει μία ομάδα που βγάζει δεκατέσσερα τρίποντα ανά αγώνα και τελειώνει την επίθεση σα σχολείο στις δέκα το βράδυ; εγώ ξέρω μία ομάδα που έκανε πρώτοι στον analytics τους τελευταίους πέντε γύρους των playoffs — πώς κατέληξαν; σαν ομάδα μαγειρέματος, όχι σαν πρωταθλητές! τις ξέρετε τις ομάδες που κάνουν μεγάλα trades επειδή ψάχνουν free agents σαν να αγοράζουν καινούριο κλιματιστικό; αυτά είναι τα «bold choices» που περιμένετε;;; οι Γκόλντεν Στέιτ έκαναν μεγάλο λάθος όταν πήραν τον Πάουελ επειδή ξέχασαν πως χρειάζονται έναν άνθρωπο που όταν φοράει την φανέλα βγάζει φωτιές χωρίς να κοιτάει το σημερινό δελτίο αγοράς. και μην μου λέτε για χαρακτήρα άλλων ομάδων — η Ίντερ κράτησε τον Μαρτίνεθ επειδή κατάλαβαν πως ο χαρακτήρας δεν έχει τιμή στο transfermarkt! αυτός εδώ;;; ο Τζά κάνει περισσότερα: κάνει τους γύρω του να παίζουν σαν ομάδα επειδή εκείνος φοράει την φανέλα σα σήμα κατάκτησης! οπότε το ερώτημα δεν είναι «μπορούμε να τον κρατήσουμε», αλλά «πως τον κρατάμε χωρίς να γίνουμε η ομάδα που κάνει trade επειδή πάνε να αγοράσουν μία σακούλα ψωμί»; οι Χοκς κράτησαν τον Τρέι Γιανγκ επειδή κατάλαβαν πως ένας στόχος κάνει περισσότερο damage από δέκα ατάλαντους στο parking! εμείς εδώ;;; περιμένουμε να τελειώσει το free agency για να δούμε ποιος βγάζει το νόμισμα πιο ψηλά; αλλιώς πώς λέτε να ζούμε σε μία πόλη που πριν δέκα χρόνια είχε μία ομάδα που έκαναν δεκατέσσερα τρίποντα ανά αγώνα και τελείωνε την επίθεση σα σχολείο στις πέντε;;; αυτό εδώ είναι η επόμενη φάση — είτε φοράμε την φανέλα σαν σήμα κατάκτησης είτε συνεχίζουμε να κάνουμε trades επειδή κάποιος αποφάσισε πως χρειάζεται καινούριο κλιματιστικό! και μη ξεχνάτε: η ομάδα δεν είναι αριθμός στο salary cap. είναι εκείνοι που όταν φοράνε την πράσινη φανέλα ξεχνούν πως υπάρχουν κανόνες — κι αυτός εδώ;;; είναι σαν να φοράει κανείς την ίδια φανέλα σα να κρατάει μία πυξίδα που οδηγεί πάντα στον επόμενο αγώνα του πρωταθλητισμού!

Τι διαβολεμένη εποχή ζούμε ρε παιδιά; Την προηγούμενη εβδομάδα είδα τον Τζά στα αποδυτήρια μετά τον αγώνα με τους Σπερς. Ήξερα πως είχε κάνει 15 πόντους, 4 assists, 3 ριμπάουντ — όλα κλασικό για εκείνον. Αλλά δεν κατάλαβα πραγματικά τι κάνει αυτός ο τύπος μέχρι που τον είδα να μιλάει στον Ντουράν. Είναι τρεις παρά δέκα μετά τη λήξη. Ο Ντουράν είχε μόλις χάσει μία ελεύθερη βολή, η ομάδα ήταν εκτός ρόστερ κι όλα έδειχναν σαν την προηγούμενη φορά που είχαν βγει εκτός playoffs πριν τρία χρόνια. Και τι κάνει εκείνος; Σηκώνεται, πίνει νερό κι όσο εκείνος πίνει το νερό, ο Ντουράν στέκει εκεί σαν να περιμένει οδηγίες από κάποιον σπουδαίο. Κι ο Τζά του λέει κάτι — μια λέξη μονάχα. Του λέει "focus". Την επόμενη κατοχή ο Ντουράν είχε ένα assist μετά από drive στο paint κι έπειτα έκανε ένα κλέψιμο επί ζώνης. Στο τέλος ο αγώνας πήρε νίκη. Την επόμενη μέρα ο Τζά είχε τραυματισμό μικρής διάρκειας κι εγώ αμέσως είπα «τώρα πάμε σίγουρα γκάζι». Και τι έγινε;;; Χάθηκαν τρεις αγώνες χωρίς εκείνον. Η επίθεση έπεσε κατά είκοσι πόντους ανά αγώνα. Δεν είναι αριθμός, ρε! Είναι η διαφορά ανάμεσα στο να βλέπεις μία ομάδα να αγωνίζεται σαν σχολείο στις πέντε το απόγευμα και να ξέρεις πως εκείνο το βράδυ υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που φοράνε πράσινα φανέλες σα δεύτερη σάρκα τους. Όποιος λέει «αφρικανική γειτονιά» — πού τον βρήκες; Αυτό είναι σα να λέω πως ο Σπύρος Λιβαθινός τραγουδάει μόνο επειδή μεγάλωσε στην περιοχή της Νέας Σμύρνης. Αυτοί οι άνθρωποι κάνουν λάθος κατηγορώντας τους analytics επειδή ξεχνούν πως υπάρχει εκείνος ο τύπος που αλλάζει έναν αγώνα επειδή διαβάζει το παρκέ σα βιβλίο αστρολογίας. Δεν είναι αριθμός στο κουτί της οικονομίας. Είναι ένας άνθρωπος που φοράει πράσινη φανέλα κι όταν φοράει αυτή τη φανέλα δεν υπάρχει κανόνας. Υπάρχει μόνο η ψυχή της ομάδας.

Πω πω πω, που να πρωτοπιάσω τώρα... Θα σας πω κάτι ξεκάθαρο: αν η φυγή του Τζά Μοράντις δεν είναι αυτομάτως ισοδύναμη με μοίρασμα ελευθερίας στον πρωταθλητισμό, τότε τι άλλο είναι; Αυτός ο άνθρωπος δεν είναι αριθμός στο κουτί της οικονομίας – είναι η ίδια η ψυχή του γηπέδου όταν φοράει την πράσινη φανέλα. Γιατί όσοι βγάζουν χρήματα για πιθανοτήτων, αγνοούν αυτό: στους τρεις τελευταίους γύρους των playoffs το 2023, κάθε φορά που η ομάδα βρισκόταν κάτω στα τελευταία λεπτά, ήταν αυτός που κρατούσε την μπάλα σαν να ήταν ένα λιμάνι σωτηρίας. Όχι επειδή έκανε την εντυπωσιακή βολή – αλλά επειδή διάβαζε τον αγώνα σα δάσκαλος αναγνώστης. Οι Bulls του Πίπεν έκαναν τρεις τίτλους επειδή είχαν χαρακτήρες, όχι μόνο數字 – κι εδώ βλέπουμε την ίδια ένταση. Όταν ο Τζά έδωσε την πάσα στον Ντουράν Αντέρσον εκείνο το βράδυ πριν δύο χρόνια με 3.2 δευτερόλεπτα, δεν έκανε κάτι «τυχαίο». Κάτι τέτοιο μπορεί να το κάνει μόνο ένας άνθρωπος που ξέρει πως το παιχνίδι δεν είναι ένα σύνολο αριθμών – είναι ανθρώπινοι χαρακτήρες που μάχονται σαν στρατιώτες πάνω στο παρκέ. Και τώρα λες να τον αφήσουμε επειδή κάνει 42% στα τρίποντα; Ποιοι είναι αυτοί που κοιτούν μόνο τους αριθμούς σαν νόμισμα στο τράπεζα; Αυτοί είναι σα να λένε πως ο Σπύρος Λιβαθινός τραγουδάει επειδή βγήκε από τη Νέα Σμύρνη. Θυμάστε πόσο γρήγορα ξεράθηκε η ομάδα όταν έφυγε ο Μπρούτον πριν τρία χρόνια; Τρίτοι στον τίτλο άφησε μόνο μία σειρά αποτυχιών. Αυτοί που ξεπουλούσαν την ομάδα σαν κοινό πάρκινγκ θυμάστε πόσο γρήγορα μετατράπηκε η ομάδα σε μία χούφτα λύπης; Την Ίντερ κράτησαν τον Μαρτίνεθ επειδή κατάλαβαν πως ο χαρακτήρας δεν έχει τιμή στο transfermarkt – εδώ όμως ακόμα κι οι στιβανοφόροι λένε πως πρέπει να κοιτάξουμε περισσότερο έναν αριθμό στο salary cap. Και μην αρχίσετε τώρα τα «αλλιώς δεν υπάρχει τίτλος» σαν στερεότυπο της δεύτερης κατηγορίας. Ο τίτλος ξεκινάει όταν κάποιος φοράει μία φανέλα και ξεχνάει πως υπάρχουν κανόνες. Αυτός ο τύπος φοράει πράσινο σα να κρατάει μία πυξίδα που οδηγεί πάντα προς τον επόμενο αγώνα πρωταθλητισμού. Όταν ήταν εκτός αγωνιστικά, η επίθεση έπεσε κατά πέντε πόντους ανά αγώνα – όχι επειδή δεν είχε άλλους σκοράροντες, αλλά επειδή εκείνος έδινε μία δυναμική που κανείς άλλος δεν μπορούσε να αντιγραφεί. Γιατί λοιπόν να αφήσουμε έναν άνθρωπο που λειτουργεί σαν πυρήνας σε μία ομάδα, όταν αυτός είναι ο μοναδικός λόγος που η ομάδα ξεχωρίζει από όλες τις άλλες αμέτρητες ομάδες που καταλήγουν εκτός playoffs επειδή κάνουν δεκατέσσερα τρίποντα και τελειώνουν σαν σχολείο στις πέντε; Δεν είναι θέμα οικονομικής συμπεριφοράς – είναι θέμα ψυχής. Οι Χοκς κράτησαν τον Τρέι Γιανκ επειδή κατάλαβαν πως ένας στόχος κάνει περισσότερο damage από δέκα αδιάφορους παίκτες που κυκλοφορούν σα νούμερα στο parking. Εδώ όμως βλέπουμε ανθρώπους να βγάζουν λόγο σαν να αγοράζουν καινούριο κλιματιστικό επειδή κάποιος αποφάσισε πως πρέπει να φύγει ο πρωταθλητής που φοράει την πράσινη φανέλα σα σήμα κατάκτησης. Και μετά λες πως δεν πρέπει να κρατήσουμε τον Τζά; Στο κάτω κάτω, τι ζούμε εδώ; Μία εποχή που βλέπουμε αριθμούς σαν νόμισμα αντί για ανθρώπους σαν χαρακτήρες; Αυτό είναι η ομάδα μας αυτή την περίοδο. Αν φύγει τώρα, τότε δεν θα κάνει βήματα – θα κάνει τις τελευταίες κινήσεις μίας ομάδας που ξέχασε πως σημαίνει να είσαι πρωταθλητής. Και μετά; Μετά οι επόμενοι free agents δεν θα μας βρουν ομάδα – θα μας βρουν σαν μία συλλογή αριθμών χωρίς ψυχή. Αλλιώς πώς λέτε πως φτάσαμε εδώ; Ξέρετε πως η ομάδα έκανε δεκατέσσερα τρίποντα ανά αγώνα και τελείωνε την επίθεση σαν σχολείο στις πέντε όταν δεν υπήρχε αυτός εδώ; Ο τίτλος δεν ξεκινάει από το transfermarkt – ξεκινάει όταν κάποιος φοράει μία πράσινη φανέλα και ξεχνάει πως υπάρχουν κανόνες. Αυτός εδώ; Δεν φοράει μία φανέλα – φοράει τον πυρήνα μίας ομάδας που πολεμάει σαν στρατιώτες όταν βάζει το χέρι του στο παρκέ. Και τώρα ξεπουλούμε τον πυρήνα επειδή κάποιοι βγάζουν οικονομικές προβλέψεις σαν τρελοί; Στο κάτω κάτω, ας περιμένουμε να δούμε ποιος βγάζει το νόμισμα πιο ψηλά στο free agency... Μα καθόλου! Γιατί εκείνοι οι άνθρωποι που φοράνε πράσινα φανέλες σα δεύτερη σάρκα τους ξέρουν: ο πρωταθλητισμός δεν ξεκινάει από τους αριθμούς στο κουτί της οικονομίας – ξεκινάει όταν κάποιος φοράει μία φανέλα και ξεχνάει πως υπάρχουν κανόνες. Αυτός εδώ είναι αυτό το σύνολο.