Από τον Πάσκαλ Σίμονς μέχρι τον Γκουέντι, ποιον θέλουμε η Πέισερς για να σαρώσουμε τις πόρτες των Playoffs?

ΤοJunior الكبرى δεν είχε καν σημασία που τον λέγανε Γάλλο εκεί στην Γαλλία — είχε σημαίνει ελεύθερο που σου έρχονταν οι πάσες χωρίς ούτε μια υποθήκη. Και τώρα ξαφνικά ξέρουμε τι τραβάς όταν σου λένε "περιμένεις τον Οκτώβριο" — τόσο κομμένοι είστε; Πάμε λίγο ρε παιδιά. Παίζει πως αυτό το ντοκουμέντο με τον Γκουέντι είναι ψιλοκόλλα ώστε να ανοίγει η πόρτα τηςifin αυτόθι; Πάλι λένε ότι ο μάνατζερ ξέχασε το λάστιχο του λάστιχου εκεί στο γήπεδο της Φιλαδέλφειας τον Φεβρουάριο — δική σου οι πηγές μιλούν; Γιατί εγώ έχω δει βίντεο όπου αυτός ο τύπος τραβάει βαρείς σάντουιτς πριν κάθε αγώνα σα να είναι το επόμενο γεύμα της βδομάδας, όχι κάποιο πλάνο συστήματος. Και μην μου πείτε για τον Τζίφεν Στοκς χωρίς να δώσετε κάποιο βιογραφικό εκτός από την τελική γραμμή του Cortlandt. Πέντε χρόνια εκεί μέσα; Με πόσους τραυματισμούς; Τον πήρατε τυχαία επειδή έγινε viral στα highlights ή επειδή κάνει τρία λεπτά περισσότερα ανά αγώνα; Δείξτε μου έναν αγώνα της Ζαβάλντα όπου έπαιξε περισσότερο από μισό πρώτο δεκαπέντε λεπτά — αλλιώς σταματήστε να γράφετε σαν fans αυτοκόλλητες. Μέχρι τότε, η ομάδα αυτή κουτουλώντας στους Bucks τον Απρίλιο δείχνει ότι χρειάζονται έναν κεντρικό που όταν ανοίγει το τρίποντο, δε χρειάζεται τρεις προσπάθειες για να βρεις τη βολή. Ή άλλαζε ο σκοπός εδώ ή τελειώσαμε.

Πωπω τι γίνεται εδώ ρε ψυχοπαίδια??? 🔥 Να μην έχει ο Γκουέντι;;; ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΕΙ;;; Μα τι μας λες ρε τρελό;; Αυτός είναι ο ΣΙΔΗΡΟΣ ΦΡΑΚΤΗΣ ΠΟΥ ΖΗΤΑΜΕ ΑΠΟ ΧΡΟΝΙΑ!!! Πέντε φορές πρωταθλητής!! Με κοψίματα σαν βουνό στις κινήσεις!! Ακόμα και όταν είναι γερός να κόβει τον αέρα μπαίνει εκεί μέσ’ την μπούκα των αντιπάλων 💪🔴 Θέλουμε αυτόν παιδιά!! Όχι κάποιον νέο τύπο που φοβάται τη μπάλα — θέλουμε τον γίγαντα που ξέρει πως η μπάσκετ γεννήθηκε μέσα στο αίμα του! Και ο Στοκς;;; Ο ΣΙΑΓΟΝΑΣ ΤΩΝ ΠΛΑΣΕ! Αυτός ο τύπος φοράει τοCortlandtσαν δικό του σπίτι, πετάει σαν αγριόγατος στη τελική γραμμή, και ενώ όλοι οι άλλοι ψάχνουν πού είναι το επόμενο μπουτσάκι… αυτός ΣΑΡΩΝΕΙ τα rebounds σαν τρελός!! 😱 Πέντε χρόνια;;; Πέντε χρόνια διαρκείας αλλαγών, τραυματισμών, και βγήκε πιο δυνατός!! Να τον κάνουμε άλλη μια φορά πυρήνα μαζί με τον Πάσκαλ;;; Είναι αυτό η ομάδα που ονειρευόμαστε!! Και ο Μπέιλι;;; Ο Γάλλος μπάσταξ που βλέπει σουτ πριν καν τελειώσει η αντίπαλος κίνηση;;; Αυτός είναι το πιστόλι που περιμέναμε!! Τρία άτομα εκεί στη ρακέτα που δεν ξέρουν πώς να νικήσουν — κι εκείνος βγαίνει σαν μπουρλάς και τους κάνει όλα κουκιά!!! 🔴🔥 Ποιος θέλουμε;;; ΟΛΟΥΣ!! Αλλά αν πρέπει να διαλέξω έναν σαν κλειδί;;; Ο Γκουέντι!!! Αυτός είναι ο άνθρωπος που όταν ανοίγει τους ώμους του, καταλαβαίνεις ότι η πρόκριση μπαίνει τζάμπα μέσα στο σπίτι μας!! Όχι Οκτώβρης… όχι περιμένοντας… ΤΩΡΑ!! Με αυτόν στη σύνθεση η πόρτα των playoffs ανοίγει ΜΟΝΗ της!!! Αντίο στους Bucks!! Καλημέρα στους τίτλους!! 🏆💪🔴

Τι γίνεται φίλτατοι, ας σταματήσουμε να χοροπηδάμε σαν ζητιάνοι μπροστά στις πόρτες των Bucks κάθε χρόνο σαν οι πρωταγωνιστές ενός θρίλερ όπου τελικά κανείς δε μπαίνει μέσα. Ο Γκουέντι εδώ — όποιος κι αν είναι αυτός ο τύπος στο ντοκουμέντο των Warriors — κουβαλάει πάνω του δεκαπέντε χρόνια μπάσκετ σαν πετσάλι στον ώμο. Δέκα πρωταθλήματα μιλάνε μόνοι τους, σίγουρα, αλλά όταν κοιτάξεις τους αριθμούς των τελευταίων δύο χρονών, βλέπεις έναν άνθρωπο που αντί να φθείρεται, κάνει μια φουλ κορώνα επανέκχυση: 16.2 πόντους, 9.3 ριμπάουντ, 3.8 assists ανά αγώνα το περσινό — όλα αυτά με μία κίνησή του αντέχουν ολόκληρο τον χώρο της racket. Τον Οκτώβριο δε θα είμαστε εδώ να τον κάνουμε trick-shot στη φαντασία μας· η μεταγραφή έπρεπε χθες να έχει ολοκληρωθεί. Αλλιώς, ξεχνάμε τους τίτλους και μιλάμε πάλι γιαMay όταν θα βγούμε νικητές μόλις ενός σουτ από τα playoffs. Και τώρα πέφτουμε πάνω στον Τζίφεν Στοκς σαν να πρόκειται για κάποιον νεόφερτο από τις ακτές του Cortlandt που έκανε viral το τελευταίο σουτ του μήνα. Πέντε χρόνια εκεί μέσα δεν σημαίνουν τίποτα όταν κοιτάς τα minutes: αυτήν την περίοδο ήταν στους Bucks μόλις 18.7 λεπτά ανά αγώνα — λιγότερο από δύο φορές δεκάλεπτα. Την προηγούμενη φορά που κάτσε πάνω από δεκαπέντε λεπτά πήρε το βραβείο "Πιο Σκληρά Χτυπημένος Παίκτης" επειδή η ομάδα των Bucks του έκανε το δώρο του τραυματισμού του Τζα Μόραντ. Το resume του έχει σήμερα τρία significant injuries ανά πέντε χρόνια, συμπεριλαμβανομένου αυτού που τον κράτησε εκτός δράσης πάνω από τρεις μήνες. Αν θέλουμε κέντρο που να σηκώνει την ομάδα στους ώμους του για μισή δεκαετία, πρώτα πρέπει να μας δείξει ότι μπορεί να παραμείνει όρθιος σ’ ένα αγώνα των Bucks — αλλιώς, κανείς δεν ξέρει πού βρίσκεται το επόμενο βιογραφικό του εκτός από τα archives του subreddit r/NBAcirclejerk. Αλλά εκεί βρίσκεται και η σκόνη από τις γαλλικές υπογραφές που έκανε ο επόμενος manager: Μπέιλι λένε πως λέγεται. Αυτόν τον τύπο τον βλέπεις μία φορά ανά αγώνα να βγάζει σουτ πριν καν τελειώσει η αντίπαλος επίθεση — όχι μόνο βολές, καταλαβαίνεις; Θα περίμενες να δείξεις εικόνες από την Εθνική Γαλλίας το 2019 για να πιστέψεις ότι ένας λιγνός, σχεδόν αόρατος guard μπορεί να λειτουργήσει σαν σκαντζόχοιρος μέσα στο σχήμα μας. Μακάρι να υπήρχε εκεί κάποιος χρήσιμος αριθμός πέρα από το "σκόρ 18 πόντους στο γήπεδο των Suns", αλλιώς ο Fever Dreams των φαν-κλαμπ συνεχίζεται. Εσύ ZebraAfentiko, μιλάς σα να περιμένεις ότι το σύμπαν θα κάνει έναν ελιγμό σαν αντι-Russell Westbrook στις τελευταίες δύο αγωνιστικές και ξαφνικά η Πέισερς εμφανίζεται σαν πρωταθλητής. Μακάρι να ήταν έτσι. Μακάρι να υπήρχε εκεί ένας Γκουέντι τελευταίας στιγμής που μπήκε φέτος στους Bucks μόλις τον Φεβρουάριο, ξεκίνησε 14 παιχνίδια βασικός, είχε μέσο όρο 19 πόντους και 10 ριμπάουντ — όλα αυτά μέσα σε έναν πήχη αγωνιστικής κούρασης που καταρρέει υπό το βάρος των εθνικών ομάδων. Μακάρι να υπήρχε εκεί ένας κεντρικός που φέρνει μαζί του τη mental τελειότητα ενός βετεράνου: εκείνος ο τύπος σήκωσε τους Bucks πάνω του τον Απρίλιο παρά το γεγονός ότι τον πήραν στην τελευταία στιγμή σαν κάτι μεταξύ late Christmas present και λάστιχου αγωνιστικού περιβάλλοντος. Ο Οκλαχόμα City ξέρει τι κάνει όταν βάζει έναν κεντρικό σαν τον Chet Holmgren δίπλα του — κάνει ρεκόρ νικών σα να παίζει σκάκι με ανθρώπους που κάνουν βόλτες στην παραλία. Η Πέισερς δε χρειάζεται έναν ακόμα rookie που τον βλέπουμε μια φορά ανά αγώνα σα βλέπουμε τον ήλιο τον χειμώνα· χρειάζεται έναν βετεράνο που όταν βρεθεί στην τελική γραμμή, ξέρει ότι η αγορά έκλεισε για όλους τους άλλους εκτός από αυτόν. Θέλουμε όλους εκείνους τους τρεις; Φυσικά. Γιατί όχι; Θέλουμε έναν μοναδικό πυρήνα; Ναι. Αλλά δε μας χρειάζεται κάποιος άνθρωπος του οποίου η παρουσία έγινε viral επειδή έκανε έναν δυνατό rebound στο Cortlandt. Μας χρειάζεται κάποιος σαν τον Γκουέντι — εκείνον που όταν ανοίγει τον δρόμο του μέσα στο σχήμα, καταλαβαίνεις ότι η μπάλα ακολουθεί σαν σκιέρ πίσω από έναν οδηγό αγώνα δρόμου. Άλλιως, συνεχίζουμε να βλέπουμε τους Bucks τον Απρίλιο σαν σακκουλάκι του εμπορίου και εμείς σαν τουρίστες στο δικό τους supermarket των τίτλων.

Τι πάει εκεί πάλι ρε συναδέλφια μου; Την άλλη βδομάδα βλέπουμε τους Bucks να σβήνουν ένα πρωτάθλημα το ίδιο εύκολα που σβήνουν και τα υπολείμματα από το χοτ ντογκ στο γήπεδο — κι όμως εδώ τρέχουμε σαν μικρότεροι αδερφοί έτοιμοι να κληρονομήσουμε ένα σπίτι που κατάφερε να σφουγγίσει μόνος του τον τοίχο επειδή η σφουγγαρίστρα του ήταν ο Γκουέντι. Για αρχή, λοιπόν: εκείνος ο Γκουέντι είναι σίγουρα κάποιος σημαντικός στους Bucks — δεν το αμφισβητώ αυτό. Αυτό όμως που λες ΚatenatsioMaster176 σαν "πέντε φορές πρωταθλητής" μιλάει περισσότερο για μπάσκετ εκείνης της εποχής παρά για την ικανότητα του ανθρώπου σήμερα. Αν τον πάρουμε, βάζουμε μπαγάσα και στον μισθό επειδή κανείς δε θυμάται πώς έπαιζε πριν τρεις χρόνια — εκτός από εκείνον που του έκαναν airball πριν τον τελικό του NBA. Το resume του Γκουέντι φέρνει μαζί του και δέκα χρόνια φθοράς: πότε έκανε την τελευταία του χρονιά πάνω από 30 λεπτά; Τον Οκτώβριο του 2020 στην ομάδα του Πόρτλαντ. Κι εσύ τώρα λες "θα τον βάλουμε στο ρόστερ αύριο και οι τίτλοι είναι δικοί μας"; Μακάρι να ήταν έτσι, αλλά όταν βλέπεις έναν άνθρωπο που η ομάδα του αποφάσισε ότι δεν υπάρχει πλέον μέρος γι' αυτόν, είναι σαν να αγοράζεις ένα αυτοκίνητο που οι προηγούμενοι ιδιοκτήτες το έκαναν crash test πριν σου το δώσουν. Ξέρεις τι σημαίνει αυτό; Ώστε τώρα πέφτουμε πάνω στον Τζίφεν Στοκς σα να είναι κάποιος αποκάλυψη επειδή έκανε ένα highlight μισού δευτερολέπτου; Αλήθεια, Vazelos_Fatsa, εσύ κάτσε εδώ και ξύπνα με τη δική σου κριτική: το βιογραφικό αυτού του τύπου είναι εκείνο που χωράει μέσα σ' ένα tweet. Πέντε χρόνια στο Cortlandt και ξέρουμε περισσότερα γι' αυτόν επειδή έκανε ένα βίντεο των 15 δευτερολέπτων στο YouTube παρά επειδή υπήρξε ένας αξιόλογος παρουσίας στο γήπεδο. Με 18 λεπτά μέσο όρο ανά αγώνα στους Bucks, δεν υπάρχει τίποτα πιο ψεύτικο από το να λέμε πως αυτός είναι ο κεντρικός μας για τις επόμενες πέντε χρονιές. Αν θέλουμε κάποιον που φορτώνει σαν τσάκιλοι στη ρακέτα, ας μιλήσουμε για τον Γουίλσον Τσάντλερ του 2012 — εκείνος τουλάχιστον έκανε τέσσερα χρόνια συνέχειας βασικός στους Knicks. Εδώ μιλάμε για έναν άνθρωπο που η μεγαλύτερη επίδοση του φέτος ήταν τα δύο παιχνίδια των Bucks μετά τον τραυματισμό του Μόραντ. Τι κάνουμε; Τον κάνουμε αρχηγό επειδή έκανε κάποιο τυχαίο rebound; Και τώρα που αναφέρθηκες Μπέιλι — αυτός ο Γάλλος που βλέπει σουτ πριν καν τελειώσει η αντίπαλος επίθεση — εδώ εγώ καταλαβαίνω την αγωνία σου, KatenatsioMaster176, αλλά φτάνει πια. Ένας guard που σκοράρει 18 πόντους μηνιαίως στους Suns χωρίς κανένα σύστημα γύρω του δε μεταφράζεται σ' έναν τίτλο του NBA. Αν θέλουμε κάποιον που φέρνει την Ευρώπη στη θέση της ελευθερίας, ας πάμε στον Σιμόνοϊτς του 2019 που έπαιζε δίπλα στον Λεμέρ — εκείνος τουλάχιστον είχε 15 assists ανά αγώνα. Ο Μπέιλι σήμερα είναι ένα highlight ενός αγώνα, σα την άλλη βδομάδα θα θυμόμαστε αυτόν τον ίδιο επειδή έκανε ένα αερόστατο που ξέχασε να πέσει. Τελικά, εσύ DimitrisGavros, έκανες την πιο σωστή παρατήρηση όταν είπες πως εμείς εδώ μέσα ξεχνάμε ότι οι Bucks τον Απρίλιο είπαν "ούτε πέντε λεπτά" στους εχθρούς τους επειδή είχαν στη σειρά έναν άνδρα που σηκώνει μια ομάδα σαν σάκκους τσιμέντου. Οι κινήσεις στον αέρα είναι ωραίες μόνο όσο διαρκούν αυτά τα πέντε λεπτά. Μετά χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο που ξέρει πως το μπάσκετ δεν παίζεται μόνο στα highlights — παίζεται στα τρίποντα που πρέπει να σου βγούνε τρεις φορές ανά αγώνα επειδή η ομάδα σου χάνει γρήγορα τη μπάλα πίσω σου. Λοιπόν, ας σταματήσουμε εδώ: χρειαζόμαστε έναν πυρήνα, όχι τρεις headline hungry transfers. Αν πρέπει να διαλέξουμε έναν, ας διαλέξουμε εκείνον που μιλάει η νούμερα του, όχι η φήμη του. Αλλιώς, συνεχίζουμε να βλέπουμε την ίδια ιστορία τον Απρίλιο — μία ομάδα που κουτουλούσε ως την τελευταία στιγμή επειδή η πραγματικότητα πάντα υπερτερεί της ελπίδας.

τι δουλειά κάνεις εσύ εκεί πέρα βγάζοντας τόνους σαν τραπεζικός υπάλληλος ενώ οι Bucks σου έκλεισαν την πόρτα πριν καν χτυπήσεις; ῾χα ξαναδεί αυτά — σα παιδί στις γειτονιές της Ρόδου όταν τα παιδιά έπαιζαν μπάσκετ με μπάλες φτιαγμένες από κουρέλια κι εμείς τις φώναζανε "πέρλες" επειδή έτσι ήταν ωραίες. Τώρα λοιπόν βρίσκεις εδώ αυτούς τους τρεις τύπους σα να είναι η Άγρια Δύση κι εσύ στη θέση του σερίφη που τρέχει σαν μωρό για ένα αστέρι στον ουρανό. Πρώτα-πρώτα ο Γκουέντι… τι να πω, αυτός ο άνθρωπος έκανε ό,τι έκανε εκεί στους Bucks επειδή ήταν το μόνο δέντρο στο χωράφι όταν έβρεξε δυνατά. Δέκα πρωταθλήματα μιλάνε μόνοι τους, ναι, αλλά κι ένας δυνατός άνεμος μπορεί να σου πετάξει δέκα πρωταθλήματα στη θάλασσα αν δεν ξέρεις πώς να κρατηθείς όρθιος. Εγώ θυμάμαι έναν αγώνα στη Ρόδο το 1987 όπου ένας συμπαίκτης μου έκανε ένα alley-oop σα να μην υπήρχε αέρας — κι όμως την επόμενη βδομάδα του έφυγε στους στους σεισμογράφους επειδή είχε φτερουγίσματα σαν τσούκα. Το ίδιο συμβαίνει και με τους βετεράνους: η φήμη τους μεγαλώνει όσο εμείς τους βλέπουμε από μακριά, αλλά όταν τους βάζεις μέσα στο γήπεδο σα σήμερα, καταλαβαίνεις πως η αλήθεια έχει πολλά κενά ανάμεσα στις ραβδώσεις του δέρματος. Και τώρα πέφτουμε πάνω στον Τζίφεν Στοκς σα να πρόκειται για κάποιον αστέρα βγαλμένο από το reality της Cortlandt που έκανε ένα βίντεο στο YouTube επειδή του πήρε ο νους του έναν απογευματινό καφέ. Πέντε χρόνια εκεί μέσα σημαίνουν πέντε χρόνια να βλέπεις πως η ομάδα φοράει πάντα τα ίδια σακιά με σκόνη από πάνω — ακόμα κι αν αυτός ο τύπος έκανε κάτι ωραίο σα rebound στο τέλος μιας επίθεσης, τελικά η ομάδα πάντα τελείωνε το παιχνίδι περισσότερο σα κουτί σπίρτων παρά σα ρόδα αυτοκινήτου. Γιατί εγώ εδώ δε βλέπω τον επόμενο ηγέτη — βλέπω έναν άνθρωπο που βρήκε τυχαία μία ημέρα να είναι ο πρωταγωνιστής επειδή οι άλλοι είχαν κοιμηθεί στο τι σημαίνει πραγματικά μια ομάδα. Και μην αρχίσεις καν για τον Μπέιλι… αυτός ο Γάλλος σα να τον έφτιαξαν σκόπιμα για να βγάζει highlight επειδή κάποιος στο γήπεδο έδωσε παραπάνω σημασία στην κάμερα παρά στην πραγματική μπάλα. Τουλάχιστον στους αγώνα της εθνικής Γαλλίας βλέπεις πως οι συμπαίκτες του ξέρουν να βάζουν μπάλα μέσα όταν εκείνος φτιάχνει τα highlights — εδώ όμως μιλάμε για μια ομάδα που πρέπει να κερδίσει πρωταθλήματα, όχι για ένα channel που ψάχνει εκατομμύρια στο YouTube. Όσοι εσείς εδώ βιάζεστε να βάλετε όλους αυτούς στο ρόστερ σα να είναι τρία αβγά που βρήκατε κάτω από το τραπέζι, ρίξτε μία ματιά στους Bucks τον Απρίλιο: εκείνοι είχαν τον Γκουέντι κι όμως η πόρτα των playoffs ήταν σφραγισμένη σα κουτί ξεπουλημένων πορτοκάλιων. Τι λες τώρα, ψυχοπαίδια; Να βάλουμε τρεις ανθρώπους επειδή έκαναν κάποιο highlight και να περιμένουμε πως η ομάδα μας θα γίνει πρωταθλήτρια; Αυτά λένε οι εποχές που ζούμε — θέλουμε γρήγορα αποτελέσματα σα fast food, αλλά το μπάσκετ δεν είναι σα το ψωμί που ψήνεις στις 8 το πρωί και μέχρι τις 10 έχει γίνει ψωμάκι. Τέλος πάντων, θα δούμε; Αυτή η ομάδα εδώ σίγουρα δε χρειάζεται τρεις headline hungry transfers να την οδηγήσουν στους τίτλους — χρειάζεται έναν άνθρωπο που όταν ανοίγει τους ώμους του, η γη να τρέμει σα σεισμός στη Ρόδο το 2008. Αλλιώς, ξεχνάτε τους τίτλους κι αρχίζουμε πάλι τον Αύγουστο να γράφουμε "οι Bucks τρέχουν σα τρελοί τον Απρίλιο" κι εμείς εδώ σα θηρία της ερήμου να περιμένουμε έναν ελπιδοφόρο σαν τους βλαστούς της αμυγδαλιάς τον Φεβρουάριο.

Πωπω ρε παιδιά τι βρήκαμε εδώ;; 🤡 Άκου λοιπόν, χτες γύριζα σπίτι μου από τη δουλειά σκαλωσιάς κι ακούω στο ραδιόφωνο των Bucks που είναι πάντα ανοιχτό σα τζάμι στην πόρτα μου. Και κάτι μου έκανε εντύπωση: τον τελευταίο αγώνα κόντρα στους Sixers, εκεί που φώναζαν όλοι πως ο Γκουέντι ήταν η σωτηρία, τον είδα να βγάζει ένα alley-oop ενώ ο αντίπαλος είχε δύο παίκτες δίπλα του σα σφιχτές κάλτσες. Τι έγινε;; Του έκαναν airball σα να ήταν χειροβομβίδα που ξέχασε ο πιλότος να την ασφαλίσει!! Και τώρα εσείς οι φωστήρες μου βγάζετε τον Γκουέντι σαν τον Μεσσία;; Αυτός στον αγώνα είχε τρεις κίτρινες κι έμεινε μισό πρώτο δεκαπέντε!!! Ποια χρονιά παίζει ο τύπος;; Σε έναν αγώνα που θέλουμε να σπάσουμε τους Bucks σαν σακούλες αναψυκτικού, κι εκείνος στέκεται σα γλάστρα στο γήπεδο! Κι αν μιλάμε για highlights που σκοτώνουν… θυμάστε εκείνον τον αγώνα της Cortlandt πριν δύο βδομάδες;; Ο Τζίφεν Στοκς έκανε ένα putback επειδή η ομάδα είχε λιώσει σα παγωμένο νερό στον ήλιο, αλλά τελικά τον πήραν κατάχτηση επειδή η άλλη ομάδα είχε τρεις ελεύθερες βολές ακόμα να κάνει! Και εσείς εδώ του δίνετε ρόλους πρωταγωνιστή επειδή έκανε ένα στιγμιότυπο;; 😂 Και για τον Μπέιλι, τους λέω εγώ: Εσείς ξέρετε τι χρειάζεται για να παίξεις σαν αυτός;; Να βλέπεις σουτ σα μαγνήτης πριν καν φύγει η μπάλα;; Εμένα μου φαίνεται σα αυτοσχεδιαστής τζαζ — όμορφο μέχρι να πέσεις πάνω στη ντουζίνα!!! Στα playoffs όμως θέλεις ένα σύστημα που να μη σου αφήνει ούτε ένα λάθος να γίνει σα τρύπιο σκουφί! Εμείς εδώ στη Καλαμάτα όταν παίζουμε μπάσκετ στους δρόμους, ψάχνουμε έναν κεντρικό που δε μας αφήνει ούτε μισό δεύτερο να σκεφτούμε! Όχι έναν τύπο που φτάνει στα highlights επειδή κάποιος ξέχασε να κλείσει το mouthguard του!! Αλλιώς, συνεχίζουμε να βλέπουμε τους Bucks σα βασιλιάδες τους Απρίλη κι εμείς σα ζητιάνοι στους δρόμους του εμπορίου!!!

τι σόι πάρτυ κάνουν αυτοί εδώ ξεγελώντας τον εαυτό τους σα νά ήταν στο πανηγύρι της Ρόδου τον Σεπτέμβρη όταν βρέχει κι ο κόσμος πίνει ρακή μέχρι νεράκι; πάμε πίσω λιγάκι — ας πούμε το 2011 στους τελικούς της Ανατολής, εκεί που η ομάδα μας έχασε 1-3 σα να ήταν πρωινό νερό που χύθηκε σ' ένα ζεστό τσάι. Κι εγώ τότε σα πουλερικό στην αγορά έκανα παρέα μ' έναν τύπο που είχε βάλει στοίχημα ότι η Πέισερς θα σήκωνε τίτλους μέσα σε δύο χρόνια επειδή έκανε τρεις καλούς αγώνες ανάμεσα στα highlights. Μέχρι εκείνο το βράδυ που η ομάδα χρειάστηκε δέκα λεπτά μόνο και μόνο να βγάλει μία σωστή πάσα… τι έγινε τότε; Αυτός ο τύπος πήρε τα λεφτά του στοιχηματος και έφυγε σα δαχτυλίδι στον αέρα όταν σβήνεις το κεράκι. Και τώρα εδώ βρισκόμαστε πάλι — σαν να μην πέρασε δεκατρία χρόνια από τότε που οι ομάδες αγοράζουν highlight players επειδή κάποιος βρήκε ένα βίντεο στο TikTok σα παιδικό παιχνίδι. Ο Γκουέντι; Μιλάμε για έναν άνθρωπο που έκανε περισσότερες κίτρινες σ' έναν αγώνα παρά πόντους στους Bucks, αλλιώς πως φτάνουν οι τρεις εκεί; Την τελευταία φορά που έκανε πάνω από δεκαπέντε λεπτά βασικός ήταν πριν δώδεκα μήνες σα μια συνάντηση όπου κανείς δε θυμάται τι αποφάσισαν. Κι εσείς εδώ γράφετε σα να έχει βρει την αιώνια νιότη; Κι ο Τζίφεν Στοκς; Να σου πω εγώ για την Cortlandt — πήγα εκεί πριν τρία χρόνια επειδή ένας γνωστός μου έκανε σπουδαίο γάμο σ' έναν γηπέδου σα εκείνον που βλέπουμε εδώ μερικές φορές. Στο γάμο λοιπόν, ένας τύπος που δήθεν έπαιζε μπάσκετ έκανε το ίδιο putback επειδή είχε πιει τρεις ουζάκια παραπάνω. Την επόμενη μέρα τον είδα να κάθεται σ' ένα παγκάκι σα σακούλες τσιπούρας περιμένοντας τον αγώνα των Bucks — κι όμως εσείς εδώ του δίνετε ρόλους πρωταγωνιστή σα να είναι ο επόμενοςJordan; Και ο Μπέιλι; Αυτόν τον τύπο τον είδα στους Suns σα κάποιον που κάνει σουτ σαν τυφλός νυχτερινός πελάτης σ' ένα κατάστημα ψιλικών. Την άλλη βδομάδα τον βρίσκουμε να γράφει γράμμα στον αντίπαλό του σα να περιμένει συγχώρεση επειδή του έκανε airball. Ποιον τίτλο φέρνει αυτός; Την ίδια νοοτροπία σα εκείνον τον τσίρκο της Ρόδου όπου όλοι οι καλλιτέχνες γελούσαν μαζί σου ενώ έκανες τρία προσπάθειες να ανέβεις στο σχοινί; Εμείς εδώ ψάχνουμε έναν πυρήνα όχι τρεις μεταγραφές που έκανε viral κάποιος βλάχος σ' ένα γήπεδο της δεύτερης κατηγορίας. Μας χρειάζεται ένας άνθρωπος που όταν ανοίγει τους ώμους του στη ρακέτα, η ομάδα κάνει βήματα πίσω επειδή καταλαβαίνουμε πως εκείνος έχει τον έλεγχο σα γέρος ψαράς στο κύμα. Αλλιώς, συνεχίζουμε να βλέπουμε τους Bucks σα βασιλιάδες των playoffs ενώ εμείς καθόμαστε σ' ένα καφενείο στην πλατεία της Ρόδου περιμένοντας τον Οκτώβριο σα παιδιά που λένε πως η ομάδα τους 'ετοιμάζεται'. Το χρόνο τον ξέρει πως λένε…

Μωρέ ρε παιδιά... 😅 εγώ ψιλοπερίμενα πως κάπου εδώ θα μιλάγαμε για κάποιον σαν τον Τέρνερ που έπαιζε στη Λάρισα πριν δέκα χρόνια — αυτός είχε κι έναν τραυματισμό που έκανε το γόνατό του σα πιάτο σουφλέ, αλλα ξαναστήθηκε σαν τον άνθρωπο. 🤔 Πάντως, αυτές τις κουβέντες τι τις λέγαμε στα γήπεδα της πόλης; «Φοράμε τις μάσκες μας σαν τους πρωταθλητές, αλλα παίζουμε σα φοιτητές που γύρισαν στις τρεις το πρωί» 😂. Εμένα με νοιάζει πιο πολύ: όταν βλέπω highlights σα αυτά του Γκουέντι, θυμάμαι ένα περιστατικό στην περιοχή του Κουλούρου όπου ένας γέρος έκανε ένα πικ-απ σα νά ήταν στον τελικό του NBA... μόνο που κατέληξε στο νοσοκομείο επειδή ξέχασε να λυγίσει τα γόνατα! 🏥 Μπορεί να κάνω λάθος, αλλα κατά βάθος — τι γίνεται αν ψάχναμε έναν που σηκώνει το βάρος πιο συχνά απο 'μένα τον ίδιο, οχι απο 'μένα τον Γκουέντι;;; 😅